Illugi Jökulsson

Mér skilst að Sjálfstæðisflokkurinn – og þessir fáeinu bandamenn hans – ætli að halda áfram á morgun, mánudag, málþófi gegn tillögu um að stjórnarskrárfrumvarpið fari í þjóðaratkvæði.

Þetta er satt að segja orðið hryggilegt.

Sjálfstæðisflokkurinn á þrátt fyrir allt langa og merka sögu.

Að hann skuli nú – þegar þjóðin sér loks til lands eftir ólgusjó sem hann og félagar komu okkur í – að hann skuli þá líta á það sem helsta hlutverk sitt að þumbast móti stjórnarskrárfrumvarpi sem getur bara orðið til bóta fyrir þjóðina og stjórnkerfið í landinu.

Ósköp er það trist hlutskipti hjá söguríkum stjórnmálaflokki.

Kristjón afi minn var mikill sjálfstæðismaður.

Af hugsjón.

Sá hefði orðið hryggur við að horfa upp á hvernig komið er fyrir flokknum núna.

Sjálfstæðismenn hamast enn á Alþingi gegn stjórnarskrárfrumvarpi stjórnlagaráðs, ásamt fáeinum bandamönnum sínum.

Þeir munu vafalítið stoltir segja barnabörnunum sínum frá því þegar lögðu allt í sölurnar til að berjast gegn þessu stórhættulega plaggi.

Viljiði ekki fá að heyra hvílík hætta steðjar að?

Arnar Jónsson les þetta afar vel.

Ég mæli sérstaklega með því að þingmenn hlusti á þetta. Eftir að hafa fylgst með umræðum á þingi um stjórnarskrárfrumvarpið, þá er alveg deginum ljósara að sumir þeirra hafa alls ekki lesið plaggið.

Hér er fyrsti hlutinn.

Hér er næsti – mannréttindakaflinn ógurlegi!

Og áfram hér.

Hérna eru nú líka aldeilis margar hættur á ferðum, ef trúa má sjálfstæðismönnum.

Kaflinn um Alþingi er hér – mikil bót verður að honum!

Hagsmunaskráning þingmanna og fleiri kemur hér til sögu.

Brautryðjendagreinar um málskotsrétt þjóðarinn eru hér.

Kaflinn um forseta Íslands er hérna.

Hérna er svo kaflinn um ráðherra og ríkisstjórn.

Áfram hér – allt til mikilla bóta!

Dómsvaldið er hér – hefði betur verið komið í gildi fyrir löngu.

Hér er svo komið að sveitarstjórnum.

Þá eru það utanríkismálin.

Síðustu ákvæðin eru svo hér.

Verði stjórnarskrárfrumvarp stjórnlagaráðs samþykkt mun það hafa margvíslegar breytingar til bóta í för með sér í íslensku samfélagi.

Því er sorglegt að horfa upp á grimmilega andstöðu Sjálfstæðisflokksins við þetta frumvarp.

Nú á að reyna að koma með öllum ráðum í veg fyrir að þjóðin fái að segja álit sitt á þessum frumvarpi.

Málþófið á Alþingi af hálfu sjálfstæðismanna er gjörsamlega óboðlegt.

Sjálfir segja þeir:

„Nei, þetta er ekkert málþóf.

Við þurfum bara að ræða þetta mál í þaula. Þetta er jú flókið mál.

Og réttast væri að ríkisstjórnin tæki það af dagskrá því það truflar um umræður um önnur og mikilvægari mál.“

Nú skulum við sjá.

Ég lagði á mig að skrifa upp upphafsræðu Sjálfstæðisflokksins við umræðurnar í dag, hana flutti Árni Johnsen.

Svo kom Pétur Blöndal til „andsvara“ – og þegar Árni fór svo og svaraði ræðu hans, þá glotti hann skelmislega til Péturs.

Svakalega vel æft leikrit, ha?

En lesið nú ræðu Árna Johnsen.

Veltið því fyrir ykkur hvort hún er í raun framlag til umræðu um stjórnarskrá lýðveldisins.

Eða er það einmitt þetta sem eyðir tíma frá umræðum um mikilvæg mál samfélagsins?

Í þetta fór hálftími af tíma þingsins í dag.

Lesið framlag Péturs Blöndal. Einu sinni hafði ég álit á Pétri Blöndal.

Einu sinni hafði ég líka álit á Sjálfstæðisflokknum.

En í alvöru talað, lesið þetta!

Ekki bara skauta yfir það, lesið það í raun og veru og sjáið hvað Sjálfstæðisflokkurinn hefur til málanna að leggja.

