Sveinn Ingi Lýðsson

Það er kostuleg staða sem komin er upp varðandi Icesave-málið.  Allt er upp í loft eftir rökrétta ákvörðun forsetans.  Undrun forráðamanna stjórnarflokkana er skrítin þar sem ljóst mátti vera að ákvörðun hans yrði annað hvort undirritun laganna eða málskot til þjóðarinnar. 

Málskot samkvæmt 26. grein stjórnaskrárinnar var fyrir valinu.  Í ljósi fyrri ákvarðana og yfirlýsinga forsetans var honum í raun ekki stætt á öðru.  M.a. bentu skoðanakannanir til mikillar andstöðu þjóðarinnar, nærfellt 50 – 60 þúsund kjósendur hvöttu hann til að nýta sér málskotsréttinn og einnig höfðu þingmenn sent erindi sama efnis að sögn forsetans.

„Úps, hann gerði það aftur“ var fyrirsögnin á DV í morgun.  Hún er lýsandi fyrir þá umræðu sem nú er farin af stað, hérlendis sem erlendis.  Gífurlegur hræðsluáróður hefur verið settur í gang og látið í það skína að þjóðinni verði nánast skotið aftur á hinar myrku miðaldir.  Óvinirnir eru Hollendingar og Bretar með heilt Evrópusamband sér til fulltingis.  Hvorki meira né minna.  Það fer minna fyrir útlistun afleiðinga þess að taka þessar skuldbindingar á hendur án skilyrða.  Vandséð er hvort eða hvernig þjóðin getur staðið undir þessum skuldum né öðrum sem við höfum nú þegar tekist á hendur.  Við höfum einfaldlega ekki gjaldeyristekjur til þess arna.

Nú virðist vera samstaða að halda þjóðaratkvæðagreiðslu um málið 20. febrúar.  Þar fær þjóðin að kveða upp sinn dóm.   Efalaust fer nú í hönd mikið áróðursstríð þar sem fylkingar með og móti munu halda sínum bita á oddi.   Úrslit slíkar atkvæðagreiðslu er ekki sjálfgefinn.  Verði niðurstaðan sú að lögunum verði hafnað munu fara í hönd erfiðir tímar í einhver misseri.  Það munu líka fara í hönd erfiðir tíma verði lögin samþykkt og hætt við að það erfiðleikatímabil muni vara mun lengur, jafnvel næstu áratugi.

Samt er einn ljós punktur í samþykkt laganna í þjóðaratkvæðagreiðslu.  Verði það ofan á er ljóst að tími forsetans er liðinn og hann mun ekki neinn annan kost en afsögn.

Segið svo að ekki megi finna björtu hliðarnar.

Það eru ótrúlegar fréttir sem berast nú frá höfuðstöðvum Kaupþings að setja eigi Haga í hendur þeirra Baugsfeðga sem búnir eru að rífa svo hressilega rassinn úr buxunum að dæmalaust sé, hvort heldur í hér á landi og jafnvel á heimsvísu.

Við gjaldþrot Baugs munu þessir sömu menn hafa forðað Högum úr þrotinu með lánsfé frá Kaupþingi.  Sagt er að við gjaldþrotið hafi tapast fé og eignir allt að þúsund milljörðum króna.  Ef þessi banki sem nú skreytir sig með nýju útlensku nafni ætlar að afhenda þessum mönnum Haga á silfurfati og afskrifa tugi milljarða þá hlýtur mönnum að vera ljóst að eitthvað mikið er að.

Hvað getur það verið?  Hvers konar kverkataki hafa þessi menn náð á stjórnvöldum og ríkisbankanum að menn sjái sig knúna til slíkrar nauðungar?  Er Samspillingarliðið, Jóhanna og Co svo rækilega á kafi í Baugsvasanum að þau séu tilneydd að afhenda þeim tapaðar eigur.  Hvar eiga þeir að útvega peninga? Kannski að fá þá að láni hjá bankanum með nýja nafnið?

