Andstreymis

Julien Benda hét fransku fræðimaður af Gyðingakyni. Þekktasta bók hans er án efa Svik klerkanna (La Trahison des Clercs) sem út  kom árið 1927. Þar ásakar hann „klerkana“, þ.e. menningarvitana, fyrir að hafa svikið skynsemi og gagnrýna hugsun, gerst þjóðrembungar og lýðræðsféndur.

Seinna hafa menn með vissum rétti heimfært þessa gagnrýna á kommúníska menntamenn sem sviku skynsemi og frelsi, lögðust flatir fyrir einræðisherrum og fjöldamorðingjum.

Einnig mætti kalla frjálshyggjumenntamenn „svikaklerka“, margir þeirra hafa hreinlega selt sig  auðvaldinu með öllum gögnum og gæðum, aðrir hafa látið sér nægja að svíkja skynsemina með oftrú á  markaðskreddur.

En íslenskir vinstrimenntamenn eru líka svikaklerkar af verstu tegund. Þeir höfðu ekki manndóm í sér til að veita frjálshyggjunni ærlega viðspyrnu heldur flúðu á náðir listasnobbs og menningardýrkunar.

Fyrir aldarþriðjungi  tæpum, um það leyti sem frjálshyggjubylgjan tók  að rísa átti ég orðastað við vinstrimenntamann um einkavæðingu sjón- og útvarps. Ég velti fyrir mér þeim möguleika að einkastöðvar yrðu leyfðar, iðgjald fellt niður en ríkisútvarpið látið lifa áfram, á skattfé. Þá sagði vinstrungur „nei þá verður ekkert fjárframlag til menningarinnar“.

Menning var það, heillin. Ekki eitt orð um þann möguleika að einkavæðing ljósvakamiðla gæti leitt til þess að þeir kæmust í hendur auðkýfinga sem beittu þeim miskunnarlaust fyrir eigin vagni. Ekki bofs um þann möguleika að markaðsvæðing samfélagsins gæti leitt til þess að auðmenn og stórfyrirtæki næðu völdum.

Í reynd hafa vinstrimenn á íslandi verið þrýstihópur fyrir listamennsku, frjálshyggjumenntamenn þrýstihópur fyrir auðvald.

Nú hafa vinstrimenn vaknað til smáfræðilegs andófs en hafa náttúrulega drekkt sér í tungutalskenningum manna eins og Antonio Negri og Slavoj Zizek, kannski af því að óskiljanleg skrif þeirra minna á atómljóð eða dróttkvæði. Aldrei er minnst á skynsama vinstrihugsuði eins og John Roemer, Amyarta Sen eða Gerry heitinn Cohen, varla á Jürgen Habermas eða Charles Taylor.

Er furða þótt svikaklerkar frjálshyggjunnar hlægi að vinstrisvikaklerkum?

Auk þess legg ég til að Alvaldssvikaklerkableðillinn og Hringadrottins svikamyllubattaríið verði snarsniðgengin, kvóta- og útrásarþýfi hraðfryst og réttað verði í málum hinna svikulu hrunvalda.

Stjúphundur: Mikilvoffi sé oss næstur!

Ég: Hvað er að?

Stjúphundur: Þú ert þó ekki að fara Egyptalands?

Ég: Já, ég fer í píramídafrí eftir rúma viku, verð í tíu daga. Er það ekki hið besta mál?

Stjúphundur: Besta mál? Veistu ekki, maður, að kettir eiga sinn uppruna á þessum slóðum? Til að gera illt verra dýrkuðu Egyptar hinir fornu kattagyðjuna Bastet. Engum sögum fer af dýrkun á hundum, það hlýtur hafa verið eitthvað að þessari þjóð. Tíu villtir hestar geta ekki dregið mig til þessa lands.

Ég: O, Egyptar  hafa nú skánað síðan, ekki dýrka þeir kattagyðjuna lengur.

Stjúphundur: En þú ætlar að fara inn í  alla þessa píramída og öll musterin, hinn fúli andi gyðjunnar svífur þar yfir vötunm, það gæti stórskaðað  þig, þú yrðir kannski andsetinn, alltént bannsettur. Reyndar held ég að þessa gyðja sé engin önnur en Risakisa hin skelfilega. Ó vei!

Ég: Ertu ekki óþarflega hjátrúarfullur, voffi?

