Parísardaman

Í gær var kaffiboð til heiðurs Sólrúnu og átta ára afmæli hennar 3. feb. Þegar ég spái í að það er jafnlangt í að við höldum upp á 16 árin og síðan hún fæddist, hríslast um mig einhvers konar hrollur. Um leið og það er fín tilfinning að finna börnin stækka og verða sjálfstæðari, fylgir því einhver undarlegur hnútur, ógnvekjandi tilfinning. Eru foreldrar of uppteknir af börnum sínum? Er ég það? Já, það er líklega eitthvað til í því. Hvar sá ég þetta skrifað um daginn, með að líf foreldra snerist æ meira um börnin? Líklega á feisbúkk, en ég er samt ekki viss.
Ég bakaði þessa köku hérna fyrir fullorðna fólkið í afmælinu. Þar sem tímasetningu á bökunarlengd er ábótavant, stóð ég töluvert yfir ofninum, eftir tuttugu mínútur. Ég held að botnarnir hafi verið í um 25 mínútur í ofninum. Þessi kaka er syndsamlega góð.

Það hefur hlýnað aðeins hérna, en í morgunsárið er þokuslæðingur yfir Copavogure. Upp úr ellefu koma vinir okkar og nágrannar til baka, en þau fluttu suður í lítinn fjallabæ nú um jólin. Við verðum vitanlega með brunch til reiðu fyrir þau. Svo stökkvum við í fjölskylduboð og ætlunin er að rjúka úr því og beint upp í sveit með foreldrana og frænkurnar. Kannski förum við þó ekki fyrr en á morgun, það verður ákveðið yfir rjúkandi kaffibolla og hafragraut á eftir. í raun ættu að vera croissantar og súkkulaðibrauð á sunnudagsmorgni, en þar sem þetta er raðboðadagur er grauturinn lógískari lausn.

Í sveitinni er ekki nettenging svo bloggvirkni mín mun ekki lifna við á næstu viku. Ég skrifaði níu færslur í janúar. Það finnst mér ekki mikið. En kannski er það bara alveg feikinóg.

Lifið í friði.