Maraþonhlaup hafa verið áberandi í sumar eins og venjulega. Mér finnst gaman að hlaupa og hleyp í kringum 10 km. á viku þannig að ég hef alls ekkert á móti hlaupum. En ég verð að viðurkenna að ég skil ekki alveg þessa blindu aðdáun á maraþonhlaupum. Af hverju heldur fólk að það sé  svona hollt að hlaupa maraþon og að fólk sem stundar slíkt sé endilega heilbrigðasta fólk í heimi?

Maraþonhlaup draga nafn sitt af frægu langhlaupi grísks hermanns sem hljóp með skilaboð um að Persar hefðu verið sigraðir við borgina Maraþon alla leið til Aþenu, en vegalengdin þar á milli á að hafa verið 42, 195 kílómetrar, þótt um það sé reyndar deilt. Við komu á leiðarenda á þessi hermaður að hafa hnigið örendur niður eftir að hafa stunið upp: „Við unnum!“.

Það er merkilegt að þetta glæfralega athæfi, með jafn alvarlegum afleiðingum, skuli hafa verið tekið til eftirbreytni í stað þess að vera álitið víti til varnaðar. Eðlilegra hefði verið að draga þá ályktun að langhlaup gætu verið varasöm. En maraþonhlaup hafa auðvitað lítið með heilsu að gera heldur frekar löngun til afreka og aðdáunar. Mjög fáir eru í nógu góðu standi til að hlaupa 42 kílómetra og má deila um hvort það sé nokkrum hollt að leggja svo mikið álag á líkama sinn.

Eins skrýtið og það nú er, þá virðist það vera aukaatriði hvort hlaupin séu holl eða ekki. Sjaldan er talað um neikvæðar hliðar langhlaupa (eða íþrótta almennt) þótt þær geti verið margar. Hlauparar þjást t.d. gjarnan af liðverkjum enda fara hlaupin oft illa með liði sem verða fyrir mestum höggþunga, s.s. ökkla, hné og mjaðmir. Eftir því sem kappið og álagið eykst aukast líkur á meiðslum og stundum verða úr varanleg örkuml. Það er lítið grætt á því að hlaupa sér til heilsubótar ef maður endar síðan með ónýt hné.

Mér er sagt að í hefðbundnu maraþonhlaupi sé álagið svo mikið og langvarandi að líkaminn sé nánast rústir einar á eftir, jafnvel þótt hlauparinn sé í góðu formi. Það tekur fólk margar vikur að jafna sig og þess vegna er ekki mælt með því að fólk hlaupi maraþon nema einu sinni til tvisvar á ári.

Annað atriði sem sjaldan heyrist er að í stórum hlaupum erlendis er nokkuð algengt að fólk hljóti sömu örlög og gríski hermaðurinn ólánsami. Til dæmis létust þrír í New York maraþoninu árið 2008, þar af tveir eftir að hafa lokið hlaupi. Tölur frá Chicago maraþoninu síðasta áratuginn sýna að dauðsföll hafa að jafnaði orðið annað hvert ár og hinir látnu verið á aldrinum 22-45 ára. Samt ríkir einhver furðuleg sátt um þetta og maraþonhlaup eru áfram álitin hinir mestu heilsuviðburðir.

Það sem er varasamt þegar heilsurækt og keppnisandi fara saman, er einmitt að fólk gleymi heilsu og velferð. Hætti að hlusta á líkama sinn og þarfir hans heldur gangi sífellt lengra og fari að lokum yfir þau mörk sem líkaminn þolir. Þá er fólk auðvitað ekki lengur að byggja sig upp og styrkja líkamann heldur að brjóta hann niður.

Þetta óhugnanlega myndskeið sýnir til dæmis tvo hlaupara sem algjörlega neita að hlusta á skilaboð líkama síns heldur misþyrma sjálfum sér í nafni íþróttanna. Sérlega hrollvekjandi er að heyra hvernig hlaupararnir eru hvattir áfram, í stað þess að einhver stökkvi til þeim til bjargar, og svo hrósað í lokin fyrir að hafa nærri gengið af sér dauðum.

Glamour girl

Sjónvarpsviðtal við Lizzie og ritstjóra Glamour sem lofar því að tímarnir séu að breytast. Spennandi…

Meira um erlendu kvennablöðin. Í september hefti Glamour tímaritsins er mynd á blaðsíðu 194 sem hefur vakið gríðarlega athygli á skömmum tíma. Það eina sem er merkilegt við þessa mynd er að hún er af venjulegri konu. Þær ímyndir sem birtast í glanstímaritunum eru greinilega komnar svo langt frá veruleikanum að myndir af venjulegu fólki eru þær sem vekja mesta athygli. Hið venjulega er orðið óvenjulegt og athyglisvert – sem er einkar athyglisvert. Hér er myndin sem um ræðir:

og hér má lesa viðtal við fyrirsætuna sem boðar auðvitað fegurð í öllum stærðum:  http://www.glamour.com/health-fitness/blogs/vitamin-g/2009/08/on-the-cl-the-picture-you-cant.html

Frábært blogg um umdeilda fótósjoppun Kelly Clarkson má lesa hér fyrir neðan. Magnað að lesa svör ritstjórans, sem greinilega sér ekki tvískinnungsháttinn í eigin málflutningi: Annars vegar undirstrikar hún að Kelly Clarkson sé frábær fyrirmynd fyrir konur í öllum stærðum en hins vegar sé nauðsynlegt að grenna hana svo hægt sé að hafa hana á forsíðu blaðsins. Af hverju ekki bara að fá mjóa fyrirsætu og málið dautt? Til hvers að fá stelpu, sem er ekki vaxin eins og módel, til þess að sýna fram á virðingu fyrir fjölbreyttum líkamsvexti, en breyta henni svo þannig að hún lítur á endanum út eins og dæmigerð forsíðufyriræta?

http://jezebel.com/5335022/self-editors-explain-covers-arent-supposed-to-look-realistic.