Stjúphundur: Bara skynsamur.

Ég: Er ekki eins kvikindis hjátrú annars kvikindis skynsemi? Varstu ekki að segja mér að djúp væri staðfest milli hugsunarhátta manna og hunda?

Stjúphundur: Æ já ég gleymdi því. Jú, líklega bitnar bölvun kattargyðjunnar ekki á þér, eins gott að ég sé ekki á leið þangað suður, myndi ekki lifa af í þessu kattagyðjuhelvíti.

Ég: Þú ert svo sem ekki að fara langt, bara í göngutúr. Eigum við ekki bara að skella okkur út?

Stjúphundur: Voff, voff, já það skulum við gera!

Og við skelltum okkur út.

Auk þess legg ég til að Alvaldssnepill og Hringadrottinsbattarí verði sniðgnegin, kvóta- og útrásarþýfi fryst og að hinir píramídaspilandi hrunvaldar verði dæmdir í musteri réttvísinnar.

Á Íslandi eru ekki lengur til fjölmiðlar, aðeins fámiðlar. Það ríkir fá-keppni, fá-ræði, fá-breytni og fá-tækt andans í „fjöl“-miðlabransanum. Einna skást er ástandið í Netmiðlaheiminum enda er hann ekki alveg á valdi hins flærðarfulla íslenska auðvalds.

Blöð og ljósvakamiðlar eru notaðir eins og peð í tafli auðjöfranna, blaðamenn og ritstjórar meðhöndlaðir eins og skepnur. Hvaða uppreist, hugsandi manneskja nennir að starfa við íslenskan fámiðil?

Talað er nú um auðvalds- og útrásarbrellur í sambandi við sölu á DV, „húsameistari auðvaldsins, ekki meir, ekki meir“. Kaupi káta kvótaekkjan blaðið þá ættu sumir að dusta rykið af fjölmiðlalögunum. En fyrr mundi himinn hrynja en svo yrði.

En ekki má gleyma vonarstjörnunni, blaðinu Róstur, þessum vísi að auðvaldslausu blaði í Reykjavík. Ég gerðist áskrifandi um daginn, vonandi er ég ekki einn um það. Heill Róstri, þrefalt húrra fyrir hinum hugrökku útgefendum hans!

Auk þess legg ég til að kvótaauðvaldsnepill Alvaldsins verði sniðgengin, einnig auðvaldsbattarí Hringadrottins og hans fámiðlar, kvóta- og útrásarþýfi snarfryst og réttað verði í málum hrunvalda.

Tómas à Kempis var miðaldamunkur sem samdi þekkt trúarrit, Fordæmi Krists (Imitatio Christi). Menn ættu að fylgja  fordæmi Krists, leitast við að lifa eins og hann. Það fylgir sögunni að Laxness hélt þessu kveri  mjög á lofti á sínu kaþólska skeiði. 

Klappstýrur útrásarinnar ættu nú að fylgja fordæmi Ágústs heitins Ólafs og láta sig hverfa úr pólitík, hætta þátttöku í allri útrásarumræðu. Ágúst sálugi þekkti sinn vitjunartíma, klappstýrurnar ekki.

Þetta gildir jafnt um klappstýrur Hringadrottins sem Alvalds/Bjargvarga.

Auk þess legg ég til að títtnefndur snepill og títtnefnt battarí verði sniðgengin, útrásar- og kvótaþýfi fryst og hrunvaldar dregnir fyrir lög og dóm, klappstýrur þeirra rassskelltar.

Þegar ég kom úr vinnunni um daginn sat stjúphundurinn í gluggakistunni og spangólaði eins og óður enda fullt tungl.

Ég: Æ góði, hættu þessu spangóli, þú ert að gera mig brjálaðann!

Stjúphundur: Heyrðu, ertu á móti trúarfrelsi? Ég er einfaldlega að biðja bæna minna, biðja Miklavoffa um aðstoð við klekkja duglega á feita fressinu hinum meginn við götuna.

Ég: Þetta eru aldeilis kærleiksrík trúarbrögð sem þú aðhyllist. En hvernig geturðu sannað að þessi Miklivoffi sé til?

Stjúphundur: Sko það er auðvelt, ef þú skoðar tungl í fyllingu þá sérðu strax að það hefur hundstrýni.

