Alltof mikill tími hefur nú farið í IceSave málið. IceSave málið er aðeins brot af vandanum sem þjóðin stendur frammi fyrir. Staðreyndin er sú að jafnvel þótt ríkisstjórninni takist að koma ríkisábyrgðinni á IceSave í gegnum þingið núna þá blasa málaferli og kröfugerðir erlendra aðila við sem hanga mun yfir höfðum Íslendinga næstu tíu til fimmtán árin. Þessir aðilar hafa ekki einungis stórtapað í viðskiptum sínum við íslensku bankana heldur fengið, að því er að þeim finnst, svo óréttláta meðferð af hálfu íslenskra yfirvalda bæði með setningu neyðarlaganna og í samskiptum sínum við skilanefndirnar að þeir telja sig vera með mál á hendur Íslandi sem kostað gæti þjóðina langtum meira en IceSave reikningurinn hljóðar uppá. Til lengri tíma litið er IceSave málið eitt og sér sem lausn á vanda þjóðarinnar því ekki þess virði að taka upp meiri tíma í þinginu.
Forsætisráðherra ætti því að taka málið úr höndum þingsins núna. Þá gæti þingið farið að snúa sér að afgreiðslu fjárlaga og að vinnu við afgreiðslu annarra lagafrumvarpa sem nú bíða meðferðar í þinginu fyrir jól.
Þessi ákvörðun forsætisráðherra myndi eflaust vekja athygli heimspressunnar (fínt). Embættismenn og stjórnmálamenn í London og Haag myndu fá í magann. Sérstaklega í Haag þar sem þau mistök áttu sér stað að þegar fjármálaráðherra, Wouter Bros, stærði sig af IceSave samkomulaginu í hollenska þinginu í sumar þá var honum ekki kunnugt um að samkomulagið þyrfti samþykki íslenska þingsins vegna ríkisábyrgðarinnar. Það hafði láðst að upplýsa ráðherrann um það. Í hollenska fjármálaráðuneytinu yrðu margir í vondum málum.
Forsætisráðherra ætti að lýsa því yfir að íslenska ríkisstjórnin sé að vinna að lausn IceSave deilunnar en það hafi nú komið í ljós að IceSave vandinn sé of þröngt skilgreindur, – vandi þjóðarinnar sé langtum stærri en IceSave samkomulaginu sé ætlað að leysa og því sé lausnin sem nú er til umræðu of þröngsýn og takmörkuð. Nú þegar betri mynd sé komin af stöðu Íslands þurfi að endurskilgreina vandamálið sem hér er verið að reyna að leysa og finna lausnir sem mæta sem best öllum þeim aðilum sem hér eiga hlut að máli.
Ríkisstjórnin ætti að setja öll þau vandamál sem Ísland stendur frammi fyrir í kjölfar hrunsins í eina „körfu“, gera öllum kröfuhöfum ljóst að þetta er heildarvandi okkar Íslendinga og á þessu þurfum við að finna lausnir, ekki bara IceSave málinu. Þessi aðferð kallast „re-packageing“ eða „umpökkun“. Hér er vandamálið endurskilgreint á þann hátt að fleiri vandamál eru tekin inn í myndina (re-combination), þar á meðal mál einstaklinga sem tapað hafa á IceSave og fá ekki sitt tap bætt. Mikilvægt er að hafa í huga að einstaklingar sem eru að tapa sparifé sínu í bankahruni hafa meiri samúð meðal almennings heldur en stærri fjárfestar og fjármálastofnanir. Það yrði pólitískt erfitt fyrir hollensk stjórnvöld að neita því í fjölmiðlum að leita lausna sem gæti þjónað öllum einstakingum sem áttu sparifé á IceSave. Með því að setja öll vandamál Íslands í eina körfu og skilgreina þau að nýju þarf að sjálfsögðu að kalla eftir fleiri lausnum, – ekki einni heildarlausn því hún er ekki til, heldur mörgum lausnum. Þannig snýr IceSave málið ekki lengur bara að hollensku og bresku ríkisstjórnunum, heldur eiga fleiri aðilar hagsmuna að gæta í niðurstöðunni, þ.e. allir þyrftu að geta séð sér hag í niðurstöðunni.