Sjálfstæðisflokkur Bjarna Benediktssonar.

Yngra.

Árni Johnsen stígur í ræðustól 11.07:

Virðulegi forseti. Það mál sem hér er til umræðu er vanbúið og því er siglt fram til afgreiðslu á skjön við allar eðlilegar leikreglur. Víða í fátækari borgum heimsins eru götusalar sem selja ýmiss konar varning á gangstéttum og hafa í fæstum tilvikum leyfi til þess en reyna að bjarga sér. Sams konar háttur er nú viðhafður hjá hæstvirtri ríkisstjórn gagnvart Hreyfingunni, því það sem hún leggur áherslu á, hæstvirt ríkisstjórn, í dag er að þjóna undir Hreyfinguna og tiktúrur hennar í áherslum í stjórnmálum Íslands.

Um þetta snýst starf Alþingis í dag, og það er ekki björguleg staða, virðulegi forseti, það er í rauninni með ólíkindum að umræður um stjórnarskrá, nýja stjórnarskrá, skuli eiga sér forsendur á því sem nú er lagt upp með. Gegn niðurstöðu Hæstaréttar, gegn leikreglum sem að íslenska samfélagið hefur sett, og á hverju er von þegar ríkisstjórn Íslands hæstvirt vanvirðir og hunsar niðurstöðu Hæstaréttar og ætlar á þeim grunni að búa til nýja stjórnarskrá? Þó að ekki væri nema vegna þessara vinnubragða þá er þessi aðferð fyrir neðan allar hellur og ekki boðleg Íslendingum.

Það er bara á einföldu, á einfaldri íslenskri tungu, það er svindlað á leikreglunum til þess að þjóna undir Hreyfinguna, og það kom fram hér áðan spegilmynd af því sorglega ferli sem nú er í gangi í málflutningi hæstvirts forsætisráðherra þar sem ráðherra staðfesti að ríkisstjórnin ætti í samningaviðræðum við Hreyfinguna, samningaviðræðum við Hreyfinguna. Það verður gaman að vita hvort að Ríkisútvarpið skyldi segja frá þessu í fréttum. Væntanlega ekki, vegna þess að þetta er frétt. Þetta er ekki málflutningur, þetta er frétt. Og það verður eftir því tekið hvort að fréttastofa Ríkisútvarpsins með þá vaktmenn sem þar eru fyrir ríkisstjórnina, hvaða, hvaða döngun þeir hafa í sér til þess að segja frá hlutum á Alþingi eins og vera ber.

Samningaviðræður við Hreyfinguna, í þessu tilviki meðal annars um stjórnarskrá Íslands. Af hverju vill ekki hæstvirt ríkisstjórn semja við aðra stjórnarandstöðuflokka, eða ekki aðra, heldur bara stjórnarandstöðuflokkana, því að Hreyfingin er ekki lengur stjórnarandstöðuflokkur, af hverju vill hún ekki semja við stjórnarandstöðuflokkana eins og vera ber um verklag við gerð nýrrar stórnarskrár, þar sem engin ágreiningsatriði eru í málum sem skipta miklu. Engin ágreiningsatriði. En það er ágreiningur um eðlilegt verklag.

Þess vegna, virðulegi forseti, er það með ólíkindum að nú byggist allt á því eins og gert hefur undanfarin misseri að ríkisstjórnin sé að semja við Hreyfinguna um annað mál af þeim sem þeir lögðu mesta áherslu á, hið fyrra var að Landsdómur gengi eftir, og það mál er búið, en þá er eftir hitt málið, og allt þrek, öll orka hæstvirtrar ríkisstjórnar Íslands fer í þetta mál. Hvers eiga landsmenn að gjalda? Hvers eiga þeir að gjalda, þeir þúsundir Íslendinga sem eru atvinnulausir, nærri tugur þúsunda Íslendinga, sem hafa flæmst úr landi vegna atvinnuleysis, og hundruð fyrirtækja sem eiga undir högg að sækja vegna sinnuleysis stjórnvalda, hvers eiga þau að gjalda?

Hvers eiga heimilin að gjalda, þegar þessi mál verða stærstu málin? Stjórnarskrá Íslands eins og hún er í dag, hún er ekkert óbrúkleg, en hana má alveg lagfæra, en það truflar ekkert sem þarf að gera, til þess að stjórna Íslandi af markvísi, og festu, til árangurs fyrir þjóðina í heild. Þessi upplausn, virðulegi forseti, er auðvitað mjög knýjandi þrýstingur á Alþingi Íslendinga og um leið á forseta þings okkar, um að reyna að skipa þannig málum að tíminn nýtist í mál sem eru brýn og þörf og hrópa á úrlausn.

