Sigurður Örn Ágústsson

Fyrirsögnin er fengin að láni frá þeim mikla snillingi Atla í pakkhúsinu, sem svaraði með þessum hætti konu nokkurri sem spurði hann hvort ekki væri til klósettpappír. Var honum heldur í nöp við konuna.

Ég held að svar okkar Íslendinga við Icesave samningsnefnu ríkisstjórnarinnar sé á sömu leið.“ Nei „- en kannski kurteislegar en fyrirsögnin.

Fáir, sem eru mótfallnir Icesave samningnum eins og hann liggur fyrir, eru þeirrar skoðunar að Ísland eigi ekki að standa við skuldbindingar sínar, að Ísland eigi ekki að borga neitt. Sem betur fer. En meðan uppi er minnsti vafi um hverjar þær skuldbindingar eru, þá er fráleitt að samþykkja þennan samning. Að viðurkenna greiðsluskyldu án þess að hún sé klár eru landráð. Um það snýst málið. Annað ekki.

Því er svarið auðvitað (til Breta og Hollendinga): „Við samþykkum ekki þennan samning, teljum réttaróvissu um hver okkar skuldbinding er, en munum borga það sem ok1kur ber – að því gefnu að við höfum bolmagn til“. Eitthvað á þessa leið er svarið – og þetta hefur legið fyrir lengi. Jafn fráleitt og það kann að hljóma þá hafa þingmenn (sem hafa af því atvinnu að gæta hagsmuna landsmanna) virst furðu staðir almennt að skoða þetta mál og hafa á því skoðun.  En þeim til vorkunnar hefur JÓSTEINN (les ríkisstjórn Jóhönnu og Steingríms) haldið á þessu máli af slíkri vankunnáttu og fáráðshætti að með ólíkindum er. Margir hafa rakið þá sögu. (Ætli sá sem stakk upp á afdankaða pólitíkusinum Svavari Gestssyni, að semja um Icesave, sé skyldur þeim sem stakk upp á pappalögguátakinu um árið?).

Samtök, einsog InDefence og fleiri, hafi náð að hafa áhrif með skoðunum sínum og áróðri. Það er magnað að þverpólitískt apparat eins og InDefence skuli verða allt að því leiðandi í umræðu um þetta mál.  

Allt tal um fyrirvara við þennan samning er tóm þvæla (en hefur verið gagnlegt til að velta upp hvaða áhrif þessi samningur hefur), gagnaðili  samningsins verður auðvitað að samþykkja þessa fyrirvara. Eins og þeir liggja nú fyrir (í umræðunni) er ekki um að ræða minniháttar orðalagsbreytingar heldur efnislegar grundvallarbreytingar á þessu „glæsilega samkomulagi“. Til að sanngirni sé gætt, þá voru aldrei líkur á öðru en að samningurinn yrði vondur. Aðstæður eru þannig.

Nokkur atriði sem þingmönnum ber að hafa i huga við Icesave atkvæðagreiðslu – sem hlýtur að nálgast óðfluga:

•  Þingmenn greiða atkvæði sitt um þetta mál – ekki hvort ríkisstjórnin lifir eða deyr.
•  Hvort útgreiðsla annars hluta láns AGS til Íslands er tengt þessu máli, eða ekki, er aukaatriði. Ef lánveitingin er skilyrt, þá er búið að ljúga okkur full margoft með yfirlýsingum um að AGS lán og Icesave séu óskyld mál og alþjóðasamfélagið er að reyna að þvinga okkur.
•  ESB umsókn. Ef hún tengist þessu máli eitthvað er það einsýnt að í ESB munum við aldrei ganga, sama hversu mjög Evrópusinnar telja veðrið hér batna við það. (Tek fram að mér persónulega finnst sjálfsagt að fá að vita hvernig samningi við getum náð við ESB).

Það er svo annað verkefni, en samt þessu tengt, að það verður auðvitað að fara að taka fastar á þeim fámenna hópi sem kom landinu á hvolf. Bæði aðalpappakössunum og ekki síður handbendum þeirra (lögmönnum og endurskoðendum sem virðast hafa haft það hlutverk eitt að blekkja almenning með uppáskriftum sínum).

Annars er þessi lýsing bróður míns á þessari nöturlegu atburðarrás líklega lýsandi um vanhæfni þeirra sem að hafa komið:

„Afdankaður pólitíkus leiðir hóp manna sem hafa mismikinn bakgrunn (sumir engan) í milliríkjasamskiptum og milliríkjasamningum og á þetta að vera okkar samninganefnd.Þessi nefnd mætir úrvalsliði Breta og Hollendinga í Icesave samningalotum. Íslenska samninganefndin hefur þau fyrirmæli að ná samningum hvað sem það kostar. Samninganefndir UK og Hollands vita þetta – enda er núverandi ríkisstjórn Ísland mynduð um umsókn í ESB sem háð er samþykki m.a. UK og Hollands.

Ég held því fram að landsliðið í lyftingum hefði náð sambærilega „glæsilegum“ árangri fyrir okkar hönd og Svavar Gests og co.“

Ég tel reyndar að lyftingalandsliðið hefði náð betri árangri.