Ef ríkisstjórn Íslands leggur þetta til þurfa ríkisstjórnir Hollands og Bretlands að hafna þessari lausn á deilunni og þar með neita öðrum aðilum (t.d. þýskum og bandarískum kröfuhöfum) um úrlausn sinna mála á Íslandi. Það er komin fullkomin ástæða fyrir þjóðarleiðtoga Íslands, Hollands, Bretlands og þeirra landa sem hyggjast veita Íslandi lán til að hittast strax og tala saman um kjarna málsins.
Ef við greinum áhættuna sem felst í IceSave málinu í pólitíska áhættu, fjárhagslega áhættu og orðspors áhættu (reputational risk) þá gerir IceSave samkomulagið eins og það liggur fyrir í dag mest til að draga úr pólitískri áhættu (leysir vanda þeirra ríkisstjórna sem nú eru við völd ( á Íslandi(pólitísk áhætta þó talsverð hér), í Hollandi og Bretlandi). Úr því sem komið er þá gerir IceSave samningurinn lítið til að draga úr áhættunni fyrir orðspor Íslands (málið hefur dregist á langinn og athygli umheimsins hefur nú beinst að framvindu mála í íslenska þinginu og íslenskum stjórnarháttum, málaferli á hendur íslenskum yfirvöldum munu halda áfram í mörg ár og stórskaða orðspor landsins). Í þessum samanburði gerir IceSave samkomulagið aftur á móti minnst til að draga úr fjárhagslegri áhættu þjóðarinnar til lengri tíma.
Allt það púður sem farið hefur í að reyna að leysa aðeins þennan afmarkaða hluta af vanda þjóðarinnar er að mínu viti of mikið fyrir of lítið, - og þar að auki skammgóður vermir.
Sigurbjörg Sigurgeirsdóttir
Ummæli (30)
Adda Sigurjónsdóttir // 4.12 2009 kl. 10:14
Góð hugmynd hjá þér en ég efast um að frú Jóhanna hafi vit á að þiggja ráðið.
Sigursteinn Másson // 4.12 2009 kl. 10:20
Þetta er athyglisverð grein Sigurbjörg en aldrei þessu vant efast ég um að greining þín sé rétt. Vissulega bíða þeir nú í röðum, einstaklingarnir, sem vilja hnekkja neyðarlögunum frá því í fyrra og eru að hefja hér málaferli vegna þeirra.
Það er eitt en hitt er annað ef að íslensk stjórnvöld snúa nú baki við margviðurkenndum alþjóðlegum skuldbindingum sínum. Frágangur IceSave samningsins er í það minnsta ákveðin brjóstvörn gagnvart okkar helstu viðskiptaþjóðum, Bretum, Hollendíngum og Evrópusambandinu og kemur í veg fyrir það að lánshæfismat Íslands og þar með gengi íslensku krónunnar hrynji strax niður í ruslflokk.
Ef forsætisráðherra tæki til sín IceSave, eins og þú leggur til og út úr þinginu, þá væri Bretum og Hollendíngum nauðugur einn kostur að líta svo a að Íslendingar hefðu einhliða sagt upp samkomulaginu eða öllu heldur svikið undirritaðann samning. Þar með væri ekki aðeins allt traust horfið heldur væri eðlilegt að þeir krefðust þá greiðslu upp í topp á öllum IceSave innistæðunum, sem ríki þeirra eru sjálf búin að borga enda hafi ríkisstjórn Íslands í hruninu 2008 tryggt allar innistæður í útibúum Landsbankans á Íslandi. Þar með var ein meginregla fjórfrelsisins brotin.
Ég held Sigurbjörg að þetta væri mikið feigðarflan að stefna öllum okkar samskiptum við umheiminn nú í uppnám og skapa það fordæmi að engu sé treystandi í innistæðutryggingum í bankakerfi EES svæðisins. Við verðum að fara að átta okkur á því við Íslendíngar að þetta mál snýst ekkert bara um okkur. Við þurfum að setja okkur í spor annarra, spyrja okkur siðferðislegra spurninga og axla raunverulega ábyrgð á því sem lýðræðislega kjörinn stjórnvöld hér hafa gert og haft hefur jafn afdrifaríkar afleyðingar í öðrum ríkjum.
Það er engin önnur leið fær en að ljúka nú þessu IceSave máli og samþykkja samninginn þannig að hægt sé að einbeita sér að öðrum brýnum málum. Aðeins þannig getum við vænst aðstoðar i framhaldinu frá þeim löndum sem við þurfum að leita til.
