Valgeir Skagfjörð

Gífuryrðin koma okkur ekki endilega á betri stað. Vel ígrundaðar athafnir gera það hins vegar.

Stjórnmálaheimurinn er í þeirri tilvistarsjálfheldu að einn vill þetta en hinn vill eitthvað annað án þess þó að hvorugur viti í raun og sannleika hvað hann vill.

Nýjar hugmyndir eiga ekki upp á pallborðið af því að pallborðið er í eigu spilltra stjórnmálaflokka. Almenningur verður því að taka til sinna ráða því breytinga er sannarlega þörf.

Fyrsta mál á dagskrá hlýtur því að vera að samþykkja nýja stjórnarskrá sem kveður á um að hægt sé að koma nauðsynlegum breytingunum í framkvæmd. Orð eru til alls fyrst og það eru orð að sönnu.

Við þurfum nýjan samfélagssáttmála og það strax.  Á meðan unnið er  í því  getum við í millitíðinni slegið upp skjaldborg um heimilin í landinu. T.d. bannað úburði, og nýtt svigrúm í fjármálakerfinu til að lagfæra stöðuna hjá langþreyttum og sveltum almenningi. Meðal annarra aðgerða væri að vinda ofan af skuldum, yfirveðsettum fasteignum, mynda jarðveg og tækifæri fyrir skapandi fólk sem er tilbúið að leggja gjörva hönd á plóg, við gætum afnumið verðtryggingu, hætt að missa okkur í skattheimtu og leyft nýjum hugmyndum að vaxa og dafna í stað þess að kæfa allt í fæðingu með yfirgengilegum skattheimtum og gamaldags viðhorfum eins og að þetta og hitt sé ekki hægt bara vegna þess að það hefur ekki verið gert svona áður. Eða viðkvæðið gamla: svona gerum við ekki hér!  Sjálfskipað skrifræði og vanhæfir embættismenn um gjörvalla stjórnsýsluna virka eins og trjámaðkar sem naga sundur innviði þjóðarskútunnar með tíð og tíma.

Ég hvet alla sem vettlingi geta valdið til að mæta á Austurvöll á laugardaginn með það fyrir augum að sýna stjórnmálaelítunni að okkur sé alvara. Við látum ekki hræða okkur til hlýðni við spillta stjórnmálamenn og hrokafulla stjórnsýslu sem ver gráðugar fjármálastofnanir út yfir gröf og dauða.

Valgeir Skagfjörð, borgari

Sumarið er komið. Ég tími aldrei að sofa á sumrin. Ég elska þessar björtu nætur. Ég vil koma öllu í verk og meira til. Ég vil ganga á fjöll, ég vil fara til veiða, ég vil hitta fólk, ég vil njóta alls þess sem íslenskt sumar hefur upp á að bjóða.

Um daginn hitti ég mann á gangi niðri í miðbæ Reykjavíkur. Hann hélt því fram að sumarið væri búið. Bölvaði kuldanum, rokinu, dýrtíðinni, bensínverðinu og klykkti út með þessum orðum:“Á Íslandi er ekki þverfótað fyrir útlendingum. Maður heyrir varla íslensku talaða á Laugaveginum orðið.“

Nú var mér öllum lokið. Ég varð því miður að tjá honum að ég væri á öndveðrum meiði. Mér finnst veðrið dásamlegt. Ég er meira að segja búinn að slá blettinn hjá mér. Ég er búinn að fara á nokkur fjöll. Ég fór upp á heiðar til að veiða silung á flugu.  Ég hef hitt fjöldann allan af fólki og tók að mér í hjáverkum að kenna nokkrum útlendingum af svona 12 þjóðernum að tala þetta skrýtna tungumál sem er talað hér á skerinu og ekki nema rétt liðlega 300 þúsund hræður kunna að tala. Þó ekki allir alveg kórrétt alltaf. Margir fallbeygja vitlaust, fara ranglega með orðatiltæki, kunna ekki viðtengingarhátt og eiga erfitt með að ákveða sig hvort skrifa eigi yfsilon eða einfalt i þegar þeir stinga niður penna.

Samt hafa margir þeirra alið allan sinn aldur hér á landinu bláa. Menntast, komist til metorða en eiga samt eitthvað erfitt með tungumálið sitt. Svo hristum við hausinn þegar einhver af erlendu bergi brotinn er að sýna þá viðleitni að reyna að koma út úr sér einni óbrenglaðri setningu bara í því augnarmiði að panta sér kaffibolla á kaffihúsi.

Já – sumarið er komið með alla sína dýrð og dásemd og það gleður okkur öll. Meira að segja útlendingunum finnst íslenska sumarið dásamlegt. Þeir hafa að vísu vanist annars konar veðurfari en þeir reyna að vera jákvæðir í okkar garð sem göngum um hnípin og önug af því veðrið er ekki eins og við viljum hafa það. Hvernig væri nú að brosa svolítið í allar áttir? Bjóða útlendingana velkomna og gefa þeim smjörþefinn af hinni alkunnu íslensku gestrisni. Hvað er orðið um hana  - vel að merkja?

Valgeir Skagfjörð, borgari í sumarskapi.

Sumir virðast hafa fengið í hendur það vald að geta sagt um aðra að þeir séu fífl og fávitar án þess að hafa nokkuð fyrir sér í því. Ég hef aldrei fengið viðhlítandi skýringar á því hvernig á því stendur að annað grandvart og hrekklaust fólk gengur í lið með þessum vitringum og samþykkir að allir séu fífl – nema þeir að sjálfsögðu.  Einhverra hluta vegna tekst þessum sumum að benda endalaust á aðra og segja að  allt sem miður fer sé þeim að kenna. Það er að segja fíflunum.

Sjálfskoðun er eitt af því sem þroskar alla menn á meðan hroki er talin ein af dauðasyndunum sjö. Það er einmitt einkenni hinna hrokafullu. Þeir þurfa ekki á sjálfskoðun að halda. Hún er fyrir einhverja aðra.

Hinn hrokafulli segir: Allir eru fífl nema ég. Ég er sá eini sem veit og skil hvernig allt virkar. Ég er sá eini sem sé lausnina í sjónmáli en hinir eru svo mikil fífl og svo miklir fávitar að engu tauti verður við þá komið

Hinir hrokafullu sjá ekki lausnir annarra. Þær eru hvort sem er handónýtar að þeirra mati. Hinir hrokafullu dæma hugmyndir annarra dauðar án þess að hafa jafnvel hlustað eða kynnt sér þær að einhverju gagni. Hinir hrokafullu telja yfirleitt hag allra borgið svo fremi að þeir ráði ferðinni. Hinir hrokafullu hafa blindast af ofmetnaði þeirra sem fengið hafa í hendur vald. Vald til ákvarðanatöku. Vald til að dæma. Vald til að setja öðrum reglur. Vald til að hygla þeim sem eru tilbúnir að hjálpa þeim til að tryggja sér áframhaldandi völd.

