Parísardaman

Á föstudaginn tók ég 100 froskastökk með armbeygju og hala. Ég fagnaði ein með sjálfri mér.

Í gærmorgun gerði ég plankann og gat heila mínútu. Ætla ekki að segja án þess að svitna, því það væri lygi, síðustu fimm sekúndurnar sá ég í ljósið við enda gangsins, held ég. Það er hvítt. En ég hafði samt mínútu í stað 45 sekúndna eins og alltaf í síðustu viku. Stefnan er sett á þrjár mínútur en geri mér enga grein fyrir hve mikinn tíma það mun taka, hvað sagði ég um daginn? Fjörtíu dagar? Það hljómar fínt. 24. apríl geri ég plankann í 3 mínútur. Úúúú [ef þú hefur séð Ópru skilur þú djókið og það er fínt, ef þú horfir reglulega á Ópru segi ég bara: það er þitt vandamál!]

En margt hefur á daga mína drifið sem ekki hefur verið rætt hér. Sumt verður ekki rætt, en ég get þó upplýst að maðurinn minn er nú stoltur eigandi grænna kassa við Signubakka. Hvar nákvæmlega kassarnir enda sem kassar undir bækurnar sem hann hefur til sölu er enn ekki ljóst, Parísarborg tekur sér tíma í að ákveða það. Fylgist spennt með.
Og eins og til að kóróna þá heppni að vera valinn úr hópi umsækjenda um pláss við Signubakka, vorum við líka valin úr hópi umsækjenda um lítinn grænmetisgarð hérna efst í götunni. Ég er því á leið að leggjast í rit og vefsíður um garðrækt. Við látum okkur dreyma um að rækta gulrætur og rófur, salat og radísur, grasker og kúrbít, tómata og jarðarber. Fleiri hugmyndir? Góð ráð?

Vorið er að skríða yfir okkur. Hefur hlýnað um 10 gráður og sól skín í heiði. Lífið er ekki alltaf tóm fegurð, en þessa dagana er ansi bjart yfir litlu kjarnafjölskyldunni minni hér í Copavogure.

Lifið í friði.

Ég hef mikið spáð í meðvirkni í gegnum tíðina. Ég er „ásökuð“ um að vera mjög meðvirk af ýmsum, aðallega samt af þeim sem um leið nýta sér það óspart að ég er mjög góð í að hlusta og er eins mikið til staðar og ég mögulega get.
Ég hef lent í að fólk hefur ofboðið mér, farið yfir þunna línuna á milli þess að vera í þörf fyrir mig og nýta sér það út í að vera farnir að nota mig eins og ruslatunnu sem má henda öllu í. Ég hef samt ekki losað mig við það fólk úr lífi mínu, bara sett mig í smá fjarlægð, lokað einhverri rás án þess að fara út í vinslit og uppgjör. Kannski er það að hætta að kóa? Að aftengja meðvirknina, sem var þá sjúkleg?
Ég veit það ekki, en ég verð að fá að hafa þetta svona, þó stundum sé ég hálfhrædd um að þetta sé hræsni í mér. Ég hef nefnilega aldrei skilið þá sem geta sagt skilið við vini sína, fengið nóg, hætt að hafa samband, látið vináttuna annað hvort fjara út (kannski heldur fólk að þetta sé laumulegt, en það er það aldrei) eða komið af stað uppgjöri með tilheyrandi vinslitum (sem er í raun hreinlegri aðferð).

Og eitt veit ég vel. Það fer ískaldur hrollur um mig þegar fólk er hissa á mér fyrir að hugsa til og hafa áhyggjur af vinum sem eru að ganga í gegnum erfiðleika. Það fólk er líklega fólkið í stóru húsunum, sem Jón Kalman skrifar um: „Hvað er ábyrgð; að hjálpa öðrum svo mikið að það skaði manns eigið líf? En ef þú stígur ekki skrefið til móts við manneskjuna kemur holur hljómur í daga þína. Lífið er einungis einfalt fyrir þá siðlausu, þeir komast líka vel af og búa í stórum húsum.“ [Harmur englanna, bls 84-85]
Reyndar er þetta röng ályktun hjá Jóni Kalman, nema ég sé að misskilja hann. Fólk sem býr í litlum íbúðum og hefur það ekkert sérlega gott fjárhagslega getur nefnilega líka alveg verið siðlaust og sneytt þeim hæfileika að finna til með öðrum. En þessar línur róuðu mig töluvert í gær. Ég hef svo sem alveg vitað það, en það er mjög gott að sjá það svona skrifað. Fyrir mér er bara ekki hægt að skilja fólk eftir aleitt. Það er bara ekki val því ég verð að hafa sterkan hljóm í dögum mínum.

