Andstreymis

 Í dag verður til moldar borinn faðir minn, Ármann Snævarr, fyrrverandi prófessor í lögfræði, háskólarektor og hæstaréttardómari.

 Pabbi hafði bjarnaryl, börn sóttu í að kúra hjá honum til að njóta hlýjunnar. Hún kom innan frá, úr sálinni.

 Hann var  sæmdarmaður, prýddur sígildum dyggðum á borð við vinnusemi, kurteisi, stundvísi og heiðarleika. Samt var hann flest annað en þurrpumpulegt og þröngsýnt dyggðaljós. Hann var víðsýnn og ófeiminn við að viðurkenna mistök sín.

 Auk þess var hann einkar glaðlyndur og  gat verið glettinn með góðlegum hætti, talaði þá einatt undir rós. Svo var hann sagnamaður góður, hafði á hraðbergi skemmtilegar sögur sem hann sagði  með kórréttum tilþrifum.

 Til marks um stundvísi hans má nefna að starfsfólk við Háskólann stillti klukkur sínar eftir honum, rétt eins og borgarbúar í Köningsberg eftir heimspekingnum Immanuel Kant.

 Margar sögur mætti segja um vinnusemi föður míns, hann trúði því einlæglega að vinnan flytti fjöll, væri flestra meina bót. Enda  var hann alltaf að iðja, sat sjaldan auðum höndum.

 Kurteisi var honum í blóð borin, bauð gangandi vegfarendum góðan daginn og tók einatt ofan fyrir þeim að fornum sið.

 Heiðarleiki hans var  rómaður, eitt sinn fór hann í banka og uppgötvaði á leiðinni út að hann hafði fengið of mikið tilbaka, dágóða upphæð. Hann sneri við að bragði  og skilaði peningunum aftur.

 Dyggðir föður míns gætu orðið Íslendingum gott vegarnesti við endurreisn landsins.

 Blessuð sé minning hans.

DV sagði um daginn að afbrotum unglinga hefði fjölgað um 700% á árunum frá 2003 til 2009. Bæta má við að á nánast sama tíma stækkuðu íslenskir bankar um hundruð prósenta, líklega sjö hundruð stykki. Kannski eru Íslendingar 700% þjóð.

Nú ber að taka öllum staðtölum varlega, áður fyrr á árunum kærði fólk afbrot síður en nú. Menn tóku lögin oftar í eigin hendur eða hreinlega sópuðu ósómanum undir teppi. En lítill vafi er á að afbrotum hefur fjölgað hérlendis, í mínu ungdæmi var aðalhættan sú að maður dræpist úr leiðindum, í dag eiga menn á hættu að fá rýting í bakið hvar og hvenær sem er.

Kannski eru orsakatengsl milli bankabólgu og glæpatíðni, kannski voru foreldrar svo önnum kafin við að meika það á útrásartímanum að börnin urðu afskipt og lentu á glapstigum.

Ekki held ég að sá ungmennafjöldi sem ég sá á Gerplusýningunni áðan sé líklegur til afbrota, fremur til afreka. Gaman að fylgjast með krökkunum í hléi, heyra velvaldar athugasemdir á borð „ógeðslega flottur texti“. Fögnuðu leikurunum ákaft eftir sýningu, sáu kannski útrásarliðið í þeim fóstbræðrum, stórmennskubrjálæði tekur á sig ýmsar myndir á ýmsum tímum.

Auk þess legg ég til að snepill Þorgeirs Hávarssonar og battarí Þormóðs athafnaskálds verði sniðgengin, útrásar- og kvótaþýfi fryst, og réttað í málum fóstbr…úps hrunvalda.

Félag íslenskra markaðdýrk…úps frjálshyggju(karl)manna samþykkti nýlega ályktun þar sem fordæmdir voru fordómar almennings í garð auðkýfinga. Fólk liti á þessi gæðablóð eins og nasistar á Gyðinga. Ó vei!

Líklega er bara tímaspursmál hvenær nasistapöpullinn íslenski opnar útrýmingarbúðir á Sprengisandi, Sprengwitz og Sprengblinka. Þar verður þessum alsaklausu auð-lömbum smalað inn í gasklefa, þeim sem ekki hafa þegar verið pyntaðir í hel af sadískum vörðum. Varðarskammirnar eru náttúrulega allar meðlimir í nasistaflokki Vinstri grænna. Þeir heilsast með kveðjunni „Sieg(fússon) heil!“ Myndir af Foringjanum Sigfússyni út um allt.

