Jenný Anna Baldursdóttir

Þetta eru mín lokaorð.

Djók, fyrirsagnir selja, villingarnir ykkar.

Ég er farin héðan af Bingaeyju og þakka fyrir mig.

Ég nenni ekki að skrifa nein ósköp um það, er búin að því enda geng ég ekki um með neinar ranghugmyndir um eigið mikilvægi ólíkt nokkrum bloggandi mönnum sem ég þekki.

Ég er einfaldlega ekki stemmd í að blogga fyrir suma.

Ekki Davíð, ekki Binga.

Ég fer því á DV.

Eins gott að þar komi ekki einhver hrunplebbi og kaupi þann miðil líka til að hafa áhrif á umræðuna.

Þá tek ég hatt ritstjórans og hoppa á honum, ég sverða.

Það verður trámatísk upplifun, bæði fyrir hatt og mann.

Takk þið sem hafið komið hér og lesið bloggið mitt.

Já, þið öll, líka þið sem tæmduð úr hlandkoppnum ykkar yfir kommentakerfið mitt.

Það voru forréttindi að fá að henda ykkur út.

Pang.

Ég held áfram að rífa kjaft á nýju bloggi.

Enívei, eníhá og svona er lífið, rarírarí.

Nenni ekki að taka Lúkasinn á karlamiðaða Eyju og dúbíus eignarhald miðla, ónei.

Tek bara mitt persónulega lyklaborð og skelli í lás á eftir mér.

Þið eruð velkomin í heimsókn.

Jaja, lífið er ljúft.

Þetta er ekki færsla um kynóra eða ranghugmyndir.

Ekki um sprungið dekk á hjóli atvinnulífsins.

Né um gróðursetningu kryddjurta án skjólveggs.

Hvað þá heldur um hlýnun jarðar.

Ekki verður minnst einu einasta orði á skökk kynjahlutföll í mannheimum, bloggheimum eða draumheimum.

Það verður ekki svo mikið sem snuddað utan í Icesavemálið, forsetann eða ríkisstjórnina.

Í þessari færslu verður eingöngu minnst á dimma nóttina og konuna sem býr til hafragrautinn þinn og stelur hörfræjum nágrannans til að laga í sér meltinguna.

Þessi færsla er um hættulausa hluti.

Svona í trúnaði sagt þá erþetta kolvetnisjöfnun.

Í dag bakaði ég brauð og bjó til chilisultu.

Það var femínískur gjörningur sem lukkaðist upp á fimmtíuprósent.

Og eins og alltaf þegar hlutir gerast eru engin vitni til staðar.

Ðe storí of mæ lásí læf.

Baldur Hermannsson er dörtí old man og það er ekkert krúttlegt við það.

Enginn sjarmi getur verið yfir kalli á síðari hluta æviskeiðs sem heldur að það sé húmor að óska konum kynferðislegs ofbeldis eða telja þær vilja láta nauðga sér.

Þeir sem fíla hann eru flestir gamlir sorakallar sem eru jafn uppfullir af kvenfyrirlitningu og hann sjálfur.

Sumir vilja meina að þetta sé háþróaður svartur húmor hjá kennaranum en ég sem er sérlegur áhugamaður um dekkri og beittari hliðar „kímnigáfunnar“ sé hvorki ris né pönslæn.

Baldur Hermannsson er aumkunarverður subbukall, svo einfalt er nú það.

Hversu glatað er það að gefa þá skýringu á orðum sínum að hann sé gamall strigakjaftur.

Svona krúttlegur kall sem af gömlum vana veður áfram eins og bilaður valtari í þokumistri heilastöppunnar í hausnum á sér, að eigin mani, nóta bene!

Reyndu að komast yfir sjálfa þig gamli geithafur!

Ég bíð eftir að Baldri verði boðið hingað á eyjuna til að blogga.

Nýji ritstjórinn og Bingi hljóta að veiða hann í bloggháfinn og troða honum upp á efri hæð forsíðunnar hjá sér ásamt hinum köllunum sem fyrir eru á fleti.

Stallarar eyjunnar eru allir með typpi.

Annars má hann fá mitt pláss ef hann vill dvelja í kjallaranum með hinum nóboddíunum.