Hinir hrokafullu óttast ekkert meir en að missa völdin í hendur fíflanna. Þó voru það þessi sömu fífl sem færðu þeim völdin.

Allir eru fífl nema ég. Ég er eini maðurinn með viti.

Svo segja hin fíflin um þann sem var hrokafyllstur þeirra allra:  Hann var eini maðurinn með viti.

En fíflið segir alltaf satt.

Fíflin voru þau einu sem gátu hvíslað sannleikanum um kónginn í eyru kóngsins án þess að lenda í fangelsi fyrir vikið. Eða missa höfuðið.

Fíflin voru þau einu sem gátu hrópað á torgum sannleikann um spillingu valdsins. En þau voru fífl og engum bar að taka þau alvarlega.

Við skulum varast að vanmeta fíflin. Allir eru fífl. Fíflin eru vitringar í dulargervi. Fíflin kunna að tala á torgum. Fíflin eru með fingurinn á púlsinum. Hlustum á fíflin. Kannski kemur eitthvað af viti út úr því.

Fíflin eru nefnilega ekki hrokafull. Þau eru auðmjúk, fyndin, skemmtileg, söngvin, mannblendin, þau hafa ráð undir rifi hverju, þau eru litrík og fólk elskar þau af því þau eru þrátt fyrir allt uppfull af kærleika, óttast ekki sannleikann og eru vinir allra. Allir eru fífl. Líka ég.

Valgeir Skagfjörð, borgari.

Bloggfærslur þykja alla jafna ekki merkilegur pappír. Þó ber að fagna blogginu því það gefur mörgum tækifæri til að tjá skoðanir sínar í rituðu máli sem annars prentmiðlarnir hefðu ekki aflögu dálksentímetra fyrir. Þjóðþekktir einstaklingar, atvinnupennar og áhugamenn um landsins gagn og nauðsynjar stinga niður penna og tjá sig. Ég segi penna því tölvan er orðin ígildi sjálfblekungs að því leyti að erfitt er má út það sem einu sinni hefur farið út á veraldarvefinn.

Sannleikur og meðvirkni

Stjórnmálaumræða og skoðanaskipti hafa verið stór þáttur í menningu Íslendinga. Það liggur við að hver einasti maður geti komið fram sem fullgildur stjórnmálaskýrandi og eftir búsáhaldabyltinguna sáu loks allir að keisarinn var nakinn og allir hans samverkamenn meira eða minna. Það hefur þó ekki tekist að afmá með öllu einkenni meðvirkninnar á Íslandi.  Þrátt fyrir að Þjóðfundur hafi komist að þeirri niðurstöðu að heiðarleiki væri það gildi sem helst ætti að hafa í heiðri þá hefur ekki tekist að útfæra með neinum raunverulegum hætti hvernig við eigum að  skynja heiðarleika í samfélaginu. Enn hefur engin komið fram með hugmynd um hvernig við gætum sem best fundið, séð og heyrt heiðarleikann. Hvernig við getum ástundað heiðarleikann né hver biringarmynd heiðarleikans ætti að vera.

Ein birtingarmyndin gæti t.a. m.  verið sú að stjórnmálamenn segi alltaf satt.  Ef hægt væri að treysta því að tiltekinn stjórnmálamaður segði alltaf satt þá nyti hann trausts almennings. Tveir plús tveir eru fjórir – ekki satt? Að segja sannleikann er dygð og öll viljum við eiga dygðuga stjórmálamenn. En nú er almennt álitið að stjórmálamenn segi ekki alltaf satt. Þeir lita sannleikann. Þeir segja ekki allan sannleikann. Þeir hagræða sannleikanum. Þeir segja hálfan sannleikann. Þeir leyna sannleikanum. Þeir leyna hluta sannleikans. Þeir fegra sannleikann. Þeir gera lítið úr sannleikanum. Þeir segja sannleikann þegar það þjónar hagsmunum þeirra eða tilgangi. Þeir halda sannleikanum í spennitreyju þar til þeir telja óhætt að þjóðin höndli það að heyra sannleikann.

Lygin og blekkingarnar

Svona er endalaust hægt að teygja og toga sannleikann í allar áttir. En þeir ljúga ekki. Það er mikilsvert. Allir eru sammála um að lygin sé löstur en sannleikurinn dygð. Enginn stjórnmálamaður vill vera ber að því að láta lestina stjórna ferðinni. Stjórnmálamenn frábiðja sér lygi og óheiðaleika. Samt segja þeir aldrei sannleikann en þeir ljúga hins vegar ekki. Það skal vera á hreinu. Jafnvel þótt upp komist svik um síðir þá klóra þeir sig út úr klandrinu með lygum og þvælu sem gerir ekki annað en færa okkur heim sanninn um óheilindi viðkomandi.

Gott og vel. Allt gott fólk þekkir muninn á heiðarleika og óheiðarleika, sannleika og lygi, réttu og röngu. Meðvirknin lýsir sér í því að við leyfum stjórnmálamönnum að ljúga að okkur. (Með því að segja okkur ekki sannleikann eða með því að drepa málum dreif eða með því að bjóða upp á annars konar sannleika í boði flokksins.)

Ef heiðarleiki er dygð og stjórnmálamenn ástunduðu heiðarleika með því að segja einfaldlega alltaf sannleikann þá ósjálfrátt fer fólk að treysta og trúa. Ef óheiðarleiki er löstur og þeir ástunduðu óheiðarleika með því að ljúga stöðugt að okkur þá að sjálfsögðu er ekki hægt að trúa þeim eða treysta. Samt gerum við það. Við kjósum þá yfir okkur aftur og aftur þrátt fyrir að þeir hafi ítrekað logið að okkur, orðið uppvísir að spillingu og rangfærslum og svikið kosningaloforðin hægri vinstri. Þetta er hin alvarlega íslenska meðvirkni.

Alkabörnin

Við erum eins og börn alkóhólista sem horfa upp á foreldra sína eyðileggja líf sitt með drykkjuskap og öllu sem honum fylgir. Einkum óheiðarleiki, lygar og blekkingar. Börn alkóhólistanna eru þó verr sett en þjóðin því börn alkóhólistanna geta ekki kosið sér nýja foreldra í kosningum fjórða hvert ár.  Þau sitja uppi með þetta veika fólk en halda endalaust í þá von að einn góðan veðurdag muni þau lagast og allt verða gott aftur. Þessi þjóð er orðin svo dofin að hún kýs vonda, óheiðarlega og vanhæfa einstaklinga yfir sig aftur og aftur af því hún vonast til þess að þeir lagist.

