Jórunn Frímannsdóttir

Ég sé ekki að þörf sé fyrir að flugvöllurinn fari hér úr borg á næstunni. Mín afstaða er og hefur alltaf verið afar skýr. Á meðan við þurfum flugvöll á höfuðborgarsvæðinu og innanlandsflugið er jafn mikið og mikilvægt og raun ber vitni. Þá verður flugvöllurinn að vera, að mínu mati, í Vatnsmýri.  Það er talað um að þúsundir íbúða séu tómar á höfuðborgarsvæðinu, hér hefur verið fólksfækkun síðustu misserin og þörf fyrir uppbyggingu fyrirsjáanlega ekki mikil næstu árin og enginn veit hvernig hlutirnir munu þróast áfram. Í stað þess að velta okkur upp úr því hvort hann eigi að fara eða vera vil ég að við einbeitum okkur að því að bæta samgöngur til Keflavíkur og hver veit nema við getum greitt svo fyrir þeim að ekki verði lengur þörf fyrir sérstakan flugvöll á höfuðborgarsvæðinu, þá má hann mér að sársaukalausu fara, en fyrr ekki. Með bættum samgöngum gætum við stytt aksturstímann til Keflavíkurflugvallar niður fyrir hálftímann. Í dag er tíminn gegnum Kópavog, Garðabæ og Hafnarfjörð það em helst tefur á leiðinni. Annað sem gæti svo sannarlega breytt þessu er lest til Keflavíkurflugvallar.  Lest sem færi t.d. frá Kringlunni eða Samgöngumiðstöð í Vatnsmýri. Svona lest þyrfti ekki að vera nema 15 mínútur á leiðinni og farþegar gætu komið beint inn í flugstöð svipað því sem gerist á Kastrup í Kaupmannahöfn. Með aðgerðum sem þessum væri ekki lengur þörf fyrir flugvöll í Vatnsmýri og þá, og fyrst þá, er raunhæft að tala um að flugvöllurinn fari. Allt tal um að flugvöllur verði áfram í eða við höfuðborgarsvæðið en eigi engu að síður að fara úr Vatnsmýri finnst mér innantómt og óábyrgt. Ætlum við að byggja annan flugvöll á höfuðborgarsvæðinu með tilheyrandi kostnaði eða hafa sérfræðingar okkar metið það svo að ekki sé lengur þörf fyrir flugvöll á höfuðborgarsvæðinu. Margir vísa í að ekki sé flugvöllur hér og þar í borgum annars staðar í heiminum. Engu að síður er enn þörf fyrir flugvöll á höfuðborgarsvæðinu og hann er til staðar. Okkar strjálbýla stóra land notar enn flugsamgöngur í ansi miklum mæli og gæti mikilvægi flugvallar jafnvel frekar átt eftir að aukast en minnka á næstu árum.  Það er mikilvægt fyrir land og þjóð að við getum byggt allt landið og boðið upp á viðunandi samgöngur, hvort sem er í lofti eða láði. Mín skoðun er sú að við höfum enn þörf fyrir flugvöll í eða á höfuðborgarsvæðinu. Það sem getur breytt því er um helmings stytting á ferðatíma  til Keflavíkurflugvallar sem þá gæti þjónað sem innanlandsflugvöllur fyrir höfuðborgarsvæðið líka.

Mér finnst alltaf jafn gaman í kringum áramót að velta fyrir mér stöðunni í samfélaginu. Aldrei  hef ég þó átt jafn erfitt með að setja eitthvað á blað og nú.  Ég held að ástæðan sé einfaldlega sú að ég er hálf orðlaus yfir öllu því sem gengur á. Þegar kemur að skattlagningu, hvetjandi umhverfi, atvinnusköpun, framtíðarsýn, forsetanum, ríkisstjórninni og fleiru og fleiru þá er ég orðlaus.  Ætla ekki einu sinni að reyna að koma frá mér þeim skoðunum sem ég hef á því öllu saman.

En það eru tvö mál sem brenna á mér og ég er að takast á við ásamt félögum mínum sem sitja með mér í Skipulagsráði.