IFC er knattspyrnufélag fyrir knattspyrnumenn sem eru „formlega“ búnir að leggja skónum (sökum aldurs eða meiðsla) en hittast þó vikulega og spila þá á „sínum“ hraða. Í liðinu eru margir kappar og þó menn séu almennt að tapa hraða, þá eru leikgleði og eldmóður enn til staðar. IFC fer nú í víking til Færeyja og spilar þar leik gegn þarlendum kempum á þjóðarleikvangi Færeyja næstkomandi laugardag kl 16.00.

En hvernig kom þetta til?

Efnahagshrunið hefur verið mál málanna síðan síðastliðið haust og á okkur hafa dunið eintómar neikvæðar fréttir um afglöp, sviksemi, græðgi og siðleysi íslenskra viðskiptamógúla – auk ráðaleysis stjórnmálamanna. Mikil þörf hefur verið, og eftirspurn, eftir jákvæðum fréttum. Einkennilegt var hve margar af „vinaþjóðum“ Íslands virtust ófúsar til aðstoðar á erfiðum tímum. Sérstaklega var því tekið eftir vinarbragði frænda okkar frá Færeyjum sem tilkynntu Íslendingum þann 28. okt. 2008 að Færeyska landstjórnin myndi veita Íslendingum 300 milljónir danskra króna í gjaldeyrislán. Þetta gerðu þeir óumbeðið og af góðum hug.

IFC félagskapnum fannst þetta drengskaparbragð frænda okkar í Færeyjum merkilegt og vildum, þó að í litlu væri, koma því á framfæri við Færeyska þjóð að þetta væri vel metið. Úr varð að fara til Færeyja, setja upp knattspyrnuleik til gamans við Færeyskar kempur og láta allan ágóða renna til góðgerðamála í Færeyjum. Hefur þetta tiltæki vakið lukku í Færeyjum og fengið nokkra fjölmiðlaumfjöllun, sjá t.d. hér og hlusta á hér. Ekki svo að skilja að ferðalag okkar til Færeyja greiði lánið að fullu, en vonandi kemst til skila sú almenna ánægja Íslendinga með þetta ráðslag Færeyinga.

Við erum auðvitað ekki fulltrúar neinna nema okkar sjálfra og vildum einfaldlega láta Færeyinga vita að hinn almenni Íslendingur hugsar til þeirra á jákvæðan hátt. Annað getum við ekki gert. Annars eru meðlimir nýju ríkisstjórnarinnar, „Jósteins“ velkomnir með, hafi þeir á því áhuga.

Í heimsókn okkar til Færeyja munum við leika gegn firnasterku liði Færeyinga, sem flestir hverjir hafa spilað á Íslandi. Um kvöldið hefur svo Færeyska knattspyrnusambandið boðið okkur til kvöldverðar ásamt færeysku leikmönnunum. Fæstir IFC manna hafa komið til Færeyja og tilhlökkunin því mikil.

Lið IFC í Færeyjum: Arnar Már Arnþórsson, Bjarni Sindri Bjarnason, Eyjólfur Sverrisson, Finnur Kolbeinsson, Guðbjartur Haraldsson, Hallsteinn Ingvar Traustason, Hermann Arason,

Jörundur Kristinsson, Kristinn Tómasson, Matthías Sigvaldason, Pétur Arason, Rútur Snorrason, Sigurður Örn Ágústson, Sverrir Sverrisson, Tómas Ingi Tómasson, Veigur Sveinsson &Þorsteinn Sveinlaugur Sveinsson.

Plakat með auglýsingum vegna leiksins má sjá hér

Lið Færeyinga verður þannig skipað:

Jens Martin Knudsen              (Leiftur)

Kai Leo Jóhannesen               (HB-Tórshavn)

Hans Fróði Hansen                (Fram, Breiðablik)

Jens Christian Hansen            (B36-Tórshavn Ayr Utd.)

Uni Arge                                 (Leiftur,IA)

Sámal Joensen                         (Leiftur)

Jens Erik Rasmussen              (Leiftur)

John Petersen                          (Leiftur)

Alan Mørkøre                         (IBV)

Allan Joensen                          (Skallagrímur)

Pól Tortsteinsson                     (Valur)

Gunnar Mohr                           (HB-Tórshavn)

Øssur Hansen                          (B68 (Toftir)

Jákup Eli Olsen                        (B68- Toftir)

Kári Reynheim                         (B36-Tórshavn)

Magni Jarnskor                        (Gí-Gøta)

Bjarki Mohr                            (B71-Sandoy)

Jákup S. Simonsen                  (B36- Tórshavn)

Páll Á Reynatúgvu                   (B71-Tórshavn)

Pólitísk umræða á Íslandi í dag er galin. Snargalin. Umræðan snýst um eitthvað sem skiptir almenning engu máli. Viljum við ekki ræða hver sé framtíð Íslands? Er þetta ekki aðalspurningin sem brennur á allra vörum? Hvaða rugl er eiginlega í gangi? Ég hélt að þau mistök sem gerð hafa verið, af svo mörgum, í gegnum árin væru flestum ljós. Ég hélt líka að það væri einhugur meðal þjóðarinnar að læra af þeim. En umræðan núna er snargalin og í engum takti við þau RISAverkefni sem eru framundan.