Persónukjör strax

Nei. Þeir lagast ekki og þar sem þjóðin er frjálsborin og býr við lýðræði þá er eini vegurinn til að hægt sér að ástunda hér heiðarleika og byggja upp réttsýnt samfélag  að koma á fót persónukjöri þvert á stjórnmálaflokka.  Og það sem allra allra fyrst. Það er fálátt mannval á þingi þessa daga.  Það eru fáeinir óspilltir og heiðarlegir einstaklingar á þingi núna en þeir sem eru það ekki eru því miður miklu fleiri. Ég skora á allt gott fólk sem trúir því í raun og veru að hægt sé að bæta samfélagið með heiðarleika og kærleika og þannig ná fram lýðræðisumbótum, réttlæti og sanngirni að stíga fram og láta heyra í sér. Allt of lengi höfum við leyft vondum mönnum að brugga launráð gegn okkur. Nú er mál að linni.

Valgeir Skagfjörð

Skáldin og ljóðin

Ef væri ég söngvari syngi ég ljóð um sólina vorið og land mitt og þjóð. Þannig hljóma fyrstu hendingarnar í fyrsta laginu sem ég lærði að syngja. Að minnsta kosti því  lagi sem ég man eftir að hafa verið kennt. Má vera að ég hafi lært einhverjar aðrar hendingar hjá Stefáni Edelstein í Barnamúsíkskólanum en eina minning mín þaðan er að hafa tekið þátt í látbragðsleik um Pétur og Úlfinn eftir Prókófíev. Það var þetta með söngvana um sólina vorið og land mitt og þjóð sem settist að í brjósti mér.  Síðar var það ljóð Guðmundar Böðvarssonar: Eitt verð ég að segja þér áður en ég dey – enda skaltu börnum þínum kenna fræði mín – sögðu mér það álfarnir í Suðurey – sögðu mér það dvergarnir í Norðurey – sögðu mér það Gullinmura og Gleymmér ei og gleymdu því ei  – að hefnist þeim er svíkur sína huldumey, honum verður erfiður dauðinn. Eitthvað svo innblásið, tilfinningaþrungið og eitthvað svo satt.

Sannleikurinn og Stóri bróðir

Er það ekki eitthvað svona sem okkur vantar núna. Eitthvað innblásið, tilfinningaþrungið og eitthvað satt?  En það er eins og allir óttist sannleikann. Það er eins og sannleikurinn megi ekki koma fyrir almenningssjónir eða hlustir. Hvað er að óttast?

Stóri bróðir vill ekki að við vitum sannleikann. Hann býr bara til sannleiksígildi eða sannleikslíki og notar til þess alla fjölmiðlamaskínuna með afþreyingariðnaðinn sér til fulltingis. Stóri bróðir hefur úthlutað mér formgerð hamingjunnar. Ég á að vera þægur, þegn og gegna því sem ég hef lært í menntastofnunum hans. Svo fæ ég starf sem ég stunda af trúmennsku við fyrirtæki sem starfar undir eftirliti hans. Viðskipti mín fara gegnum fjármálastofnanir hans og útsendarar frá honum selja mér líftryggingu, matvöru og aðrar nauðsynjar. Samband mitt við stóra bróður varir á meðan við báðir lifum. Hann er eins og Þorpið hans Jóns úr Vör:

Þú færð aldrei sigrað þinn fæðingarhrepp,
       stjúpmóðurauga hans vakir yfir þér alla stund.
       Með meinfýsnum skilningi tekur hann ósigrum
       þínum, afrekum þínum með sjálfsögðu stolti.
       Hann ann þér á sinn hátt, en ok hans hvílir á herðum þér.

Og loks, er þú hefur unnið allan heiminn, vaknar þú einn
morgun í ókunnri borg, þar sem áður var þorpið, gamal-
menni við gröf móður þinnar. Og þú segir:
       Ég er svona stór.
              En það svarar þér enginn.

Listin og fólkið

Það sagði mér maður á dögunum að ef eitthvað gæti bjargað Íslandi þá væri það söngvar og ljóð. Ekki veit ég hvers vegna eða hvað hann hafði fyrir sér í þessu en þetta hljómaði alls ekki vitlaust svona án frekari rökstuðnings. Viti menn, okkar ástsæla Björk stendur nú fyrir maraþon karókí til að vekja landann upp af þyrnirósasvefni.

 Ágæti vinur minn minntist þess að þegar við áttum í stríði við t.d. Dani þegar við fengum ekki annað en skemmt korn frá einokunarkaupmönnum og við Breta þegar við vildum vernda fiskimið okkar – þá áttum við sameiginlegan óvin. Þá gátum við sameinast um það að reka óvinina af okkur. Við sungum t.d. ,,innan við tólf mílur gómum við þá“ og seinna: ,,við gefumst aldrei upp þótt móti blási, á Íslandi við erum alltaf kóngar allir hreint … og svo auðvitað öll hin ættjarðarlögin sem gátu sameinað þjakaðar íslenskar sálir.

Nú er eins og öllum sé meira eða minna sama um land og þjóð. Allt er falt fyrir rétt verð. Við erum föl fyrir rétt verð. Skoðanir okkar eru falar fyrir rétt verð. Unga fólkið okkar hefur ekkert að miða við nema sýndarveruleikann í sjónvarpinu sem það er platað til að kaupa sér áskrift að. Það flykkist í bíó til að horfa á þrívíddar undrin frá Hollívúdd sem innihalda ekkert og allir sem birtast á stóra hvíta tjaldinu eru niðursuðudósir.

Upplýsingin á 21. öldinni fer öll fram í gegnum einhvers konar afþreyingu og stjórnmálaumræðan er svo leiðinleg að það nennir enginn að taka þátt í henni – hvað þá að hlusta á hana eða taka þátt í virku stjórnmálastarfi nema með því að kjósa yfir sig það sama og hefur alltaf verið í boði.

Pólitískur veruleiki á Íslandi er að verða eins og hjá Bandaríkjamönnum þar sem sá sem heldur dýrustu og flottustu flugeldasýninguna vinnur kosningarnar.

Nú þurfum við skáldin og listamennina til aðstoðar. Nú þarf andlega vakningu á Íslandi. Til þess að endurreisa nýja íslenska hugsun þá þurfa hinir skapandi einstaklingar að koma með ný verk. Meiri söng. Fleiri ljóð. Beittari texta fyrir fólk að hafa á hraðbergi. Tónlist sem hrífur. Syngjum á götum úti. Leikhúsið má spila út meiri þjóðfélagsrýni. Ekki bara afþreyingu. Fólk flykkist í leikhúsin, á tónleikana, í kirkjurnar meira að segja. Það þyrstir í andlega næringu.