Sævar Helgason // 4.12 2009 kl. 10:39
Ég hrökk við þegar ég meðtók innihaldið.
Hugmyndin er of byltingarkennd fyrir mig.
Ég er ennþá fastur fyrir í því að ICESAVE klúðrið frá því nóv. 2008 verði að klára sem sérstakan pakka.
Við verðum með því að öðlast lágmarks traust gagnvart umheiminum. Við stöndum þó upprétt ef við þurfum að fara í nauðasamninga.
Margrét Tryggvadóttir // 4.12 2009 kl. 10:55
Ég er algjörlega sammála þessu mati þínu og greiningu.
Sigursteinn Másson // 4.12 2009 kl. 10:59
Og það er rétt Sigurbjörg að framganga stjórnvalda og Alþingis frá því i fyrra haust hefur ekki orðið til að styrkja orðspor Íslands og slæmt að erlendir fjölmiðlar fjalli nú um skrípaleikínn á þinginu. Það er þó hreinn barnaleikur í samanburði við þá holskeflu aljþóðlegrar neikvæðni ef ríkisstjórnin ætlaði nú, á elleftu stundu, að taka málið úr þinglegri meðferð sem jafngilti einhliða höfnun samningsins. Þá fyrst færu fyrirsagnir erlendra fjölmiðla að bíta og orðspori þjóðar væri sturtað niður.
Baldvin Jónsson // 4.12 2009 kl. 11:04
Sigursteinn, ertu sem sagt á því að þjóðinni sé fórnandi til þess að vernda hagsmuni heildarinnar?
Sigursteinn Másson // 4.12 2009 kl. 11:18
Baldvin heildin skiptir máli og ekki síst heildræn hugsun. Ísland er eyja en þjóðin er ekki eyland.
Það að snúa baki við skuldbindingum sínum og einangra Ísland væri vítaverð sjálfsfórn þjóðar og forheimskun.
Sigurbjörg Sigurgeirsdóttir // 4.12 2009 kl. 11:19
Sigursteinn
Við getum verið ósammála um greininguna mína. Hitt er annað að málið er í miklum ógöngum og mér finnst vanta íslenska forystu í þetta mál.
Ég er ekki sammála þér að í hugmynd minni felist að við séum að snúa baki við alþjóðlegum skuldbindingum okkar. Við erum hins vegar að benda á að við úrlausnina á IceSave þurfi að taka inn lausnir á öðrum málum, þannig að þvert á móti þá felst í hugmyndinni útvíkkun og frekari viðurkenning á skuldbindingum Íslands gagnvart alþjóðasamfélaginu, en að Ísland geti ekki leyst það eitt á báti. Ég vil undirstrika þetta að með slíkri aðgerð er Ísland að taka ábyrgð og ákveðna forystu í eigin málum en ekki koma sér undan ábyrgð. Það þarf nýja nálgun í þetta mál og það þarf að hugsa út fyrir boxið og láta reyna á skapandi lausnir í svona fordæmislausum aðstæðum eins og þeim sem við erum í núna.
Ég hef líklega manna mest prédikað alþjóðlega ábyrgð okkar hér á bloggi mínu og í fjölmiðlum. Stend við allt sem ég hef áður sagt þar. Hins vega þróast mál áfram og nýjar stöður koma upp, og mál skýrast eftir því sem ryk hrunsins fellur til jarðar.
Þessi pistill minn er tilraun til að endurhugsa stöðuna okkar, og ákall um bein samskipti og viðræður á hina pólitíska plani. Hér skiptir höfuðmáli hvernig staðið er að upptöku málsins.
Sigursteinn Másson // 4.12 2009 kl. 11:44
Ég er að mörgu leyti alveg sammála þér Sigurbjörg eins og oft áður.
IceSave málið er hins vegar sérstaks eðlis. Það fjallar um fórnarlömb Landsbankaútibúa í Bretlandi og í Hollandi sem treystu bankanum fyrir innistæðum sínum. Um þetta hefur sérstaklega verið samið á milli Bretlands, Hollands og Íslands þannig að Bretar og Hollendíngar greiða umtalsvert hærri fjarhæðir en lágmarkstryggingarnar sem íslenska innistæðusjóðnum er ætlað að tryggja og alltaf lá fyrir.
Það að rífa þetta fjórtán mánaða mál nú upp með rótum og setja það í nýjan farveg, nýjan haug, nýja óvissu, get ég ekki séð að þjóni jákvæðum tilgangi. Þvert á móti tel ég að slík aðgerð hefði skelfilegar afleyðingar.