Þegar ég tala um snargalna umræðu þá er ég að vísa til styrkjamálsins svokallaða sem hefur einangrast við Sjálfstæðisflokkinn. Þó má segja að ekki  sé eðlismunur sé á þeim styrkveitingum og styrkveitingum og lánum Samfylkingar svo dæmi séu nefnd. Sjálfstæðismenn hafa harðlega gagnrýnt viðtöku styrkjanna og endurgreitt þá. Nýr formaður hefur sýnt styrk sinn með því að ganga fram af meiri skörungsskap í þessu máli en fyrri forystu hefði verið trúandi til. Þetta mál er ömurlegt og með öllu óþolandi. EN það er á ekki að vera aðalmálið í kosningunum. Aðalmálið hlýtur að vera;  HVERNIG ætla stjórnmálaflokkarnir í landinu að leysa þann vanda sem við búum við? Tek hér nokkur dæmi um mál sem vert væri  að ræða, en eru ekki rædd:

-          Gjaldmiðillinn. Hann er ónýtur til lengri tíma litið. Hvað á að taka við? Hvernig ætla flokkarnir sér að halda genginu stöðugu, þannig að vísitalan verði ekki hærri en 150-160 í lok árs? Gjaldeyrishöftin eru ekki að virka. Hvaða stefnu hafa flokkarnir hér?
(Umsókn um aðild að ESB leysir ekki þennan vanda). Hvernig verður málum svo fyrirkomið að hér verði vextir ekki hærri en 5-7% í lok árs?

-          Peningamálastjórnun. Hvernig ætla flokkarnir sér að ná tökum á verðbólgu þannig að hún verði ekki hærri en 4-5% í lok árs 2009?

-          Atvinna fyrir Íslendinga. Atvinnuleysi er í hæstu hæðum. Hvernig, endurtek; hvernig á að skapa störfin? Sjálfstæðismenn hafa bent á að skapa megi um 20.000 ný störf, með m.a. uppbyggingu orkufreks iðnaðar. VG hafa efni á því að sniðganga slíkar lausnir.

-          Afdrif fyrirtækja. Hver á að vera pólitíska línan sem bankarnir eiga að fylgja við ákvörðun um hver fái lán og hver verði sett í þrot. (Dæmið af Pennanum, þar sem ríkið stundar kennitöluflakk og fer í samkeppni við einkageirann…. er þetta það sem koma skal?)

-          Rekstur ríkissjóðs. Er nú með um 170 ma halla. Hvernig á að stoppa í þetta gat? (Skattahækkanir duga hvergi nálægt því til). Hvar og hvernig á að skera niður?

-          Skuldir heimilanna. Hvernig á að vinda ofan af þessu óréttlæti og gera fólkinu í landinu kleyft að búa áfram á Íslandi ?

Ég óska eftir því að  kosningabaráttan fari að að snúast um alvöru mál, sem eru þessi mál. Ekki bara innantóma frasa sem segja ekkert nema að „stefnt sé að“ og „kanna eigi möguleika á“.  Mér sýnist andstæðingar Sjálfstæðisflokksins vera hæstánægðir með að ræða EKKI um lausnir. Það hentar þeim vel því þeir hafa engar lausnir.

Beitum skynsemi og skoðum hvaða lausnir boðið er upp á.

Sigurður Örn Ágústsson

Höfundur skipar 6. sæti framboðslista Sjálfstæðisflokksins í Norðvesturkjördæmi og er í miðstjórn.

Í tilefni ummæla Jóns Steinssonar hagfræðings um gæði veða sem Seðlabanki Íslands tók gegn  lánveitingum til bankanna er ágætt að minna á skýrslu míns hóps í Endurreisnarnefndinni. Ekki síst vegna orða Davíðs á landsfundinum um skýrsluna og gæði hennar.  Það er áhugavert að sjá að fræðimenn taki undir okkar sjónarmið og jafnframt magnað að líklegast hafa fáir fjölmiðlamenn haft fyrir því að lesa skýrsluna.

Eftirfarandi texti er úr skýrslunni á mikinn samhljóm með skoðunum Jóns: 

„Seðlabankinn hefur ekki, samkvæmt gildandi lögum, boðvald yfir fjármálafyrirtækjum sem uppfylla skilyrði laga um eigið fé og lausafé.  Slík íhlutunarheimild tíðkast ekki í frjálsum hagkerfum.  Umsjónarvald og ábyrgð bankans felst ekki síst í að beina tilmælum til bankanna og vara við þegar stefnir í óefni.  Hér hefði Seðlabankinn mátt vera mun afdráttarlausari gagnvart fjármálastofnum og stjórnvöldum.  Bankinn hefði getað sett bönkunum stólinn fyrir dyrnar með t.d. að takmarka eða skilyrða aðgengi þeirra að lausafjárstuðningi (endurhverf viðskipti) ef þeir drægju ekki úr erlendum umsvifum eða flyttu hluta af starfsemi sinni erlendis. Þetta á bæði við strax á árinu 2006 og ekki síður þegar líða tók á árið 2007. Á hinn bóginn breyttist þessi staða þegar bankarnir tóku að safna skuldum við Seðlabankann.  Þá bar honum að neita þeim um óskilyrta fyrirgreiðslu.