Landspítali Háskólasjúkrahús við Hringbraut.

Ég hef talið rétt að sameina sjúkrahúsið á einum stað og sannfærðist fljótt um að Hringbraut væri rétti staðurinn í því tilliti og tel ég svo enn vera. Það eru veigamiklir þættir sem styðja staðsetningarvalið í mínum huga. Með því að stækka sjúkrahúsið á þessum stað höldum við mjög stórum vinnustað við miðborgina sem styrkir aðra starfsemi sem þar er. Gamla húsið við Hringbrautina „gamli spítalinn“ er mikilvægt hús sem rétt er að vernda og það verður best gert með því að nýta það hús áfram eins og til stendur að gera. Það eru fleiri hús sem áfram verða nýtt við Hringbrautina s.s.barnaspítalahúsið, geðdeildarbyggingarnar, kvennadeildarbyggingin og fleira mætti nefna. Það breytir ekki því að mikið þarf að byggja. Í mínum huga skiptir höfuðmáli að þær byggingar sem munu rísa við Hringbraut fari vel í umhverfinu og við munum geta lifað með þeim á þessum viðkvæma stað í borgarumhverfinu um ókomna tíð.  Sem fulltrúi í Skipulagsráði Reykjavíkurborgar hef ég skoðað þetta mál frá flestum hliðum og velt fyrir mér hvernig þetta getur orðið að veruleika svo við verði unað.  Það er ekki auðvelt að samræma þarfir spítalans fyrir stækkun og þarfir umhverfisins og borgarbúa fyrir notalegu og manneskjulegu  umhverfi. Það þarf þó að gera og höfum við í Skipulagsráði lagt okkur fram um að fá byggingar lækkaðar og minnkaðar en takmörk eru fyrir því hversu langt er hægt að ganga í því. Á sama tíma þarf sjúkrahúsið að virka og starfseiningarnar að ná fram þeim tímasparnaði og þeirri hagræðingu sem að er stefnt. Þetta er vandasamt verkefni sem þarf að leysa og gott væri að fara að sjá fyrir endann á.

Flugvöllur í Vatnsmýri?

Ég sé ekki að þörf sé fyrir að flugvöllurinn fari hér úr borg á næstu tuttugu árum. Mín afstaða er og hefur alltaf verið afar skýr. Á meðan við þurfum flugvöll á höfuðborgarsvæðinu og innanlandsflugið er jafn mikið og mikilvægt og raun ber vitni. Þá verður flugvöllurinn að vera, að mínu mati, í Vatnsmýri. Það er talað um að þúsundir íbúða séu tómar á höfuðborgarsvæðinu, hér hefur verið fólksfækkun síðustu misserin og þörf fyrir uppbyggingu fyrirsjáanlega ekki mikil næstu árin og enginn veit hvernig hlutirnir munu þróast áfram. Í stað þess að velta okkur upp úr því hvort hann eigi að fara eða vera vil ég að við einbeitum okkur að því að bæta samgöngur til Keflavíkur og hver veit nema við getum greitt svo fyrir þeim að ekki verði lengur þörf fyrir sérstakan flugvöll á höfuðborgarsvæðinu, þá má hann mér að sársaukalausu fara, en fyrr ekki. Með bættum samgöngum gætum við stytt aksturstímann til Keflavíkurflugvallar niður fyrir hálftímann. Í dag er tíminn gegnum Kópavog, Garðabæ og Hafnarfjörð það em helst tefur á leiðinni. Annað sem gæti svo sannarlega breytt þessu er lest til Keflavíkurflugvallar.  Lest sem færi t.d. frá Samgöngumiðstöð í Vatnsmýri, þyrfti ekki að vera nema 15 mínútur á leiðinni og farþegar gætu komið beint inn í flugstöð svipað því sem gerist á Kastrup í Kaupmannahöfn. Með aðgerðum sem þessum væri ekki þörf lengur fyrir flugvöll í Vatnsmýri og þá, og fyrst þá, er raunhæft að tala um að flugvöllurinn fari. Allt tal um að flugvöllur verði áfram í eða við höfuðborgarsvæðið en eigi engu að síður að fara úr Vatnsmýri finnst mér innantómt og óábyrgt. Ætlum við að byggja annan flugvöll á höfuðborgarsvæðinu með tilheyrandi kostnaði eða hafa sérfræðingar okkar metið það svo að ekki sé lengur þörf fyrir flugvöll á höfuðborgarsvæðinu. Margir vísa í að ekki sé flugvöllur hér og þar í borgum annars staðar í heiminum. Engu að síður er enn þörf fyrir flugvöll á höfuðborgarsvæðinu og hann er til staðar. Okkar strjálbýla stóra land notar enn flugsamgöngur í ansi miklum mæli og gæti mikilvægi flugvallar jafnvel frekar átt eftir að aukast en minnka á næstu árum.  Það er mikilvægt fyrir land og þjóð að við getum byggt allt landið og boðið upp á viðunandi samgöngur hvort sem er í lofti eða láði. Mín skoðun í dag er sú að við höfum enn þörf fyrir flugvöll í eða á höfuðborgarsvæðinu. Það sem geti breytt því er um helmings stytting á ferðatíma  til Keflavíkurflugvallar sem þá gæti þjónað sem innanlandsflugvöllur fyrir höfuðborgarsvæðið líka.