Gef oss í dag vort daglegt brauð

Maðurinn lifir ekki á brauði einu saman. Við lifum ekki á afþreyingu einni saman. Við verðum að næra fólkið á einhverju betra. Bandalag íslenskra listamanna ætti að taka miklu virkari þátt í þjóðmálaumræðunni á þeim forsendum sem það getur. Listin er öflugt tæki. Markmið hennar er og á að vera í nútíð og framtíð ,,að halda uppi spegli fyrir mannlífinu, sýni dyggðinni svip sjálfrar sín, forsmáninni líkingu sína og tíð vorri og aldarhætti mynd sína og mót“ – ( Shakespeare) Þessi er hinn göfugi tilgangur allra lista.

Við þurfum duglegan skammt af þessu núna á útmánuðum annars deyr þessi þjóð og þeir sem stýra landinu í umboði hennar andlegum dauða. Til dáða. Ég ætla að byrja á því að taka þátt í karókínu á laugardaginn kemur í Norræna húsinu og ég skora á alla sem vettlingi geta valdið að koma og vera með. Taka þátt. Upplifa, skemmta sér og taka þannig þátt í baráttunni fyrir Íslandi.

Ísland – landið þitt

Ef við eigum einhverja óvini þá eru það þeir sem vilja selja landið á útsölu og hinir sem falast eftir því að fá það á slikk til að geta stundað hér gróðabrall og gert íbúana að sínum eigin feitu þjónum.  Við hin mundum dæmast í ánauð eins og alþekkt er.

Munið að þrællinn ber frelsisþrá í brjóstinu en feiti þjónninn situr á rassinum og sleikir á sér fingurna í óendanlegu þakklæti yfir því að fá að dýfa þeim í allsnægtaídýfuna sem kaupahéðnarnir náðarsamlegast rétta að honum. 

Baráttan fyrir Íslandi er rétt að hefjast. Fyrsta skrefið í átt til frelsis er að leyfa ekki neinum að kúga sig. Annað skrefið er að hafa kjark til að hafa aðrar skoðanir en þær sem aðrir vilja að maður hafi. Þriðja skrefið er að leyfa sér að tjá sig um menn og málefni. Það sem á eftir kemur er svo ekkert annað en spurningin um almenna róttæka skynsemi sem flestir góðir og heiðalegir menn /og konur hafa. 

Valgeir Skagfjörð, borgari.

e.s. Svo langar mig að minnast á þetta með verðtrygginguna. Hún er eitt kúgunartækið. Burt með hana.

Framhald fyrirsagnarinnar þekkja flestir. Þar á að standa eitthvað um að gjalda Guði það sem Guðs er. Hvað ætli Kristur hafi verið að meina þegar hann sagði þetta? Ætli hann hafi meint að menn ættu að leggja inn á einhvern reikning í banka hjá Guði til að standa honum reikningsskap? Eða ætli hann hafi verið að meina eitthvað annað? Jú – gott ef ekki leyndist í þessu einhvers konar siðaboðsapur. Eitthvað sem snýr að réttlæti.

Siðferðiskennd fólks er misboðið þessa daga við lestur frétta um lánveitingar Kaupþings sem nema hálfum árstekjum ríksissjóðs til einhverra auðmanna úti í heimi. Ég ímynda mér einhvern veginn í fávisku minni að menn sem eiga svona mikla peninga þurfi í raun ekki að fá svona mikla peninga að láni. Hundruð milljarða. Ef ég ætti einn milljarð þá þyrfti ég ekki að biðja nokkurn einasta banka um lán. Hálfur milljarður dygði mér. Hundrað milljónir. Tíu milljónir. Ein fjandans milljón mundi bjarga miklu hjá mér.

Skattmann

Mér urðu á þau mistök eitt árið að lítið viðvik sem ég vann fyrir aðila úti í bæ varð undir í pappírsbunkanum þegar ég var að taka saman skattagögnin mín.  Ég fékk greiddar heilar 100. 000 krónur fyrir þetta tiltekna verk. (Eitthundraðþúsund krónur – ekki eitthundrað milljarða eða milljónir. Nei, eitthundraðþúsund krónur)

Nú væri þetta ekki í frásögur færandi nema af því að þessar hundrað þúsund krónur voru ekki taldar fram til skattsins það árið. Svo kom álagningarseðillinn og ég greiddi það sem á mig var lagt en nokkrum mánuðum síðar kom bréf frá skattinum þess efnis að ekki stemmdi allt sem skyldi. Það voru sem sagt vantaldar tekjur upp á 100 þúsund krónur. Ég fór yfir bókhaldið og með aðstoð endurskoðandans fann ég út að áðurnefnt viðvik hafði gleymst. Ég gerði sem sagt mistök. Mér varð á í messunni. Það ku vera mannlegt að gera mistök og  þess vegna fær maður gjarnan tækifæri til að leiðrétta mistök sín.

Ég gerði skattmann grein fyrir mistökunum og hann lagði á mig aukalega 40 þúsund krónur sem mér var gert að greiða. Ég beit í það súra epli, undi niðurstöðunni og galt keisaranum það sem keisarans var. 40 þúsund krónur.

Bankar

Svo les ég um það í blaðinu að banki úti í bæ eða öllu heldur eigendur banka úti í bæ hafi ,,sennilega“ lánað mönnum sem áttu næga peninga fyrir, nokkur hundruð milljarða. Ekki 40 þúsund krónur eða 100 þúsund krónur heldur nokkur hundruð þúsund milljónir króna. Starfsmennirnir á skattinum fundu út að ég vantaldi eitthundraðþúsund krónur en starfsmennirnir í bankanum sjá ekki hvað varð um nokkur hundruð milljarða. Hvað er að?

Auðmenn og almnenningur

Það er ekki eins og blessaðir auðjöfrarnir líði skort – eða hvað? Nema kannski skort á ennþá meira fé.  

Hér á Íslandi er fullt af fólki sem á ekki fyrir mat einu sinni og fær ekki fyrirgreiðslu eða smávægilegar leiðréttingar á skuldum sem gerir því kleift að lifa áfram hér á þessu guðsvolaða landi.

Landi hinnar norrænu velferðarstjórnar sem gerir lítið annað en vernda aumingja veslings auðkýfingana sem gætu hugsanlega tapað svo miklu ef sú skynsama aðgerð yrði framkvæmd að afnema verðtrygginguna. Nei – hér skal skattpína almenning, hækka matvælaverðið, hækka bensínverðið, leggja á sjúklingaskatta, skólagjöld, og önnur gjöld. Það á að pína almenning áfram á meðan auðjöfrarnir labba úr með milljarðana og fá skuldirnar afskrifaðar.

