Fjárhæðum er skipt með allt öðrum hætti en áður og megináherslan á að auka jöfnuð og verja þá tekjulægstu.

Mér finnst mikilvægt að minna á að þó erfiðleikar of margra heimila séu verulegir þá hefur þróunin frá árinu 2004 verðið sú að hlutfall aldraðra í miklum erfiðleikum með að ná endum saman lækkaði verulega árið 2010 en heimila almennt fór úr 9% árið 2004 í 13% 2010. Ástandið fer hægt batnandi frá hruni en það er áhyggjuefni að um helmingur heimila segi að þau eigi í erfiðleikum með að ná endum saman í samanburði við þriðjung heimila í góðærinu svokallaða og við því þarf að bregðast.

Þessar staðreyndir er nauðsynlegt að skoða þegar metnar eru aðgerðir stjórnvalda eftir hrun. Þriðjungur heimila var í erfiðleikum að ná endum saman árið 2008 þegar þunga höggið kom. Það fólk varð verst úti við hrunið. Þó enginn mannlegur máttur, ekki einu sinni Samfylkingarinnar, hefði getað komið í veg fyrir að allur almenningur finndi á eigin skinni fyrir slæmum afleiðingum efnahagshrunsins, skiptu áherslur vinstristjórnarinnar miklu máli. Þær voru og eru þær að aðstoða þá sem verst eru staddir og dreifa byrðum í átt til jöfnuðar og réttlætis. 

Tekjuskattsbreytingar stjórnvalda hafa skilað tilætluðum árangri. Kjaraskerðing varð í öllum tekjuhópum við hrunið, hlutfallslega minnst hjá láglaunahópum en mest hjá þeim tekjuhæstu. Um 60% launþega greiða lægri skatta eftir skattkerfisbreytingarnar stjórnvalda en 40% launþega, þeir sem hafa hæstu tekjurnar, hlutfallslega hærri skatta.

Ójöfnuður jókst verulega á árunum fyrir hrun en nú hefur jöfnuður aukist sem er mjög jákvætt því viðurkenndar rannsóknir sýna nefnilega að með því að auka jöfnuð fylgi í kjölfarið betri félagsleg og andleg vellíðan allra í samfélaginu.

Hverjir eru það sem hrópa og kalla? Hverjir voru það sem töluðu um sauðnaut og héldu uppi málþófi um þjóðþrifamál? Það voru einstaka þingmenn Sjálfstæðisflokksins og Framsóknar. Nokkrir fulltrúar þeirra flokka sem setið höfðu lengi á valdastólum og lögðu grunninn að efnahagshruninu, sýna „umbótavilja“ sinn með þessum hætti.

Málþóf er ósiður hér á landi sem nauðsynlegt er að uppræta en ég harðneita því að stjórnmálamenn séu allir sem einn hinn sameiginlegi óvinur þjóðarinnar. Við verjum flest öllum okkar stundum við að finna leiðir til að spyrna þjóðinni upp úr kreppunni og til að hér megi leggja grunn að betra þjóðfélagi. Krafan sem virðist vera gerð nú, þremur árum eftir hrun efnahagslífs og samfélags, er að hér komi aftur ástand ársins 2007. Sú krafa er fullkomlega óraunhæf enda var það ástand byggt á froðu sem blásin var burtu haustið 2008.

Alhygli fjölmiðla er aðallega á þeim sem þæfa, hrópa og kalla. Á meðan hefur góður  árangur náðst við erfiðar aðstæður í glímunni við efnahagshrunið. Fremst í forgangi allra aðgerða er velferð þjóðarinnar og kjör þeirra sem minnst höfðu fyrir. Þó ekki sé endanlega búið að greiða úr vandanum sem hrunið olli hefur margt áunnist sem ekki fær athygli fjölmiðla, a.m.k. ekki í líkingu við þá athygli sem upphrópanir einstaka stjórnarandstæðinga fá.

Hrunið var hræðilegt og óréttlátt en það gaf okkur hins vegar tilefni til að hanna forgangsröðun okkar að nýju og skerpa þá sýn sem við höfum á gott samfélag. Mín von er sú að sá stjórnarmeirihluti sem nú er til staðar fái stuðning til að klára ætlunarverk sitt, sem er að leiða þjóðina út úr miklum vanda og byggja upp samfélag réttlætis og jöfnuðar.