b

Ég las mér til um stefnur stjórnmálaflokkanna ung að árum, eða í kring um 1983. Á þeim tíma komst ég að þeirri niðurstöðu að ég gæti aldrei verið annað en sjálfstæðismanneskja. Ég er enn sömu skoðunar. Hjarta mitt er sjálfstæðishjarta, ég trúi á frelsi einstaklingsins, einkaframtakið, frjáls viðskipti, atvinnusköpun, lága skatta og svona mætti lengi telja.

Ég hef áhyggjur af þeim einstrengingslegu röddum sem hafa haft hátt innan flokksins míns. Röddum sem telja nauðsynlegt fyrir flokkinn að beita sér fyrir því að aðildarviðræðum Íslands við ESB verði hætt, umsóknin dregin til baka og talað er um að Íslendingar þurfi að einbeita sér að „okkar málum“.  Að mínu mati eru samningaviðræðurnar hluti af „okkar málum“ og eru í ágætum farvegi. Lýðræðislegur meirihluti Alþingis samþykkti að ganga til þessara samningaviðræðna og ekki útlit fyrir annað en að við getum náð viðunandi samningum í flestum atriðum. Þjóðin mun dæma um samninginn þegar hann liggur fyrir. Þá getum við öll vegið og metið kosti og galla þess að verða hluti af Evrópusambandinu eða standa utan þess, þá fyrst getum við tekið afstöðu sem byggir á staðreyndum.

Mér finnast rök þessara háværu radda heldur ódýr. Ég spyr;

• Hvað þarf að hræðast við það að ljúka þessu samningaferli, sem komið er vel á veg?
• Er þjóðin verr sett, með aðlögun að regluverkinu í Brussel?  Þurfum við ekki meiri aga og betri stjórnsýslu?
• Hvað er slæmt við það að vera hluti af Evrópusambandinu?
• Er verra fyrir okkur að eiga rödd/raddir við samningaborðið, viljum við heldur taka upp megnið af regluverki sambandsins (gegnum EES samninginn), án þess að hafa haft nokkra aðkomu að því?
• Hvað varð um frelsið og alþjóðlegu samvinnuna?

