Jenný Anna Baldursdóttir

Ég get ekki stutt ríkisstjórn sem gefur hernaðarfyrirtæki starfsleyfi á Íslandi.

Sjálfstæðismenn eru auðvitað trylltir úr gleði enda hefur nærvera hers á Íslandi aldrei farið fyrir brjóstið á þeim heldur þvert á móti.

Þeir og Framsóknarflokkurinn settu íslensku þjóðina á lista yfir morðviljugar þjóðir sem murkuðu lífið úr almennum borgurum í Íran og gera enn.

Það eru landráð svo ég segi það beint út.

Ég trúi því ekki fyrr en ég tek á að þetta „atvinnutækifæri“ á Suðurnesjum verði að veruleika.

Hvenær selur maður land?

Er öllu fórnandi fyrir peninga og „atvinnutækifæri“?

Eru engin prinsipp eftir?

VG, ætlið þið að láta þetta viðgangast?

Djöfull er ég komin með upp í kok af hægri krötunum í Samfylkingunni.

Og vá, hvað það mun bresta á með fjöldaflótta stuðningsmanna VG ef þetta reynist múr- og naglföst ákvörðun.

Sorglegur dagur.

Herfa, herfa, láttu þig hverfa.

Í dag er alþjóðlegi kurteisisdagurinn.
Bannað að blóta og biðja fólki bölbæna.

Damn, damn, damn.

Nenni ég að æsa mig yfir því að Suðurnesjamenn vilji einkaher af því þá skapast mögulega störf og tekjur?

Her – einkaher sem ekki einu sinni er hægt að afla upplýsinga um að nokkru gagni, fyrirtækið er með lásí pósthólf í holu í Hollandi.

Ég trúi vart mínum eigin skynfærum.

Ég veit að atvinnuástand á Suðurnesjum er bágborið og auðvitað vill fólk komast í vinnu en má það vera við hvað sem er?

Sé það rétt að Suðurnesjamenn vilji hervæðast þá vinsamlegast bið ég þá að losa skagann frá eyjunni sem heitir Ísland.

Það er eins og þetta fólk þarna suðurfrá sem hæst lætur átti sig ekki á að það býr í landi með öðru fólki.

Reyndar þekki ég Suðurnesjamenn af góðu einu og þess vegna trúi ég þessu ekki fyrr en ég tek á.

Það er bara svoleiðis.

Sjálf menningarþjóðin sem stærir sig af Íslendingasögum, góðri menntun, fordómaleysi og víðsýni er ekki mjög menningarlega sinnuð í nafnlausum könnunum.

Hér stendur að lesa að 61% af þjóðinni sé andvíg listamannalaunum.

32,7% eru mjög andvígir þeim.

Mig grunar að hér eimi eftir að gamalli villu sem felur í sér fyrirlitningu á því sem list heitir alveg þangað til viðkomandi listamaður er dauður og metinn til fjár.

Það er eins og list verði til á færibandi í hádegishlénu, bara entútre og voila aftur með þig í dósaverksmiðjuna kallinn, spýttu í lófana og klóraðu þér ruddalega í rassinum.

Aumingjar sem nenna ekki að vinna eru listamenn kallaðar í ákveðnum kreðsum.

Plís, ef þetta stór hluti þjóðarinnar er svona þenkjandi hættið að kenna ykkur við menningu.

Djísús, stundum er eins og maður búi í risastórum hjólhýsagarði með allri þeirri „hámenningu“ sem slíku fylgir.

Allt andlegir Michelínmenn sem vita hvernig kaupin gerast á eyrinni.

Héðan í frá held ég því blákalt fram að ákveðinn þingmaður þurfi að hressa verulega upp á prósentureikningskunnáttu sína.

Hann er alltof varfærinn með tölur.

Ef einhver skilur drama þá er það ég.

Ég er var þétt upp við gussa þegar hann skóp frumgerðina af óhemju.

Ójá.

Ég er algjörlega þessi kona sem grípur um hjartað, hnígur niður á næsta stól og veinar: Guð minn góður er saltið búið?

Þess vegna var ég alveg intúitt þegar rannsóknarnefndin byrjaði að taka dramaköstin á blaðamannafundinum.

Ég nánast grét af samkennd þegar einn meðlima nefndarinnar sagði að upplýsingarnar í skýrslunni hefðu nánast grætt sig.

Snökt.

Þessi sami maður lagði líka til að það yrði gefið þriggja daga frí á línuna til að fólk gæti farið yfir skýrsluna.

Jájá, er hægt að gera mann eitthvað spenntari?

Ég skildi líka alveg alvöru málsins þegar Páll sagði við fyrstu frestun að aldrei hefði nein nefnd þurft að færa þjóð sinni þvílíkar upplýsingar.

Síðan hef ég alveg beðið eftir skýrslunni heilög í framan og  reynt að undirbúa mig undir útkomu og innihald.

En…

Nú er jafnvel tilfinningavendlinum mér nóg boðið.

Nú mun skýrslan ekki koma út fyrr en um páska, þessa eða næstu.

