Snærós Sindradóttir

Ritstjóraskipti eyjunnar þóttu mér slæm – þó ég hafi verið mishrifin af ritstjórum hennar áður.

Eigendaskipti eyjunnar þóttu mér enn verri.

Að skipta Láru Hönnu merkiskonu út fyrir lágkúru Eiríks Jónssonar og facebookvinarúnk Jakobs Bjarnar þótti mér verst.

Jafn víðlesinn miðill og eyjan er hefur alla burði til að vera skemmtileg, gagnrýnin og róttæk fréttaveita sem svo birtir alvöru fréttir frá sjálfri sér sem eru vandlega unnar og óháðar eigendum sínum. Frjó umræða er vitavonlaus ef auðmagn stjórnar fjölmiðlum og stór hluti þeirrar kynslóðar sem fyrst og fremst hefur alist upp við morgunblaðið hefur komið upp um sig sem ógagnrýnin, rög og íhaldssöm.

Ábyrgð fjölmiðla er mikil. Blaðamenn verða að átta sig á því að þó vinnutími sumra þeirra sé ef til vill bara frá 8-4 þá eru þeir óumdeildur hluti fjórða valdsins. Í stöður blaðamanna verður að veljast fólk sem hefur ákveðnar hugsjónir og ekki bara þyrstir í að segja fréttir heldur þyrstir í að senda ákveðin skilaboð til samfélagsins og jafnvel breyta því með umfjöllun sinni. Eyjan gegnir engu slíku hlutverki í dag. Hún er léttvæg, léleg og löt.

Ég ætla ekki að eyða neinu púðri í að þakka pent fyrir mig. Kornið sem fyllti mælinn er B.Ingi ef korn skyldi kalla

Amma mín, Helga Bachmann, skildi við hulstrið sitt á mjög stormasömum janúardegi. Hún valdi þann dag því það var aldrei lognviðri í kringum hana – og það þýddi ekkert að breyta útaf vananum þó það væri komið að kaflaskilum. Amma var pæja. Við eyddum ómældum tíma á kaffihúsum þegar ég var barn og hún sagði mér, haldandi þokkafull á sígarettunni, frá hinum og þessum bóhemum sem sátu hjá. Stundum vildi hún sitja í Húsi málarans og horfa á Bankastrætið um leið og það horfði til baka á hana en oft lá leiðin á Mokka. Þar gengum við inn í dimma og dularfulla þoku sem lá yfir öllu. Amma, með sjarmann að vopni, tældi ljóðskáldin til að lesa fyrir okkur það sem þau höfðu skrifað hverju sinni og skipti þá engu hvort um var að ræða útgefna höfunda eða skúffuskáld.
Tilfinningaskali leikkonunnar og ömmunnar var ótrúlega breiður. Hún var svo blíð og stelpulegur hláturinn var smitandi – þó oft væru erfiðar stundir undir það síðasta þá mun ég aldrei gleyma því þegar amma fór til Danmerkur í huganum. Þar dvaldi hún í heila viku, stórglæsileg að vanda og á löngum hvítum göngum tók hún trylltan vals við mig um leið og hún raulaði „Það er draumur að vera með dáta og dansa fram á nótt.“ Þar bar við gömlu bliki í augunum og hún varð aftur hún sjálf – konan sem sat við eldhúsborðið og sagði örlítið skelfdu barnabarninu kímin frá því þegar hún lék víkingakonu sem var stungin í bakið í bíóinu um leið og hún bauð meira tópas og te með nokkrum skeiðum af sykri.
Amma mín var svo heppin að elska manninn sinn, afa Helga, alveg fram að síðustu stundu. Þó ég hafi alltaf neitað öllu hjali um líf eftir dauðann þá get ég ekki varist því að brosa svolítið hlýlega núna. Góðan mann dreymdi að afi kæmi til hans og segði „passaðu uppá Helgu mína“ – núna getur afi minn passað hana sjálfur, núna eru þau loksins aftur saman.

Ég hef löngum verið andvíg veru Íslands í Nató en jafnframt haft mikinn sagnfræðilegan áhuga á veru okkar í því árásarbandalagi sem og mótmælunum 30. mars 1949 þar sem fjöldinn krafðist kosninga.

Snær Jóhannesson, afabróðir minn, skrifaði tvö bréf um málið annað til föður síns Jóhannesar Friðlaugssonar sem dagsett er 5. apríl 1949 og hitt til bróður síns, Hrings Jóhannessonar, sem dagsett er 10. apríl sama ár. Af einskærri áhugasemi og til gamans birti ég hér brot úr báðum bréfum hans, fyrra bréfið og jafnframt það styttra er í einkaeigu fjölskyldunnar en seinna bréfið var birt í Iðnnemanum og hefur því verið gert opinbert fyrir löngu síðan. Njótið.