Reiðin sýður, skynsemin líður.

Helvítis fokking, fokk! Nú fæ ég óbragð í munninn og langar mest að fara og kveikja í einhvers staðar. En ég er svo vel upp alinn. Mér var kennt að það væri rangt að skeyta skapi sínu á dauðum hlutum. Mér var kennt að gjalda keisaranum það sem keisarans er og Guði það sem Guðs er. Þess vil ég halda flekklausu sambandi við mína eigin samvisku og hafa dómgreind sjálfs mín að leiðbeinanda. Ef hún skyldi bregðast mér þá er fullt af góðu fólki alls staðar í kringum mig sem getur lánað mér dómgreind þegar á þarf að halda.

En hvar er dómgreindin og brjóstvitið þegar kemur að siðferðibresti, spillingu og valdhroka þeirra sem riðið hafa húsum hér um gjörvallt samfélagið á undanförnum árum? Hafa þeir goldið keisaranum? Eða Guði? Það er eins og þeir lúti hvorugum. Þeir lúta aðeins sjálfum sér og þeim sem þeir deila sínum hagsmunum með. Nei, hlevítis fokking fokk - það bólar ekki á siðbót, það bólar ekki á réttlæti, það bólar ekki á umhyggju eða virðingu fyrir meðbræðrum.

Von óskast – má vera notuð

Bara með því að líta yfir sviðið á þessum tímamótum þá jaðrar við að ég fyllist vonleysi. Vonin er þó jafnan það síðasta sem maðurinn gefur frá sér. Ég auglýsi hér með eftir von. Ég er að lesa Vonin blíð eftir Heinesen og ég minnist þess sem barn þegar eitthvað amaði að þá hafði ég alltaf óljósa von um að lífið yrði bráðum betra. Gott og vel – ég vil ekki gefa upp alla von en í almáttugs bænum – þessi þjóð verður að fara að taka málin í sínar hendur. Það er hellingur af góðu fólki þarna úti sem lumar á góðum hugmyndum. Í öllum bænum komið og hjálpið okkur. Þeir sem sitja í bátnum núna og róa vita ekki hvert þeir eru að fara.

Gátlisti

Fyrsta verkefnið á forgangslistanum: Verðtrygging burt. Síðan í kjölfarið: Lækka skatta. Skömmu síðar: Lækka vexti. Fljótlega eftir það: Festa krónuna við annan gjaldmiðil og skipta henni síðan út.

Eftir að þetta hefur verið gert þá gerist eftirfarandi: 1 Vonin vaknar. 2 Hjól atvinnulífsins fara að snúast. 3 Fólk hættir að sjúga peninga út úr bótakerfinu af því það borgar sig frekar að gera eitthvað nytsamlegt. 4  Bjartsýni mun hefja innreið sína.  5  Nýjar hugmyndir munu líta dagsins ljós.  6  Hér verður miklu betra að búa.

Valgeir Skagfjörð, borgari.

Sú var tíð þegar ég var að alast upp í Reykjavík að fyrirmenn, opinberir embættismenn og aðrir valdsmenn nutu ómældrar virðingar. Öll fjölskyldan safnaðist saman á sunnudegi og fór til kirkju til að hlýða á sóknarprestinn leggja út af fagnaðarerindinu í vikulegri prédikun sinni og  sönglast á við kórinn. Mér leiddist að vísu alveg takmarkalaust en lét mig hafa það, laut höfði, stóð upp og settist eins og til var ætlast og kunni Faðirvorið og trúarjátninguna utanbókar. Þrátt fyrir leiðindin þá naut presturinn sérstakrar virðingar og mikið var fjasað um ræðuna yfir kaffisullinu og pönnukökunum seinni partinn. 

Í mikilli andakt á aðfangadag var hlustað á  dómprófastinn fara með jólaguðspjallið á meðan við rifum í okkur steikina og aftur var safnast fyrir framan sjónvarpið kl. 10 sama kvöld til að hlýða á jólahugvekju biskupsins  og ræða hans diskúteruð í þaula að minnsta kosti næstu daga.  Ávarp forsetans fékk samskonar athygli og ekki síður ávarp forsætisráðherrans um áramót. Það var helst að áramótaávarp útvarpsstjórans færi fyrir ofan garð og neðan af því hann var ekki alveg svo heilagur og sagði aldrei neitt merkilegt. Meira gaman að vera úti að sprengja.

Já, manni þótti mikið til þessa fólks koma eða að minnsta kosti var okkur börnunum innrætt að bera virðingu fyrir þessu fyrirfólki og hlusta með andakt á hvert það orð sem af vörum þess hraut við hin ýmsu tækifæri. Á  upphafsárum sjónvarpsins þótti fréttamönnum ótækt annað en að þéra þetta tignarfólk. Þetta voru jú ráðherrar, biskupar, þingmenn, borgarstjórar, sýslumenn, forseti og þess háttar fólk var tigið og sumpart fætt tigið.

Shakespeare orðaði það svona: ,,Sumir fæðast tignir, aðrir ávinna sér tign og tigninni er troðið í suma.“ 

Nú tveimur árum eftir að þeir sem áunnu sér tign fyrir það eitt að búa sér til sýndarveruleika sem byggðist á auði sem varð til við kvótabrask, verðbréfasvindl, kúlulán og ýmiss konar vafasama fjármálagjörninga hafa tapað tigninni, kemur í ljós að hinir sem héldu sig tiginborna og eins þeir sem kjósendur tróðu tigninni í hafa líka tapað sinni tign.

Tignarfólkið birtist okkur nú sem fremur klæðlitlir smákeisarar sem fólkið híar á og þegar það birtist á skjám landsmanna í umræðuþáttum eða flytur okkur innblásin erindi sín um jól og áramót þá bregður svo við að enginn ber virðingu fyrir þessu blessaða tignarfólki. Það er öllum sama hvað það er að rausa og ávarp forsetans var sýnu rýrast í roðinu þetta árið þar sem hann hefði allt eins getað látið senda út sömu ræðuna og hann flutti í fyrra.

Forsætisráðherrann jarmaði á gamlársdag armæðufull með grátstafinn í kverkunum um einhvers lags árangur sem hún og taglhnýtingar hennar voru að ná. Svo drepleiðinlegt að enginn á mínu heimili nennti að hlusta.

Það vottar ekki fyrir því að tignarfólkið hafi skilning á því hvað er að í þessu samfélagi. Það rekur í rogastans og botnar hreint ekkert í því að fólk skuli ekki sýna tilhlýðilega virðingu og gleypa við öllum fagurgalanum og blekkingarleiknum sem verið er að setja á svið fyrir almenning.