Hef ekkert á móti selskap margra þeirra ágætu manna sem hér blogga.

En þetta er að verða eins og fjandans frímúrararegla eftir ritstjórnar- og eigendaskiptin.

Kallarnir í salnum og kellingarnar í uppvaskinu.

Það er kominn tími á að fara að pakka og þakka fyrir sig.

Eitt er þó spot on hjá Binga og kó.

Þeir völdu sér ritstjóra með nafn sem hæfir stefnunni.

Það er hann Karl um karl frá karli til karlaklúbbs.

Fokkjú 2.

Ég kíki hér inn til að koma bráðnauðsynlegum hamingjuóskum að til skólastjóra Flensborgar.

Jamm.

Skólastjóri Flensborgar er með fyndinn kennara í starfsliði sínu sem jafnframt er sá vinsælasti í skólanum.

Skemmtikrafturinn heitir Baldur Hermannsson.

Kæri skólastjóri, en þú heppinn að hafa náð í vinsælan kennara sem er líka ógeðslega fyndinn á netinu.

Kennarastofa skólans hlýtur að liggja í hlátri yfir þeirri „hávísindalegu“ staðreynd að flestar konur dreymir um að láta nauðga sér en Baldur nær að koma þessari visku til skila á svo krúttlegan hátt inni á Feisbúkksíðu jafnréttissinnans Geira Góldfinger.

Kannski er ég bara úti að aka því ég kannast ekki við að konur dreymi um nauðganir í stórum stíl, en Baldur hlýtur að vita þetta betur en ég enda kennari.

Ofbeldisglæpir eins og barnaníð og nauðgun eru þá svo rómó og æsandi, hvernig læt ég.

Hvað er fólk að fríka út þó Baldur láti þau orð falla inni á sinni prívatbloggsíðu að níumenningana beri að setja í gapastokk og beita konurnar í hópnum kynferðislegri áreitni sem viðbótarrefsingu?

Maðurinn er að grínast.

Hahahahaha.

Ég næ þessu alveg hjá skólastjóranum, kennarar eiga að vera skemmtilegir og vinsælir fyrst og fremst.

Enda „hávísindalega“ sannað mál að fólk fer í skóla til að hafa gaman.

Alveg standandi partí.

Ég ítreka því hamingjuóskir mínar til skólastjórans í Hafnarfirði og í leiðinni vil ég þakka kennaranum sem er með húmor á við stíflaða rotþró fyrir að deila honum með okkur hinum sem erum svo óheppin að fá ekki að njóta kennslu hans í Flensborgarskóla.

Ætti ég barn í bekk Baldurs Hermannssonar þá væri ég alveg í skýjunum.

Ég væri svo ánægð með að barnið mitt væri hjá vinsælum kennara með húmor.

Ég sé þennan skólastjóra alveg fyrir mér þegar hann gaf vinsælasta kennaranum áminningu fyrir tiltækið.

Alveg: Hahahahaha, Baldur, þú mátt ekki djóka svona á netinu, hahahahaha, þú ert ógissla fyndinn en kerlingarpíkurnar, þessar bitru sem fá aldrei að ríða verða alveg brjálaðar.  Hahahaha.

Ég slít af mér útlimi af eintómri kátínu.

Jaja, man.

Ég er eiginlega ekki hérna.

Ég er í raun hvergi í augnablikinu, á leiðinni heim að heiman.

Fyrir mér er það stórkostlega trámatískt að ferðast á milli landshluta um hávetur.

Maður er ekkert í þessari endalausu hvítu auðn.

Djísús.

En…

Er á lífi og rúmlega það.

Bara til að róa ykkur sem voru farin að óttast um mig eða vonast eftir að ég væri horfin út í sæbertómið.

Ég er hið lifandi búmmerang.

Bjúgverpill dauðans.

Kem aftur – kem alltaf aftur.

Sjáumst á morgun, eða hinn, eða hinn.

Ef guð lofar offkors.

Þetta var tótallí og algjörlí ljóð í moll.

Það er auðvitað ekkert minna en gjörsamlega súrrealískt að sjá vendingarnar í fylgishópi forsetans þessa dagana.

Fréttablaðið gerði könnun.

Vill fólk að Ólafur Ragnar bjóði sig fram í fimmta sinn að ári var inntak spurningarinnar svona sirkabát.