5. apríl 1949 -
„Að undanförnu hafa gerst hér miklir atburðir og sorglegir, sem þér er að einhverju leyti kunnugt um. Gamla hlutlausa Ísland er nú orðið styrjaldaraðili í komandi stríði. Atburðir þeir er gerðust á Austurvelli 30. mars voru táknrænt dæmi um það sem koma skal. Ég á enga ósk heitari en þá, að öll þjóðin hefði verið áhorfandi að því sem gerðist þar. Til að geta séð það sem þar fór fram með eigin augum, í stað þess að fá fréttir af því í áróðri dagblaðanna.“

10. apríl 1949 -
„Kæri bróðir
Þökk fyrir bréfið og fréttirnar heiman úr sveitinni… heldur latur að skrifa, en til þess liggja nú ýmsar ástæður, sem oflangt yrði upp að telja. … Til stórra atburða hefur dregið hér í höfuðstaðnum.
Hérna um daginn, eða 30. marz, var ég sem oftar að vinnu minni í N… . Koma þá boð frá Eyrasteini ráðherra um það að gefa öllum í N… frí frá störfum, ef þeir vilji mæta niður á Austurvelli. Enginn í N… þáði boðið nema ég. Ég sló því föstu, að á Austurvelli yrðu langborð mikil með veizluföngum góðum. Allskyns krásir og vínföng, sem veita ætti í tilefni af því, að Bjarni feiti og Co. höfðu ráðgert að leigja eða selja Sam frænda (U.S.A) eyland nokkurt eða útsker, er Ísland er nefnt, til afnota þegar Sam færi að stríða í austurveg, við Mongóla, Tatara, Eskimóa, Svertingja og aðra villimenn, sem verið höfðu að hæðast að Sam gamla í röndóttu buxunum með ljóta snjáða pípuhattinn.
Í staðinn fyrir útsker þetta ætlaði Sam að gefa eyjarskeggjum 3×16,5 miljónir króna, er kallaðar skyldu Marshall-“hjálp“.
Gerði ég því fastlega ráð fyrir því að margskonar hátíðahöld færu fram þennan merka dag, þegar búið væri að gera sker þetta að atomsstöð Sams. Það hefði nú heldur ekki verið nema sanngjarnt, þar sem Sam hafði látið halda veizlu mikla fyrir kónginn á Bikiniey, áður en hún var gerð að atomstöð og kóngurinn og allir eyjaskeggjar fluttir á brott. Ég leitaði lengi að góðri serviettu til að nota í veizlunni, því ekki dugði að þurrka sér um kjaftinn með handarbakinu, eða snýta sér með fingrunum eins og gert var heima í sveitinni upp á gamla og góða Framsóknarvísu. Ekki fékk ég neina serviettu, og keypti ég mér því stóran og góðan tóbaksklút. (Enda reyndist hann betur þegar í hófið kom). Þegar ég kom niðureftir, sé ég engin veizluföng, heldur heilan aragrúa af fólki, sem mun vera boðið líka. Ég skil ekkert í því að fólkið hrópar af öllum kröftum eins og raddböndin leyfa. Ég fór nú að hlusta eftir hvað allur þessi hópur væri að kalla. Og nú heyrði ég að það kallaði: „Þjóð-ar-at-kvæð-i“, og svo rétti allur fjöldinn, að fáum undanskildum, (eins og mér, sem ekkert skildi upp né niður í þessu) upp hendurnar. Hvað voru þessi 8-10000 að gera með að pata út í loftið. Ég hristi höfuðið yfir þessum látum. Síðan fór ég að skoða þetta betur og spyrja hverju þetta sætti. Mér var þá sagt að fólkið vildi ekki láta Sam gera sig að tilraunadýrum (eins og mýsnar á skipunum hjá Bikiniey) í næsta atomstríði. Ég varð nú alveg bit. Fannst fólkinu það virkilega ekki vera dásamlegt að fá að sinna þessu göfuga hlutskipti að vera þátttakendur í þessari merkilegu tilraun Sams frænda og vísindanna. Mikil var heimska og vanþakklæti fólksins. Ég þarf ekki að taka það fram, að ég sem kristilega sinnaður maður, með ákafri þrá að komast á sælustaðinn og litla peninga fyrir jarðarför, (Eins og jarðarfarir eru nú líka dýrar hér í borginni) tók þessu tilboði Sams með miklum fögnuði. Þarna fengi ég fría ferð inn um „gullna hliðið“. En fólk er vanþakklátt og skilur ekki það góða sem því er gert. „Laun heimsins er vanþakklæti“, stendur í hinni heilögu ritningu.