Miklar lánveitingar Seðlabankans til bankanna gegnum svokölluð endurhverf viðskipti, bæði upphæð lánveitinga til einstakra banka og þau veð sem komu frá bönkunum og lánað var út á, og féllu að hluta á íslenskan almenning eru gagnrýniverð og skoðast í ljósi sögunnar sem alvarleg mistök.  Seðlabankanum var í lófa lagið að taka bein veð í eignasöfnum bankanna og það hefði verið skynsamlegra ekki síst í ljósi þess að hann taldi íslensku bankana ekki standa á  nægilega traustum grunni.  Vissulega er það hlutverk Seðlabankans að lána bönkum í lausafjárvanda en hann gat tekið minni áhættu í þeim viðskiptum.“

Ég verð svo í Stykkishólmi um helgina ásamt efstu frambjóðendum Sjálfstæðisflokksins úr öllum kjördæmum. Það verður án efa hressandi, sér í lagi þegar núverandi þingmenn eru búnir að ná upp svefni eftir fáheyrðar vinnuaðferðir stjórnvalda á Alþingi. Ég er fyrsti maður til að segja að nú verði alþingismenn, eins og aðrir, að bretta upp ermar en mikið væri nú gott ef að verkefnið stæði nær þeim vanda sem við er að etja en breytingar á stjórnarskrá.

Sigurður Örn

Mér finnst það ótækt að það verði sjálfkjörið í embætti varaformanns Sjálfstæðisflokksins . Það er ekki hollt fyrir flokkinn og það er ekki hollt fyrir Þorgerði Katrínu sem mun skipa 2. sæti á lista flokksins í Kraganum. Þorgerður heimsótti okkur hjá Creditinfo í Prag fyrir um 2 árum og ég hef þá persónulegu skoðun eftir þau kynni að hún sé greind, skemmtileg og gædd ýmsum þeim nauðsynlegu eiginleikum sem prýða verða leiðtoga. Þá hefur hún staðið sig vel í þeim trúnaðarstörfum sem henni hefur verið treyst fyrir. Hún hefur líka sýnt að hún hefur sjálfstæðar skoðanir og metnað til góðra verka og mér segir svo hugur um að hún verði lengi í forystusveit flokksins – og ég fagna því.

Hennar Akkilesarhæll er þó annarsvegar að hafa setið í ríkisstjórninni sem var við völd þegar bankarnir féllu og hinsvegar hefur henni verið legið á hálsi fyrir að hafa hugsanlega notið sérkjara í bankakerfinu, óbeint gegnum eiginmann sinn. Varðandi það síðara er það mín skoðun að Þorgerður Katrín reyni á eigin skinni, eins og svo margir á Íslandi, óvissuna um eigin framtíð.  Það gerir hana ekki á nokkurn hátt óhæfa.  Ég hef áður haldið fram að forysta Sjálfstæðisflokksins hafi ekki staðið vaktina og stend við það. En Þorgerður Katrín ber ekki þyngsta sök þar, enda ekki búin að vera lengi í framvarðasveitinni, og þar var hún ekki þegar mestu mistökin voru gerð. En ég ítreka að það sé bæði henni og flokknum hollt að fá mótframboð – sigri hún í þeim kosningum (sem er langlíklegast) hefur hún sterkara umboð til þarfra starfa í forystu flokksins og um það snýst málið.

Um þetta skrifa ég nú því ég trúi því að umræðan um forystuna verði að vera hreinskiptin og ærleg. Ég hef reynt að átta mig betur á hvert hlutverk varaformanns er og leitaði til skrifstofu Sjálfstæðisflokksins með það. Í svari frá þeim kemur fram að grunnskyldurnar eru að vera „…staðgengill formanns og að hafa umsjón með innra starfi flokksins, þ.e. málefnastarfi og flokksstarfinu o.s.frv“. Hlutverkið er semsagt ekki vel skilgreint. Varaformannsefni Sjálfstæðisflokksins mega gjarnan segja mér og öðrum landsfundarfulltrúum fyrir hverju þau hyggjast beita sér í embætti sínu.

Ég tel ekki nauðsynlegt að varaformaður sé eða verði þingmaður eða ráðherra. Líklega er það arfur gamals tíma. Nú álít ég skynsamlegt að varaformaðurinn setti mikinn kraft í innra starf flokksins, legði sitt af mörkum til að koma á betri tengslum við grasrótina og styrkja þannig flokkinn. Það verður vart gert ef starfskröftum er dreift víða. Flokkurinn er fólkið. Sé það ekki virkjað er eins víst að aftur fari eins og í lok seinasta árs. Fólkið þarf að virkja svo að flokkurinn hafi aðhald. Það ætti að vera eitt af helstu hlutverkum varaformanns.