Helmingur er æstur í það: Alveg já!

Ég er ekki hissa á því, Ólafur Ragnar er blautur draumur ákveðins hóps æsingamanna.

En, hver hefði trúað því að :

A) ÓRG sækti mestan stuðning til Framsóknar (reyndar er hann gamall Frammari en samt)?

B) Að æst stærsti aðdáendahópurinn væru sjálfstæðismenn (eruð þið ekki að fokking kidda mig?  Hinn forni fjandi orðinn aðal hjá íhaldinu á pari við Dabba)?.

C) Að lægsta hlutfall hýsterískra aðdáenda forsetans sé í VG?  Gamli Allaballinn ÓRG alveg súperóvinsæll meðal gamalla félaga.

Það má með sanni segja að allt sé forgengilegt í þessum heimi.

Munur en í denn þegar fólk haggaðist ekki í pólitíkinni og það var ekki einungis spurning um atkvæði, það var spurning um lífsviðhorf og að halda sér við sinn upphaflega flokk.

Kannski er þetta bara hið besta mál.

Ég kaus ekki ÓRG þegar hann bauð sig fram í fyrsta sinn.

Ég kaus Guðrúnu Agnarsdóttur og ég þakka mínum sæla fyrir það.

Ég held að himnarnir mættu opnast og jörðin springa áður en ég gæfi prótótýpu lýðskrumarans á Bessó atkvæði mitt.

Til að fyrirbyggja allan misskilning þá er það ekki vegna Icesave en ég fer ekki lengra út í það mál.

Ekki koma mér í ham.

Það myndi enda með að mér yrði súað.

Jésús minn á fjallinu og á leið í fokkings galeiðuna hvað ég er hissa.

Aldrei þessu vant sá ég Spjallið með Sölva Helgasyni í vikunni.

Sá einhvers staðar að það væri í opinni dagskrá.

Þar var viðtal við rasista (ó fyrirgefið, þjóðernissina).

Margir sem ég hef talað við segja að það eigi ekki að gefa svona fólki plattform til að tjá mannfjandsamlegar skoðanir sínar og breiða út hatrið sem óneitanlega er fylgifiskur þjóðernishyggju, þó hugmyndafræðin haldi hvorki vatni né vindi og byggist á lygi og fáfræði.

Ég var á þeirri skoðun lengi vel en er það ekki lengur.

Um að gera að rigga þessum mannöpum upp og sýna þá til að fólk geti dæmt sjálft um hvað málið snýst.

Ég vissi ekki hvort ég ætti að hlæja eða gráta.

Flokkun tegundanna gerir gæfumuninn vilja rasistarnir meina.

Allir heima hjá sér í sinni menningu (djísús).

Hvítir, gulir og svartir, drapplitir og gyðingar.

Það sem stóð upp úr í þessu stutta viðtali sem var svo sem ekki neitt nema bullið eitt var umræðan um Adólf Hitler.

„Hann gerði margt gott“ sögðu Einsteinarnir.

Þar nægði að nefna hina stórkostlegu Wolsvagen-bjöllu og læknavísindin (gleymdu átóbönunum, bömmer).

Já, hugsaði ég, Hitler gerði svakalega mikið fyrir læknavísindin.

Mér hlýnar um hjartaræturnar þegar ég minnist allra þeirra afreka.

Heimurinn má má ekki gleyma hinum stórkostlega lækni og mannvini Dr. Mengele sem starfaði ötullega við rannsóknir í nafni foringjans.

Maður þarf að klípa sig í handlegginn yfir þeirri staðreynd að það sé aktjúallí til fólk sem telur rasista og aðra mannhatara eftirsóknarverðar fyrirmyndir.

Það er einhver þjóðernishyggja í gangi þessa dagana þannig að svona viðtöl eru fín leið til að stemma stigu við þeim ósköpum.

Ég skil röksemdina um að best sé að ignonera óðinn til heimskunnar sem vellur úr munni þessara blábjána en ég er bara alls ekki sammála því eftir að hafa hugsað málið til enda.

Heimskan er reglulega tilbeðin af fjöldanum víða um heim með skelfilegum afleiðingum.

Held að það geri nákvæmlega ekkert fyrir mannkynið að láta eins og þetta pakk sé ekki til.