Lifið í friði.

Í gærkvöldi gerði ég 96 froskastökk með armbeygjum og hala. Mér fannst það varla erfitt, eiginlega bara gaman. Ég er farin að nota tæknina 11 í hvert skipti og mjög misstuttar pásur á milli. Stundum bara rétt svo anda ég djúpt nokkrum sinnum, stundum fer ég alveg upp í mínútu. Á föstudaginn geri ég 100, ég hefði alveg getað gert hundrað í gær, en ég verð að fylgja prógramminu.
Það er svo furðulegt með mig að ég tel mig hafa komist næst því að veslast upp og deyja þegar ég vann í eitt og hálft ár á skrifstofu með stimpilklukku, en á sama tíma á ég mjög gott með að hlýða fyrirmælum og fara eftir áætlun. Þannig til dæmis hef ég náð að krafla mig í gegnum þetta nám með því að gera áætlanir og reyna að standa við þær. Ég á það reyndar enn til að ofætla mér dagsverkið, en það er allt í lagi þegar ég veit að ég er hvort eð er með aukatíma í öllu mínu tímaplani. Ég reikna alltaf með hvíldardögum en vinn oftast á þeim líka.

Mér er ferlega illt í hægri upphandlegg, þetta hefur fylgt stökkunum núna í nokkra daga. Mér er ekki illt meðan ég geri stökkin og ég er ákveðin í að klára þetta. Heh, ég á fjögur skipti eftir. Eftir hálftíma á ég þrjú skipti eftir. Ég neyddist samt til að sleppa enn einum deginum um helgina og fer ekki ofan af því að það á að reikna með einum frídegi í viku. Ég ætla að borga þessa daga sem ég hef sleppt úr með því að gera um 80 stökk á dag alla næstu viku.
Svo er ég byrjuð að huga að framhaldsæfingum, það kemur vitanlega ekki til greina að hætta að hreyfa sig, hreyfing er góð krakkar, vissuð þið það?
Ég ætla að einbeita mér að maganum (kviðvöðvar heitir þetta á fínu máli). Ég hef ekki hugmynd um hvað ég á að kalla æfinguna sem er þannig að ég leggst á magann (kviðinn), lyfti mér upp á olnbogana og held líkamanum stífum, eingöngu tær og olnbogar og hendur á gólfi. Þetta reynir víst svakalega á magann. Ég get núna 40 sekúndur og stefni á að ná upp í 3 mínútur á 40 dögum. Þetta er það eina sem ég ætla að gera á hverjum degi, ásamt „venjulegum“ magaæfingum (kviðæfingum). Svo ætla ég að halda lærum og upphandleggjum við með fram- og afturstigi og armbeygjum, en stefni líka á að komast bráðum út að hlaupa. Ég meika ekki að hlaupa í þessum kulda, það er ísjökulkalt hérna ennþá. Ég gæti byrjað að væla en ég ætla ekki að gera það, meðan ekki snjóar á okkur. Og það er svo margt svo miklu verra sem hægt er að væla yfir, sérstaklega fyrir okkur sem eigum norsk ullarnærföt og íslenskar lopapeysur, trefla og húfur. En það sem er svo miklu verra er ekki heldur hægt að skrifa í blogg.

Lifið í friði.

Í gærkvöldi klæjaði mig svo í 14 ára gamla örið á fætinum að ég klóraði mig til blóðs. Ég var gersamlega viðþolslaus. Í morgun vakna ég með þriðju bóluna sprungna út á hökunni og svo er ég með frunsu.

Ég horfði á Silfur Egils í fyrsta skipti í vetur í heilu lagi í gær (horfi stundum á brot hjá Láru Hönnu).