Eftirfarandi texti er tekinn beint af vef Sjálfstæðisflokksins og er mjög upplýsandi:

„Sjálfstæðisflokkurinn hefur frá upphafi barist fyrir atvinnufrelsi og frelsi einstaklingsins, afnámi hvers kyns hafta, samvinnu við aðrar þjóðir og fleiri framfaramálum sem hafa haft afgerandi áhrif á hag þjóðarinnar og lagt grunn að þeirri hagsæld sem hún býr við í dag.“

Ég er Íslendingur og vil hvergi annars staðar búa en á Íslandi. Ég óttast ekki Evrópusambandið. Við erum Evrópuþjóð og mér finnst að við eigum að skoða það að vera hluti af Evrópusambandinu og eiga okkar fullgildu fulltrúa á þeim vettvangi. Ég held að við séum í raun í afar góðri samningsaðstöðu núna. Það skiptir Evrópusambandið máli að hafa okkur innan friðarbandalagsins með okkar mikilvægu landfræðilegu legu í Norður- Atlantshafi. Fiskveiðistjórnunarkerfi sambandsins hefur reynst illa og horft er til Íslendinga hvað það varðar, enda hefur okkur tekist með miklum ágætum að stýra okkar fiskveiðum og það munum við ekki gefa eftir.

Ég vil að við höldum aðildarviðræðunum áfram og sjáum hvaða samningum við getum náð. Þá mun þjóðin hafa síðasta orðið um hvort það sé skynsamlegt fyrir okkur að samþykkja samningana eða ekki. Þjóðin mun að sjálfsögðu fella samninga sem ekki verður unað við.

Það er stór hluti Sjálfstæðismanna (margir núverandi fyrrverandi Sjálfstæðismenn) sem eru sama sinnis! Ég vona að Landsfundur láti ekki litla öfgahluta flokksins teyma okkur í einhverja öfgastefnu sem skilar engu, hvorki fyrir flokkinn né þjóðina. Með öfgastefnu um að slíta viðræðum mun flokknum mínum ekki vaxa ásmegin.

Það styttist í landsfund Sjálfstæðisflokksins og er ekki laust við nokkra tilhlökkun í mínu hjarta vegna þess.

Ég tók að mér formennsku í Velferðarnefnd flokksins snemma á þessu ári. Það hefur verið mikil en afar skemmtileg vinna og hafa verið haldnir margir opnir fundir um málefni sem heyra undir Velferðarnefndina. Sem dæmi hafa verið opnir fundir um:  málefni Landspítala, Sjúkratryggingar Íslands, aðbúnað aldraðra á hjúkrunarheimilum, notendabundna persónulega aðstoð (NPA), málefni eldri borgara, tilflutning verkefna frá ríki til sveitarfélaga, heilbrigðismál á Suðurlandi … og fleira mætti nefna.

Þessir opnu fundir hafa dýpkað þekkingu og skilning okkar sem starfað höfum í velferðarnefndinni og komið skemmtilega á óvart hvað allir tóku því vel að vera með erindi á þessum fundum okkar. Við höfum séð mörg ný andlit á þessum fundum, en það er einmitt keppikefli okkar að ná út fyrir þrengsta hring flokksins, heyra ólík sjónarmið og skiptast á skoðunum. 

Til þess að hafa áhrif verðum við að láta í okkur heyra og vera tilbúin að taka þátt í undirbúningsstarfi eins og þessu. Ég vil þakka Velferðarnefndinni allri fyrir frábær störf, en þeir eru ófáir fundirnir sem við höfum setið við að láta þessi drög verða að veruleika, við höfum leitast við að sætta ólík sjónarmið og skapa framtíðarsýn í málflokknum.  Það er von okkar að nýjar og gamlar hugmyndir og hugsanir sem endurspeglast í drögum að ályktun um velferðarmál fái málefnalega afgreiðslu í nefndarstarfinu á Landsfundi. Nefndirnar munu starfa seinnipart á föstudegi og laugardagsmorgun eins og venja er. Velferðarmálunum verður skipt upp í þrjár nefndir á fundinum; Heilbrigðismál, málefni eldri borgara og fjölskylu-,barnaverndar-, jafnréttis- og mannréttindamál.

Hægt er að skoða drögin hér

Árið 2005 var ákveðið af þáverandi meirihluta að umbylta hér strætókerfinu. Það var gert  með því að brjóta upp leiðakerfið. Með þeirri ákvörðun var horfið frá kerfi sem snerist í stuttu máli um að þræða hverfin og safna fólki í vagna sem óku því á skiptistöð þar sem það tók annan vagn til að komast á milli hverfa. Yfir í kerfi sem gengur út á það að notendur gangi lengri leið í veg fyrir vagnana sem fara lengri vegalengdir og fólk þurfi þannig síður að skipta um vagn.