En óttist ekki, Gyðingar áttu sitt fyrirheitna land, þangað gátu þeir flúið. Og það eiga íslenskir auð-Gyðingar líka, þangað geta þeir forðað pe…ég meina sjálfum sér.

Fyrirheitna landið heitir Tortólaeyjar.

Auk þess legg ég til að Alvaldssnepillinn og Hringadrottinsbattaríið verði sniðgengin, kvóta- og útrásarþýfi fryst, hrunvaldendur sendir í útr…úps dregnir fyrir lög og dóm.

Allir Íslendingar þekkja Dorriet Moussaief, sumir Jeffrey Masson. En fáir vita að þau eru náskyld, kominn af Shlomo Moussaief, kabbalista frá Búkhara sem flutti til Palestínu með allt sitt fólk fyrir rúmri öld. Einn sona hans breytti nafni sínu í Masson, Jeffrey er afkomandi hans.

Hann hefur lagt gjörva hönd á margt, var lengi prófessor í Sanskrít, fékk svo dellu fyrir sálgreiningu og starfaði um nokkurt skeið við skjalasafn Freuds. 

Það fylgir sögunni að á yngri árum  setti Freud fram þá kenningu að móðursýki mætti rekja til kynferðislegrar misnotkunnar í bernsku. En seinna dró hann hana tilbaka, sagði að sögur sjúklinganna um slíka misnotkun væru yfirleitt svo ósennilegar að líklega væru þær hreinn hugarburður.

En svo algengar væru slíkar fantasíur að líklega tjáðu þær ómeðvitaðir langanir. Þær væru helstar ómeðvituð þrá piltbarna að sænga með móður sinni og stúta föðurnum, rétt eins og Ödipus gerði forðum, Freud kallar þessa duldu þrá Ödipusarduld og segir að  allir karlmenn þjáist af henni. Konur séu haldnar Elektruduld, löngun til að sofa hjá pabba gamla. Tækist börnum ekki að fást við þessar duldir með réttum hætti þá væru miklar líkur á þau fengju sálarkvilla á borð við móðursýki þegar þau fullorðnuðust.

En Masson segir þetta hafa verið fyrirslátt hjá Freud. Hann hafi einfaldlega verið hræddur við fordæmingu samfélagsins. Kynferðisleg misnotkun barna hafi nefnilega verið tabú á þessum tíma. Því hafi Freud stungið staðreyndum undir stól, ráðist á sannleikann. Enda heitir bók Massons The Assault on Truth.

Janet nokkur Malcolm andæfði skrifum hans og sagði hann vera tækifærissinna í fræðunum og monthana sem gortaði af að hafa sængað með þúsund kvenna. Masson fór í meiðyrðamál en tapaði.

Nú hefur hann snúið sér að tilfinningalífi dýra sem hann hlýtur að telja mjög göfugt því hann er orðinn harðsoðin grænmetisæta. Svo hefur hann yngt upp hjá sér, kvennaljóminn, kominn með unga konu og krakka, tæplega sjötugur karlinn, býr í Nýja Sjáland.

Fjölskyldan virðist hafa yndi af að flytja til furðulegra staða, foreldrar hans fluttu til Úrúguay að áeggjan dulhyggjumanns sem þau höfðu mikla helgi á. Dorriet frænka þeirra fór í öfuga átt, fylgdi manni sem fáir kenna við dulhyggju.

Nema síður sé.

Auk þess legg ég til að Alvaldssnepillinn og Hringadrottinsbattaríið verði sniðgengin, útrásarklappliðið rassskellt, útrásar- og kvótaþýfi hraðfryst, og réttað í málum hrunvalda.

Oswald Spengler kenndi vestræna menningu við dr. Jóhann Fást, þann sem seldi sig djöflinum fyrir alvisku. Vestræn menning sé fástísk,  vestrænir menn þrái að vita hvaðeina, umbylti öllu, tefli djarft og setji sér markmið sem illmögulegt er að ná.

Sýning Borgarleikhússins er fástísk í margvíslegum skilningi. Henni er ætlað að umbylta skilning okkar á Fást, ekki síst með því að setja leikritið inn í nýjan ramma, ramma leikrits um ellióra gamals leikara á elliheimili. Þannig er leikritið framandgervt, þ.e. gert framandi svo við sjáum það í nýju ljósi.

Tónlist Nick Caves eykur framandgervinguna, einnig fífldjarfir fimleikar sem minna á sirkúsatriði, Sirkús dr. Fásts. Enda Fást töframaður, ekkert sirkús án töframanna.