Samhengi?
Ekki hugmynd. En ég lýsi hér með fullum stuðningi við ríkisstjórn Jóhönnu. Ég er ekki sátt. En það eru engar aðstæður til að vera sáttur. Ég væri hins vegar á barmi örvæntingar ef stjórnarandstæðan [læt þessa innsláttarvillu standa, of góð] væri tekin við stýrinu.

Lifið í friði.

Í gær lagðist yfir mig mara á bóksasafninu. Ég var að lesa frásögnina af vígi Gunnars og pæla í þessu með hárið og hvað Hallgerði gekk eiginlega til. Allt í einu varð ég svo syfjuð að mig hreinlega verkjaði um allan líkamann. Ég drattaðist einhvern veginn heim en lagði mig ekki, heldur hlustaði á tímann sem ég er skráð í á Íslandi þessa önn. Svo tók ég 91 stökk og svitnaði næstum til bana. Síðan fékk mér hvítvínsglas með matnum og það varð til þess að ég var komin upp í rúm og sofnuð fyrir klukkan tíu. Þegar maðurinn minn kom svo inn í rúm vildi hann ekki loka hlerunum, ég svaf svo vært. Þess vegna var ég vakin í morgun af sólarupprás. Klukkan var hálfátta, ég útsofin og alveg sátt við að vakna snemma. Ég er ekki frá því að það sé best að vakna við sólina. Jafnvel betra en að vakna við börnin (það var best þegar þau lágu hjalandi í vöggu, ekki eins best þegar þau koma og heimta morgunverð og engar refjar, orðin nógu stór til að sjá um sig sjálf).
Ég er ekki frá því að maran sé góðs viti. Ég er næsta viss um að næst þegar ég les söguna af víginu og samskiptum þeirra hjóna komi andinn yfir mig og ég geti skrifað eitthvað ógurlega gáfulegt um þetta á frönsku, með vísan í franskar miðaldasögur og nútímafemínista. Er það ekki annars?

Nú er sólin komin hátt á himinn og ég sé að gluggarnir hérna eru ekki góðri húsmóður sæmandi. Hversu skítugir geta gluggar orðið? Eigum við að prófa? Neeh, ég held ég skelli mér bara í að skrúbba þá, ágæt morgunleikfimi, meika ekki stökksessjón með 12 tíma millibili, held ég.

Lifið í friði.

Það er ekki lát á bloggletinni og líklega þjáist ég almennt af leti og ómennsku þessa dagana. Ég drattaðist þó út í göngutúr í morgun og fagnaði sól og logni eftir lætin í gær. Og hjarta mitt hoppaði og skoppaði af gleði yfir því að sjá að kirsuberjatrén eru byrjuð að bruma. Þetta blessaða vor er líklega á leiðinni til okkar eftir allt saman. Ég man ekki annan eins vetur, þetta er orðið gott, bara.

Og ég hef haldið áskoruninni ótrauð áfram, það er nú engin leti í því!

