Stefán Benediktsson

Ég vorkenni hvorki Þóru né öðrum þótt ÓRG hjóli í þau. Þau eru í kosningabaráttu. Og ljúgi hann svolítið í leiðinni er það verst fyrir hann.
Skrumskæling hans á embættinu sýnir aftur á móti að hann er orðinn vanhæfur forsetaframbjóðandi.
Vandinn er ekki að kvótinn fari í þjóðaratkvæði. það vilja flestir.
Vandinn er að forsetinn ákveði það áður en þing hefur fjallað um málið. Ímyndið ykkur viðbrögðin i Noregi, Svíþjóð eða Danmörku ef Margrét, Karl eða Haraldur tilkynntu það að frumvarp i meðförum þings þyrfti að fara í þjóðaratkvæði, eða Elísabet?

Það er líka grafalvarleg skrumskæling á embættinu ef ÓRG eða aðrir ætla að bjóða sig fram með sérstaka stefnu í utanríkismálum. Það er afneitun þingræðisins.

Þá er það orðið ljóst.  Ólafur bíður sig fram gegn sitjandi forsætisráðherra. Hún er hans andstæðingur  númer eitt. Hún hefur ekki kunnað að meta hann, gagnrýnt hann og hann ætlar að vera „óþægur forseti“.  Hann á auðveldara með samskipti við fólk með „skítlegt eðli“, segir hann???

Árleg meðaltalsverðbólgan hefur verið 25% í 65 ár. Sjálfstæðismenn hafa verið í stjórn 52 ár af þeim tíma. Í 65 ár hafa Íslendingar eytt þriðjungi starfsævinnar í að greiða herkostnað sjálfstæðismanna. Sjálfstæðismönnum finnst eðlilegt að lækka stöðugt umsamin laun  með verðbólgu og létta þannig rekstur fyrirtækja. Verðbólgan er ólöglegur skattur. Árlega hefur verið innheimtur 25% skattur  hjá  launafólki og afhentur atvinnurekendum. Peningaprentun vegna sílækkandi verðs krónunnar hefur síðan kallað á ofurvexti.  Afborganir af húsnæðisláni eru 18 % hærri hér en í nágrannalöndum okkar. Við greiðum okkar lán á 40 árum á meðan það tekur félaga okkar á Norðurlöndum 20 ár að eignast sín hús.

Formaður Sjálfstæðisflokksins segir krónuna hafa þjónað „þjóðinni“ vel. Miðað við það að þeir stýrðu stöðugu verðfalli krónunnar markvisst og viljandi í 52 af þessum 65 árum og miðað við það að þeir keyrðu landið næstum í gjaldþrot árið 2008 og miðað við það að þeir telja hvorki verðbólgu né hrun krónunni að kenna, myndi ég vilja sjá staðgóð veð áður en við lánum sjálfstæðismönnum ríkissjóð aftur.

Þegar dómforseti hafði lesið dómsorðið virtust gestir í þjóðmenningarhúsi þeirrar skoðunar að sakborningurinn hefði sloppið vel frá þessari prófraun, en  Geir var á öðru máli. Hann var dæmdur og reiður. Viðbrögð hans voru eftir því.  Hann telur sig pólitískt fórnarlamb. Þeir sem dæmdu hann eru ferlega pólitískir og ófaglegir en þeir sem sýknuðu hann eru algerlega ópólitískir fagmenn.

Ekki er hægt að áfellast Geir fyrir þessi hatrömmu viðbrögð. Hann er sá dæmdi og bregst við örlögum sínum eins og tilfinningar hans bjóða honum.  Viðbrögð annarra eru illskýranleg.  Það var eins og menn byggjust við aftöku en upplifðu hýðingu í staðinn og fannst lítið til koma. Menn eru óvanir stjórnarskrárbrotum, eiga erfitt með að meta alvöru þeirra. Til dæmis fer lítið fyrir umræðu um að þingmenn (ráðherrar) sverja stjórnarskránni hollustu. Alvöruþrunginn eiður.

Af því að það er svo erfitt að skilja stjórnarskrárbrot lá fólki mjög mikið á að gera sem minnst úr dómsorðinu. „Mikill léttir“, „bara formsatriði“, „dómur yfir stjórnsýslunni allri“, „ef hann er sekur eru allir forverar hans sekir“, „pólitískur dómur“, „lögin á að afnema“.  Margt var sagt til að draga úr þunga dómsins, að því er virtist. Svona einhverskonar „hjúkk“ viðbrögð.