Á Landsfundi Sjálfstæðisflokksins um næstu helgi  kjósum við okkur formann og varaformann. Eftir það sem á undan er gengið hlýtur það að vera krafa landsfundarfulltrúa að þeir sem gefa kost á sér til slíkra starfa fyrir Sjálfstæðisflokkinn nú og framvegis geri með afgerandi hætti grein fyrir fjármálum sínum (eigna og skuldastöðu, skuldbindingum og tengslum inn í atvinnulífið). Nú eigum við í Sjálfstæðisflokknum að ganga á undan með góðu fordæmi og beita okkur fyrir gagnsæi. Þannig leggjum við okkar af mörkum til að breyta íslenskri pólitík til hins betra. Það er það sem landið þarf. Allir stjórnmálaflokkar skulda þjóð sinni gagnsæi og betri vinnubrögð.  Þessi krafa um gagnsæi á líka við um fjölmiðlamenn og embættismenn – en við þurfum að sýna fordæmi.

Vonandi kemur mótframboð, ég er viss um að Þorgerður Katrín fagnar því enda mikil keppnismanneskja.

Sigurður Örn

p.s. Á ferðum mínum um NV kjördæmi (ók um 7000 km) virtist mér sjálfstæðisfólk eiga það sameiginlegt að vera ósátt við að Bjarni Ben og Þorgerður Katrín  myndu hljóta rússneska kosningu á landsfundi. Ég fékk 1100 atkvæði rúm í 1-6 sæti. Þar af hafa líklega um 7-800 manns aldrei séð mig, hitt né heyrt í mér, en líklegast líkað málflutningurinn og umbúðalaus framsetning efnis. Það er skylda mín gagnvart þeim öllum að halda áfram hreinskiptinni umræðu.

Ég hef verið að melta niðurstöður prófkjörsins, en ég lenti þar í 6. sæti. Fyrstu viðbrögð voru vonbrigði. Ég vissi vel að ég kem ekki úr stærsta póstnúmerinu og það er líka þekkt staðreynd að ég hef ekki unnið í sveitarstjórnum eða í flokkstarfi hingað til. Ég stefndi hærra og vildi hafa áhrif. Þegar öllu er á botninn hvolft þá er magnað að fá 1104 atkvæði í 1-6 sæti af 2692 gildum atkvæðum.  Það þýðir að ríflega 4 af tíu í þessu prófkjöri greiddu mér atkvæði sitt. Fæsta hef ég hitt og fæstir vissu hver ég er, né fyrir hvað ég stend, fyrir um 3 vikum.  Í þessu ljósi er árangurinn magnaður. Líklega hafa því fáir, sem ekki eru útvaldir flokksgæðingar, fengið betri kosningu í fyrsta skipti sem þeir fara fram. En því verður ekki neitað að það hefur hjálpað mér að hafa sjálfstæða og gagnrýna hugsun og þor til að ganga fram fyrir skjöldu og segja hlutina eins og þeir eru – jafnvel þó þeir kunni að styggja forystuna. Líklega eru fleiri en ég hélt sem eru sammála þeirri niðurstöðu minni að það hafi ekki bara verið bankarnir sem urðu gjaldþrota, heldur líka íslensk pólitík eins og hún hefur verið rekin undanfarið (af öllum flokkum).

En ég stefndi að 2-4 sæti. Ég velti því fyrir mér hvort ég ætti að gefa sætið eftir, enda ekki það sem ég stefndi á, hvort ég ætti að líta á þessi úrslit sem höfnun.  Í ljósi alls framangreinds þá er ljóst að það eru býsna stór hópur sem ég tala fyrir. Það eru margir sem treysta á að ég þagni ekki núna. Ég hef ákveðið að taka sætið, vinna ötullega og verða mun hærra næst. Líklega er stutt í „næst“.

Ég þakka þeim sem mig kusu og mun ekki bregðast því trausti sem mér hefur verið sýnt.

Miklu máli skiptir hvernig til tekst við að hefja landið og þjóðina til vegs og virðingar á ný. Mér virðist sem stjórnmálaflokkarnir séu almennt ekki búnir að segja þjóðinni hvernig þeir hyggist ná því markmiði. Ástæðurnar kunna að vera margþættar. Það er erfitt fyrir leikmenn að átta sig á stöðunni, en mér segir svo hugur um að annaðhvort sé vandinn ekki vel þekktur eða að ráðamenn vilji ekki segja okkur hver staðan er. Líklega er það  hið fyrrnefnda og ræður efnahagsreikningur bankanna miklu um. Nú er sagt að þessar upplýsingar liggi fyrir í apríl en líklega verður það ekki fyrr en í maí. 

Í ástandinu sem nú ríkir er mikilvægt að missa ekki sjónar af markmiðinu. Að byggja upp heiðarlegt, réttlátt samfélag sem veitir þegnum sínum frelsi til atvinnu og athafna, svo lengi sem það frelsi er ekki helsi á öðrum,  með fjölbreyttu atvinnulífi. Að mínu viti er ekki nóg að endurskoða starfsemi bankanna heldur verðum við einnig að beina sjónum okkar að íslenskri pólitík. Breyta þarf hugsunarhætti og því hvernig stjórnmálamenn vinna. Ég hef gagnrýnt margt sem gert hefur verið. En til hvers? Til að vita og skilja hvað skal forðast og til hvers skal vanda til í endurreisn íslensks efnahagslífs.

 Við þurfum að:

1.      Einkavæða bankanna eins fljótt og kostur er. Tryggja dreifða eignaraðild, án allrar pólitískrar spillingar og greiðasemi .