Ég; Eru þetta einu rökin sem þú hefur fyrir tilveru kvik…ég meina Miklavoffa.

Stjúphundur: Áður en lengra haldið, það eru örgustu helgispjöll að kalla Miklavoffa „kvikindi“. Þess utan hef ég fleiri rök og öll sótt til reynslunnar, eins og ég sagði áðan þá sýnir reynslan að Miklivoffi býr í tunglinu, þú hreinlega sérð hann með berum augum. Auk þess má telja ljóst að allir hlutir eru skapaðir fyrir okkur hunda og það hlýtur mikill hundur að hafa gert. Af hverju eru menn til? Augljóslega til að þjóna okkur hundum, gefa okkur að éta, veita okkur húsaskjól og læknisþjónustu, fara með okkur út að labba og svo framvegis. Af hverju eru skógar til? Til þess að við voffar getum sprangað um þá, gengið örna okkar o.s.frv. Sem sagt reynslan sýnir að Miklivoffi er til og hefur skapað allan heiminn handa okkur voffunum.

Ég: Þú beitir svipuðum rökum og hinn heilagi Tómas af Aquinas en hann tók reynslurök ein alvarlega þegar Guðsannanir voru annars vegar, hægt væri að sanna tilveru Guðs með hliðsjón af reynslunni. Og hann var tekinn í heilagra manna tölu, kannski þú verðir tekinn í heilagra hunda tölu, verðir kallaður „Sankti Voffi“.

Stjúphundur: Mér lýst þrælvel á það en eigum við ekki að skella okkur út að labba?

Ég: Yðar heilagleiki, orð yðar eru mér lög.

Og við skelltum okkur út.

Auk þess legg ég til að Alvalds-auðvalds-snepillinn og Hringadrottinsbattaríið verði sniðgengin, útrásar- og kvótaþýfi fryst og hrunvaldsvoffarnir dregnir fyrir lög og dóm.

Ég var nýkominn úr vinnunni og hálffúll út í einn starfsbróður minn. Ég sagði voffa farir mínar ekki sléttar og lét dæluna ganga um ávirðingar þessa manns.

Ég: Sko hann beitir algerri hundalógík, setur svo undir sig hundshaus ef maður andmælir honum. Svo er hann hryllilega tíkarlegur á allan hátt. Fyrr skal ég hundur heita en að samþykkja vitleysuna í honum.

Stjúphundur: Aaa, enn og aftur voffameiðandi ummæli, þú ert haldinn hundahyggju (sbr kynþáttahyggju).

Ég: Æ fyrirgefðu voffi, þetta skrapp bara út úr mér. Hvað get ég gert til að bæta fyrir brot mitt?

Stjúphundur: Þú gætir til dæmis gefið mér almennilega steik að éta. En  dýralæknirinn segir að ég megi ekkert éta annað en sérfæði og alls ekki fá bita milli mála. Svo ég mæli með hressilegum göngutúr, þér veitir ekki af að hreyfa þig, þú ert feitari en helvítis fressið í nágrannahúsinu.

Ég: Gott og vel,  en með þeim skilyrðum að þú farir ekki í bananagöngu (go bananas) í hvert sinn sem þú sérð kött. Ég er leiður á að bjarga lífi kattanna í hverfinu.

Stjúphundur: Það er nú bara skylda hvers hunds að hrella  ketti, þetta eru viðurstyggileg kvikindi.

Ég; Skrítinn skylda að tarna! Eru ekki kettir sköpunarverk Guðs rétt eins og hundar? Hafa þeir ekki fjórar fætur, klær, feld og rófu eins og þið?

Stjúphundur: Ef þú með „Guð“ átt við „Miklavoffa í tunglinu“ þá er svarið „nei“. Við hundar höfum komist að þeirri niðurstöðu að Miklivoffi hafi skapað allt nema ketti. Þeir voru skapaðir af Risakisu sem býr í risastóru tré undir jörðinni og er lífshættuleg öllum hundum. Hún skapaði ketti til þess eins að skaprauna okkur. Þegar við hundar spangólum og horfum á fullt tungl þá erum við biðja bæna, biðja Miklavoffa í mánanum ásjár, ekki síst um aðstoð í eilífu stríði okkar við kisulórurnar.

Ég: Ekki vissi ég að þú værir trúhundur. Ég hef heyrt talað um hindúisma en ekki hundisma. En þú svaraðir ekki spurningunni um allt sem voffum og kisum er sameiginlegt.

