Parísardaman

Ég las ekki mikið af bókum úr íslenska jólabókaflóðinu þetta árið. Að undanskildum tveimur bókum sem mér hafa verið lánaðar fékk ég bara gamalt efni og „úrelt“, hinn marglofaða Stieg Larsson Menn sem hata konur og Maí 68 – Frásögn eftir Einar Má Jónsson og sem er einmitt metróbókin mín þessa dagana, enda mun hentugri en sænski doðranturinn sem ég er líka búin að rífa í mig.

En ég fékk sumsé tvær glænýjar (held ég alveg örugglega) lánaðar, sú fyrri var Paradísarborgin eftir Óttar M. Norðfjörð, hin ágætasta skemmtisaga með óhugnaðarívafi. Einnar nætur gaman. Bók sem ég held að ætti að auglýsa upp sem góða fyrir eldri unglinga, fín fyrir lestur í menntó, gæti ég trúað.
Hin síðari lá aðeins lengur á náttborðinu og var ég engan veginn viss um að ég ætti að lesa hana. Þetta er ekki skáldsaga heldur texti beint upp úr bloggi manns sem lést úr krabbameini síðastliðið sumar, langt fyrir aldur fram, Dagbók rokkstjörnu – þrjú ár í lífi fallins flugstjóra eftir Atla Thoroddsen.
Síðan systir mín gabbaði mig til að lesa A Child Called „It“ fyrir ótalmörgum árum síðan, hef ég forðast svona sannar sorgarsögur eins og heitan eldinn. En margt spilaði inn í að á endanum ákvað ég að lesa þessa bók. Í fyrsta lagi þekktu tvær vinkonur mínar höfundinn og báðu mig sérstaklega um að lesa hana. Í öðru lagi hef ég lengi haft mikinn áhuga á heilbrigðiskerfinu og hvernig farið er með fólk í því. Og í þriðja lagi var ég forvitin að sjá hvernig bloggið hans var, ég er jú bloggari sjálf.
Allur texti utan á bókinni og á saurblaðinu bendir til ofurjákvæðni „hetju sem neitaði að láta erfið veikindi ræna sig lífsgleðinni og kímnigáfunni“. Ég verð að játa að mér leist ekkert sérlega á blikuna í upphafi lesturs, ég á alltaf dálítið erfitt með þá sem kalla sjálfa sig „kallinn“ og textinn er ekkert allt of vel skrifaður. En smátt og smátt lærir maður, eins og svo oft á bloggum, að þekkja manneskjuna, finna hvenær hún er að grínast og hvenær maður á að taka skrifunum alvarlega og allt í einu er maður einhvern veginn orðinn fastur í lestrinum og vill ekki hætta. Þó maður viti endinn og langi helst ekkert til að fara þangað.
Líkt og langflestir alvarlega veikir sjúklingar, er Atli fullur af húmor gagnvart sjálfum sér og ástandinu. Og þó að hann sleppi sér stundum og kvarti þá er það alltaf varlega gert og næstum beðist afsökunar í sömu andrá.
Kaflar konunnar hans, Ástu Hallgrímsdóttur, sem dreifðir eru um bókina á milli bloggfærslna Atla, eru mun alvarlegri, en hún fellur þó ekki heldur í fúlan pytt tilfinningaseminnar. Frásagnir af bið og undarlegum uppákomum á læknastofum eru skýrar og án biturðar. Ískalt vatn rennur milli skinns og hörunds lesanda á köflum en æðruleysi Ástu er með ólíkindum. Hún var of kurteis, of lengi. Algengt vandamál „viðskiptavina“ heilbrigðiskerfisins.

Ég veit ekki hvort ég á sérstaklega að mæla með þessari bók, ég skal alveg játa að ég brotnaði algerlega niður í lokin og grét með ekkasogum. En kannski er bara allt í lagi að gráta dálítið stundum og vitanlega er mjög mikilvægt, alltaf, hvort sem það er slæmt ástand eða góðæri eins og var þegar Atli fær sína fyrstu röngu greiningu, að krefjast þess að hlúð sé að heilbrigðiskerfinu, að komið sé fram við fólk af virðingu, að hlustað sé á lýsingar á verkjum og reynt að finna rót vandans og allt þetta blablabla, ó svo augljósa, sem endalaust virðist hægt að benda á og biðja um, en aldrei virðist ætla að verða reglan.

Lifið í friði.