Afgreiðsla þessa máls snýst einfaldlega um lágmarkssiðferði i samskiptum og viðskiptum á milli þjóða. Það snýst um það hvort Íslandi sé að einhverju leyti treystandi eða ekki og klukkan tifar!
Einar H. // 4.12 2009 kl. 11:46
Þetta er áhugavert sjónarmið.
En það verður að sýna umheiminum einhver merki um viðleitni. Það er fylgst grannt með Íslendingum. Ótrúlegasta fólk sem ég tala við, bæði í Evrópu og Ameríku veit heilmikið um öll þessi vandamál.
Réttast væri að gefa bara kröfuhöfum alla íslenska banka og fjármálastofnanir sem tilheyra ríkinu upp í kröfur þeirra (sem sagt komplett). Þeir gætu þá tekið við rekstrinum og séð hvað það er vonlaust að reka þetta drasl með krónuna. Þeir mundu sennilega sjá til þess að krónan yrði lögð af og Evran kæmi í staðinn, í hraði fram hjá öllum st0fnunum. Verðtryggingin yrði lögð af í snarhasti og lífið á Íslandi mundi snarbatna í kjölfarið.
Birgitta Jónsdóttir // 4.12 2009 kl. 11:46
Ég er hrifin af þessari nálgun Sigurbjörg enda ertu sérfræðingur í stjórnsýslu:) – vona að ráðamönnum beri gæfa til að fara að þínum ráðum…
Jón Þór // 4.12 2009 kl. 12:02
Ég sé samt ekki af hverju við eigum að axla pólitíska ábyrgð á icesave þegar Bretar og Hollendigar ætla ekki að axla pólitíska ábyrgð á morðum, nauðgunum ránum og þrældómi sem þeir sjálfir hafa stundað í aldaraðir.
British Museum. er gott yfirlitssafn yfir pólitískt ábyrgðaleysi Breta. Hvað með framferði þeirra í Persaflóa undanfarin ár. Framganga þessara ríkja við okkur á meira skilt við nýlendustefnu þeirra fyrr á öldum en samskipti siðara þjóða
Með skuldaaðlögun Íslendinga er bara þetta að segja. Meginreglan er að lán erlendis eru til yfirleitt stutt innan við 5 ár og síðan endurfrjámögnuð. ég sé ekki hvers vegna sé sérstaklega þörf á því að endurfjármagna þessi lán nema að við getum ekki borgað vexti til skemmri tíma.
að fara í heilarenurfjármögnun er algjört rugl og myndi leiða af sér að útlendingar myndu halda að við værum mun verr stödd en við erum. Með tilheyrandi hækkun á vöxtun.
kv.
Jón Þór
Ómar Kristjánsson // 4.12 2009 kl. 12:14
Hvað ertu fyrst og fremst með í huga þegar þú segir lögsóknir gegn íslandi og neyðarlögum.
Ertu með í huga 1. það atriði að innstæður voru gerðar að forgangskröfum sisona og því kunni að vera hnekkt fyrir dómstólum.
Eða ertu með í huga 2. að ýmisr aðilar, allavega í bretlandi, félög og stofanair o.þ.h. virðast falla utan kerfisins og þeir aðilar kunni að lögsækja á grundvelli mismununar samkv. EES.
Varðandi 2. – þá hvernig gerði Kaupþing þetta – eru þeir ekki búnir að greiða út innstæður á þeirri forsendu að þær séu forgangskröfur.
En varðandi heildar humynd þína – eg held að þetta mundi bara vera túlkað sem svo að Ísl. ætluðu eigi að standa við skuldbindingar sínar varðandi icesave. Held það.
hjh // 4.12 2009 kl. 12:20
Hámörkun óvissu og lágmörkun skynsemi og öryggis er það sem hér er lagt til.
Högni Sigurjónsson // 4.12 2009 kl. 14:35
Ég er sammála Sigurbjörgu, ég hef nú ekki trú á að þetta yrði gert þanneigin að ekki yrði haft samband við kröfuhafa, þessi aðferð væri bara til staðfestingar á að stjórnvöld hafi stjórn á ástandinu en ekki ástandið á stjórninni og ekki veitir henni nú af að fara að sýna það.