Og hana nú.

Þegar ég sá Ólaf Ragnar Grímsson, í fréttunum í kvöld plögga Guðríði Þorbjarnadóttur, landnámskonu, langaði mig að rífa af mér útlimina og kveikja í hárinu á mér.

Að lágmarki.

Helvítis þjóðrembingur og kjaftæði alltaf hreint.

Hvað er að ÓRG og þeim sem alltaf hreykja sér af þjóðerni sínu og landfræðilegri legu, eins og það sé eitthvað afrek að hafa fæðs hér en ekki á Páskaeyjum?

Ekki misskilja mig, það litla sem ég veit um Guðríði er góðra gjalda vert og eflaust hefur hún rokkað á ferðum sínum um heiminn ein fyrst kvenna en það vitum við auðvitað ekkert um.

En það er ekki nóg fyrir ÓRG, að hans mati þá gerði hún ekkert minna en að finna lönd og fæða barn sem var fyrsta hvíta barnið í Ameríku.

Ólafur ætlar að æða á páfa og láta hann um að umskrifa heimssöguna, ekkert minna.

Liggur eitthvað á?

Ólafur Ragnar verður að blása upp og ýta undir þjóðrembing í hvert skipti sem hann opnar munninn.

Hann virðist vita upp á hár hvað vekur ástir hins beygða Íslendings,

Ég er orðin svo leið á þessum leiðinda kæk í kallinum og öllum hinum sem finnst það alveg ofboðslegt issjú að vera fremstir og bestir í heimi.

Ef ekki í bankamálum, þá í landafundamálum eða bara einhverju.

Mér finnst mikilvægast nú um stundir að við glápum í eigin barm, lítum í kringum okkur og sjáum hvað við erum gjörsamlega laus við að vera „bestust“ allra heima hjá okkur þar sem það skiptir mestu máli.

Í kvöld var verið að fjalla um öryrkja en skýrsla um hagi þeirra er að koma út.

Þeir lifa í sárri fátækt, sem eru reyndar ekki fréttir, en ágætt að fá það á hreint eftir viðurkenndum leiðum.

Það er farið illa með marga á Íslandi, nú um stundir og enn er haldið áfram að berja á þeim sem best liggja við höggi.

Ekki erum við sérstaklega barnvæn þjóð og ekki hömpum við eldra fólkinu okkar heldur.

Við sökkum á mörgum sviðum þar sem virkilega reynir á.

ÓRG fer ekki með það til páfans, æm telling jú.

Erum við svona ofboðslega merkileg þegar upp er staðið?

Við erum eiginlega ofdekraðir og útblásnir rembingar og ég verð sannfærðari um það um það með hverjum deginum sem líður.

Svo má Ólafur fara til Rómar í sinni tilgerð og yfirborðsmennsku og ég vona bara að styttan af Guðríði bráðni ekki úr leiðindum og aulahrolli yfir montinu í honum.

Mér er minna sárt um páfann.

En við erum hvorki betri né verri en umheimurinn.

Við erum manneskjur með öllu sem því fylgir.

Get over it.

Benedikt Erlingsson sagði í útvarpi í gær að Ríó Tintó fyrirtækið hafi verið dæmt fyri rmorð.

Það mun ekki vera rétt hjá Benedikt.

Hið rétta í málinu er, skv. Ólafi Teit Guðnasyni framkvæmdastjóra samskiptasviðs Alcan er eftirfarandi:

Árið 1999 var hafin rannsókn á meintum mannréttindabrotum á svæðinu, sem Mannréttindastofnun Indónesíu framkvæmdi. Niðurstaðan var sú að í einhverjum tilfellum hefði verið brotið á réttindum fólks. Meðal annars hefði fólk verið neytt til að flytja gegn vilja sínum og mótmælendur sem reyndu að stöðva rekstur námunnar voru hnepptir í varðhald. Rio Tinto viðurkenndi þessi brot og greiddi út bætur vegna þeirra. Ólafur tekur þó fram að fyrirtækið hafi hvorki verð sakað um lögbrot né ákært fyrir neitt og alls ekki morð, eins og Benedikt hélt fram.

Ó, Benedikt hlýtur að vera í rusli.  Einhver smá mannréttindabrot svona hér og þar er ekkert til að  hafa áhyggjur af.