Virðingin er þorrin. Sami sandkassaleikurinn heldur áfram inni á löggjafasamkundunni.  Fyrirmennin reyna að vinna almenning á sitt band með melódramatískum tilburðum og yfirlýsingum um hvað sé sæmandi í nútíma samfélagi á litla landinu okkar sem er þrátt fyrir allt svo ofboðslega ríkt.

Öðru nær.  Fyrirmennin glúpna fyrir auðvaldinu og almenningur neyðist til að bíta á jaxlinn og halda áfram að sveitast við að borga og þræla fyrir því litla sem hann uppsker. Allir tala um réttlæti, siðbót, leiðréttingar, niðurfærslur, myntbreytingu, gjaldmiðilsskipti, afnám verðtryggingar og hinir svara: ,,ekki hægt, kostar of mikið, við erum búin að teygja okkur eins langt og hægt er“ og á meðan tignarfólkið og pöpullinn karpar um þetta fram og til baka þá sekkur allt saman jafnt og þétt ofan í daunillt fúafenið.

Heimilin í landinu eru að hrynja eitt af öðru og engin döngun er í ,,norrænu velferðarstjórninni“  til að gera nokkuð til hjálpar þeim sem illa eru staddir eftir efnahagshamfarirnar fyrir tveimur árum.

Það er eins og við stöndum enn í sömu sporum. Mér líður eins og ég sé staddur í miðju ævintýrinu um Þyrnirósu.  Við erum í álögum þar sem virðing er ekki lengur til staðar. Traust er á hröðu undanhaldi. Orðið heiðarleiki er óðum að tapa merkingu sinni. Kærleikur og umburðarlyndi eru dyggðir sem reiðin hefur étið í morgunmat.

Nú er nýtt ár framundan. Gott. Hin sem á undan eru gengin koma ekki til baka. Fínt. Nú má fara að létta álögunum. Þyrnirós er búin að sofa nógu lengi. Nú þarf að vakna, höggva á þyrnigerðið, rýma kastalann, henda fyrirfólkinu út og manna varðturnana að nýju.

Burt með leiðtoga og foringja. Inn með fólkið. Hættum að troða tign upp á fólk. Ávinnum okkur tign hvert og eitt með virðingu, heiðarleika og kærleika. Þannig náum við að skapa traust að nýju.

Valgeir Skagfjörð, borgari.

e.s. Ég minni á nauðsyn þess að afnema verðtryggingu hið allra fyrsta.

Það eru neyðartímar. Á neyðartímum þarf að grípa til neyðaraðgerða. Setja jafnvel neyðarlög. Það voru sett neyðarlög þegar bankarnir hrundu en nú þegar íslensk heimili eru að hrynja þá dettur engum í hug að setja neyðarlög. Neyðarlög sem banna til dæmis útburð á fólki úr híbýlum sínum. Neyðarlög sem koma í veg fyrir að fólk sé dæmt til að borga skuldir sem það getur ekki greitt svo rifjaður sé upp dómur í Héraðsdómi Suðurlands þar sem fólki var gert að greiða 40 milljónir fyrir 20 milljónir og það þótt öll gögn bentu til þess að þetta vesalings fólk gæti ekki á nokkurn hátt staðið undir því. Neyðarlög sem koma í veg fyrir að bankar geti tekið stöðu gegn lánþegum sínum eins og þeir hafa gert með svo grímulausum hætti upp á síðkastið – sama hvað öllum reglum og reglugerðum viðvíkur sem segja að bankar eigi ekki að geta leyst til sín skuldsettar eignir á spottprís þá eru dæmin um hið gagnstæða út um allt. Sögurnar óteljandi. Hvaða afneitun er þetta eiginlega?

Hér þarf að grípa til neyðaraðgerða strax. Neyðarstjórn? Já – því ekki það. Allt er betra en þeir vanhæfu einstaklingar sem fara með völdin nú um stundir.  Það er almennt kjarkleysi ríkjandi. Það þorir enginn að fara gegn spillingunni af ótta við að upp komist um hve spilltir þeir kunna að vera sjálfir. Siðferðisbresturinn er svo víðtækur að tekur engu tali. Þjóðin kaus þetta fólk yfir sig í síðustu kosningum í þeirri trú að það þyrði að taka á málunum.  Góðu fréttirnar voru þær að 27 nýir þingmenn settust inn á hið ,,háa“ alþingi.  Já – núna gerist eitthvað. Allt þetta nýja fólk með hugsjónir og göfug markmið ætlar nú að láta til sína taka. Nýir vendir sópa best.  Ble,ble …  En því miður þá voru ekki viljugar hendur sem héldu um hina nýju vendi. 

Það er allt að falla í sama farið. Skotgrafahernaður, valdabarátta, spilling, siðferðisbrestur, sérplægni, eigingirni, mútuþægni, þöggun, baktjaldamakk og allir gömlu brestirnir farnir að stýra orðum og athöfnum manna og kvenna. Hvenær verður hugarfarsbreytingin? Hvenær ætlum við að koma okkur upp úr þessu gamla hjólfari og fara að vinna að einhverjum alvöru lausnum.

Ég styð heilshugar hugmyndir um neyðarstjórn. Hins vegar hef ég efasemdir um að einn maður sé þess umkominn að velja fólk í slíka neyðarstjórn. Það mætti kannski hafa þjóðaratkvæðagreiðslu um slíka stjórn og verja hana falli fram að næstu kosningum sem færu þá fram að loknu stjórnlagaþingi í vor. Mér koma nokkur nöfn í hug svona í fljótu bragði en ætla að láta að nægja að nefna þrjá einstaklinga  sem væru góðir kostir í slíka neyðarstjórn. Einn heitir Andrei Geir Arinbjarnarson og ætti að gegna embætti iðnaðar og/ eða atvinnumálaráðherra.  Þorvaldur Gylfason er einn sem gæti unnið við hagstjórnina.  Lilja Mósesdóttir kemur sterk inn þrátt fyrir að vera þingmaður VG.   (Hún mundi ekki vera þingmaður á meðan hún gegndi embætti.)  Þess utan er ég sannfærður um að þarna úti er haugur af góðu fólki sem gæti komið inn í svona neyðarstjórn. 

Kannski ættum við að skoða möguleikann á að fá sérstakan efnhagsráðgjafa frá útlöndum til að starfa með þeirri stjórn. Mikilvægast er þó að fá fólk í stjórn sem ekki hefur hagsmuna að gæta fyrir nokkurn nema  þjóðina alla. 