Í næstu viku verður blaðamannafundur um hvenær skýrslan komi út svona nákvæmlega skilst mér.

Um að gera að viðhalda spennunni þannig að fólk fái hækkaðan blóðþrýsting, óreglulegan hjartslátt og hrynji í taugaáfall af framlengdri spennu.

Málið er að almenningur er að reyna að skilja hvað gerðist í hruninu.  Hver gerði hvað og hver gerði ekkert.

Fólk hefur væntingar um að skýrslan svari þessu að einhverju leyti.

Kannski er þessi blaðamannafundur í næstu viku bara fyrsta þrep af mörgum.

Alveg: Þessi blaðamannafundur er haldinn til að tilkynna þjóðinni að það verður annar blaðamannafundur bráðlega þar sem við munum tilkynna hvenær skýrslan komi kannski út.

Halló.

Svo þegar bölvaður skýrsluafturkreistingurinn kemur þá verður fólk orðið svo örþreytt á biðinni og spennunni að því finnst lítið til koma og segir bara:

Var þetta allt og sumt?

Svo fýkur í almenning.  Sem er djöfulli reiður nú þegar.

Þetta er ábyrgðarhluti þessar eilífu frestanir, vika hér, vika þar.

Fyrir mér er þessi skýrsla dauð.

Svo geta þeir grátið í kór karlarnir í nefndinni.

Búfokkinghú.

Stundum þoli ég ekki að hafa rétt fyrir mér.

Eins og núna.

Ég bloggaði um það um daginn að nóvember/febrúar/marsskýrslan gæti orðið að apríl/maí/júnískýrslunni og svo framvegis.

Samkvæmt þessu er þessi pappír sem allir eru að bíða eftir að verða að aprílskýrslunni.

Guð gef mér þolinmæði – strax!

Án gamans krakkar þá er ég að missa húmorinn gagnvart þessari skýrslu og er nú formlega komin á sótsvartan bömmer.

Hfmrpfm

Ég var að lesa grein í Fréttablaðinu um sms-lán og fjárhagslega heilsu.

Greinin var ágæt.

En..

Ég segi þessu fjárhagsheilsukjaftæði stríð á hendur!

Auðvitað var það einhver jakkafatasnillingurinn í bönkunum sem graðkaði til sín hugmyndinni um heilsu og peninga og klíndi þessu tvennu saman.

Alveg: Hvernig ertu til fjárhagsheilsunnar vænan ? 

(Sá sem spyr svona spurninga er fífl og algjörlega líklegur til að skella vænuorðinu aftan við heimskulega spurninguna og kalla um leið á eilífa bannfæringu af minni hálfu sjálfum sér til handa).

Ég: Frekar slöpp svona (þungt andvarp og örlítill viðkvæmnislegur hósti – hóst).

En út af þessum heilsufarspælingum í fjármálalíffærinu þá er ég komin með skothelda leið til að bíða með að borga af einu og öðru hjá bankanum mínum sem btw er sú stofnun sem hefur auglýst grimmt að viðskipti við þá kalli fram fjárhagslega frábært heilsufar.

Ég veit hvað ég geri.

Ég tek á þeim fjárhagslegan púlsinn um mánaðarmótin.

Ég ætla að hringja í þjónustufulltrúann minn og tilkynna mig fjárhagslega sárlasna og ég hafi ekki heilsu í að greiða af helvítis láninu sem ég fékk um árið.

Jamm, ég er viss um að það verður fullkominn skilningur hjá þessari alltumvefjandi lýðheilsustöð fjármála á Íslandi.

Alveg: Láttu þér batna og hafðu svo samband þegar fjárhagsleg heilsa þín þolir þá staðreynd að þú ert að borga ógeðisvexti í hvert skipti sem þú dregur andann aulinn þinn.

Hvernig er það annars? 

Lifið þið fjárhagslega góðu kynlífi?

Er matarlystin fjárhagslega eðileg?

Er svefninn fjárhagslega heilsusamlegur?

Þurfið þið hjálp við að ná ykkur í fjárhagslegt form?

Eru fjárhagslegu aukakílóin að sliga ykkur svínin ykkar?

Allir út að hlaupa.

Með Vísakortin og budduna auðvitað enda bæði kort og veski orðin í útliti og líðan eins og berklaveikt skáld, húkandi undir súð á kálsúpukúr í raka og vosbúð.

Jamm.

Lifi heilsufarið.

Bakkabræður, Lýður og Ágúst ásamt Hreiðari Má voru að halda upp á endurheimt fyrirtækisins á Annabell´s í síðustu viku.

Annabell´s er flottur klúbbur sem kostar 15 millur að vera meðlimur í.

Tryggvi Þór Herbertsson, fjármálasnillingur hefur líka komið þar við.

Málið er að það hef ég líka – nananabúbú og það löngu fyrrir gróðæri og sennilega á þeim tíma sem Bakkabræður voru bleyjuklædd og slefandi horbörn.

Jiminneini!