Meiri smámunasemin alltaf í þessum umhverfisnötturum.

Burtséð frá mannréttindabrotum og/eða morðum í þessu sambandi þá velti ég því fyrir mér hvort blaðamenn sem taka svona pr-djobb hjá stjóriðjufyrirtækjum séu ánægðir með starfsvettvanginn.

Ég hefði haldið að fylgdi því verulega vond tilfinning að þurfa að fegra umhverfis- og mannréttindabrot og sennilega eins langt frá blaðamannadraumnum og hægt er að komast.

Þetta er svo djöfulli paþetikk eitthvað.

Mér er hins vegar sagt að þessi vinna sé afskaplega vel borguð og ég skil alveg hvers vegna.

Ég hef svo gaman að því að sjá Pál Baldvin og Kolbrúnu Bergþórsdóttur tuða og vera ósammála, minnir mig á mín yndislegu hjónabönd í nútíð og fortíð..

Páll Baldvin er alveg minn maður enda á ég oftar en ekki skoðanalega samleið með honum.

Oh…

Í gær var það Bláa bókin, eða Skólaljóðin sem voru ástæða heitra umræðna í Kilju gærkvöldsins.

Það er búið að endurútgefa kverindið.

Kolla var hrifin (hún var líka yfir sig hrifin af Tíu litlum negrastrákum þannig að ég er ekkert í rusli þó ég deili ekki hrifningu hennar).

Páll Baldvin var langt því frá júfórískur yfir bókinni.

Páll mæ man.

Ég fékk ekki þessa bók í skóla, er svo gömul, var með enn eldri útgáfu.

Við lærðum utanað.

Hver haldið þið að hafi haft tíu í einkunn í gegnum allan Melaskóla nema hún ég með límheilann?

Enn þann dag í dag get ég þulið upp án þess að reka í vörðurnar:

Ekkjuna við ána.

Gunnarshólma.

Sköpunina eftir Valdimar Briem, jamm og já.

Allt voru þetta ljóð um karla eftir karla nema eitt og eitt ljóð um fórnfúsar mæður.

Hefði ég ekki verið mötuð á Steini Steinarri, Þorsteini frá Hamri, Skáld-Rósu, Theodoru Thorarensen og fleirum og fleirum heima hjá mér hefði ég aldrei nokkrun tímann lært að meta ljóð að verðleikum.

Flest allir geta þulið utanbókar og verið að plana sumarfríið í huganum á meðan.

Þegar stelpurnar mínar gengu síðar í skóla var sama pyslutroðslan við lýði í ljóðakennslu.

Dætur mínar eru frjóar í höfðinu og lærðu sín ljóð með því að rappa þau.

Jaja, man.

Það ergir mig alltaf jafn mikið hversu lítinn sess í sögunni íslensk kvenljóðskáld hafa fengið (látum þessa yfirlýsingu ná yfir allar bókmenntagreinar, takk).

Eitthvað er þetta að skána núna enda eigum við til dæmis dúndurskáldið Gerði Kristnýju sem að mínu mati er fremst meðal jafningja.

Enívei, einíhá og vell, vell, vell.

Eitt af mínum uppáhaldsljóðum er eftir mína gömlu skólasystur og vinkonu Magneu J. Matthíasdóttur og er ekkert minna en sargandi brilljans.

Yfirlýsing

líf mitt

er ekki laugardagsvöllur

að þú getir leikið þér

í fótbolta

með tilfinningar mínar

***

líkami minn

er ekki vesturbæjarlaug

að þú getir svamlað þar

þér til hressingar

gegn vægu gjaldi ástarorða

***

hjarta mitt

er ekki aðalbókasafnið

svo þú getir sótt þangað

þær kenndir

sem falla best að smekk þínum

***

í stuttu máli

heyri ég ekki undir félagslega þjónustu

í reykjavík

heldur er ég kona

bý í skjerjafirði

og á mig sjálf

Magnea, Gerður Kristný og allar hinar flottu stelpurnar eiga að vera í nútíma skólaljóðum.

Ásamt strákunum offkors.

Hvað er að nútímanum?

Verða allir að vera löngu dauðir til að komast á blað eða því sem næst?