2.      Leggja af pólitískar ráðningar. Ráða hæfasta fólkið, sama hvaða stjórnmálaskoðanir það hefur. Stjórnmálamenn eiga að geta, í krafti reynslu sinnar og þekkingar, fengið störf við hæfi í einkageiranum – ríkið á ekki að ráða slíka menn í tilbúin störf eða geyma stóla fyrir þá.

3.      Koma á meira gagnsæi í viðskiptum og störfum ríkisins og beitum pólitískum vilja til að nýta það gagnsæi. Bregðumst hart við tilraunum til að „leika á kerfið“.  

4.      Stuðla að samkeppni en ekki fákeppni. Leyfum ekki þá samþjöppun sem verið hefur á matvöru- og fjölmiðlamarkaði. Það er engum hollt. Ég held að allir sjái það.

5.      Finna framtíðarlausn á þeim gjaldeyrisvanda sem við glímum við.

6.      Sýna aðhald í rekstri ríkis og sveitarfélaga.  

7.      Fá betri og sannari yfirsýn yfir fjármálamarkaðinn og hagstærðir á Íslandi almennt. Við þurfum sterka stofnun sem veitir ríki og sveitarfélögum aðhald og stjórnmálamönnum og fjölmiðlamönnum réttar upplýsingar

8.      Styrkja eftirlit með samkeppni, fjármálum, rekstri banka o.þ.h. og pólitískan vilja til að beita þeim tækjum sem til eru – eða smíða ný sem duga.

9.      Efla siðferði í öllu sem viðkemur stjórnmálum og viðskiptum. Samhliða þessu  eigum við að gera kröfu um  pólitísk ábyrgð. Pólitísk ábyrgð snýst ekki um að kjörinn fulltrúi eigi að sitja sem fastast þrátt fyrir mistök hans sjálfs eða undirmanna, heldur hið gagnstæða.   

10.  Ræða stóru málin sem brenna á okkur öllum. Evrópumálin, gjaldeyrismálin, störf Alþingis og ríkisfjármál. Hætta sandkassaleik og slagorðaslagsmálum. Láta þarf af geipi þingmanna um fánýta hluti og forgangsraða.

Til allra þessara hluta verður að taka tillit. Vandinn er ærinn og kallar á mikla endurskoðun og sjálfsmat. Það er vel hægt að reisa landið við. Vinnusemi og dugnaður hafa lengi verið einkenni íslensku þjóðarinnar. Nú spyr ég, af því að ég veit það ekki, eru opinberir starfsmenn í embættismannakerfinu, stjórnmálamenn og aðrir sem nú eiga að vera að leysa vanda Íslendinga að vinna nóg? Eru helgarnar undirlagðar? Eða stimpla menn sig út klukkan 17.00? Ég veit það ekki, en ég vona að sá hugsunarháttur sé uppi að nú verði allir að leggjast á árar og litlu skipti hvað klukku eða dagatali líður. Auðvitað er ég ekki að mælast til þess að allir keyri sig út – en það er klárt að það er „vertíð“, svo notuð sé myndlíking úr sjávarútvegi og þá verða allir einfaldlega að bretta upp ermar.

Og það er það sem bíður stjórnmálamanna. Látum hendur standa fram úr ermum og göngum hreint til verks. Næg eru verkefnin.

Sigurður Örn Ágústsson

Var á einum skemmtilegasta stjórnmálafundi sem ég hef farið á í Grundarfirði í gær. Ríflega 100 manns mættu til að mæla út og kynna sér frambjóðendur. Þeir töluðu tæpitungulaust og mér líkaði það vel. Mér fannst ég finna fyrir mikilli kröfu um endurnýjun og sjálfstæðismenn á Nesinu voru óhressir með prófkjörsútkomu í Reykjavík.

Þetta er ótrúlega ánægjulegur hluti prófkjörsbaráttunnar. Hitta fólkið og heyra hvað það er að hugsa. Byggja stefnuna á reynsluheimi þeirra sem búa í kjördæminu.

Fundargestir höfðu greinilega áhuga störfum endurreisnarnefndarinnar og þeirri sjálfsskoðun sem Sjálfstæðisflokkurinn hefur einn flokka farið í gegnum á síðustu vikum.

Það er talið manneskju til tekna að viðurkenna í einlægni mistök sín og að sýna iðrun. Bæði líður hverjum og einum betur að viðurkenna hið augljósa, fyrst fyrir sjálfrum sér og svo fyrir öðrum. Þeir sem umgangast viðkomandi öðlast aftur traust og trú á þeim, sem hefur sýnt kjark, auðmýkt og vilja til að bæta sig. Er það ekki einhvern vegin svona sem við viljum lifa lífi okkar sem manneskjur?

Gildir eitthvað annað um stjórnmálaflokka? Er tilvist þeirra ekki jafn háð trausti og trú og okkar mannanna?

Það gætir einhvers misskilnings með það að ég telji Sjálfstæðismenn eigi að ganga lúpulega og tauta „afsakið“ við alla sem vilja (og vilja ekki) heyra. Þetta er alrangt. En ég vil að við sjáum til þess að Sjálfstæðisflokkurinn verði besta mögulega útgáfa af stjórnmálaflokki sem hugsast getur. Til þess að svo verði þarf margt að breytast. Og það er rétt, við verðum að viðurkenna þau mistök sem við höfum gert, nefna þau, og læra af þeim.

