Þegar kafað er ofan í Íslandssöguna sést að það er íslensk hefð að fáir voldugir höfðingjar ráði hér ferð og fari sínu fram. Átök og málaferli stríðandi afla hafa litað alla okkar sögu.
Á 18. öld réðu einvaldskonungar ríkjum í löndum Evrópu en hvergi réði einvaldskonungur jafn litlu og á Íslandi.
Hinn íslenski aðall, stórbændur og embættismenn, fékk meiri fríðindi fyrir sig en danski aðallinn.
Mestalla 20. öldina tókust á stóreignamenn og samvinnuhreyfing sem gerðu síðan helmingaskiptabandalag þegar Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur voru í stjórn.
Síðustu áratugina var Kolkrabbinn voldugastur.
Þegar nýir efnamenn sóttu að honum upphófst kunnuglegt stríð frá fyrri öldum með dómsmálum og baráttu yfir fjölmiðlum.
Nýr aðall útrásarvíkinga fór í stærstu herferð Íslandssögunnar innan lands sem utan af fífldirfsku og ofurkappi sem sofandi stjórnvöld létu gott heita í raun, sem og stór hluti þjóðarinnar, og það endaði með skipbroti heillar þjóðar.
Á fyrstu öldum Íslandssögunnar gengu menn fram gegn gróðri og náttúru landsins af meira offorsi en dæmi eru um víða um lönd.
Skefjalausast var þetta þegar höfðingjarnir voru ríkastir og bárust mest á en þessu hefur aldrei linnt og afleiðingin er mesta gróðureyðing í Evrópu og jafnvel í heiminum.
Nákvæmlega hið sama gerðist á undanförnum árum þegar gróðærisbólan blés út hraðar og hraðar og hernaðurinn gegn landinu og mestu verðmætum þess náði nýjum hæðum.
Nú birtast okkur fréttir á öllum sviðum um það allt sé við það sama í hegðun manna og ekki að sjá annað en að svo verði áfram.
Nýjar og nýjar fréttir berast af sama hugsunarhættinum og athöfnunum eftir hrun og fyrir hrun.
Og söngurinn um skilyrðislausa fórn mestu verðmæta landsins, náttúruverðmætanna, hefur aldrei verið hærri.
Íslandssaga nýs árþúsunds sýnist því miður ætla að verða svipuð og þúsund ára hefð er fyrir í landi okkar.
Ómar Ragnarsson
Ummæli (2)
Guðbjörn Guðbjörnsson // 28.1 2010 kl. 07:16
Sæll Ómar
Ég er sammála þér hvað fyrri hlutann varðar. Auðvitað hefur maðurinn alla tíða verið að brjóta land og má líta á það sem landeyðingu.
Það má vel vera að þú lítir svo á að í heiminum ættu einungis að vera nokkur hundruð milljónir mannvera, en staðreyndin er að við erum nokkrir milljarðar.
Á Íslandi notum við nokkur prósent landsins í okkar skyni, en afgangurinn er óspillt náttúra. Af þessum sökum er hreint út sagt fáránlegt að líkja löndum á borð við Holland eða Þýskaland við Ísland og segja að við séum komin á góðan veg með að eyðileggja hér alla náttúru.
Það sem þú kallar landeyðingu er einnig kalla iðnvæðing. Það var þessi iðnvæðing, sem færði Vesturlöndum þá velmegun, sem hún býr við. Þessa velmegun eiga allir jarðarbúar að búa við, en vissulega þarf það að gerast á þann hátt að við göngum ekki of nærri móður Jörð, heldur nýtum einungis afurðir hennar á skynsaman og eins sjálfbæran hátt og mögulegt er.
Ómar Ragnarsson // 30.1 2010 kl. 21:02
Gallinn við þetta sem þú segir er sá það sem menn kalla nokkur prósent landsins eru helstu náttúruperlur landsins.
Hinn eldvirki hluti landsins er langverðmætastur sem náttúruverðmæti og virkjanasóknin er inn á allar helstu náttúruperlurnar sem eru hverasvæðin, árnar og fossarnir.
Á hálendinu vill svo illa til að í lægðum eru gróðurvinjar en einmitt þessar sömu lægðir henta best til gerðar miðlunarlóna.
Ég hef séð áætlanir um virkjun Gjástykkis og þar er fullyrt að 98% þess verði friðað. Sú tala er fengin með því að taka aðeins þann hluta yfirborðsins sem eru borholur, gufuleiðslur og rafmagnsleiðslur.
Þetta er sennilega álíka há prósentutala og er á svæði Hellisheiðarvirkjunar. Hefurðu skoðað það og er hægt að segja að það sé ósnortið land?
Tökum annað dæmi. Ef öll suðurhlið Esjunnar yrði gerð að malargryfjusvæði væri það líkast til aðeins 2% af svæðinu, sem þessar hliðar sjást frá.
Ef Bandaríkjamenn myndu nota svona prósentureikning gætu þeir virkjað allan Yellowstone þjóðgarðinn. En það gera þeir einmitt ekki, ekki einn einasta hver eða sekúndulítra af fallvatni.
Þú verður að vera innskráð/ur til að rita ummæli.