Það hafa verið skiptar skoðanir um hvor leiðin er betri, en fullljóst að þessi breyting var sveitarfélögunum afar dýr og fór virkilega að halla undan fæti í rekstri strætó eftir breytinguna.  Það sem var auðvitað enn verra var að í mörgum tilfellum var nánast tilverunni kippt undan fótum þeirra sem höfðu notað strætó í fjölda ára og jafnvel staðsett heimili sitt m.t.t. þess.

Síðan þessar breytingar voru gerðar eru nú liðin sex ár. Við breytingarnar varð mikil fækkun í strætó, sú fækkun hefur þó að mestu skilað sér til baka og var virkilega hægt að tala um fjölgun notenda strætó síðasta haust, fróðlegt verður að sjá talningar nú – erum við enn á réttri leið?  Það liggur ljóst fyrir að enn eru margir sem byggja tilveru sína á strætó og reiða sig á þjónustuna.

Núverandi meirihlutar sveitarfélaganna sem standa að Strætó bs. með Reykjavík í broddi fylkingar ákváðu enn að höggva að þjónustunni síðasta vetur með skerðingu aksturstímans. Með þeirri þjónustuskerðingu var t.a.m. vaktavinnufólki virkilega gert erfitt fyrir, að ég tali nú ekki um aukinn kostnað stofnana í greiðslu leigubíla til að koma fólki til og frá vinnu. Það má jafnvel ganga svo langt að segja að samkeppnisstaða vaktavinnufólks hafi verið skert og nú hafi þeir sem búi fjær vinnustað minni möguleika á starfi en sá sem býr nær. Kannski var það alltaf tilgangurinn?

Ég skora á sveitarfélögin sem að rekstri strættó bs standa að endurskoða ákvörðun um að stytta þjónustutíma stærtisvagnanna með þeim hætti sem þegar hefur verið gert.  Vaktavinnufólk notar strætó mikið til og frá vinnu og þarf að geta komist á eigin forsendum til og frá vinnu og skólafólk vill geta komist seinna heim en raunin er nú.  Það er nánast ómögulegt að komist heim úr bíó á kvöldin, þú verður þá allavega að velja myndina og bíóhúsið m.t.t. strætósamgangna. Ég hef þá trú að þessi ákvörðun sé tekin af vanþekkingu og þeir sem tóku þessa ákvörðun hafi nú þegar séð hvílík mistök það voru. Strætó bs. er enn að skila afgangi og því borð fyir báru að leiðrétta þessi mistök á nýju fjárhagsári.

Það fer ekki saman að hafa háleit markmið um fækkun bíla og bíl-isma og draga á sama tíma úr almenningssamgöngum.

Mér áskotnaðist sá heiður í fyrrakvöld að halda örræðu í hópi um 70 kvenna í Kornhlöðunni.

Ég velti því fyrir mér áður en ég mætti hvernig ég ætti að nálgast viðfangsefnið, það er af nógu að taka. Í örræðu er ekki hægt að fara um víðan völl og því nauðsynlegt að komast að kjarnanum.  Hvað skiptir mig mestu?  Hvers vegna er ég fylgjandi þessu aðildarferli og hvers vegna skiptir það mig einhverju máli?

Það er staðreynd að við þurfum nýjan gjaldmiðil. Við getum ekki búið hér við verðtryggða krónuna í öllu því aðþjóðaviðskiptaumhverfi sem við erum og viljum vera hluti af. Það má vel vera að hagfræðingar geti komist að þeirri niðurstöðu að auðvitað getum við búið við krónuna og í einhverjum skilningi geti hún hjálpað okkur o.s.frv.  En ég vil ekki búa við þann óstöðugleika sem hér hefur ríkt, ég vil ekki verðtryggingu og ég vil að við séum samkeppnishæf í alþjóðaumhverfinu og þurfum ekki að búa við höft og óhóflega skatta og gjöld. 