Nokkrir strákar, sem alltaf hafa gaman af því að gera hasar í löggunni, (sérstaklega á gamlárskvöld) fóru að henda mold og fúleggjum í þinghúsið. (Þetta þinghús er svolítið stærra en þinghúsið heima). Löggan fór þá allt í einu að berja fólkið sem stendur og horfir á, með stórum kylfum. Ég sé fjóra detta. Skyldu þeir (löggan) vera að prófa hvort hægt sé að brjóta kylfurnar? hugsa ég undrandi. Einn skólabróðir minn stendur rétt hjá mér, með hendur í vösum. (Hann hefur, mér vitanlega, aldrei gert flugu mein). Allt í einu ber einn lögginn hann í hausinn. Kylfan brotnar ekki. Mikið er hún sterk, hugsa ég með mér. Strákurinn dettur niður og blóðið rennur úr stórum skurði á hausnum á honum. Líklega hefur lögginn haldið að þetta væri „kommi“ því hann var með rautt bindi. Bróðir stráksins ber hann í burtu, því hann getur ekki labbað. Ég fer nú að veita þessu betri athygli. Á stéttinni fyrir framan þinghúsið standa nokkrir „menn“, ferlegir ásýndum, með eggjahvítu í hárinu og málaðir með mold, eggjarauðu og allavega klíning í framan, eins og villimenn í Afríku. Þessir „menn“ eru úr 1000 manna lífverði Óla fígúru og Bjarna feita. Þeir hrista sig alla og gretta, reka upp org og láta ófriðlega. Ég þekki bara tvo þeirra, gamlan fjósamann úr K… og Begga „vin“. (Þú kannast við hann að heiman). Hann er þarna, að mér sýnist einskonar liðsforingi, þó hann sé ekki í jarðarfararúniforminu, sem hann er í daglega, þegar hann gætir varðstöðu sinnar við landamæri Holsteins.
Strákarnir halda áfram að æsa lögguna og stríðsmennina. Allt í einu belgist „Beggi vinur“ út, skrumskælir sig í framan í sólina og rekur upp ámátlegt öskur. Þetta er víst eitthvað merki sem þeir gera sín á milli í lífverðinum. Mér duttu í hug orðin, sem þú raulaðir stundum þegar þú sást „Begga vin“: „Beggi vinur, sá er ekki linur núna“. Merkið hefur víst hrifið, því allt í einu kemur hópur af stríðsmönnum út úr þinghúsinu. Þeir eru mun dýrslegri heldur en hinir, með stríðhúfur úr stáli og lurka eða kylfur í hendi. Í framan eru þeir eins og Oparbúarnir í Tarzansögunni, í Vísi. Þeir æða fram á völlinn og mér heyrist þeir orga: „Blóð! Blóð“. Nú á víst að fara að fórna einhverjum til dýrðar Óla fígúru. Þeir berja á báða bóga og skeyta hvorki lífi né limum þeirra sem næst til. En fólkið verður hrætt, eins og rollurnar heima, þegar Týra er sigað á þær. Fólkið vill ekki láta slátra sér. Nokkrir snúast til varnar og rífa lurkana af stríðsmönnunum og slá pottana af hausunum á þeim. Brestur þá flótti í lið þeirra. Þeir henda stálpottum sínum og lurkum og stefna til landamæra Holsteins. Þá kemur löggan hlaupandi þeim til hjálpar, með stórskotaliðið á undan, sem skýtur bombum, með sinneps- og brennisteinsfýlu og allskyns óþefjan, sem springa hingað og þangað í mannsþrönginni. Þetta er víst kallað táragas. Fólkið flýr sem fætur toga, hálfblindað, hóstandi og hágrátandi. Og nú kemur klúturinn mér í góðar þarfir. Einn „þingmaður“ ungra framsóknarmanna stendur kyrr, en hann fær bombu í augað og dettur. (Ja, það var svei mér gott að ég var farinn úr framsóknarflokknum). Það er sama hvert maður hleypur til að fá gott loft. Löggan kemur á harða spani á eftir, jafnvel Jobbi er farinn að hlaupa (þú kannast við hann Jobba og manst hvernig hann er í laginu). Löggan gefur engan grið heldur dælir gasinu á fólkið, rétt eins og það sé lífsnauðsynlegt fyrir það, til þess að það geti þrifist.
Eftir að ég er búinn að ná andanum, uppi hjá Landakotskirkju, fer ég að hugsa til brottfarar úr þessu öllu. Ég er búinn að fá nóg af hátíðahöldunum. Gasið heldur áfram að gjósa upp í miðbænum. Ég lötraði upp í N… og fór að vinna og hét því að fara ekki fyrst um sinn í veizlu til hans Eyrasteins litla. Ég er nú ekki enn farinn að skilja þetta allt saman, en einn vinur minn úr K.F.U.M. sagði mér, að þessar trakteringar hefðu verið mátulegar á fólkið fyrir að kunna ekki að meta velgerningar Sams og Óla, en ekki veit ég með vissu  hvort það er alveg rétt. Mér finnst þó einhvernveginn, að ég hafi ekki átt þessar trakteringar skilið, þar sem ég var boðinn í hátíðahöldin, sem friðsamur borgari.
Nú eru þeir að ræða um það niðri í þinghúsi, hvort eigi að bæta kostnaðinum við þvottinn á þinghúsinu, eftir eggjamálninguna, inn á fjárlögin fyrir árið sem leið, eða þetta ár. Stríðsmennirnir frá Holstein-landi eru stríðaldir dag eftir dag og þamba stríðsöl. (Eins og þeir gerðu hjá Mússa, þegar hann var að stríða við blámenn í Abessiníu). Þarna dansa þeir stríðsdansa á hverju kvöldi, reiðubúnir í nýjan bardaga.
Ekki veit ég ennþá hvort við fáum aðra eyju til að flytja á, eins og kóngurinn á Bikiniey og hans fólk fékk. Ég vona, að ef við verðum að fara, að sú eyja verði með stórum skóg, því stríðsmönnunum leiðist að vera alltaf innan dyra.
Ég skal athuga þetta með… fyrir þig, núna eftir páskana… Skilaðu kærri kveðju til allra heima.