Soffía // 4.12 2009 kl. 14:38
Þetta góð greining hjá þér Sigurbjörg. Er þér alveg sammála um það að affarasælast væri að setja afgreiðslu Icesave á ís og vinna betur í málunum innan frá. Kannski næðist betri samningur – ja varla verri.
Jon Armann // 4.12 2009 kl. 14:52
Þessi hugmynd hefur nokkra kosti. Samt sem áður þarf
er óhjákvmilegt að gera sé FULLA grein fyrir HVAÐ
FRESTUN KYNNI AÐ MERKJA FYRI Ö L L VIÐSKIPTI
VIÐ ÍSLENDINGA
Það er undarlegt að fundurinn sem Landsbanki hélt
í LONDON seint í mars 2008 og LAUG AÐ ÞÚSUNDUM
MANNA, BÆÐI HOLLLENDINGUM OG BRETUM sé
ekki sýndur og rækilega ræddur.
Fundinum var varpað gegnum tölvukervi og A L L I R
GÁTU SÉÐ HVAÐ FRAM FÓR.
Einn aðaal skipuleggjandi var Elín nokkur Sigfúsd.
Björgólfur Byrjaði og bauð alla velkoma. Svo koma Halldór
J.Kr. bankastjóri og hélt varla vatni um ´ÁRANGUR .
Þar næst kom Sigurjón Árna, bankastj. „hin hreina snild“
Þá var unnt að undrast að snildinni!!!!!. Svo kom Breti.
Það hefur l e n g i verið nauðsynlegt fyrir a l l a
að sjá hvað þarna fór fram Það skýrir ýmislegt.
E N G I N N BORGAR ICESAVE, nema NAUÐUGUR.
Úrlausn málsins er afar erfið- afleiðinganar fyrir okkur
skelfilegar, en SAMT SEM ÁÐUR VIÐRÁÐANLEGAR.
Miklar þrengingar eru næstu árin og talmarkað BRUÐL
Þjóðin verður að sætta sig við það nauðug viljug.
HIT ÞOL,UM VIÐ ALLS EKKI AÐ VIÐSKIPTI MEÐ
VÖRUR OG GREIÐSLUR STÖÐVIST UM SKEMMRI EÐA
LENGRI TÍMA. ÞÁ FÆRUM VIÐ Á HELJARÞRÖM.
Þess vegna verðum við að vanda til verksins og mér sýnist
að samþykki sé ill skásti flöturinn. ÞVÍ MIÐUR
Tóti Tóta // 4.12 2009 kl. 14:57
Afhverju geta pólitíkusar ekki talað á þessum nótum í stað þess að vera endalaust í e-m plástralækningum hér og þar. Stundum finnst manni þetta vera hópur skammsýnna barna í pólitískum leik inni á þingi…sama í hv flokki þetta lið er
caramba // 4.12 2009 kl. 22:09
Ég skil vel að Hreyfingin skuli vera ánægð með þig Sigurbjörg. Þú vilt skilja Icesave eftir dinglandi í lausu lofti meðan fjallað er um önnur mál. Er ekki rétt að klára þetta? Í útvarpi í kvöld lýstir þú fjálglega þeirri skömm og smán sem þú upplifir meðal Hollendinga. Samt boðar þú áframhaldandi dingl. Að Hreyfingin skuli vera ánægð með þig…… ert þú ánægð með það?
Hagl // 4.12 2009 kl. 22:43
Málið er óneitanlega flókið og því miður of flókið fyrir báðar þær ríkisstjórnir sem að því hafa komið eins og þingið sjálft. Hvað er þá til ráða, sýnist að það sé annaðhvort þjóðarathvæðagreiðsla eða sú leið er Sigurbjörg bendir á. Sú þriðja væri að forseri skipaði valdalausa neiðarstjórn sem varla væri til nokkurs heldur. En eitt er alveg víst að meirihluti þjóðarinnar vill ekki greiða IceSave og á þessari stundu heldur ekki ganga í Efrópubandalagið ef í boði væri.
Gunnar Skúli Ármannsson // 4.12 2009 kl. 22:55
Sæl Sigurbjörg,
þetta er mjög góð greining hjá þér. Það er svo mikilvægt að greina heildarvandann. Greina vandamálin eins og hagsýn húsmóðir. Setja hlutina í samhengi. Umpökkun hljómar vel.
Það er mjög sorglegt þegar sumir geta ekki komið sér upp úr flokkslegum skotgröfum og reynt að skilja vandamálin heildrænt.