Þar sem ég hef þegar komist að þeirri niðurstöðu að ég vilji taka upp annan gjaldmiðil þá er enginn vafi í mínum huga að við horfum fyrst til Evrópu.  Mín skoðun er sú að við eigum að láta á það reyna hvort við náum góðum samningum við Evrópusambandið, hvort við getum tryggt það að arður fiskveiða við Ísland skili sér til okkar, hvort og hvernig landbúnaðarsamningum við náum o.s.frv.
Ég er vissulega fyrst og fremst Íslendingur en ég er líka Evrópubúi, á fjölskyldu í Evrópu, ég hef sjálf búið í Evrópu, börnin mín farið þangað til vinnu og náð sér í þekkingu og reynslu. Langstærstur hluti inn- og útflutnings okkar er innan Evrópu og þar af leiðandi er að mínu mati eðlilegt að við látum reyna á Evrópusambandsaðild með upptöku Evru í framhaldinu.

Það er auk þess önnur og afar veigamikil ástæða fyrir því að ég styð það að við leitum í stærra viðskiptaumhverfi og verðum hluti stærri heildar.  Það er máttur valds og fjármagns á Íslandi. Ég hef þá trú að í stærra umhverfi, þar sem ríkir eftirlit og eðlileg samkeppni, verði valdablokkir ekki jafn sterkar og raunin hefur verið hér á landi undanfarin ár. Ég sé ekki ásjónu yfir því að fólk og fyrirtæki eignist peninga og gangi vel og hagnist, en samþjöppun og ég leyfi mér að segja einokun á markaði, máttlausar eftirlitsstofnanir, krosstengsl og eignablokkir eru af hinu slæma og við verðum að koma í veg fyrir að slíkt endurtaki sig.

Við erum í miðju umsóknarferli og þurfum auðvitað að vinna að því fullum fetum að ná bestu mögulega samningum og undirbúa okkur fyrir framtíðaraðild. Það gengur allt of hægt að koma allri þeirri góðu vinnu við aðlögun í gang sem er svo nauðsynleg. Það bíða okkar milljarðastyrkir frá Evrópusambandinu sem ekki hefur verið komið í störf og vinnu hér heima við nauðsynlegar og gagnlegar endurbætur á kerfinu okkar, breytingar sem munu nýtast þjóðinni til góðs hvort sem þjóðin samþykkir inngöngu á endanum eða ekki. Þetta fé verður ekki frá okkur tekið aftur og þessi vinna ekki ónýt þótt ekki verði af inngöngu. Það er fráleitt að neita þessum styrkjum og gera ekkert með þá.

Ég varð hálf hissa í morgun þegar samstarfsfélagi minn tjáði mér að nú ættum við að fá launahækkun, en skrifað var undir samninga nú um nýliðna helgi.  Sbr. upplýsingar á vef hjúkrunarfræðinga. www.hjukrun.is

„ Nýr kjarasamningur undirritaður í nótt eftir rúmlega 13 klst samningalotu.

Nýr kjarasamningur Fíh við fjármálaráðherra f.h. ríkissjóðs var undirritaður rétt fyrir kl 3  í nótt. eftir rúmlega 13 klst samningalotu Samningurinn er á sambærilegum grunni og kjarasamningar á almennum markaði.

Kjarasamningurinn verður kynntur félagsmönnum á næstu dögum og í framhaldinu fer fram rafræn atkvæðagreiðsla um samninginn.  Niðurstaða atkvæðagreiðslunnar skal liggja fyrir eigi síðar en 20. júní.“

Ekki veit ég hvað felst í þessum samningi eða um hvað hefur verið samið en hitt veit ég að mesta kjarabótin á mínu heimili væri lækkun skatta, almennra skatta og skatta t.a.m. á bensíni. Miðað við að heimilið kaupi bensín fyrir 40 þúsund á mánuði sem er sennilega ekki fjarri meðallagi á fjögra manna heimili, þá jafngilti lækkun bensínverðs um þau 12% sem voru lögð voru á síðustu áramót 4.800 krónum. Til þess að fá 4.800 útborgaðar þarf 9-10.000 krónur í launahækkun.  Þá eru ótalin öll þau jaðaráhrif sem launahækkun hefur.