Ég er annars m.a. að lesa Njálu og spá í Hallgerði og aðrar kvenpersónur bókarinnar. Ég las einhvers staðar að höfundur Njálu væri karlrembusvín, en ég er ekki alveg sannfærð um það. Ef einhver hefur upplýsta skoðun á því er meira en guðvelkomið að viðra hana hér á vefnum, eða í tölvupósti til mín parisardaman hja gmail.com. Maður er alltaf dálítið einmana í náminu, týpískt fyrir mig að velja eitthvað efni sem ég get ekki rætt við samnemendur, og þó, nú þegar ég „segi þetta upphátt“ dettur mér í hug að það gæti nú alveg leynst einhver norrænuáhugamaður í hópnum. En þori ég að fá að kalla það út yfir bekkinn? Það er ekki gefið. Við sjáum til. Efnið er spennandi en ég á þó dálítið erfitt með að negla niður hvað ég ætla nákvæmlega að fjalla um.
Svo er ég byrjuð í þýðingafræðikúrsum sem ég gat ekki tekið fyrir jól af því þeir eru svo seint á daginn. Ég ákvað að vera sjálfselskari eftir jól og nú þarf maðurinn minn að borga pössun fyrir krakkana svo ég komist í tímana, svona þegar ég get ekki níðst á vinum og nágrönnum. Þetta eru áhugaverðir tímar, kennararnir eru tveir og spjalla, sem er mjög gott fyrirkomulag, enda eru þetta málstofur. Það myndast mun betri stemning fyrir samtölum en þegar kennarinn er einn. En annar kennaranna er einhvers konar stórstjarna og óhugnalega sjálfumglaður segir hann endalausa aulabrandara og hlær dátt að sjálfum sér. Nemendurnir taka hjartanlega undir og ég hef á tilfinningunni að hann hljóti að halda að ég skilji ekki frönsku eða sé svona hrikalega húmorslaus, sem ég væntanlega er, frá hans sjónarhorni. Hann hlýtur að taka eftir því að í salnum situr ein kona sem varla stekkur bros á vör, og jú, stundum reyndar brosi ég að því hvað þetta er fáránlega skrýtið. Það er aðdáendasíða um manninn á facebook og ég þori ekki að setja nafnið hans hingað inn, ég er svo hrædd um að hann stundi sitt daglega sjálfsgúggl og fái einhvern til að þýða mig.
Annars er gúggl á Jónum og Siggum úti í bæ dálítið fyndið fyrirbrigði. Það er ótrúlega merkilegt hvernig sumt fólk birtist út um allt á alls konar síðum en annað kemur hvergi fram á netinu. Ég þekki fólk sem er mjög annt um að það komi hvergi fram á netinu. Og ég gúgglaði einu sinni af rælni mann sem vinkona mín nefndi á nafn í símtali með þeim orðum að hann væri sætur (hún var að pæla í honum fyrir sig, ekki fyrir mig). Á nokkrum sekúndum gat ég sagt henni að hann væri fráskilinn og ætti litla stelpu, hvað mamma hennar héti og hvar þær mæðgur ættu heima. Það var spúkí. Netið er spúkí. En skemmtilegt fyrir sjúklega forvitið fólk eins og mig.

Lifið í friði.

Ein af lífsreglunum mínum er að það borgar sig ekki að eyða of miklum krafti í óþarfa hluti. Ég skil t.d. ekki fólk sem nennir að vera reitt og fúlt og enn síður skil ég fólk sem heldur að það sé einhver ein heilög og sérstök aðferð við að hengja upp þvott. Þvott þarf að hengja þannig upp að hann þorni, en það er auðvelt, hann gerir það alltaf á endanum, jafnvel þó að hann gleymist í kuðli inni í vélinni, ég þekki það af reynslu (og er ekki stolt af því). En líka er gott að ekki sé nauðsynlegt að strauja hann, þetta felur þó ekki í sér að hann þurfi að líta út fyrir að vera stífpressaður, hver vill líka vera stífpressaður? Ekki ég.

Það getur orðið dálítið flókið stundum að finna út hvenær maður er kominn út í óþarflega mikla orkunotkun í verkefni. Ég þarf áreiðanlega að skrifa meira um þetta, til að finna nákvæmlega hvað það er sem veldur þessum þunga hnút í maganum á mér núna. En ég hef ekki tíma, hvernig er það, hefur þessi tími ekkert annað að gera en að líða?

Lifið í friði.

Það hefur mikið gengið á undanfarið.

Fjölskyldan kom og fór, nýja frænka mín og nafna er yndisleg, horfir spekingslega á heiminn, myndast við að brosa og spjalla með öllum líkamanum, drekkur mikið og stækkar hratt.
Sveitaferðin var fín og þó að jörð og gróður væru gegnfrosin skilst mér að langtímaplan gestanna sé að flytja í franska sveit.