Stjúphundur: Sameiginlegt, minn rass! Við höfum fallegan feld, þeir ljótan, fagra rófu, þeir ljóta o.s.frv.

Ég: Þetta eru engin rök. Hvað gerir ketti svo viðbjóðslega í þínum augum?

Stjúphundur: Sko allir vita að kettir eru andstyggilegir vegna þess….af því að… æ þetta er bara í genunum okkar hunda, við verðum hlýða boði náttúrunnar og ráðast á kisurnar.

Ég: Við getum að einhverju marki haldið ásköpuðum hneigðum í skefjum. Góði, reyndu nú að halda aftur af þér næst þegar þú rekst á kött.

Stjúphundur: „Jæja þá í þetta sinn“ en náðu nú í ólina mína svo við getum farið að spássera.

Ég; Skal gert, yðar hátign, nú skulum við skella okkur út.

Stjúphundur: Voff, voff, endilega!

Og við skelltum okkur í göngutúr.

Auk þess legg ég til að Alvaldssneplar sem ekki eru hundum bjóðandi verði sniðgengnir, allt apparat Hringadrottins líka, útrásar- og kvótaþýfi skilað og réttað strax í málum hrunvalda áður en allt fer í hund og kött á Íslandi.

Það var fimbulkuldi í Lillehammer í ársbyrjun, 20-30 stiga frost  dag hvern. En voffinn lætur ekki slíkt aftra sér, hann vill ólmur út að ganga þótt skítkalt sé úti. Eftirfarandi samtal átti sér stað um miðjan janúar:

Stjúphundur: Voff, voff, eigum við ekki að skella okkur út í göngutúr? Fínt gönguveður.

Ég: Nei voffi, það er hundkalt.

Stjúphundur: Abbababb, þetta er mjög hundfjandsamleg ummæli, rétt eins og að kalla litað fólk alls konar uppnefnum.

Ég: Jæja, svo þú ert bara orðinn pólitískt rétthugsandi. Gott hjá þér! En finnst þér ekki þú vera mannfjandsamlegur þegar þú kallar mig „alfavoffa“.

Stjúphundur: Gott og vel, við gerum samning, þú notar ekki framar orðið „hundkalt“ og ég kalla þig ekki „alfavoffa“ framar. Díll?

Ég: Díll!! (og hefði gefið fimm ef voffi hefði fingur).

Stjúphundur: Eitt skil ég ekki, látum það vera þótt þið alf…úps menn hafið nánast ekkert lyktarskyn en af hverju hafiði ekki feld? Ég meina, þið eruð pinku mislukkuð á vissum sviðum.

Ég: Það er vegna þess að forfeður okkar voru hárlausir apar sem bjuggu í Afríku og vöppuðu um á sléttunum þar í rosahita. En þínir forfeður voru úlfar í hinni hund…úps hrollköldu Síberíu og urðu að hafa feld til að lifa af.

Stjúphundur: Jú en af hverju getiði ekki bara grætt á ykkur feld? Þið megið eiga að þið eruð uppfinningasöm, kvenmenn græða á sig brjóst og fá sér ný fés, karlmenn stækka á sér þú-veist-hvað  o.s.frv. Af hverju ekki feld?

Ég: Voffi, ég verð að hugsa þetta aðeins nánar. Veistu, ég bara skelli mér í lopapeysuna og við skellum okkur út að ganga?

Stjúphundur: Já, það skulum við gera, voff, voff, voff!

Og við skelltum okkur út.

Auk þess legg ég til að alfavoffarnir sem ollu hruninu verði dregnir fyrir lög og dóm.

Ég hef séð hið illa í þrennum myndum í þremur kvikmyndum. Fyrst skal nefnd  mynd Michael Hanekes, Hvíta borðann (Das Weisse Band). Hún sýnir hið illa sem fall af stjórnlyndi, stigveldi og gleðisnauðri hræsnishreintrú. Teprulegur hreintrúarprestur í litlu þýsku þorpi rétt fyrir fyrra stríð bindur hvíta borða um handleggi barna sinna, borðarnir eiga að minna þau á sakleysi bernskunnar. En hafa öfug áhrif.