Geir var ákærður einn, af því að tillaga um ákæru var ekki samþykkt á þingi, eins og hún kom frá ákærunefndinni. Það voru mistök. Tveim af þrem ákæruliðum vísaði dómurinn frá og Geir var sýknaður af þremur atriðum, þriðja ákæruliðar, en dæmdur fyrir eitt atriði. Hann slapp við refsingu, vegna flekklauss mannorðs og aldurs.

Hrunið er lang alvarlegasta áfall sem við höfum orðið fyrir í 64 ára sögu lýðveldisins. Ekkert áfall hefur  verið jafn alvarlegt. Enginn þeirra 42 forsætisráðherra sem á undan fóru, frá því við urðum fullvalda, hefur staðið frammi fyrir jafn mikilli og augljósri hættu á efnahagslegu hruni. Fjöldi sérfræðinga og samherja varaði við yfirvofandi hættu. Og það dró að hruninu allt árið,  í beinni útsendingu.

Að halda ekki fundi í rikisstjórn um afar alvarlega yfirvofandi hættu, þrátt fyrir vísbendingar og viðvaranir og þrátt fyrir að augljós væri sá háski, sem vofði yfir heill ríkisins, er ekki „bara spurning um formsatriði“ heldur stórfellt gáleysi, samkvæmt niðurstöðu landsdóms.  Gáleysið snýst um öll þau verk sem ekki voru unnin til að bjarga þjóðinni undan háskanum, þrátt fyrir afdráttarlaus tilmæli stjórnarskrárinnar.  Að funda ekki um háskann með samráðherrum sínum útilokaði þá frá þáttöku og áhrifum á gang mála, það var stórfellt gáleysi.

Árið 2008 var ekkert verkefni eins mikilvægt fyrir almannaheill og það að reyna með öllum ráðum að forða þjóðarbúinu frá hruni. Öll önnur verk hefðu mátt liggja.

Egill hefur áhyggjur af framtíð stjórnarflokkanna. Skiljanlega. Það verður kosið næsta vor. Hver verður staðan þá?
Öll mál VgSf gætu verið komin í höfn, einhver mála VgSf gætu verið komin í höfn, eða engin mála VgSf. Ekkert af þessu mun breyta mikið fylgi Vg eða Sf því báðir flokkar eru í frekar vondum málum, líkt og sendiboðar válegra tíðinda og munu eiga erfitt með að vinna sig út úr því.  En hvaða áhrif hafa þessi mál á útkomu annarra flokka?
Ekkert nýju framboðanna hefur enn sagt eða gert eitthvað, sem aðrir geta ekki leikið eftir, einkum ef þeir hafa verið lengi í pólitík og eru í betri aðstöðu.  Framboðin eru ný, óspillt og velviljuð,  en stödd í sama pólitíska landslagi og gömlu flokkarnir. Þau þurfa að gera eitthvað áberandi öðruvísi til að sjást betur en aðrir.
Stóra spurningin er, af hverju er Sjálfstæðisflokkurinn ekki að auka fylgi sitt? Ef hlustað er á fjölmiðla er landið á hraðri leið til helvítis þökk sé VgSf og Sjálfstæðisflokkurinn veit allt betur. Hvar er þá fylgið.
Sjálfstæðisflokkurinn er í 30% og þarf að auka fylgi sitt um 30% til að eiga minnsta möguleika á að mynda tveggja flokka stjórn, miðað við væntanlega dreifingu atkvæða. Hann er ekki að ná árangri og það er útilokað, eins og, er að Framsókn hressist nægilega til þess að hjálpa honum.  Við blasir að hann þarf tvo flokka eða fleiri til að mynda stjórn.
Enginn nýju flokkanna mun styðja það að draga stjórnarskrárfrumvarpið til baka. Sama á við um kvótafrumvarpið.  Um ESB gegnir öðru máli og það gæti virkað sem samnefnari fyrir mörg framboðanna en Sjálfstæðisflokkurinn yrði þá að kyngja stjórnarskrár og kvótamáli.
Ef einhver væri að hugsa um pólitík í Sjálfstæðisflokknum myndu þeir selja stjórnarskrána fyrir kvótafrumvarpið eða öfugt. Þá gætu þeir hugsanlega átt von um að fá nægilega marga andESBfélaga til að mynda ríkisstjórn.