Það sem nú er að gerast getur ekki flokkast undir annað en spillingu og siðleysi af verstu tegund nema bankinn ætli að temja sér þessa siði svona almennt í samskiptum við skuldara.  Nei, tæplega.  Við þessu er bara eitt svar hins almenna borgara:

Hættum tafarlaust öllum viðskiptum við Baugsfeðga.   Það er það eina sem þeir skilja.

Fyrsta haustlægðin nálgast og best að binda niður lauslega hluti, grillið, borð og stóla, síðustu leifar sumarsins.  Sumar sólar og góðviðris sem við nutum eins og best varð á kosið.  Nú þegar haustar sést vart til sólar í efnahagsmálum þjóðarinnar.  Endalaust þref og þras pólitíkusa og fræðimanna og okkur miðar ekki neitt áfram.  Þetta minnir mann helst á upplifun Bills Murray í kvikmyndinni Groundhoug Day þar sem hann vaknaði hvern morgun til sama dags.

Alla vega líður mér eins þessa dagana og hvern dag vöknum við upp þann vonda veruleika efnahagshrunsins þessa fyrstu daga októbermánuðar 2008.  Dagarnir sem ótíðindin helltust yfir okkur eitt af öðru og hafa stöðugt versnað eftir því sem mánuðirnir hafa liðið einn af öðrum.

Við kölluðum á björgunarliðið, Alþjóða gjaldeyrissjóðinn, AGS, sem við trúðum að myndi draga okkur á þurrt. Það reyndist tálsýn ein og sjóðurinn virkað frekar eins og kaldrifjaður handrukkari sem heldur haus okkar skuldugra þjóðar niðri í vatninu milli þess sem spurt er hvernig og hvenær við munum greiða skuldir glæpamannanna sem steyptu okkur í glórulausar skuldir sem við eigum að borga.  Reyndar ekki bara við heldur næstu kynslóðir líka.

Ekki stofnaði ég til skulda, börnin mín né barnabörn.  Samt eigum við að borga þessar skuldir óreiðumannanna.  Hvers vegna?  Helvítis fokking fokk!

Við sitjum hér uppi með pólskan landstjóra lánardrottnana, í umboði AGS.  Hann er líklega sá er mestu ræður hér á landi í dag.  Valkostur okkar er einn; borga, borga og þróttur þjóðar er hægur og kvalafullur.  Er ekki bara betra að viðurkenna orðinn hlut.   Erum gjaldþrota þjóð og kominn á endapunkt.  Vantar nýja kennitölu, nýtt upphaf svo við getum brosað framan í heiminn að nýju.

Gamla Ísland skal að baki vera.

Halló nýja Ísland.

Undanfarnar vikur hafa sveitarfélögin Garður, Álftanes og Mosfellsbær staðið í kröftugri samkeppni um einkasjúkrahús sem fyrirtækið PrimaCare ætlar að byggja hér á landi.  Sjúkrahúsið mun sérhæfa sig í liðskiptiaðgerðum og viðskiptavinirnir fyrst og fremst erlendir.   Þetta er feitur biti en skapar sjúkrahúsið störf og veltu á við tvö meðal álver.   Því er eftir miklu að slægjast.

Niðurstaða virðst nú liggja fyrir í málinu.  Mosfellingar hlutu hnossið.  Það er ekki hægt annað en óska þeim til hamingju þó svo að ég hefði ekki slegið hendi á móti pakkanum hér á Álftanesið.

Þó ákvörðun liggi fyrir en björninn ekki unninn.  Ljóst þykir að vinstri stjórnin sem hér situr muni gera sitt til að tefja fyrir þessari framkvæmd sem og öðrum einkaframkvæmdum sem reynt hefur verið koma á í heilbrigðisgeiranum.  Það bætir síst úr að erkikomminn Álfheiður Ingadóttir er nú sest í stól heilbrigðisráðherra.  Hún hefur þegar lýst efasemdum um framkvæmdina og kæmi því ekki á óvart að hún myndi bregða fyrir hana fæti, líkt og flokkssystir hennar Svandís Svavarsdóttir umhverfisráðherra gerði með ógildingu á úrskurði Skipulagsstofnunar varðandi Suðvestur-línu til Helguvíkur.

Hvers á almenningur að gjalda?

Velkomin á blog.eyjan.is. Þetta er fyrsta færslan.