Blogg Jónu Ingibjargar

Ég er er nautnaseggur.

Um helgina snéri ég út úr jólauppskrift af kalkúni í smjöri og salvíu og bauð heimilisfólki.

Bjó til kjúlla löðrandi í sméri og salvíu, ég svíf ennþá…

Ef ykkur langar að prófa þá er þetta sirkabát uppskriftin:

1 kjúlli með skinni og alles, salta og pipra og steikja á pönnu í sméri og saxaðri þurrkaðri salvíu á öllum hliðum í smástund (þarf svolitla lagni og farið bara varlega)

nú er búið að loka safann inni, þá er dýrinu slengt í ofnfast mót með loki í ofn á 110 gráður í 2 klst (já, þetta er hægeldað a la slow food hvað!)

áður en þú setur lokið á er pikkað með gafli eða gerðir litlir skurðir með hníf í kjúllann og smérinu og salvíunni sem varð eftir á pönnunni hellt yfir

eftir 2 klst hægeldun smyrðu eftirfarandi sósu á kjúllann: 2 msk hunang plús 2 msk sinnep plús hnefafylli af saxaðri steinselju. Áfram í ofni í 1 klst í viðbót…

Þá er kjúllinn til! En á meðan ertu búin að sjóða sætar kartöflur sem þú stappar með smá kanil (og skvettu af bráðnu salvíusméri úr ofnfasta mótinu).

Kjúllinn borin fram með sætri kartöflumús, fersku salati og krispí hvítvíni.

Svona lúxusmáltíð er á við þriggja vikna þrældóm í ræktinni en er þess virði!

Ekki verra að standa á blístri og fá sér síðan heita eplamarsipanköku með ís!

Það er svo sem ekki í frásögur færandi en ég fór á gott bíó í gær.

Ætlaði að sjá Bjarnfreðarson og bauð múttu en hún sagðist ekki þola karakterinn svo við skelltum okkur á Good Heart hans Dags Kárasonar.

Þessi mynd kom á óvart. Ég er svona að smá melta hana.Vil ekki segja mikið svo þið fáið að njóta myndarinnar en ég mæli með að þið skellið ykkur á gott bíó.

Karakterarnir meitlaðir svo unun er að. Stráksi tómleikinn uppmálaður og karlskrattinn fullur af fýlu, það fór ekki á milli mála. Svo er áhugaverður viðsnúningur sem gefur þetta góða eftirbragð… .

Í dag var ég á upplýsinga-og samstöðufundi í Iðnó.

Að þeim fundi stóðu Borgarafundir, Samtök lánþega, Hagsmunasamtök heimilanna og Þrýstihópur um réttlátt uppgjör bílasamninga.

Margt kom þar fram sem stappaði í mann stálinu. Samstaðan er það eina sem mun koma þessum gerspilltu fjármagnsöflum og meðreiðarsveinum út í horn.

Einnig kom ýmislegt fram sem fékk kjálkann til að síga í forundran en ég er í góðri æfingu hvað kjálkasig snertir svo það kom mér ekki úr jafnvægi.

Eftir samstöðufundinn í Iðnó fór á á Austurvöll og varð að einni snjókerlingu.

Veðrið er nú eitt af því sem ég elska við þetta land svo ég varð nú bara kát þótt hálffrosin væri.

Eftir daginn hef ég styrkst með þá skoðun að almenningur í þessu landi er yfirgefin þjóð.

Og það mun engin koma honum til bjargar nema það sjálft.

Þess vegna hlakka ég til 6. mars en þá verður Alþingi götunnar stofnað.

Sama dag og þjóðaratkvæðagreiðslan um Icesave verður haldin – atkvæðagreiðsla sem enginn botnar í.

En Alþingi götunnar blæs þennan dag til göngu Kl. 14 frá Hlemmi og þaðan verður skundað niður Laugaveginn með hávaða (einhvers staðar er beyglaða kökudunkalokið mitt og brotna sleifin) og kröfuspjöld á öllum heimsins tungumálum.

Alþingi götunnar á Austurvelli 6. mars.

Merkið gang sögunnar nú þegar í dagbókina.

