Páll Ásgeir Ásgeirsson

Ég fór í Íslensku óperuna í gær í skárri leppunum. Óperan er undarlegt listform þar sem tónlist, dans og leikur renna saman í einhvern stórundarlegan bræðing sem á slæmum degi bragðast eins og súrmatur með súkkulaði en á góðum degi eins og hugvíkkandi töfralyf.
Ástardrykkurinn eftir Donizetti reyndist að þessu sinni hrífandi og bragðgóður drykkur og ég sat eins og stórt barn í teinóttum jakkafötum á tíunda bekk flissandi ofan í Ópalpakkann.
Ástardrykkurinn er gamanópera og í þessari sviðsetningu eru chaplínsk ærsl í fyrirrúmi og söngvarar látnir leggja sig fram um að túlka hina skoplegu hlið. Þar fer fremstur meðal jafningja Bjarni Thor Kristinsson bassasöngvari sem leikur doktor Dulcamara sem bruggar drykkinn góða. Bjarni er frábær leikari – sem er alls ekki einhlítt meðal óperusöngvara. Bjarni lék sér að hlutverkinu og áhorfendum og átti salinn algerlega með húð og hári þegar hann var á sviði og skyggði auðveldlega á alla aðra með áreynslulausri og spilandi kómík og frábærum söng.
Þóra Einarsdóttir söng Adinu og glansaði í hlutverkinu. Hún er fín leikkona með dásamlega rödd og prakkaraleg túlkun hennar var á réttum nótum. Hún og Bjarni náðu sér á mikið flug í samsöng og leik og varð úr mikil flugeldasýning á köflum.
Gissur Gissurarson söng tenórhlutverkið, ástsjúka en hjartahreina aulann Nemorino. Gissur hefur fallega rödd og er ágætur leikari en mér fannst gæta taugaóstyrks hjá honum í upphafi sýningarinnar. Hann virtist þurfa að hafa ögn meira fyrir því en aðrir að fylla húsið með söng sínum og varð stundum undir þegar margir sungu í senn.
Ágúst Ólafsson baritón söng Belcore liðsforingja sem vill giftast Adinu og Ágúst sýndi áþekkan stjörnugamanleik og Bjarni Thor og söng rulluna af miklum krafti og áreynsluleysi. Ágúst og Bjarni skinu í rauninni talsvert skærar en Gissur í sínum hlutverkum en hafa verður í huga að þetta var fimmta sýning þeirra en fyrsta sýning Gissurar en hann og Þóra tók við af Dísellu Lárusdóttur og Garðari Thor Cortes sem sungu aðalhlutverkin á fyrstu sýningunum.
Íslenska óperan er gamalt kvikmyndahús og líklega er þetta minnsta þjóðarópera í heiminum. Fyrir vikið verða allar uppsetningar frekar minimalískar og knappar í sviðsetningu og leikmynd og þessi var engin undantekning. Páll Ragnarsson ljósameistari og Guðrún Öyahals sem gerði leikmynd sköpuðu fallega og stílhreina umgerð sem eins og margt annað í sýningunni bar vott um fagmennsku og öryggi.
Tónlistin í þessari óperu keyrir flókinn söguþráð áfram og er létt og gamansöm eins og hæfir efninu. Það er einn „hittari“ í þessu verki sem er Una furtiva lacrima sem Nemorino syngur seint í verkinu um tárin sem vekja von um að ást hans á Adinu sé ef til vill endurgoldin. Gissur söng þessa frægu aríu ágætlega.
Mér fannst næstum því alltaf gaman í óperunni og að þessu sinni fundust mér Bjarni Thor og Þóra Einarsdóttir skína skærast allra stjarna á annars prýðilegum heiðskírum himni.