Það urðu sviptingar í viðskiptalífi mínu og þar sem ég hef ekki harðan sölumannskráp brást ég við með því að draga mig út úr verkefninu. Mér létti töluvert við það, ég var alltaf aðeins of hikandi varðandi þetta hlutverk. Þó mér líði eins og næstum allt sem ég geri sé með aðferðinni „fake it till you make it“, var þetta líklega aðeins of mikið feik.
Ég fékk tvö stór þýðingaverkefni um leið og ég sagði skilið við sölumennskuna, það var eins og alltumlykjandi öflin eða alheimurinn eða örlaganornirnar eða hverjir sem það eru sem sjá um þessi mál væru að sýna mér að þetta væri rétt ákvörðun. Ég engist að vísu óvenjulega mikið yfir þessum skjölum, vandræðast með orðalag í kringum lánaábyrgðir og kröfur en ég veit samt að þetta á betur við mig en sölumennska og sé núna að það var óðs manns æði að ætla sér svona um of. Ég er jú í fullu námi sem ég ætla mér að klára.

Kuldinn virðist ekki ætla að hopa fyrir vorkomunni og ég berst hetjulega gegn því að leggjast í jörðina og sparka og öskra af pirringi yfir þessu. Geng hnarreist um í þreföldu ullarlagi sem mun líklega þurfa að skafa af um mánaðarmótin (ég treysti því að vorhelvítið komi strax 1. mars).

Stökk dagsins í dag verða 78, voru 77 í gær og 76 daginn þar áður. 12. mars nálgast óðfluga. Ég hef misst úr stökkdaga þrisvar, held ég. Hef ekki borgað það upp að fullu svo ég verð að taka einhver aukastökk þarna eftir 12. mars til að vera viss um að hafa gert 5050 stökk í áskoruninni og mega verðlauna mig. Ég er alvarlega að spá í að verðlauna mig með húðflúri, en það er þó óljóst ennþá og verður ekki ákveðið fyrr en öllu þess’er lokið.
Líkt og Anna, áskorandinn minn, ætla ég að halda áfram að gera leikfimi heima hjá mér daglega, en ætla þó að hafa einn frídag í viku. Ég held að ég myndi reikna það inn í áskorunina ef ég væri að byrja núna, það er hálfbilað að fá aldrei frí, 100 dagar er ansi langur tími. Systir mín íþróttafríkið kenndi mér alls konar æfingar í sveitinni svo nú þarf ég bara að setja upp prógramm og markmið að halda. Armbeygjur verða inni í því og þá kannski að hluta til á tánum, armbeygjurnar í stökkunum geri ég alltaf á hnjánum (ég má það því ég er kona, segja þeir). Eitthvað af stökkum verða þar líka, því mér er tjáð að maður sakni þeirra þegar þetta er búið og ég trúi því alveg, þetta er brjálæði, en eitthvað gott í þessu brjálæði samt.

Lífið er ótrúlega gott þegar maður nær hæfilegum skammti af öllu þessu góða og bægir frá sér öllum óþarfa leiðindum. Þá er ég ekki að meina að við eigum að hætta að hugsa um það sem er neikvætt og erfitt, ónei. Á ég að byrja að tala um allar þessar ofurjákvæðu myndir um ofurjákvætt og ofurgáfulegtísamræðumogégséalltafhvaðerréttaðsegjahverjusinni-fólk sem hafa náð ofurvinsældum undanfarið? Til dæmis Julie and Julia. Yndisleg mynd, Meryl Streep er æði, unga stelpan líka. En. Það er eitthvað við svona myndir sem kveikir í mér einhvers konar örskilning á fólki sem verður sér úti um vopn og skýtur niður fólkið í kringum sig. Ég get ekki alveg lýst þessari tilfinningu en bið fólk að varast slepjuna. Til dæmis, í J og J, eiginmennirnir báðir. Óþolandi skilningsríkið fékk mig til að langa að klóra úr þeim augun. Svona er ég nú vond. Þá var hún nú betri, væmna myndin hans Clint Eastwood, Gran torino. Þar var alla vega blóð. Í bíó á að vera blóð, í blóðinu er catharsis.

Lifið í friði.