Næst skal rædd The Road, byggð á skáldsögu Cormac McCarthys. Hún sýnir hvernig skortur getur gert menn að skepnum sem éta hver aðra. Og hvernig ljós getur leynst í grimmdarmyrkri.

Síðust skal nefnd Shutter Island, mynd Martin Scorseses. Hún sýnir hvernig skelfileg reynsla getur breytt venjulegum manni í villidýr. Og þó, hvað er sýnd og hvað er reynd  í þessari mynd? Kannski sýnir hún annað, hið illa í boði ríkisofurveldis.

Fátt  er magnaðra enn að sitja í bíómyrkrinu og sjá hið illa á hvítu tjaldi. Þó ekki verra að sjá gæskuna birtast í öllu sínu veldi á tjaldinu hvíta.

Auk þess legg ég til að hinir illu hrunvaldar verði dregnir fyrir lög og dóm hið allrasnarasta.

Eins og alþjóð erum við hér í Noregi aftarlega á merinni, gamaldags. Þess vegna var heimildamyndin Guð blessi Ísland ekki sýnd hér í sjónvarpi fyrr en í fyrra kvöld.

Bjargvargur ungi hélt þar mikla tölu um peninga sem si sona bara hurfu, millilentu ekki einu sinni á Tortóla eyjum á leið sinni inn í tómið. Að trúa öðru væri marxísk hagfræði og hún væri af hinu illa. Augljóst er að viðskiptahöldurinn er mjög vel að sér í fræðum marxismans  enda hefur hann dvalið langdvölum í Rússlandi þar sem marxismi þreifst vel í eina tíð.

Mér þætti  gaman að vita hvaða skoðun Bjargvargur ungi hefur á kenningu Marx um blætiseðli vörunnar. Telur hann  það vera rétt sem franski marxistinn Louis Althusser segir um þekkingarlegt rof (“rupture epistemologique“) sem átt hafi sér stað þegar Marx gafst upp á æskukenningum sínum um firringu? Hvað segir ICESAVE-hugsuðurinn um ríkiskenningu marxismans? Vantar ekki marxismann eiginlega ríkiskenningu? Er arðsránskenningin prófanleg?

Allt um það, framferði Bjargvargs unga og hinna auðherranna færði mér heim sannir um að það væri sannleikskjarni þeirri kenningu Marx að markaðsskipulag einkenndist af auðvaldi. Ég hélt að sú kenning væri röng.

Auk þess legg ég til að snepill kátu kvótaekkjunnar og auðvaldsbattarí Hringadrottins verði sniðgengin, kvóta- og útrásar-auðvalds-þýfi snarfryst og réttað í málum hrunvaldenda.

Ég held uppteknum hætti og sný út úr heimsbókmenntunum. Nú tek ég fyrir fræga sögu Franz Kafka Hamskiptin. Hún segir frá Gregor Samsa sem vaknar einn morgun og uppgötvar að hann er orðinn risastór padda. Hér kemur ný útgáfa af sögunni:

Þegar Georg Samsonarson vaknaði einn morgun var honum fyrirmunað að mynda einfalda setningu á íslensku. Sama hvað hann reyndi, hann gat ekki annað en talað ensku. Fljótlega sætti hann sig við þetta, gladdist réttara sagt og hugsaði „cool, I have at last gotten ridden of this fucking wart called Icelandic“.

Fagnandi stormaði hann út og ætlaði að aka í humarjeppa sínum í beltabúðina að kaupa nýtt, kúl belti. En sem hann gengur út fær hann múrstein í hausinn, á samri stundu segir löngu gleymdur pólitíkus „Guð blessi Ísland“.

Er ekki að orðlengja að Georg getur ekkert talað lengur nema gullaldaríslensku. Hann lætur jeppann eiga sig og fer gangandi í fyrsta sinn í áratug, tautandi „Þél höggr stórt fyrir stáli, stafnkvígs á veg jafnan“.  

Kemur svo  í beltabúðina og segir við afgreiðslustúlkuna „hvort fást hér megingjarðir?“ Stúlkan rekur upp skaðræðisvein, hringir í lögguna og segir „það er brjálaður maður hér, hann talar alveg óskiljanlega!“

Auk þess legg ég til að Alvaldssnepillinn, Hringadrottinsbattaríið og enskusnobbhænsnafyrirtækin verði sniðgengin, útrásar- og kvótaþýfi fryst og réttað strax í hrunvaldsmálum.