Vandamál okkar er að íslensk stjórnsýsla vissi ekkert um skuldastöðu okkar og veit varla ennþá. AGS hefur þó reiknað það út. Aðferð AGS til að greiða skuldir okkar er galin. Því er opin umræða um vandamálið svo nauðsynleg. Því segi ég bara, Sigurbjörg, takk fyrir innleggið í umræðuna.
Einar Björn Bjarnason // 5.12 2009 kl. 03:26
Fáránlegt, að halda þvú fram, að öll vöruviðskipti við Ísland, séu háð því að Ísland standi við Icesave samkomulagið.
En, þ..e. alls engin málefnaleg rök fyrir slíkri útkomu. Alger steypa, að halda slíku fram.
Ég byð fólk um rökstuðning, fyrir slíkum fullyrðingum, í stað órökstuddra fullyrðinga.
En, á meðan að eftirspurn er eftir okkar útflutnings afurðum, er slíkur ótti ástæðulaus.
Hið allra versta, sem líklegt gjaldþrot Íslands framkallar, – (en þ.e. næstum alveg öruggt ef við samþykkjum Icesave, en líkurnar minnka nokkur ef við neitum því þó áfram teljist að meira en 50% líklegt samt) – er staðgreiðsluviðskifti. En, þá missir Ísland kredit.
Á hinn bóginn, er engin augljós tenging, við Icesave, í því samhengi. En, ennþá hefur Ísland enga formlega skuldbindingu, á grundvelli þess samkomulags. Þannig, að ef það samkomulag hrynur felur það ekki í sér „default“. Undirritun samkomulags, var gerð með fyrirvara um staðfestingu. Sá fyrirvari, er ekki formsatriði – þ.e. staðfestingin, og aðeins staðfestingin, framkallar skuldbindinguna.
Að sjálfsögðu, verða tilteknar 2. ríkisstjórnir, fúlar út í Ísland, og munu beita gagnaðgerðum þeim, sem þær geta.
En, þ.e. ekki í þeirra valdi, að loka á viðskifti til Íslands. En, að sjálfsögðu geta þær ríkisstjórnir, lagt fram kæru til Eftirlitsstofnunar EFTA, þ..s í strangasta skilningi eru allar meðlimaþjóðir Evrópusambandsins einnig meðlimaþjóðis EES, þ.s. ESB er einnig meðliumur að EES. Síðan, fjallar Eftirlitsstofnun EES um þá kæru, og ríkisstjórn Íslands, fær sinn tíma til andsvara, o.s.frv. – og ferlið tekur sinn tíma.
Einhvern veginn, yfirsést mörgum, að þó neyðarlögin, geti af ímsum augljósum ástæðum orkað tvímælis, þá er einnig til staðar neyðarréttur; og Ísland var sannarlega í neyð, þegar þau lög voru sett.
Fullyrðingar þess efnis, að algerlega augljóst sé, að ef á þau reyndi, þá muni Neyðarlögin falla, eru einfaldlega fullkomlega ábyrgðalausar.
Hið rétta er, að þau geta fallið sbr. augljósa mismunun, er margir hafa bent á að felist í þeim lögum, en á hinn bóginn er einnig það neyðarástand sem lögin, voru sett til að koma í veg fyrir, afskaplega augljóst. Þ.e. alveg af og frá, að engin vörn sé af þeim neyðarrétti, er þannig skapast. Það, getur nefnilega einnig, alveg verið að úrskurðurinn, falli Íslandi í vil.
þ.e. einmitt atriði, sem vissir aðilar, m.a. einstaklingar er hafa tjáð sig hér, virðast algerlega og ég verð að segja, viljandi hafa leitt hjá sér. Því, til þess þarf greinilega vilja, því ég vil ekki gera þeim, sem tjáðu síg, upp þekkingarskort.
————————-
Einn hér nefndi hagsmunui heildarinnar, en fyrsta ábyrgð hverrar þjóðar, eru eigin hagsmunir. Það á einnig við um meðlimaþjóðir ESB, sbr. frasinn að ESB gangi aldrei á svig við grunnhagsmuni þjóðar.
Eins og menn þekkja, þ.e. frasinn að aldrei gangi ESB gegn grunnhagsmunum þjóðar, sem ætti einnig að eiga við um EES þ.s. það byggir á lögum, þekkingu og reynslu ESB, þá ætti það akkúrat að þíða, að umtalsverðar líkur séu til þess að Ísland vinni þetta álitamál, þ.e. ef þ.e. raunverulega satt, að ekki sé gengið gegn grunnhagsmunum þjóðar.