Það er brýnt að alþýða manna hér á landi fari að taka þátt í uppbyggingu nýs lýðveldis á næstu árum. Gefum okkur 3 kjörtímabil til að laga til hjá okkur. Umfram allt megum við ekki glata tækifærum okkar í hendurnar á gráðugum fjárglæframönnum eða spilltum stjórnmálaflokkum.  Hér þarf skynsemi, bjartsýni, visku, heiðarleika, réttlæti, trú, von og kærleika til að draga hið sökkvandi fley að landi.

Svo þurfa allir að leggja sitt af mörkum til verksins.  Ekki bara að bíða eftir að einhverjir aðrir drattist til að rústberja dallinn heldur þurfa allir upp á dekk. Við þurfum að taka höndum saman og ákveða hvernig við ætlum að hafa þetta hérna hjá okkur. Innganga í ESB er ekki endilega patentlausn. Hér þarf að staldra við, vega og meta.  Króna eða ekki króna.  Hvernig er ekki búið að hringla með gengi íslensku krónunnar af þjónkun við hagsmunahópa? 

Það er ljóst að þeim sem fara með völdin er ekki treystandi. Ég vil fara þess á leit að forsætisráðherra skili umboði sínu til forseta og í kjölfarið verði komið á neyðarstjórn kunnáttusamra sérfræðinga sem sæki umboð sitt til þjóðarinnar með atkvæðagreiðslu.  Við getum ekki beðið lengur. Kjördæmadagarnir hjá þingmönnum verða bara að bíða. Það eru brýn verkefni framundan sem þarf að leysa.  Ef í ljós kemur að lagakrókar hindra svona gjörning þá óska ég eftir að verði sett neyðarlög til að hægt sé að koma þessu í kring. 

Þegar neyðin er stærst þá er hjálpin næst, segir einhvers staðar. Látum það sannast núna. Jóhanna, þinn tími kom en nú er hann liðinn.

Valgeir Skagfjörð, borgari.

Verðtrygginguna burt. Sem fyrst.

Nú er brostinn á flótti.  Nú eru það ekki kotbændur í Norvegi að flýja yfirráð og harðýðgi Haraldar Lúfu. Nei – nú hefur dæmið snúist við. Landinn flýr undan yfirráðum íslenskra banka og fjármálastofnana og kerfi sem virðist vera að kyrkja þegnana. Hvert skyldi hann nú flýja? Jú til Norvegs. Og enn er til norskur kóngur. Sjúkket. En hann ræður náttúrlega engu. Ekki frekar en forseti Íslands eða biskup Íslands. Úps.

Stoðir samfélagsins eru orðnar maðksmognar af áratuga langri spillingu, samráði, fákeppni, smákóngayfirgangi, fégræðgi og sérplægni auðmanna sem sjálfir hafa skipað sér á bekk með svokallaðri elítu þar sem hver gapir upp í annan af heimóttarlegum smáborgaraskap.  Maður verður grænn í framan. Ekki af öfund heldur af því að manni verður flökurt.  Hræsnin er svo yfirgengileg. Hrokinn er svo ísmeygilega grímulaus og kúgunin svo vægðarlaus að setur að manni ugg.

Ekki það að ég hræðist þetta kerfi. Ónei. Það er löngu ónýtt og af því ég er dauðlegur maður þá mun ég lenda uppi í kirkjugarði í fyllingu tímans eins og allir hinir. Ég þarf sem betur fer ekki að láta sauma vasa á líkklæðin svo hægt verði að grafa peningana mína með vegna þess að ég á enga. Ég hef aldrei átt þá og aldrei kært mig neitt sérstaklega um þá. Ekki síst nú um stundir þegar maður horfir upp á annan hvern mann breytast í apa við að eignast aura.  

Aurasálirnar mega baða sig upp úr sínum auði mín vegna. Það sem aftur á móti svíður er óréttlætið sem ríður húsum. Vanvirðingin fyrir þeim sem minna mega sín.

Um daginn sameinuðust 50 þúsund konur á Arnarhóli og vöktu athygli á brýnum málum sem þarfnast úrlausna. Íslenskir karlmenn draga lappirnar í þessum efnum og skortir átakanlega kjark og dug til að stíga fram og segja: ,,Hættum þessu!“ Hættum að beita ofbeldi. Hættum að kúga. Sýnum konum þá virðingu sem þeim ber. Heiðrum mæður okkar, ömmur, systur, dætur, samstarfskonur.

Leggjum óttann til hliðar. Það er ekkert verið að ógna okkur.  Það er ekki verið að biðja um neitt nema sanngirni, réttsýni og riddaramennsku. Eða heyrir hún kannski sögunni til? Á sama hátt þarf allt samfélagið að sameinast um önnur gildi en þau sem hafa verið höfð í heiðri upp á síðkastið.

Rekum óheiðaleikann á dyr. Vörpum óréttlætinu út í ystu myrkur. Segjum spillingunni stríð á hendur. Upprætum ofbeldi í hvaða mynd sem er. Þorum, getum og viljum skera upp stjórnkerfið okkar svo þessi litla þjóð geti farið að lifa hér sameinuð um grunngildi sem skipta máli. Þorum að leggja valdagræðgina niður. Höfum kjark til að endurskoða starfsemi stjórnmálaflokka. Léttum af bankaleynd.  Tökum upp sjálfbæra atvinnustarfsemi. Nýtum orkuna okkar í þágu þjóðarinnar.

Varðveitum sjálfstæði okkar og þorum að standa upprétt og  vera stolt af því að lifa hér lítil stórhuga þjóð á gjöfulli eyju norður í hafi. Eyju sem getur fóstrað okkur öll og gefið öllum tækifæri á að njóta ávaxtanna af erfiði sínu.

Leitum að nýrri hugmyndafræði. Endurvekjum hugsjónir og þorum að láta okkur dreyma um betri tíð með blóm í haga. Hættum að segja að einfaldar lausnir séu bara einhver útópía. Af hverju megum við ekki hafa óskaveröld í hugskotinu?  Erum við þá með því að segja að það hafi ekkert uppeldislegt gildi að hvetja börnin sín til að láta drauma sína rætast?  Samfélag dagsins í dag var einhvern tíma draumsýn einhvers á öðrum tíma eins og öll samfélög hafa verið áður sem hingað til. Hví skyldum við ekki ala með okkur drauma um samfélag sem lítur öðruvísi út en það sem við búum í akkúrat núna? Hvaða þröngsýni er þetta eiginlega?

Hér eru góðar fréttir.  Veröldin er ekki að hrynja yfir okkur. Við eigum í tímabundnum erfiðleikum en þá er að snúa bökum saman. Ekki lifa í vandamálinu og benda bara á hvað allir hinir eru ómögulegir og hvernig allt sem aflaga fer er öðrum að kenna. Horfum í spegilinn og skoðum myndina sem þar blasir við. Erum við í alvörunni ánægð með það sem við sjáum?  Getum við breytt þessari mynd? Þurfum við hugsanlega aðstoð til að geta breytt þessari mynd?