Háttvirtur formaður stjórnskipunarnefndar, stjórnskipunar- og eftirlitsnefndar, Valgerður Bjarnadóttir, sagði hér fyrir helgi að þetta væri spurning um hvort að tillaga stjórnlagaráðs ætti að vera grundvöllur að nýrri stjórnarskrá. Bíðum við. Þjóðfundur var haldinn, ágætis fundur og eðlilegur, skilaði nokkrum tugum tillagna, sem nánast allar voru almenns eðlis, um réttlæti, gott heilbrigðiskerfi, menntakerfi, og annað sem skiptir máli í okkar samfélagi, og er almenn viðmiðun og hugsun fólks hvar sem er á landinu, byggist á venjulegu brjóstviti, og skynsemi, þörfum og þrám, sem eru hluti af okkar lífsmunstri.

En að stofna síðan til stjórnlagaráðs, sem dæmt er ógilt af Hæstarétti, það er ekki vinnubrögð sem hægt er að fagna. Það verður að harma þau vinnubrögð, og það er auðvitað þannig, virðulegi forseti, að eini eðlilegi ferillinn í þessu máli er að vinna á grundvelli sáttar um breytingar. Það eru engin ágreiningsatriði eins og ég nefndi áðan sem skipta máli. Það eru allir sammála um til að mynda eignarrétt Íslendinga á auðlindum landsins.

En það er vandasamt að setja það inn í stjórnarskrá þannig að það haldi gagnvart alþjóðasamningum og alþjóðareglum. Þess vegna á auðvitað að staldra við í þessu efni og Alþingi á að taka málið til sín, Alþingi á að skipa nefnd sérfræðinga, lærðustu manna, reyndustu manna, þeir þurfa ekki endilega að hafa alltof stórar gráður, en þeir þurfa að hafa reynslu, og verkvit, og þessi hópur, hann getur tekið einhvern ákveðinn tíma til þess að setja upp tillögu að nýrri stjórnarskrá sem Alþingi vélar síðan um, sem Alþingi afgreiðir, og það getur síðan farið í og á að fara í þjóðaratkvæðagreiðslu, en þessi hráskinnsleikur með brot á leikreglum er vanvirðing við Alþingi Íslendinga.

Vanvirðing við íslenska þjóð. Og þetta meðal annars veldur því að mínu mati, virðulegi forseti, að jafnvel forseti Íslands er farinn að yfirbjóða Alþingi, hann er farinn að yfirbjóða Alþingi, í fyrsta skipti í sögu lýðveldisins, með því að gefa það í skyn að ef hann hefði aðstöðu til, þá mundi hann setja í þjóðaratkvæðagreiðslu frumvarpið um fiskveiðistjórnun við Ísland.

Hvaða vinnubrögð eru þetta, að setja þannig Alþingi Íslendinga, áður en mál er afgreitt á hæstvirtu Alþingi? Þetta er ekki heldur boðlegt, þetta er vanvirðing við Alþingi Íslendinga, og forseti Íslands á ekki að vanvirða Alþingi Íslendinga. Þetta er hluti af málum sem koma upp þegar svona upplausn ríkir, það verður sýndarmennska, það verður uppboðstaktík á málum sem eru alltof alvarleg til þess að menn geti leyft sér slíkt.

Í skjóli, eða á bak við þessar umræður, sem eru auðvitað knýjandi og mikilvægar, vegna þess að hvað glóra er í því, virðulegi forseti, að setja hér í þjóðaratkvæðagreiðslu tillögu sem er ekki hægt að greiða atkvæði um vegna þess að hún er ekki tillaga, hún er uppkast, hún er uppkast að einhverjum hugmyndum sem eru, sem er erfitt að útskýra, sem er erfitt að skilja, nema að hver og einn getur lagt sína merkingu í það, og hvaða glóra er í því að fara með þjóðaratkvæðagreiðslu um slíkt? Til þess þyrfti tillagan að vera markviss, klár og kvitt, og þá unnin af bestu vitund, og þekkingu allra sem eiga til að koma við samningu stjórnarskrár fyrir okkar lýðveldi.

Nei, á sama tíma og þetta á sér stað, þá liggja í láginni umræður um mikilvæg mál, til að mynda rammaáætlun, sem var komið samkomulag um í mjög vönduðu vinnuferli, og þorri, langstærstur hluti þess hóps sem vélað hafði um, var sammála um niðurstöðuna, en svo voru einhverjir sérstakir einstaklingar, sem að voru í þessum hópi sem æltuðu aldrei að semja um neitt og eru enn á tánum að brjóta niður það sem þessi nefnd sem fjallaði um rammaáætlun lagði til, og þá koma sérvitringar innan hæstvirtrar ríkisstjórnar einnig til skjalanna og fara að blanda sér inn í það sem búið var að ná samkomulagi um.