Í þessu tilliti, eru bísna augljóslega, grunnhagsmunir íslendinga í húfi, og það í ríkari mæli, en hvað hinar þjóðirnar varðar.
Sannarlega, er það rétt að sjálft innistæðutryggingakerfi Evrópu var undir, þegar mest gekk á. En, nú eru Hollendingar og Bretar búnir að greiða út þær innistæður, og þar með að taka þann kaleik af okkur. Ergo, sú aðgerð að hafna Icesave, setur ekki lengur innistæðutrygginagerfið í hættu í neinum skilningi.
ESB er þegar búið, að bregðast við sbr. tillögur Framkvæmdastjórnarinnar um breytingar á reglum um innistæðutryggingar, sem þegar er búið að lögleiða. Ergo, búið er einnig að loka gatinu, hvað lögin og reglurnar varðar. En, þær reglur eru ekki aftruvirkar, þannig að með því að segja „Nei“ fremjum við ekki lögbrot.
En, punkturinn er sá, að INNISTÆÐUTRYGGINGAKERFIÐ ER TRYGGT, svo rök þess sem nefndi það á nafn í því samhengi, ganga ekki upp – hvorki rökfræðilega séð né út frá því að fara rétt með staðreyndi.
Kv.
Nikulás // 5.12 2009 kl. 03:47
Skítur, kúkur, prump og piss þetta er hann Óli Prik.
Lögmál hinnar minstu áreynslu, áreynsla skapar áreinslu og ég er ekki viss um að ég hafi áhuga á að reyna mikið á mig, svo ég segi pass.
Þinn elsku vinur;-) Nikki.
Nikulás // 5.12 2009 kl. 03:49
En samt verð ég að segja að ég hef ekki hugmynd um hvað þú ert að tala um.
Nikulás // 5.12 2009 kl. 03:50
Gæti veriða að ég sé bara heimskur?
Nikulás // 5.12 2009 kl. 03:51
Eða snýst þetta bara ekki um mig?
Nikulás // 5.12 2009 kl. 03:53
Ögmundur Jónasson sagði ekki neitt, þegar ég spurði hann um þetta mál, hvað þíðir það?
Nikulás // 5.12 2009 kl. 03:55
Vá hvað ég vildi að ég væri ekki svona latur.
Helga Þórðardóttir // 5.12 2009 kl. 12:27
Þetta er þarft og skynsamlegt innlegg í umræðuna.
Sérstaklega gott að minna á vandamálin með neyðarlögin. Ég var á fundi með Flanagan sendifulltrúa AGS í gær og þar reyndum við fundargestir að fá skýr svör um hver væru skuldaþolmörk íslensku þjóðarinnar. Honum vafðist nokkuð tunga um tönn og vildi ekki stoppa við neina prósentutölu en sagði þó ákveðið að ef neyðarlögin féllu værum Íslendingar gjaldþrota. Við þurfum eimitt að fara að tala um Icesavemálið af skynsemi eins og þú gerir.Losum okkur úr viðjum flokkanna.
Ólafur Elíasson, meðlimur í InDefence // 6.12 2009 kl. 14:25
Sæl Sigurbjörg.
Þakka þér fyrir góðan pistil. Ég tek heilshugar undir með þér varðandi stemminguna hjá Hollendingum gagnvart þessu máli. Við í InDefence höfum átt mikil samskipti við Hollenska sparifjáreigendur og þeir hafa einmitt furðað sig á því af hverju þjóðirnar líti ekki á málið sem sameiginlegan vanda. Við höfum einnig átt fundi með Hollenskum embættismönnum þar sem sömu sjónarmið hafa komið fram:
http://www.visir.is/article/2009301760101
Einnig má benda á að Hollenskir sparifjáreigendur sem áttu meir en 100.000 evrur á reikningum sínum líta svo á að Hollensk yfirvöld hafi, ekki síður en íslensk stjórnvöld, brugðist eftirlitsskyldum sínum og hafa nú höfðað mál gegn hollenska seðlabankanum.
Allt þetta hlýtur að skapa okkur svigrúm til að taka málið upp að nýju og nálgast það á nýjan hátt.
Kær kveðja.
Ólafur Elíasson
olaf@simnet.is
Rita ummæli