Sem hagsýn húsmóðir leita ég tilboða í tryggingar; bíll, hús og innbú.

Þá byrjar sama „umhyggjan“; hvað segir þú? Ert’ekki með húseigendatryggingu? Hvað ef vatnsleiðslan springur? Og svo framvegis… .

Nú hefur húsnæði okkar orðið fyrir stórfelldri eignaupptöku af hendi óstarfhæfs fjármálakerfis.

Er hægt að tryggja sig gegn slíku? Hvað ætli eignaupptakan hafi kostað heimilið? Stjórnmálaleiðslan er löngu sprunginn og samfélagsniðurfallið er stíflað.

Já, góðan daginn, ég ætla að leita tilboða í tryggingar vegna fjármálafyrirtækjaóstjórnar.

Það dugar ekki að kjósa, það hefur sýnt sig.

Hvað er til ráða?

Um helgina fór ég á sýningu Kristínar Gunnlaugsdóttur listakonu í Sal Íslenskrar Grafíkur, Tryggvagötu 17, hafnarmegin. Yfirskrift sýningarinnar er Veggteppi.

Þegar ég heyri þessa listakonu nefnda á nafn dettur mér iðulega í hug fíngerðu íkonarnir sem hún hefur málað svo og fagurlega skreyttir miðar sem hún hefur teiknað og prýða eðal vínflöskur.

Nýlega gerðumst við vinir á fasbókinni þótt okkar kynni hafi verið sama og engin. Það vakti forvitni mína þegar ég sá komment fasbókarvina Kristínar við verkum hennar á sýningunni Veggteppi.

Það fyrsta sem mér datt í hug þegar ég horfði á verkin var eitthvað á þá leið að nú hefði hið heilaga stigið til jarðar. Það var Maríumyndin af konunni með geislabauginn sem kveikti þær hugrenningar. Hér er María mey í nýju hlutverki. Blessuð konan er orðin sýnileg fyrir neðan mitti, hún er nakin, sköp hennar hafa meira að segja fengið lit og þaðan streymir sköpunarverkið í allri sinni dýrð. Hin heilaga hefur gengist við hinu allra heilagasta í sér.

Það væri líka hægt að segja þetta á ögn grófari hátt (líkt og striginn sem listakonan saumar myndirnar á): María mey hefur gengist við klofinu.

Nýtt líf er bæði endapródúkt kynlífsathafna og upphaf. Fæðandi konan í rólunni með angistarsvipinn bendir okkur á það.

Ég nefni yfirskrift þessa pistils Já, svona er lífið og ástæðan er sú að það sem veggteppin hennar Kristínar sýna er einmitt það. Sýnileiki titrarans eiturbleika var hressandi sjón. Já svona er lífið. Konur fróa sér, þær nota titrara, þær eru munúðarfullar og kynæsandi í háhæluðum svörtum stígvélum. Og þær una sér einar.  Og geta líka verið einmana.

Eins og við er að búast hafa viðbrögð fólks við sýningu Kristínar verið blendin. Svo segir hún sjálf frá í Fréttablaðinu um  síðustu helgi.

Þeir sem hafa höfuðið uppi í skýjunum eiga víst erfitt með að sjá grasið.

Ég skrifa í gríð og erg í litlu, svörtu bókina mína um þessar mundir.

Í hana rata allar mínu innstu hugsanir.

Um ákveðna viðskiptahugmynd.

Sem kveikir í mér.

Þess vegna fylgir litla, svarta bókin mín mér við hvert fótspor.

Stjórn Hagsmunasamtaka heimilanna blés til vinnufundar í morgunn.

Unnið var í nokkrum vinnuhópum og ég var ásamt góðu fólki að skoða baráttuaðferðir og sýnileika samtakanna.

Margt athyglisvert og þarft kom fram í niðurstöðum allra vinnuhópanna.

Ég ákvað að vera með því réttlætiskennd minni hefur svo gersamlega verið misboðið hvað lántakendur snertir í þessu landi. Einnig er þessi vinna tækifæri til að beina langvarandi gremju minni í uppbyggilegri farveg.

Ég geri ráð fyrir niðurstöðurnar verði kynntar á heimasíðu Hagsmunasamtaka heimilanna og að samtökin muni nota þær í að gera starfið öflugra.

