Páll Ásgeir Ásgeirsson

Jólin eru vandrataður meðalvegur milli þess að finna frið í hjarta sér og hvíld frá amstri og áhyggjum og þess að þjóta í hvítglóandi stresskasti milli verkefna á hvínandi yfirdrætti með kvíðahnút í maganum.
Þetta vita menn.
Þorlákur er góður. Hann er eins og roskinn skemmtilegur frændi sem maður hittir sjaldan en verður alltaf glaður.
Ég eyddi morgninum í að búa til myndband sem kemur í stað jólakorts á pappír að fornum sið. Næst ætla ég að baka skeljar sem ísinn verður borinn fram í um það bil sem klippt verður á naflastreng Jesú annað kvöld. Kötturinn fer huldu höfði eins og stórstjörnu sæmir en hann lék Jesúbarnið í myndbandinu. Í kvöld ætlum við að ganga niður Laugaveginn undir yfirskini friðarvilja, heilsa þjóðinni en fara heim áður en drukknir unglingar verða áberandi.
Þegar ég var að alast upp vestur í Djúpi var ekki komið rafmagn og  mamma varð að hringja í Kaupfélag Ísfirðinga í sveitasímann og deila því með nágrönnunum hvað yrði í matinn. Svo kom kassi með síðustu ferð Fagranessins fyrir jól. Í minningunni eru jólin alltaf hvít og myrkrið svart en öruggt og þangað er gott að hverfa í huganum meðan jólakveðjurnar eru lesnar á Rás eitt. Eins og í gamla daga.

Þetta hljóma eins og minningar miðaldra sveitamanns.
Einmitt.