Jónína Óskarsdóttir

Það getur tekið tíma að sættast við tilfinningar og atburði sem hafa gert usla í lífinu. Sáttin gerist ekki sjálfkrafa og oft ekki fyrr en eftir „heitan drykk“

Heimsókn

Söknuð drífur á dag minn

birtist á bomsum

bráðin lekur

niður á milli gólffjalanna

Fór náttfari

að finna mig

Ég harka þessa

heimsókn af mér

og helli upp á

Við horfumst í augu

yfir heitum drykk

Þá opnar gesturinn glugga

svo gardínan feykist út

hvítan friðarfána

ber við myrkan morgunhimin

Ort hefur Gerður Kristný. Úr ljóðabókinni Höggstaður (2007), birt m/ leyfi.

Munum eftir landinu okkar! Gætum þess vel!

Gefðu mér, jörð

Gefðu mér, jörð, einn grænan hvamm,

glitrandi af dögg og sól,

að lauga hug minn af hrolli þeim,

sem heiftúð mannanna ól.

Gefðu mér lind og lítinn fugl,

sem ljóðar um drottins frið,

á meðan sólin á morgni rís

við mjúklátan elfarnið.

Kyrrlátan dal, með reyr og runn,

rætur og mold og sand,

sólheita steina, – ber og barr,

- blessað, ósnortið land.

Þar vil ég gista geislum hjá,

gefa mig himni og sól,

gleyma, hve þessi góða jörð

margt grimmt og flárátt ól.

Hulda/Unnur Benediktsdóttir Bjarklind 1881 – 1946. Úr Skólaljóðum

Drög að lífstrú

Fyrsta blað

Langur djúpur skuggi

klipptur burt

Leiftrandi skærin

einsog kría

í árásarhug

Sól teiknuð skjálfandi

hendi með gulum

trélit

Síðan blá fjöll -

himinblá

ekki há

ekki gnæfandi

Af þeim

fellur

enginn skuggi

Ydda græna litinn

engjalitinn

árbakkalitinn

Hugarfjallið 1999 eftir Gyrði Elíasson. Birt með leyfi.

Þetta ljóð eftir Ingunni Snædal birti ég í tilefni þeirrar dapurlegu fréttar  að Friðrik V á Akureyri sé að loka, en hann hefur sérhæft sig í að hafa á boðstólum úrvals hráefni af svæðinu; verið boðberi nýrra tíma.

Íslensk ferðalög

ekki fleiri Sómasamlokur

og ofkryddaðar franskar

ekki meiri ís í brauði

né boxi

ekki eina karamellu í viðbót

eða djúpsteikt barnabox

farið með þessa andskotans pylsu

mér er sama þótt hún sé frá SS

frekar ríf ég í smátt

servíettur úr hanskahólfinu

en að dreifa meiri harðfiski í bílinn

grillfýla liggur yfir öllu

börnin gosmarineruð afturí

ekki fleiri bensínstöðvaleiki

með kókómjólkurkrafti þeyti ég

tappasafninu út í geim

gular Sprite-stjörnur á himnum

Úr ljóðabókinni Í fjarveru trjáa – vegaljóð. Birt með leyfi höfundar.

Með því að lesa þessa bók getur maður auðveldlega farið vítt og breitt um landið á örskotsstund í hvaða færð sem er og þarf ekki að borga krónu í bensín. Já, ljóð geta verið alveg ótrúlega praktísk.

20001 dagur

Löngu áður en þú vaknar

er einhver á stjái

að deyfa á tunglinu,

tendra sólina og

athuga hvort jörðin snúist nú ekki

örugglega á hárréttum hraða.

Hann stríkkar á austrinu og vestrinu,

sléttar úr norðri og suðri

og þegar allt er tilbúið

hvíslar hann að öllum

hönum heimsins: „Jæja, góðir

hálsar: Þá er það galið!“

Áður en þú vaknar er hann

í hverju hreiðri að

fylgjast með ungum og stráum

og vekja íbúa í básum og stíum

og það er hann sem semur

litinn á bláklukkurnar og

óminn í kirkjuklukkurnar og

orkuna í vekjaraklukkurnar

sem tísta á náttborðum hinnar mannlegu tegundar.

Það er hönd hans sem dregur lokurnar frá augum þínum,

andinn í vitum þér er beint frá honum kominn,

saga lífs þíns skráð af honum einum …

Þú vaknar inn í enn einn ókeypis daginn,

enn eitt tækifærið til að byrja upp á nýtt,

enn eina sóllýsta veröldina, enn eina gjöfina

og þú þekkir hann ekki

               þekkir hann ekki.

Ljóðið er eftir Ísak Harðarson úr ljóðabókinni Hjörturinn skiptir um dvarlarstað (2002). Birt með leyfi höfundar.

Með: bílrúðurnar þaktar sjóslyddu, hangandi haus, ógreidd, í innilörfum undir úlpunni; drattaðist ég á kjörstað korter í tíu í gærkvöldi og kaus með semingi. Var óhress á leiðinni heim, fannst ég hafa tekið þátt í einhverri vitleysu.

Ástæða þess að ég fór samt að kjósa er að ég vil þjóðaratkvæðagreiðslur. Með mætingunni var að taka þátt í að mæla með þeim. Ég sagði nei … var nokkuð annað að gera; nýr og betri samningur í burðarliðnum!? Nú hefur þjóðin fengið talsmenn fyrir þjóðaratkvæðagreiðslum úr óvæntustu átt svo ég bíð í startholunum eftir næstu sem verður um kvótakerfið. Þá mun ég mæta stolt á staðinn og vita hvað ég er að gera!