Teflt er djarft þegar leikurum er skotið upp úr sviðinu og upp á net sem strengt er yfir áhorfendur, þar leika leikarar listir sínar og minna á Köngulóarmanninn ógurlega. Slys munu hafa orðið á mönnum við þessa iðju.

Á leiðinni inn í salinn heyrði ég unga stúlku spyrja í fúlustu alvöru „er þessi Nick Cave sýning hér? Heitir hún ekki „Faust“?“ Og bar „au“ fram með íslenskum hætti, þjóðleg stúlka.

Skildi hún hafa skynjað tónlist Caves með nýjum hætti eftir sýninguna?

Auk þess legg ég til að Alvaldssnepillinn og Hringadrottinsbattaríið verði sniðgengin, útrásar- og kvótaþýfi fryst og réttað strax í málum þeirra sem seldu sig djöflinum Mammon og komu landinu á hausinn fyrir vikið.

Skömmu eftir að ég skrifaði siðbótarfærslu mína barst mér póstur frá Samfylkingunni þar sem auglýstur var Evrópuskóli jafnaðarmanna. Það sérkennilega við kennaraliðið er að a.m.k. tveir þeirra sem kenna eiga á námsskeiðinu eru gallharðir frjálshyggjumenn, þeir Eiríkur Fried..úps Bergman og Jón Hólms…úps Þór Sturluson.

Þessu til sannindamerkis má nefna að Eiríkur segir í viðtali við Vefritiði sáluga að sjálfstæðisbaráttumönnum á Íslandi hafi láðst að setja „frelsi einstaklingsins“ og „atvinnufrelsi“ á oddinn. Af samhenginu  má ráða að hann heldur að frjálshyggjumenn eigi einkarétt á skilgreiningu á hugtakinu um frelsi. Nánar um það síðar.

Athygli vekjandi er að hann kvartar EKKI yfir því að sjálfsstæðisbaráttumönnum  hafi láðst að setja félagslegt öryggi í fyrirrúm. Ég hélt í barnslegri einfeldni minni að jafnaðarmenn legðu áherslu á slíkt öryggi og að þeir skilgreindu „frelsi“ ögn öðruvísi en frjálshyggjumenn gera. Ekki er rúm fyrir þá umræðu í þessari færslu en ljóst má þykja að þótt Eiríkur sé ágætur maður og sjóðfróður um ESB þá er  hann ekki jafnaðarmaður fremur en karlinn í tunglinu.

Jón Þór Sturluson kann sjálfsagt mikið fyrir sér í  hagfræði, þó má ekki gleyma því að hann var aðstoðarmaður hins lánlausa Björgvins Sigurðssonar þegar hann var ráðherra. Makalaus fjandi að Samfylkingin skuli enn hampa fólki sem er beint og óbeint tengt hruninu. Má ekki gefa þessu fólki nokkurra ára frí frá álitsgjöf og öðru slíku?

Alla vega er Jón Þór þessi lítill jafnaðarmaður, grein hans um einkavæðingu rafveitna í Herðubreið er gegnsýrð frjálshyggju. Þar  talar hann eins og einkavæða megi alla þætti rafveitna en viðurkennir að það sé erfitt í reynd. Hann nefnir ekki aukateknu orði hrakfarir Bandaríkjamanna og Ný Sjálendinga í kjölfari altækrar einkavæðingar á rafveitum.

Austurströnd Bandaríkjanna upplifði mestu formyrkvun sögunnar þegar hið rammeinkavædda rafmagn fór af. Enron náði einokun á rafveitum í Kaliforníu í kjölfar altækrar einkavæðingar. Það einokunarvald notaði glæpafyrirtækið til að skapa skort á rafmagni til að þrýsta verðinu upp. Á Nýja Sjálandi hrundi rafkerfið algerlega, borgin Auckland varð rafmagnslaus og herinn varð að bjarga málunum. Hagfræðingurinn Robert Kuttner dregur þá ályktun að náttúruleg einokun sé á grunnþáttum rafkerfa.

Nú er ekkert gegn því að heil- og hálffrjálshyggjumenn starfi í stórum flokki eins og Samfylkingunni, einhverjir verða vondir að vera.  En þeir mega ekki  einoka hugmyndafræðilega umræðu innan flokksins.   Fyrir sakir þessa fitna Vinstri græn eins og púkinn á fjósbitanum forðum. Vilji Samfó halda áfram að stríðala  Vinstri græn þá má flokkurinn mín vegna halda áfram að ýta undir frjálshyggjuna. En þá á flokkurinn ekki að kenna sig við jafnaðarstefnu.