En hvað með Vg og Sf? Báðir flokkar munu tapa fylgi og engar líkur eru á að þeir nái 50% atkvæða þótt þeir hafi sannað mjög rækilega að þeir geta stjórnað í hvaða veðri sem er. Þeir þurfa að fara að huga að framtíð sinni sameiginlega ef vilji er til þess og eins hverjum þeir vilja vinna með. Kjósendur eiga rétt á að vita fyrir kosningar hvað verður eftir kosningar.

Valgerður Bjarnadóttir sleit fundi í stjórnskipunar- og eftirlitsnefnd Alþingis. Hún taldi að ekki ríkti lengur trúnaður milli nefndarmanna og viðmælenda þeirra. Ástæðan var að hún varð vör við að einn nefndarmanna var að ræða ummæli fundarmanna á Facebook.

Þingmaðurinn sem staðinn var að verki og Styrmir Gunnarsson  skilja ekki  hversvegna alþjóð má ekki fylgjast með því sem gerist á nefndarfundum alþingis.

Ef fundur er opin og allir viðstaddir gera sér grein fyrir aðstæðum  má útvarpa honum,  eins og þingfundum. Facebook verður þá bara almennur vettvangur athugasemda. Dæmigerður slíkur fundur eru Borgarstjórnarfundir. Þeir eru opnir,  þeim er útvarpað (ekki sjónvarpað), fáir hlusta, en nefndarmenn láta skoðanir sínar á í ljós á Facebook eða úr ræðustól. Enn vantar reyndar að auðvelda fólki aðgang að upptökum af fundum Borgarstjórnar og afrit af ræðum.

Tölvunotkun á nefndarfundum er orðin mjög almenn og þær eru nauðsynlegt tæki til gagnaöflunar,  en það  er vinnuregla að ekki eru sendar út fréttir af fundinum nema um þá liði fundargerðar sem hafa verið afgreiddir eða bókað hefur verið um.

Þeim sem ekki þola að vera nokkra klukkutíma utan sviðsljóssins skal bent á þann möguleika að ef þeim finnst hafa orðið vatnaskil í einhverju efni geta þeir bókað um það og sent þá bókun út af fundinum jafnharðan.

Það er ekkert að því að fjalla um fundi sem maður situr á  Facebook ef aðrir viðstaddir vita af því og eru því samþykkir, eða ef fundirnir eru opnir. Það kallast upplýst samþykki.  Að fjalla á facebook um það sem fólk á fundinum er að segja án þess að láta það vita af því fyrirfram eða að fá samþykki fundarins fyrir því er ekki bara ótraustvekjandi það er einfaldlega rangt.

Mér finnst það verða ljósara og ljósara með hverri frétt, að það sem einkennir okkur langt umfram aðra er einörð staðfesta og samkvæmni….í að hafna því að læra  af vitleysunni.

„Íslendingar þurfa að læra að það er mjög mikilvægt að hafa stöðugt regluverk, það skiptir öllu fyrir  heimilin í landinu og fyrirtæki sem þurfa lán……..Nokkrir bankar hafi farið í þrot (í Danmörku) en enginn húsnæðislánveitandi….. Engir hafa tapað á kerfinu síðan það var sett á fót 1797, skömmu eftir eldsvoðann mikla í Kaupmannahöfn“

Haft eftir Peter Jayaswal, aðstoðarframkvæmdastjóri samtaka húsnæðislánveitenda í Danmörku í frétt í Ríkisútvarpinu.

Dæmigerður munur á dana og íslending. Þeir lærðu af brunanum en við skrifuðum skáldsögu.

Er ekki öllum sem lesa Eyjuna að verða ljóst að Ásta Ragnheiður er ekki fyrirstaða?

Kindur eru mikið gáfaðri en menn héldu. Með árþúsunda sambúð kinda og manna í huga segir það eiginlega meira um menn en kindur.

Þórður heitinn Sigtryggsson sagðist elska sauðkindina. „Það vær nær fyrir þjóðina að tilbiðja þá ágætu skepnu, heldur en einhverjar upplognar afturgöngur austan úr Asíu! Mannskepna sem fæðist jómfrúarfæðingu, rís upp frá dauðum og flýgur síðan vængjalaus inní eitthvert himnaríki, á hvergi heima nema í reyfara sem enginn siðaður nútímamaður les, frekar en Felsenborgarsögurnar.“ Þórður sagði Biblíuna og Felsenborgarsögurnar ættu heima saman í bókaskápnum, væru andlegar systur.

Það kann að hafa ráðið viðhorfi Þórðar til sauðkindarinnar að hann var matmaður sem oft átti ekki fyrir mat.