Sumpart er þjóðin komin í þrot. Við treystum ekki stjórnmálamönnum. Við tortryggjum allt og alla. Við ímyndum okkur að allir sitji að svikráðum og svo veltum við okkur upp úr vandanum og neikvæðninni eins og vínarsnitsel upp úr eggi og raspi.

Vissulega þarf kjark til að vera jákvæður í svona árferði en það er samt betra en að nærast á neikvæðninni. Hún dregur okkur bara neðar og neðar þar til við drukknum í pyttinum. Nú þarf að hætta að hlusta á úrtöluraddirnar. Nú þarf að taka til nýrra lausna. Gömlu klisjurnar duga ekki lengur.

Ég meina – hvað eiga kjósendur að gera í næstu kosniningum ef ekkert verður í boði nema sömu réttirnir og við höfum alltaf fengið í hinu sameinaða ríkismötuneyti?

Nei – hér þarf að kokka upp nýjar uppskriftir að nýjum réttum.  Það sem er tapað  er tapað og ekki dugir að sýta það.  Það er hins vegar hægt skapa nýjan  grundvöll með nýjum forsendum og gera sér grein fyrir þeirri einföldu staðreynd að ef við förum ekki að breyta hér hlutunum hjá okkur þá endar með því að við hættum að ráða okkur sjálf. Þá er sjálfhætt að vera þjóð. Þá er sjálfhætt að vera stórhuga. Þá förum við bara að tala ensku. Eða kannski bara norsku?

Reyndar eru áhöld um það hvort við yfir höfuð ráðum okkur sjálf, en það er önnur saga.  Nú þurfum við að sjá tækifærin í erfiðleikunum i stað þess að einblína á erfiðleikana í tækifærunum.

Allir upp á dekk að spúla.

Ég vil að byrjað verði á því að afnema verðtryggingu.

Valgeir Skagfjörð, borgari

Nú er komið á daginn það sem maður sá fyrir að mundi gerast í kjölfar hrunsins.  Það gat ekki farið öðruvísi þegar sýnt var að blessuð velferðarstjórnin mundi missa tökin á fjármálafyritækjunum og peningabröskurunum þegar látið var átölulaust að sama fólkið væri að rannsaka það sem úrskeiðis fór þegar það sjálft gerði alvarleg mistök og framdi afglöp í starfi.

Þannig tókst þeim sem voru innanbúðar að skrapa yfir skítinn sinn, koma illa fengnu fé sínu undan og nú þegar skuldir og eignir þeirra sem fórnað var á altari grægðishyggjunnar eru gerðar upp, þá koma hrægammarnir á vettvang  gæða sér á líkunum sem liggja í valnum. 

Saklaus sendibílstjóri fékk einn slíkan túr þegar stóð fyrir dyrum að bera út fjölskyldu sem ekki gat staðið í skilum. Lögregla mætt á vettvang með lásasmið til að bora upp lásinn og búslóðinni fleygt inn í sendibílinn í ónefnda geymslu á kostnað fyrrum húsráðenda.  Að börnum ásjáandi gengu gammarnir rösklega til verks.  

Við grát og gnístran tanna horfði venjulegur sendibílstjóri upp á heila fjölskyldu borna út á götu. Ekki vissi hann hvað varð um fólkið.  Fullkomlega vanmáttugur í hörmulegum aðstæðum fólks. Sjálfur hafði hann ekki fengið túr á stöðinni í heila viku og var bara þakklátur fyrir að fá verkefni fyrir bílinn sinn því af honum þarf auðvitað að borga. Þessi atburður greyptist í sálartetur mannsins sem gat vart á heilum sér tekið í marga daga á eftir. 

Öðrum og verri sögum fer af framgangi fjármálafyrirtækja sem taka eigur af fólki, bæði íbúðir og bíla sem það hefur ekki getað staðið í skilum með. Þessi fjármálafyrirtæki umreikna allt upp á nýtt, afkskrifa eignirnar á efnahagsreikningi hjá sér, selja það sem þeir tóku til einhverra annarra  (hrægamma) og rukka svo þann sem sviptur var eignum fyrir heildarskuldinni uppreiknaðri með afföllum og áföllnum vöxtum, vaxtavöxtum og verðbótum.  

Já – það er sko enginn miskunn hjá Magnúsi. Þessar afskrifuðu kröfur lifa góðu lífi í höndum annarra hrægamma sem innheimta látlaust og hamast þar til búið er að naga allt kjöt utan af mögrum beinum skuldaranna.  

Það er makalaust að einungis fjármálafyrirtækjum sé gert kleift að bjóða í fasteignir. Þannig skuldaði einn 40 milljónir í íbúðinni sinni en bankinn leysti hana til sín fyrir 5 milljónir og rukkaði skuldarann um fullt markaðsverð íbúðarinnar.  Náðarsamlegast bauð honum upp á að leigja fyrir tæpar 200 þúsund á mánuði og greiða 600 þúsund fyrirfram.  Ekki hafði hann möguleika á að bjóða í, hvað þá nokkur annar sem hefði hugsanlega borgað 20 milljónir og minnkað skaðann hjá skuldaranum um helming. Nei – hrægammarnir stjórna núna og úthluta hræjunum til hinna hrægammanna.

Já, hrægammarnir fitna um þessar mundir og það sem aldrei fyrr. Þeim hefur meira að segja verið haldið uppi af ríkinu ofan í kaupið. Auðmönnum fjölgar í kreppunni. Frábært. Mér líður svo miklu, miklu betur að vita af því.

Þetta er alveg makalaust norrænt velferðarsamfélag sem við búum í nú um stundir.

Við erum svo hamingjusöm núna. Allt gengur svo vel. Það er karpað um það inni á alþingi hvort kenna eigi kristin fræði í grunnskólunum eður ei á meðan hrægammarnir halda áfram að naga allt inn að beini.  

Þeir sem eftir sitja eru háðir matargjöfum frá góðgerðarfélögum. Hvert er þessi þjóð komin?  Ég er farinn að hallast að því að þessi norræna velferð sé eins og hver önnur öfugmæli.   Hér er lítil staka sem mér flaug í hug eftir að hafa talað við sendibílstjórann: 

Á Íslandi er allra best,

allir vel þar græða, 

þar hrægammarnir hagnast mest,

og  heimilum skal blæða.

Enn sem fyrr er nauðsynlegt að stoppa nart hrægammanna. Verðtrygginguna burt. Núna.

Valgeir Skagfjörð, borgari.