Kröfum samtakanna hefur ekki verið mætt svo heitið geti. Lántakendum hafa verið boðið málamyndarúrræði sem duga í raun og veru ekki.

Fólk verður að átta sig á að baráttan gegn ánauð lántakenda er barátta fyrir sanngirni, réttlæti og eðlilegum lánakjörum sem gagnast öllum sem vilja búa á skerinu. Það gerir reyndar þorri þjóðarinnar nú þegar en lausnin er samt ekki enn í sjónmáli.

Fyrst þegar fjármálastofnanir og stjórnmálamenn átta sig á og raunverulega finna til samtakamáttar lántakenda þá breytist kannski eitthvað.

Það er eitthvað svo ótrúlega bogið við það, eitthvað er mikið að, þegar  fjármálastofnunum og yfirvöldum finnst það sjálfssagt að blóðmjólka lántakendur,  gera eigur þess upptækar og láta alla ábyrgð á efnahagsóstjórninni lenda á herðum lántakenda.

Það er hróplegt óréttlæti og í raun stórfurðulegt að það skuli líðast að láta þá sem tjóninu ullu ákveða líka hvernig þeim sem urðu fyrir tjóninu skuli það bætt (málamyndaúrræðin).

Nýverið var haldið málþing á Læknadögum á vegum Félags íslenskra fæðingar- og kvensjúkdómalækna þar sem fjallað m.a. var fjallað um fegrunar- og lýtaaðgerðir á kynfærum kvenna. Einnig var varpað fram þeirri spurningu hvað séu eðlileg kynfæri kvenna. Tilefnið málþinginsins var að það er vaxandi eftirspurn eftir aðgerðum af þessu tagi og sitt sýnist hverjum um þá þróun.

Ég sé ekkert athugavert við það að fara í lýtaaðgerð ef kynfærin hafa til dæmis skaddast vegna slyss eða eftir fæðingu. Hins vegar sé ég enga ástæðu til þess að konur fari í aðgerðir til þess að breyta útliti píkunnar bara ef henni finnst útlitið ekki nógu flott eða aðlaðandi.

Í pistlinum langar mig að velta aðeins fyrir mér hvers vegna konur vilji breyta útliti kynfæranna í fegrunarskyni.

Ekki er vitað hversu algengt það er að íslenskar konur fari í aðgerðir á kynfærum til þess eins að vera með „flottari píku“ því miðlæg skráning er ekki fyrir  hendi. Á málþinginu kom fram að að minnsta kosti 22 íslenskar konur hafi farið í aðgerð af þessu tagi. Hins vegar hefur aðgerðum af þessu tagi fjölgað verulega sumstaðar erlendis. Í viðtölum við konur á stofunni minni hef ég ekki tekið eftir því að konur almennt séu óöruggar með píkuna á sér.

Ég man aðeins eftir tveimur konum, af öllum þeim konum sem ég hef rætt við í ráðgjöfinni, sem báðum fannst að þær hlytu að hafa of víð leggöng. Ég hef aldrei heyrt í konu sem var óánægð með útlit píkunnar. Langflestar konur eru bara sáttar við sig eins og þær eru skapaðar. Það skiptir mestu máli er að hafa heilbrigðan líkama svo hægt sé að njóta atlota svo ánægja sé möguleg.

Ég hef svolítið velt fyrir mér hvers vegna konur vilji fara í aðgerð til að fá hið ímyndaða fullkoma píkuútlit (sem er hvort eð er ekki til). Mér finnst frekar ólíklegt að elskhugar eða ástkonur hafi verið að kvarta yfir píkuútliti kærustunnar eða eiginkonunnar.

Mig grunar að konur sem langar í þetta fullkomna píkuútlit séu móttækilegri en aðrar gagnvart kröfum um flott útlit. Hafa ef til vill ekki nógu gott sjálfstraust. Sé eitthvað til í því er píkufirringin (nýyrði mitt) kannski angi af sama meiði og þegar konur halda að andlega líðanin verði betri „bara“ ef hún fær stærri brjóst, minna nef, stærri varir -og svo framvegis. Það að geta ekki sætt sig við eigið útlit og líkama er ekki nýtt af nálinni. Líkamsfirringin er löngu orðin staðreynd (og hjá körlum líka).