Manneskja sem einblínir á eigin ókosti eða galla er þreytandi félagskapur til lengdar. Almennt séð á fólk að vita af eigin styrk og bera höfuðið hátt vegna eðliskosta sinna en þekkja veikleikana og vinna í þeim.

Auðmýkt er undanfari virðingar.

Mk,

Sigurður Örn Ágústsson

Það er athyglisvert að sjá hvernig kröfu almennings um endurnýjun alþingismanna er svarað í prófkjörum. Heildarniðurstaða hefur komið mér á óvart, þ.e. hversu lítil nýliðunin er hjá öllum flokkum. Ekki síst hvað fáir virðast vera á leiðinni á þing sem ekki hafa setið þar áður. Mér sýnist þó að minnsta kosti  væntanleg kynslóðaskipti í forystu Sjálfstæðisflokksins sem er ekki hægt að segja um aðra flokka. Til dæmis er magnað að Illugi, sem setið hefur stutt á Alþingi skuli hljóta svo mikið fylgi í Reykjavík.

En það er líka athyglisvert að sjá hvernig framkvæmd prófkjöranna er háttað. Lokuð prófkjör víðast og afar dræm þátttaka. Eru það ekki ákveðin skilaboð í sjálfu sér? Af hverju koma ekki fleiri til að reyna að hafa áhrif á hvaða fólk velst til trúnaðarstarfa? Eru allir svona himinlifandi með hvernig kjörnum fulltrúum hefur tekist að verja hagsmuni okkar íslendinga undanfarin ár? Ég tel svo ekki vera. En hugsanlega er fólk hreinlega komið með andstyggð á stjórnmálum – fái hreinlega óbragð í munninn þegar minnst er á þau. Þessu þarf að breyta.

Svo virðist sem Samfylkingin á landsvísu tefli fram nánast óbreyttu liði með því meðal annars að reyna að festa 3 efstu sætin í prófkjöri sínu í Reykjavík.  Sanngjarnt og gagnsætt – eða hvað? Vinstri flokkarnir telja semsagt að krafan um endurnýjun eigi að vera skilyrt. Það er talsverð nýliðun í Framsókn, ef hægt er að telja stórsöngvarann og gleðigjafann Gunnar Braga Sveinsson nýliða. En ég hef svo sem takmarkaðan áhuga á að velta prófkjörum VG, Samfylkingarinnar eða Framsóknar of mikið fyrir mér. Ég hef meiri áhuga á framgöngu míns flokks og þeirra sem þar veljast til trúnaðarstarfa.

Framboðslisti Sjálfstæðisflokksins þarf að vera góð blanda af reynslu og nýju fólki sem er tilbúið til að hrista upp í umræðunni og er óhrætt við að taka af skarið og spyrja réttu spurninganna þegar það á við.

Í því kjördæmi sem ég býð mig fram er sérstakt einvalalið í framboði. Án gríns. Sérstakt einvalalið. Reynt fólk úr sveitarstjórnarmálum, sitjandi þingmaður og fyrrverandi ráðherra (með að ég held mesta þingreynslu sjálfstæðismanna) auk vel menntaðs og kappsams fólks sem vill hafa áhrif á sitt land. Þá er sérstakt gleðiefni að tveir af yngstu frambjóðendum landsins eru í framboði í Norðvesturkjördæmi. Laganeminn Þórdís Kolbrún Reykfjörð og framhaldskólaneminn Skarphéðinn Magnússon eru bæði af Skaganum og munu án efa láta hressilega að sér kveða í framtíðinni. Jafnvel núna.

Svo er það ég. Ég bað engan að skrá sig í flokkinn fyrir prófkjör, enginn á mínum vegum hefur smalað. Ég hef ekki fjölmennt póstnúmer á bakvið mig en býð mig fram algerlega á eigin forsendum og ekki í samfloti við neinn.

Mitt helsta stefnumál hefur verið heiðarlegt uppgjör við aðdraganda bankahrunsins og hef ég reynt eftir fremsta megni að sjá til þess að flestum spurningum um hann sé svarað. Ég held að það sé ágætur hljómgrunnur fyrir þessum málflutningi og tel að þessi vinna sé nauðsynleg fyrir framhaldið. Að fortíð skal hyggja þegar framtíð skal byggja.

En ég velti engu að síður fyrir mér hvaða möguleika skyldi sá sem lítið hefur starfað innan flokksins, hefur gagnrýnt flokkinn á þennan hátt eigi? Verður það mér til tekna að neita að draga úr eða draga fjöður yfir fortíðina því það gæti styggt forystuna? Verður fólki stillt upp samkvæmt póstnúmerum?

Ragnheiður Ríkharðsdóttir er sá þingmaður Sjálfstæðisflokksins sem hefur verið hvað skeleggust í gagnrýni á Sjálfstæðisflokkinn og störf hans – hún hlaut glæsilega kosningu. Skyldum við Ragnheiður verða samstíga á þingi? Eða mun ég fá þá útreið sem mér skilst að núverandi forystu flokksins væri þóknanleg.

