Ómar Ragnarsson

Ég fór á fyrirlestur Gísla Marteins Baldurssonar á dögunum og hann var mjög skemmtilegur, fróðlegur og gagnlegur. Hann, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson og nú síðast Hjálmar Sveinsson hafa komið með ferska vinda inn í umræðuna um skipulagsmál á höfuðborgarsvæðinu, einkum varðandi nýjustu strauma um blandaða byggð og fráhvarf frá stórum steinkumböldum.

Gísli Marteinn lýsti kostum almenningssamgagna en þær verður að efla og gera það ódýrar að þær séu alvöru valkostur. Það hefur ekki verið gert vegna þess að alltaf er einblínt á kostnaðarhliðina sem lendir á skattbyrði borgaranna en ekki tekið með í reikninginn mun stærri tala sem kemur út úr þjóðhagslegri hagkvæmni.

Tvær forsendur Gísla eru þó rangar.

Önnur er sú að einblína á skipulag Reykjavíkur einnar eins og skipulag nágrannabyggðanna komi því ekki við.

Hjálmar Sveinsson hefur í sínum málflutningi tekið þetta atriði fyrir og er það vel.

Hin er sú að bera eigi Reykjavík saman við gamlar og grónar milljónaborgir erlendis og segja að Reykjavík sé gersamlega afbrigðileg miðað við sambærilegar borgir erlendis. Það er rangt.

Hjá Reykjavíkurborg hefur legið niðri í skúffu skýrsla borgasamtaka Norðurlanda með samanburði á 16 norrænum borgum. Í henni kemur í ljós að allar þær norrænu borgir í skýrslunni sem eru á stærð við Reykjavík eru álíka þéttbýlar og sumar jafnvel dreifbýlli en Reykjavík.

Þegar Gísli tiltekur þær borgir heims, sem best á að vera að búa í, gætir hann ekki þess að í þessu úrtaki voru aðeins valdar borgir sem eru margfalt stærri en Reykjavík. Til þess að leysa viðfangsefni þurfa allar grundvallarforsendur að vera réttar fyrir stefnumörkun.