Nítjánhundruðsjötíuogeitthvað var mér boðið á þennan klúbb með ónefndum kærasta sem ekki var íslenskur.

Var alveg á djamminu í Londres og svona, pínu ástfangin og það var gaman að lifa.

Jamm, svo dró ástmögurinn mig sem sagt með sér á þennan klúbb sem hann hefði kannski betur ekki gert hefði hann haft eitthvað á milli eyrnanna annað en kort af breska heimsveldinu.

Kannski hefði ég átt að gefa þessum manni nánari gaum.

Hann verandi meðlimur í svona flottum klúbb og alles.

Hefði kannski átt að giftast honum og eignast með honum litla fjármálasnillinga sem hefðu komið einhverju landi á hausinn og svona.

Neh..

Man að mér fannst hann leiðinlegur, snobbaður og sjálfupptekinn og klúbburinn hundleiðinlegur.

Í mínu tilfelli var aðeins pláss fyrir einn snilling í sambandi, með eða án klúbbskírteinis.

En samt er þetta alveg storí off mæ læf.

Ég heillast alltaf að blönkum mönnum með blik í auga.

Enda voru allir sætu strákanir á Speak Easy og Marquee í Londres á þessum tíma.

Þar átti ég heima.

Fokk hvað ég er mikil lágstétt.

Farin að ryksuga hjólhýsið og hræra í gambralögninni.

Í dag verður umræða um lokun nektardansstaða í þinginu.

Ég hvet fólk til að hlusta.

Í morgunfréttum RÚV var rætt við Geira á Goldfinger um málið.

Jájá, ég var alveg hissa þegar í ljós kom að Geiri var ósáttur við mögulegt bann. Döh.

Hvað um það, það sem kom mér hins vegar á óvart er að Geiri segir að konurnar, sem hann reyndar kallar „stelpurnar“ , sem vinna hjá honum séu margar um fertugt.

Alveg konur á miðjum aldri á súlunni.  Það er nýung.

Ha?

Geiri segir einnig að um helmingur „dansarana“ séu Íslandingar.

Þarna raðast inn upplýsingar sem koma verulega á óvart.

Súlustaðareigandinn þvertekur líka fyrir að mansal eigi sér stað á svona stöðum.

Um að gera að taka orð hagsmunaðila í málinu sem gulltryggðum sannleika.

Það er beinlínis illt innræti sem ræður því þegar fólk telur að menn sem hafa atvinnu af þessum bransa fari að segja eitthvað annað en pjúra sannleika um mansal eða ekki mansal.

Það er allt á sömu bókina lært hvað varðar innræti Íslendinga.

Viðtalið

Jabb.

Á forsíðu Fréttablaðsins í gær stendur stórum stöfum:

 “Bankarnir vilja blása lífi í bónuskerfi starfsmanna“.

Ég hef nú heldur betur ýmislegt við þetta að athuga.

Í fyrsta lagi þá vilja bankar ekki eitt eða neitt enda steindauð fyrirbæri síðast þegar ég gáði.

Vinsamlegast perónugerið takk (fyrirgefðu Geir).

Gylfi Magnússon segir að nauðsynlegt sé að halda bónusum innan eðlilegra marka og aðeins þeir sem eigi þá skilið fái.

Halló, gaman að þessu, hver á skilið hvað og hvenær? 

Gjörsamlega huglægt smekksatriði og út í hött.

Hverjir eru það nákvæmlega sem vilja endurvekja bónuskerfi bankanna?

Birna, Finnur og Ásmundur?

Bankamennirnir sjálfir kannski?  Æi krúttin.

Það segir nefnilega í fréttinni að vondu, vondu skilanefndirnar séu að bjóða í starfsmennina og bjóði þeim miklu hærri laun en bankarnir.

Búfokkinghú.

Ég heimta að fá að vita hvaða bölvuð ruglhænsni vilja koma bónusum á aftur.

Hitt sem ég er ekki sátt við er sú staðreynd að það sé yfirleit verið að hugsa á þessum gróðærisnótum.

Það eru milljón manns mælandi göturnar vegna atvinnumissis og alveg góður hluti þess hóps eru bankamenn.

Ráðið þá ef hinir fara.

Það er EKKI verið að auðga úran í bönkunum, né finna upp hjólið. 

„Get over your own importance“. 

Ég man ekki betur en að það hafi verið hvatakerfi bankanna sem hafi gert starfmennina brjálaða úr áhættugreddu.

Endilega tökum það upp aftur.

Alveg kominn tími á nýtt gróðæri með áættufjárfestingum og öllum pakkanum.

Næst kemur væntanlega viðtal við bankamann sem læðir því út úr sér að græðgi sé góð, alveg nauðsynleg í „eðlilegu magni“.  Bí só sjúr.

Kannski skil ég ekki bankamál, áhættusækni og önnur slík fyrirkomulög.

En kreppuna skil ég á eigin skinni og minna nánustu og ef ég man rétt þá átti viðkomandi hrun alveg lögheimili í viðkomandi bönkum.

Hingað og ekki lengra.  Stopp.