-Og nú hefur firring píkunnar bæst við. Það að vera óánægð með píkuna af því barmarnir eru misstórir, þeir lafa og eru sýnilegir. Hvað er næst? Að vera ónægð hvernig hnén líta út?

Engin sérstök athugun hefur verið gerð á því hversu mikil aukning hefur orðið á neðanrakstri hjá konum. En það er orðið algengara en áður var að konur raki sig að neðan, að öllu eða mestu leyti. Þegar píkan er rökuð og ekki hár að sjá sést allt. Það er kannski ein ástæðan. Loksins þegar sköpulag píkunnar sést almennilega er konan ekki sátt. Heldur að það sé til eitthvað fullkomið píkuútlit.

En fullkomið eða eitthvað sem mætti nefna eðlilegt útlit píkunnar er ekki til. Líkt og líkamar fólks er útlit kynfæra, bæði hjá körlum og konum, einfaldalega mismunandi.

Í kynferðislega opinskáu myndefni eða klámi fer ekki mikið fyrir fjölbreyttu píkuútliti. Það þarf stundum að hafa svolítið fyrir því að finna konur í klámmyndaheiminum með annað en „klámpíku“ útlitið (algerlega hárlaus, með symmetríska skapabarma).

Hin margfræga sjúkdómavæðing gæti líka átt hér hlut að máli. Það er heljarinnar bissness að telja konum trú um að þær séu ekki í lagi; of feitar, of þunglyndar, ekki nógu vel farðaðar, með of mörg grá hár, með of lítil brjóst, ekki nógu sexý, fá ekki nógu auðveldlega fullnægingu og þar fram eftir götunum – eða með of stóra eða misstóra skapabarma. Til að lina „þjáningar“ kvennanna spretta svo fram ótal vörur, lyf og aðgerðir til bjargar.

Aðgerðir á kynfærum kvenna í fegrunarskyni geta verið varhugaverðar. Mikið af taugaendum og kirtlum er í skapabörmum sem eiga sinn þátt í eðlilegri skynjun og kynsvörun. Það kann ekki góðri lukku að stýra að vera að krukka í taugar og húð á þessum stað, það segir sig sjálft. Nokkur hætta er á sýkingum og blæðingum í kjölfar slíkra aðgerða.

Þegar konur hafa farið í tíðahvörf dregur úr myndun estrogen hormóna og það minnkar skapabarma. Nærtæk spurning er þá hvaða áhrif eðlilegar öldrunarbreytingar hafa á þær konur sem hafa farið í skapabarmaminnkun. Frekari rannsóknir skortir en vísbendingar hafa komið fram um að þvert á það sem sumar konur halda, þá bæta slíkar aðgerðir ekki endilega andlega líðan eða kynlífsupplifun.

Í fyrra sá ég sýninguna Þú ert hér og hef ekki skemmt mér jafn vel á nokkurri leiksýningu, fyrr né síðar (síðar?).

Og nú er ég farin að hlakka til annars verks eftir sömu höfunda; þá Hall, Jón Atla og Jón Pál.

Fyrri sýning kumpánanna var ekki bara skemmtileg heldur hreyfði hún við mér á margan hátt. Hjálpaði mér að sjá í spéspegli sjálfsmynd manneskjunnar á breyskum tímum. Fór út af þeirri sýningu sáttari við sjálfa mig og aðra.

Ég fæ sjaldan mikið út úr því að sækja leikhús. Það er auðvitað ekki við neinn annan að sakast en sjálfa mig í þeim efnum. Ég virðist hafa ákveðna rörsýni hvað væntingar snertir. Að sýningin hreyfi við mér.

Oftar en ekki hundleiðist mér á leiksýningum, ég engist bókstaflega í sætinu og get varla beðið eftir að sýningunni ljúki. Finnst samtölin á sviðinu tilgerðarleg, skringileg, tilgangslaus. Samt fæ ég mér alltaf áskriftarkort því ég gefst ekki upp!

Og nú get ég hlakkað til að sjá sýninguna Góðir Íslendingar.