Hani, krummi, hundur, svín

Já, það er satt hjá Birgi Ármannssyni. Ég er sekur. Hinn 16. nóvember árið 2004 söng ég „Hani, krummi, hundur, svín“ í ræðustól alþingis.

Birgir opinberaði þetta óttalega leyndarmál í umræðu á þinginu í dag um fundarstjórn forseta. Forseta kom það kannski ekki mikið við, en þar með upplýstist að fleiri þingmenn en Árni Johnsen hefðu sungið í ræðustólnum.

Öfugt við Mister Johnsen var minn söngur ekki hluti af neinskonar málþófi heldur framlag til umræðu um nýjan þjóðsöng sem tveir varamenn Sjálfstæðisflokksins hófu, þau Sigríður Ingvarsdóttir og Hilmar Ingvarsson. Þetta var rætt í rólegheitum undir kvöld á fimmtudegi minnir mig, og mitt framlag var reyndar fullkomlega málefnalegt þanniglagað – að þjóðsöngur þyrfti helst að vera sönghæfur en þegar menn voru á alþjóðasamkomu að syngja þjóðsöngva sína hefði landi okkar eitt sinn lent í vandræðum með Guðsvorslansinn og leyst úr þeim með þjóðlegum hætti:

Hani, krummi, hundur, svín,
hestur, mús, tittlingur,
galar, krunkar, geltir, hrín
gneggjar, tístir, syngur.

Nú, þegar þetta er upplýst og játning liggur fyrir – mætti þá ef til vill fara að hætta að tefja afgreiðslu frumvarps sem meirihluti þingsins og meirihluti almennings styðja um þjóðareign á auðlindunum, stjórnlagaþing og þjóðaratkvæðagreiðslur?