Hvað Eirík og Jón Þór varðar þá ganga þeir báðir með (hólm)steinbörn í maga. Þau má nema brott.

Auk þess legg ég til að Alvaldssnepillinn og Hringadrottinsbattaríið verði sniðgengin, útrásar- og kvótaþýfi fryst og hurnvaldendur dregnir fyrir lög og dóm.

Krafa  Lúters um siðbót var í 95 liðum, skráð á pappír eða pergament og negld á kirkjudyrnar í Wittenberg. Mín krafa um siðbót innan Samfylkingarinnar er í  sjö liðum, skráð á rafrænu  og negld á bloggdyr Eyjunnar.

1. Prófkjör verði afnumin hið snarasta, þau eru verri en aflátssala kaþólskunnar sem Lúter mótmælti.

2. Þingmenn, ráðherrar og aðrir forystumenn flokksins lifi á launum sínum einum, stundi ekkert brask af neinu tagi.

3. Þeim líðist enginn  undirlægjuskapur við ajatolla Ali Auð-Aðalönd og hyski hans, þeir mega ekki breyta ráðuneytum sínum í útrásarráðuneyti og annað slíkt.

4. Klapp-apar útrásarinnar í flokknum taki pokann sinn og hverfi af þingi og úr ríkisstjórn.

5. Heil- og hálf-frjálshyggjumenn (sem einatt voru klappapar) verði gerðir áhrifalausir innan flokksins.

6. Hugmyndafræðilegur grundvöllur flokksins verði ræddur af alvöru.

7. Stefna flokksins verði raunveruleg frjálslynd jafnaðarstefna, ekki frjálshyggja „light“ samkvæmt forskrift Tony Blairs.

Auk þess legg ég til að Alvaldssnepillinn og Hringadrottinsbattaríið verði sniðgengin, klappapar í öllum flokkum rassskelltir, kvóta- og útrásarþýfi hraðfryst og réttað verði strax í málum hrunvalda.

Tímarnir breytast og siðbótamennirnir með. Marteinn Lúter festi gagnrýni sína á kaþólsku kirkjuna á kirkjudyrnar í Wittenberg, Teitur Atlason notar DV-bloggið til að krefjast siðbótar í Samfylkingunni. Hann er harðorður en gagnorður, færslan hefði þó mátt vera betur stíluð.

Teitur Lúter fordæmir meinta skrílkrata í Samfylkingunni, kallar eftir leyniræðu í Krúsjóffsstíl á flokksþingi og krefst þess að flokkurinn verði líkari skandinavísku krataflokkunum.

Ég er að miklu leyti sammála siðbótamanninum harðorða, það er kominn tími á alvöruuppgjör við útrásardindlana í Samfylkingunni. Í því sambandi verður að draga úr áhrifum heil- og hálffrjálshyggjumanna í flokkunum, bæði vegna þess að þeir lutu útrásinni og eins vegna þess að jafnaðarmannaflokkur á ekki að vera frjálshyggju- og auðvaldsflokkur.

Besta leiðin til að klekkja á auðvaldsöflunum innan Samfó er að afnema auðkjör (“prófkjör“) en það hefur verið einn helsti spillingarvaldur flokksins, já flokkanna almennt. Auðkjör eru ekki lýðræðislegri en forsetakosningar í Íran, þar ræður klerkaráðið hverjir vinna, í auðkjöri auðvaldsráðið með Ajatolla Ali Auð-Aðalönd í broddi fylkingar.

Samt vil ég ekki að Samfó verði alveg eins og krataflokkarnir á hinum Norðurlöndunum. Þeir eru helst til forsjárhyggjusinnaðir fyrir minn smekk, of mikið foringjaræði og hjarðhneigð innan þeirra. Samfó á að verða rauverulegur frjálslyndur jafnaðarmannaflokkur sem blótar jöfnuði þegar það á við, frelsi að hætti frjálshyggju þegar það er við hæfi. Umfram allt verður að efla samræðulýðræði innan flokksins, já í samfélaginu öllu.

Kannski ég verði Stefán Kalvín.

Auk þess legg ég til að Alvaldspáfa-snepillinn  og hið rammkaþólska Hringadrottinsbattarí verði snarsniðgengin, aflátsgjaldið, ég meina útrásar- og kvótaþýfið verði hraðfryst og  hrunvalds-kardínálarnir verði dregnir fyrir lög og dóm.