Í gær var kaffiboð til heiðurs Sólrúnu og átta ára afmæli hennar 3. feb. Þegar ég spái í að það er jafnlangt í að við höldum upp á 16 árin og síðan hún fæddist, hríslast um mig einhvers konar hrollur. Um leið og það er fín tilfinning að finna börnin stækka og verða sjálfstæðari, fylgir því einhver undarlegur hnútur, ógnvekjandi tilfinning. Eru foreldrar of uppteknir af börnum sínum? Er ég það? Já, það er líklega eitthvað til í því. Hvar sá ég þetta skrifað um daginn, með að líf foreldra snerist æ meira um börnin? Líklega á feisbúkk, en ég er samt ekki viss.
Ég bakaði þessa köku hérna fyrir fullorðna fólkið í afmælinu. Þar sem tímasetningu á bökunarlengd er ábótavant, stóð ég töluvert yfir ofninum, eftir tuttugu mínútur. Ég held að botnarnir hafi verið í um 25 mínútur í ofninum. Þessi kaka er syndsamlega góð.

Það hefur hlýnað aðeins hérna, en í morgunsárið er þokuslæðingur yfir Copavogure. Upp úr ellefu koma vinir okkar og nágrannar til baka, en þau fluttu suður í lítinn fjallabæ nú um jólin. Við verðum vitanlega með brunch til reiðu fyrir þau. Svo stökkvum við í fjölskylduboð og ætlunin er að rjúka úr því og beint upp í sveit með foreldrana og frænkurnar. Kannski förum við þó ekki fyrr en á morgun, það verður ákveðið yfir rjúkandi kaffibolla og hafragraut á eftir. í raun ættu að vera croissantar og súkkulaðibrauð á sunnudagsmorgni, en þar sem þetta er raðboðadagur er grauturinn lógískari lausn.

Í sveitinni er ekki nettenging svo bloggvirkni mín mun ekki lifna við á næstu viku. Ég skrifaði níu færslur í janúar. Það finnst mér ekki mikið. En kannski er það bara alveg feikinóg.

Lifið í friði.

Ég er að lesa mér til um Omega-3, út af söludæminu sem ég hef talað um og sem ég ætla að taka að mér. Skjótið mig bara ef þið viljið, ég verð að fara að vinna mér inn pening og ekki ætla ég að fara að grotna í einhverju drulludjobbi, takk fyrir samt. Kannski er allt sem skrifað er um Omega-3 fitusýrurnar bara sölumennska og lygi, en ég er alla vega sannfærð í bili. Ég hef reyndar alltaf tekið lýsi. Ekki endilega reglulega á hverjum degi. Frekar svona slurkað í mig úr flösku þegar löngunin hefur gripið mig og hellt þá ofan í börnin í leiðinni. Ég passa reyndar líka upp á að borða síld og lax, því ég veit að þar eru líka þessi efni sem gera mann gáfaðan, sem ég veit núna að heita Omega-3. Ég veit ekki af hverju, en ég hef alltaf verið sannfærð um þetta, að fiskur geri mann gáfaðan. Og nú virðast læknar og efnafræðingar stíga fram um allan heim og staðfesta þetta með rannsóknum. Það er kannski tengt því að ógrynni af alls konar Omega-3 bætiefnum eru til sölu á netinu, en, ég ætla alla vega að halda í þessa sannfæringu mína, sem mér var innleidd í æsku, þar til annað kemur í ljós. Og ég er líka sannfærð um að lýsi geti hjálpað börnum sem eiga við hegðunarvandamál að stríða. Sjá frétt á RÚV í dag!
Ég ætla líka að vera með SagaPro til sölu. Þeir segja að SagaPro hjálpi börnum sem eiga við pissuvandamál á næturnar að stríða. Er einhver með reynslusögu af því?

Þetta er alls ekki söluherferðarpistill, markhópurinn minn er franskur. Ég lofa ykkur því að ég mun ekki breytast í Omega-3 bloggara, ég bara þurfti aðeins að koma þessu út eftir allan lesturinn.

Annars sé ég að ég var eitthvað að tala um að það glitti í vor hérna. Það var húmbúkk. Í gær snjóaði allan morguninn, í dag rignir slyddu og það er ennþá ískalt. Ég er þó í nógu góðum gír til að átta mig strax á því að svona er þetta á hverju ári. Ég fyllist voróþreyju of snemma og verð pirruð. Maðurinn minn þurfti að minna mig á þetta fyrir ári síðan, en nú áttaði ég mig á þessu alveg sjálf. Hver veit, á næsta ári verð ég kannski bara alveg saliróleg?

Lifið í friði.