Þinn bróðir S. „

Fullyrðingar Besta flokksins eru lygar. Það er helbert kjaftæði að Vinstri græn séu að rimma sjálfstæðisflokkinn í stjórnsýslu borgarinnar.

Um það þarf ekki að hafa fleiri orð

Ásmundur Friðriksson er karl. Hann er raunar fremur ómerkilegur karl eins og sjá má hér

Nóg hefur verið rætt um kerlingaummæli hans en svo virðist sem Ásmundi finnist konur ekki segja neitt af viti. Persónulega þykir mér Ásmundur ekki segja neitt af viti en veit betur en svo að ég setji alla karla í flokk með honum – og þrátt fyrir allt þá eru fáir sem ég myndi gera þann óleik að líkja við Ásmund.

Ásmundur Friðriksson er ánægður með Kristján Möller sem formann iðnaðarnefndar afþví Kristján er stóriðjukrati. Kristján var líka stórtækur í krafti fýlu sinnar þegar ljóst var að hann fengi ekki áframhaldandi ráðherraembætti og bolaði samherjum sínum úr iðnaðarnefnd af fullum krafti svo hann fengi þær sárabætur sem hann taldi sig eiga rétt á. Boli eins og Ásmundur fílar bola eins og Kristján.

Ásmundur Friðriksson er óánægður með skattahækkanir. Hann tekur fram í upphafi ræðu sinnar að hann sé ekki sérlega tilfinningaheitur hvað varðar skatt á brennivíni. Næstu 2 mínúturnar af 4 mínútna ræðu þvaðrar hann svo um hversu ömurlegt það sé að geta ekki lengur notið þess að kaupa brennivín í fríhöfninni – Ásmundur þarf að erfiða sig við að versla áfengi í útlöndum og smygla því heim því kerlingin Steingrímur J. Sigfússon lagði skatt á áfengisnotkun Ásmundar. Nei Ásmundur er ekkert sérlega tilfinningaheitur maður, hann finnur að minnsta kosti ekki til samkenndar. Það sem Ásmundur veit ekki er að hann er einn þeirra fáu Íslendinga sem vissulega getur keypt brennivín í fríhöfninni, það er ekki því Steingrímur lagði svo háa skatta á það, nei það er því karlar eins og Ásmundur keyrðu landið í þrot og skildu fjölskyldur þess eftir það snauðar að verslun í fríhöfninni og utanlandsferðir eru álíka fjarlægur draumur og löndin sjálf.

En ég er bara kona og því kemur ekkert af viti uppúr mér…