Á mínu heimili yrði skattalækkun fagnað.  Ekki einungis gæti það haft sömu áhrif á útborguð laun, heldur og gæti það orðið til þess að lækka kostnað við aðdrætti heimilisins og það sem mestu skiptir það yrði örugglega ekki til þess að hækka vísitöluna og þar af leiðandi lánin og afborganir þeirra.  Vona að við sjáum stór skref í þessa áttina í samningunum. Það skiptir okkur öll máli

Læknafélagið sendi frá sér ályktun í dag um mikilvægi þess að koma á samtengdri sjúkraskrá, en ályktun félagsins er svohljóðandi: Læknafélag Íslands vill að allra leiða verði leitað til að koma í veg fyrir óeðlilegar lyfjaávísanir og vonar að yfirstandandi umræða verði hvatning til þess.  Læknafélag Íslands ítrekar áskorun sína til heilbrigðisyfirvalda um að koma á samtengdri sjúkraská á landsvísu. Þannig fá læknar heildaryfirsýn yfir meðferð sjúklinga og lyf sem ávísað er til þeirra. Jafnframt skorar félagið á landlækni að sjá til þess að upplýsingar úr fyrirliggjandi lyfjagagnagrunni verði aðgengilegar öllum læknum. Læknafélagið lýsir yfir vilja sínum til samstarfs við landlækni og aðra fagaðila til að koma á nauðsynlegum úrbótum.

Það er afar mikilvægt að vinnu við samtengda sjúkraskrá verði hraðað eins og frekast er kostur.  Það er engin önnur aðgerð sem mun geta, með sambærilegum hætti, veitt læknum yfirsýn yfir lyfjamál sjúklinga og auðveldað þeim að koma í veg fyrir misnotkun. Auk þess sem samtengd sjúkraskrá mun auðvelda alla gagnaöflun og veita meðferðaraðilum heildaryfirsýn yfir meðferð sjúklinga.

Stjórnarliðar hrunstjórnarinnar gerðu vissulega mistök og margt fór illa, fór á versta veg og hefði ekki þurft að fara þannig. Við vorum rík þjóð og okkur voru allir vegir færir. Nokkrum gráðugum víkingum tókst að blóðmjólka okkur fyrir framan nefið á okkur, nánast með samþykki þáverandi stjórnar og eftirlitið var ekkert…og gleymum því ekki að forseti vor lofaði þetta allt um heim allan…var í broddi fylkingar ef svo má segja. Það getur vel verið að frelsið hafi verið of mikið, en fyrst og fremst voru reglurnar ekki skýrar og eftirlitið ekkert. Það má alls ekki drepa frumkvæðið, áræðnina, kraftinn og vonina. Vonin um ábata er það sem drífur fólk og fyrirtæki.

Samfylkingin gerir mikið úr því að Sjálfstæðisfokkur hafi komið okkur í þetta og mestu mistök þeirra hafi verið að fara í stjórn með Sjálfstæðiflokknum. Það getur vel verið en hvað er þá núverandi samstarf, Samfylkingin hefur verið við stjórn í fjögur ár, en Samfylkingin er bara alltaf svo óheppin að vera með ómögulegum flokki í stjórn, eða hvað?
Jóhanna hefur uppi stór orð: „svallveisla haldin undir lúðrablæstri frjálshyggjutrúboðs“. Þetta er leið Samfylkingarinnar til að breiða yfir máttleysi núverandi stjórnar. Hugsanlegum hagvexti í framtíðinni verður ekki að þakka núverandi ríkisstjórn eða Samfylkingunni -svo mikið er víst…vonin um ábata af aðgerðum drífur fólk og fyrirtæki og við þurfum á því að halda.

Ég vildi að ég hefði trú á núverandi stjórn, þá liði mér betur, fylltist bjartsýni og krafti sem ég og við öll þurfum á að halda.