Þetta ljóð talaði til mín þegar ég las það fyrst. Nú finnst mér það tala til okkar allra. 

Minnir þessi þjóðaratkvæðagreiðsla ekki of mikið á ævintýrið Nýju fötin keisarans? Hruna-spunameistararnir Bjarni og Sigmundur eru allavega á sínum stað og ég er að horfa á þá spinna í fréttunum núna.  Æ-æ!

Til ofjarls míns

Ég afhjúpaði veikleika minn fyrir þér.

Nú hefur þú vald á styrk mínum.

Ég trúði þér fyrir nauðum vilja míns,

þó vissi ég ekki til hvers þú hefðir þann trúnað.

Sá sem segir hug sinn afhendir fjöregg sitt:

þvílík var speki viturra kynslóða.

Ég reyndi lengi að sýnast sjálfráður og samur.

En þú varst ofjarl minn, hjarta þitt var kænt.

Hversu sem þú leikur fjöregg mitt, styrk minn og trúnað -

hlíf þú mér, bið ég þig nú, við meðaumkun þinni.

Úr Ljóð frá 1980 eftir Sigfús Daðason (1928 – 1996). Upphaflega var ljóðið í Fá ein ljóð. Birt með leyfi. Þorsteinn Þorsteinsson skrifaði bókina Ljóðhús þættir um skáldskap Sigfúsar Daðasonar sem kom út 2007.

Nú þegar tveir dagar eru í þjóðaratkvæðagreiðslu um … eitthvað –  brýt ég heilann um um það hvernig best sé að ráðstafa atkvæði mínu. Einn af leiðarvísunum sem ég hef  er að hafa augun galopin fyrir því hvað þeir hrunprinsar Bjarni Benediktsson og Sigmundur D. Gunnlaugsson segja um málið. Niðurstaðan? Ég læt ljóðið tala:

Varaðu þig

Flærð undir fögrum orðum

finnum vér mörgum sinnum,

gallbland í keri gullnu,

grimmt flagð í hýru bragði.

Læðist oft ormur leiður

í lygnu vatni óskyggnu.

Æ er vandi að varast

varginn í sauðarskinni.

Þetta ljóð er eftir Júlíönu Jónsdóttur skáldkonu sem var fædd árið 1838. Eftir hana er ljóðabókin Stúlka sem er fyrsta ljóðabók sem kom út eftir konu hér á landi. Það var árið 1876. Guðrún P. Helgadóttir skrifar um Júlíönu og verk hennar í bókinni Brautryðjandinn frá 1997.

Mér þykir það mjög leitt að bloggfærsla sem ég var með hér um  það sem mér þóttu óréttlát agamál í Árbæjarskóla skyldi leiðast út í persónulegt skítkast.  Ég biðst afsökunar á því að hafa ekki tekið þetta út fyrr.

Úr Einræðum Starkaðar

Það smáa er stórt í harmanna heim, -

höpp og slys bera dularlíki, -

og aldrei er sama sinnið hjá tveim,

þótt sama glysi þeir báðir flíki. -

En mundu, þótt veröld sé hjartahörð,

þótt hrokinn sigri og rétturinn víki,

bölið, sem aldrei fékk uppreisn á jörð,

var auðlegð á vöxtum í guðanna ríki.

Eitt bros – getur dimmu í dagsljós breytt,

sem dropi breytir veig heillar skálar.

Þel getur snúist við atorð eitt.

Aðgát skal höfð í nærveru sálar.

Svo oft leyndist strengur í brjósti sem brast

við biturt andsvar, gefið án saka.

hve iðrar margt líf eitt augnakast,

sem aldrei verður tekið til baka.

Einar Benediktsson, ljóðabókin Vogar.

Hverjum dettur eiginlega í hug að Sjálfstæðisflokkurinn muni vera bjargvættur heimilanna!? Hvenær hefur flokknum verið annt um alþýðu landsins og heimilin? Hver stjórnaði landinu fram af hömrunum?! Hvernig stendur á því að fylgi flokksins eykst!? Muniði, sukkprinsana hefur ævinlega verið að finna í tveimur flokkum! Elskulega þjóð; lesið þetta ljóð og fullt af öðrum ljóðum. Það er gott við ráð- og rænuleysi!

Mig langar -

Þegar morgunsins ljósgeislar ljóma,

þegar leiftrar á árroðans bál,

heyri ég raddir í eyrum mér óma,

koma innst mér frá hjarta og sál:

Hér er kalt, hér er erfitt að anda,

hér er allt það sem hrærist með bönd!

Ó, mig langar til fjarlægra landa,

ó, mig langar að árroðans strönd!

Ég vil bálið, sem hitar og brennur

en ég bölva þér nákaldi ís!

Ég vil aflþunga elfu, sem rennur,

ekki óhreina pollinn sem frýs.

Ég vil ástblómið rauða sem angar,

ekki arfa eða þurrkaðan vönd.

Ó, svo langt héðan burtu mig langar,

ó, mig langar að árroðans strönd!

Ég vil lyfta þér löngun míns hjarta

upp í ljóshvolfin skínandi há,

ég vil horfa á þig blómið mitt bjarta,

sem í bernskunnar draumi ég sá.

Ég vil hlusta á hrynjandi strauma,

ég vil höggva mín arfgengu bönd!

Ó, mig langar í land minna drauma,

ó, mig langar að árroðans strönd!

Jónas Guðlaugsson Dagsbrún/Bak við hafið