Þetta var laugardaginn fyrir páska árið 1989, þá hafði ég vetursetu á Íslandi. Ég sat á einhverri búllu, líklega Tuttuguogeinum og hélt að Ísland væri eins og hinn lummulegim hákristilegi Noregur, allir barir opnir fram á nótt daginn fyrir páska. En um miðnæturbil uppgötvaði ég að hinir meintu heiðingjar á Íslandi tóku kristilegheitin alvarlegar en hinir meintu Kristsmenn Noregs. Barnum var lokað á slaginu tólf, í Noregi var löngu búið að afnema slíka vitleysu, hægt að sulla fram eftir allri nóttu á þessum drottinsdegi.

Á röltinu út hitti ég kunningja minn og kvartaði sáran yfir þessu. Hann svaraði „blessaður vertu, ég veit hvar við getum náð í nóg vínföng, töltu bara með mér“. Við gengum sem leið lá upp á Hlemm, kunninginn staðnæmdist fyrir framan hús gegnt  lögreglustöðinni. Hann hringir á dyrabjöllu, það er svarað og hann fer með einhverja dularfulla þulu „haninn mun gala í tvígang“, hljómaði eins og aðgangsorð.

Svo var opnað fyrir okkur og við tókum lyftuna upp á efstu hæð og stigum inn. Þar sátu menn stjarfir að spilum og önsuðu ekki þegar á þá var yrt. Reynt að láta staðinn líta út eins og breskan klúbb með lélegum árangri. En barinn var ágætur og útsýnið var frábært. Esjan blasti við í allri sinni dýrð og auðvelt að sjá hvað löggann var að bauka á stöðinni hinum meginn við götuna.

Já, lesandi góður, þú átt kollgátuna. Þetta var ólöglegt spilavíti,  beint fyrir framan nebbann á laganna vörðum.

Auk þess legg ég til að Alvaldsnepillinn og Hringadrottinsbattaríið verði sniðgengin, útrásar- og kvótaþýfi fryst og réttað strax í málum spilafíklanna sem ollu hruninu mikla.

Fyrir hart nær þremur áratugum skrifaði maður reglulega greinar í Dagblaðið sáluga þar sem hann mælti með þvi að Íslendingar tækju að stunda kjúklingabúskap í stórum stil. Þá yrði „líbblegt um að lítast og laukur í garði…“ Íslendinga, kjúklingabúin myndu redda efnahagslífinu og gera Íslendinga ógnarríka.

Ekki alls fyrir löngu fundu menn aðra patentlausn engu lakari, lausn sem átti að gera Ísland að ríkasta landi í heimi. Þar ætti að rísa alþjóðleg fjármálamiðstöð, þá myndi ný jörð rísa úr Ægi og gulltöfl finnast í túnum.

Í Vísisbloggi sínu haustið 2007 benti undirritaður á að fjármagnsviðskipti væru einkar sveiflugjörn, þess utan myndi slík fjármálamiðstöð orka eins og segulstál  á allra handa glæpalýð sem hreinlega gæti náð völdum á Íslandi. Landið hefði getað orðið hvítþvottamiðstöð rússnesku mafíunnar. En blessað hrunið bjargað okkur frá því.

Nýjasta patentlausnin er spilavíti á Íslandi sem skila á landsmönnum rosagróða og bjarga þeim úr efnahagsógöngum. Ég efast ekkert um að til séu fín hagfræðilíkön sem sýni að svo muni verða. En taka líkönin tillit til þess að alþjóðaglæpahyski leitar einatt til staða þar sem mikið er um spilavíti?  Líkönin taka örugglega ekki tillit þess að spilavítisrekstur gæti stuðlað að aukinni spilafíkn sem aftur yrði afarkostanðarsöm fyrir þjóðarbúið.

Með þessu móti er ekki sagt að ég telji endilega rétt að banna spilavíti, kannski eru það sjálfssögð mannréttindi að fá að stunda spilavítisrekstur og spila um fé. Ég er einfaldlega að vara við patentlausnahugsun. Auk þess finnst mér megn útrásarfýla af þessum spilavítishugmyndum, það slær fyrir vit mér af slíkri ólykt.

„Húsameistari ríkisins, ekki meir, ekki meir“.

Auk þess legg ég til að hinn patentlausnasinnaði Alvaldssnepill og dittósinnaða Hringadrottinsbatterí verði siðgengin, kvóta- og útrásarþýfi hraðfryst og hinn patentlausnasinnaði hrunvaldslýður dregin fyrir lög og dóm.