Páll Ásgeir Ásgeirsson

Jólin eru vandrataður meðalvegur milli þess að finna frið í hjarta sér og hvíld frá amstri og áhyggjum og þess að þjóta í hvítglóandi stresskasti milli verkefna á hvínandi yfirdrætti með kvíðahnút í maganum.
Þetta vita menn.
Þorlákur er góður. Hann er eins og roskinn skemmtilegur frændi sem maður hittir sjaldan en verður alltaf glaður.
Ég eyddi morgninum í að búa til myndband sem kemur í stað jólakorts á pappír að fornum sið. Næst ætla ég að baka skeljar sem ísinn verður borinn fram í um það bil sem klippt verður á naflastreng Jesú annað kvöld. Kötturinn fer huldu höfði eins og stórstjörnu sæmir en hann lék Jesúbarnið í myndbandinu. Í kvöld ætlum við að ganga niður Laugaveginn undir yfirskini friðarvilja, heilsa þjóðinni en fara heim áður en drukknir unglingar verða áberandi.
Þegar ég var að alast upp vestur í Djúpi var ekki komið rafmagn og  mamma varð að hringja í Kaupfélag Ísfirðinga í sveitasímann og deila því með nágrönnunum hvað yrði í matinn. Svo kom kassi með síðustu ferð Fagranessins fyrir jól. Í minningunni eru jólin alltaf hvít og myrkrið svart en öruggt og þangað er gott að hverfa í huganum meðan jólakveðjurnar eru lesnar á Rás eitt. Eins og í gamla daga.

Þetta hljóma eins og minningar miðaldra sveitamanns.
Einmitt.

Í asa málþófsins bora þeir og bora næturlangt í rótopna tönn saklausrar þjóðarinnar sem engist varnarlaus í stólnum.
Is it safe? æpa þeir rauðir og sveittir.

Yes it is Icesave- segjum við syndandi í kvölunum.

Eins og þessi sena úr Maraþonmanninum finnst mér að fréttir haustsins hafi verið. Ég hef verið ráfandi í fortíðinni áhugalaus um samtímann. Ég hef fengið að lesa bunka af gömlum sendibréfum, flett kámugum dagbókum úr jöklaferðum og í huganum samið ódauðlegar þakkardrápur til dýrðar www.timarit.is.
Ef ekki væri fyrir þann eðla vef hefði ég löngu flutt lögheimili mitt í Þjóðarbókhlöðuna og verið borinn þaðan út æpandi á aðventunni.
Nú seinast las ég í einni skorpu fundargerðarbækur Ferðafélags Íslands frá 1952 til 1978 og molar úr þeim lestri troða sér inn í vitund mína líkt og drukkin, eðlunarfús ferðastúlka í Þórsmörk í leit að Sigurði Þórarinssyni forðum. Sumt er ekki eins og það sýnist vera en annað er nákvæmlega það og ekkert annað.
Af hverju er ég að segja þér þetta kæri lesandi?
Æ ég veit það ekki. Kannski til þess að rjúfa þögnina sem hefur ríkt á þessari síðu um hríð. Erindi mitt er í sjálfu sér ekki merkilegt en mig langaði til að óska öllum sem þetta lesa gleðilegra jóla og farsæls komandi árs.