Það kemur í ljós á laugardaginn.

Ég er nýr í stjórnmálum og bloggheimum. Mín opinbera aðkoma að stjórnmálum hófst á fundi Sjálfstæðismanna á Grand Hótel 30. janúar, sem boðað hafði verið til í eftir stjórnarslit. Forystusveit flokksins sat þar við háborð og svaraði spurningum í kjölfar framsögu Geirs H. Haarde. Mér fannst of mikill hluti fundarins snúast um Samfylkinguna, VG og Framsókn. Svo komu spurningar úr sal. Þær báru flestar, að mér fannst, merki foringjalotningar og voru í litlum takti við það ástand sem við lifum og hrærumst í. Þessi skilaboð öll, auk þess að bíða ætti eftir niðurstöðu rannsóknarnefndar um bankahrunið með aðgerðir og tal um ábyrgð voru mér vonbrigði.

Ég var ósáttur við hversu úr takti forysta Sjálfstæðisflokksins hefur verið við grasrótina og ákvað að láta til mín taka. Í kjölfarið hóf ég störf fyrir Endurreisnarnefnd Sjálfstæðisflokksins til að beita mér fyrir heiðarlegu uppgjöri við störf flokksins undanfarin ár. Í kjölfar bréfs sem ég sendi Vilhjálmi Egilssyni var ég fenginn til að stýra vinnuhópi um „Uppgjör og lærdóm“. Ég hef þá skoðun, og viðraði í umræddu bréfi til Vilhjálms, að Sjálfstæðisflokkurinn eigi að sýna gott fordæmi og ganga í gegnum sjálfsskoðun þar sem mistök hans eru tilgreind til þess að geta lært af þeim. Með þeim hætti gerist tvennt. Flokkurinn viðurkennir hið augljósa að margar ákvarðanir (eða ákvörðunarfælni) voru mistök og gerir þannig upp fortíðina pólitískt. Næsta skref er augljóslega að einbeita sér að uppbyggingarstarfi landsins og flokksins. Það er forsenda þess að við getum byggt upp frá grunni með réttlæti að leiðarljósi. Grunnstefna Sjálfstæðisflokksins um virðingu fyrir einstaklingnum og réttindum hans brást ekki, heldur fólkið sem átti að fylgja henni. Auk þessa þá tel ég að Sjálfstæðismönnum líði mun betur að fylgja slíkri stefnu en þeirri afneitun sem viðgekkst eða virtist vera hin opinbera lína.

Fyrstu drög starfshóps innan Endurreisnarnefndarinnar um „uppgjör og lærdóm“,  rötuðu í fjölmiðla og vöktu viðbrögð. Margir hafa haft samband við mig gagngert til að lýsa ánægju sinni með störf okkar hóps, fjöldi fólks tók þátt í starfi nefndarinnar. Geir H. Haarde sagðist reyndar ekkert kannast við mig, benti á meinlega staðreyndarvillu (réttilega) í skýrslunni aukinheldur sem Endurreisnarnefndin hefði ekki það hlutverk að skoða fortíðina. Við Geir höfum nú heilsast þó við þekkjumst ekki mikið meira en þegar þessi orð hans féllu. Búið er að leiðrétta villuna og okkar hlutverk var að gera upp fortíðina og draga lærdóm af. Hér má finna lokaskýrslu míns hóps.

Ég fagna því að umræða innan Sjálfstæðisflokksins rúmi fleiri skoðanir en flokksforystunnar og er stoltur af að hafa haft forgöngu um þá aðferðafræði sem varð ofan á í þeim hóp sem ég stýrði. Mér sýnist ég eiga skoðanabræður og systur um landið í baráttu minni fyrir því að Sjálfstæðisflokkinn leiði endurreisn Íslands með því að endurnýja fyrst sjálfan sig og fylgja stefnunni fastar í framtíðinni.

Barn þurfti til að benda á hið augljósa í ævintýrinu, keisarinn var nakinn. Í Sjálfstæðisflokknum þurfti sigldan sveitamann sem ekki er alinn upp við blindan flokksaga og foringjalýðræði til að benda á það sem allflestir vita og skilja. Sjálfstæðisflokkurinn gerði mistök og af þeim þarf að læra í endurreisnarstarfinu. Ég vil færa Sjálfstæðisflokkinn nær grasrótinni því þar slær hjarta flokksins. Í Sjálfstæðisflokknum er gott fólk sem á það skilið að stefnu hans sé fylgt fastar eftir.

Ég er svo í prófkjöri sjálfstæðismanna í Norðvesturkjördæmi og vonast auðvitað til að hljóta brautargengi til að vinna landinu og kjördæminu gagn. Þetta bloggsvæði mun markast af prófkjörinu næstu vikuna eða svo.

Sigurður Örn Ágústsson

P.s. Frelsi fylgir ábyrgð. Hverjum og einum er frjálst að tjá sig við mín skrif með athugasemdum. En því frelsi fylgir sú ábyrgð að viðkomandi verður að skrifa undir fullu nafni og athugasemdirnar verða að vera innan velsæmismarka.