Virðulegi forseti, þetta er alveg það sama og hefur átt sér stað við breytingar á fiskveiðistjórnuninni, þar sem að stóri hópurinn var kominn að niðurstöðu um ákveðið verklag, sem að menn þurftu einfaldlega að pússa upp og hnýta upp, og setja lokahrygginn í það, en þá fóru sérvitringar innan ríkisstjórnarinnar að blanda geðþóttaákvörðunum inn í, trufla framgang málsins, og setja allt í upplausn, allt í upplausn. Og það er því miður sá vandi sem við gímum við í íslensku samfélagi í dag.

Það er talað núna um það, virðulegi forseti, að það þurfi að vopna íslensku lögregluna, það eru kröfur um það að vopna íslensku lögregluna. Ég vil benda á það að í skúffu Alþingis, í nefnd, liggur tillaga frá mér, og fleirum, um úttekt á Schengen-samningunum, með það fyrir augum að við segjum okkur úr Schengen, vegna þess að við gerum ekkert nema tapa á því, fjárhagslega, þjóðfélagslega og félagslega.

Það væri miklu nær að hleypa þessu máli í umræðu, og hæstvirtur innanríkisráðherra Ögmundur Jónasson lýsti því yfir að hann væri sammála þessari hugmynd, og tillögu, sem að ég lagði fram. Það væri miklu nær að við segðum okkur nú þegar úr Schengen, spöruðum peninga, og legðum niður hjal um það að vopna íslenska lögreglu. Þetta er bara eitt af ótal málum sem að mætti nefna. Sjómannaafslátturinn. Það bíður niður í skúffu, að tryggja sjómönnum sömu réttindi og öðrum stéttum landsins, að hafa fríðindi af vinnu fjarri heimilum sínum.

Nú er stefnan sú að sjómenn, sjómannastéttin á Íslandi, verði eina stéttin á Íslandi, sem að fái ekki notið slíkra hlunninda. Allar aðrar stéttir eiga að njóta þeirra hlunninda, skyldi fréttastofa Ríkisútvarpsins segja frá þessu? Nei, það er slorlykt af þessu máli, og þá er ekki sagt frá því, þá er ekki sagt frá því. Það er nú svo, virðulegi forseti, að nú standa öll spjót að hjarta Íslands.

Það er því miður ríkjandi í hættulegum mæli, hættulegum mæli, hatur, upplausn, stjórnleysi og óvinafögnuður meðal landsmanna. Óvinafögnuður! Og þjóðfélag sem byggir á, sem býr við slíkar aðstæður, nær ekki árangri, sem skyldi, það er svo margt sem að dregur máttinn úr fólki, vonina úr fólki, og ef að stjórnvöld bregðast því að taka af ábyrgð og festu á hlutum, hvort sem er til vinsælda eða óvinsælda, þá fer svo margt úrskeiðis, sem getur verið erfitt að laga, og verður sár sem seint grær, og kannski aldrei.

Virðulegi forseti, það er ekki vönduð vinnubrögð í þessum efnum. Þau eru óvönduð. Í líkingamáli: Eru það vönduð vinnubrögð þegar að snjöll hagleikskona möndlar heklunál sína og fetar nálina í gerð blúndudúks, það eru líka vönduð vinnubrögð þegar hrært er í góða uppskrift að pönnukökum, allt skiptir þetta máli, og af þessu gæti hæstvirt ríkisstjórn lært.

En hún vill ekki læra. Hún vill ekki læra. Og hæstvirtur forsætisráðherra er fyrsti forsætisráðherrann í sögu lýðveldisins sem stjórnar með olnbogum. Með olnbogum! Það er ekki björgulegt og er ekki gott til afspurnar fyrir skipstjórann í brúnni að ætla að vera með olnbogana á stýrinu. En þannig olnbogar ríkisstjórnin sig áfram …

[Hér vantar 1-2 setningar í upptökuna.]

… salar, víða um heim er ágætis fólk, og fólk eins og annað, en það er ekki það sem þarf að vera viðmiðun í vinnubrögðum. Það er ekki það sem þarf að vera viðmiðun, það verður að vera eitthvað háleitara og meira markmið, sem að er boðlegt því, að þurfa ekki að hlaupa undan því, ef einhverjir bílar, kerfismerktir, keyra um göturnar. Það er líka hluti af þessu, virðulegi forseti, að það hefur verið talað um búsáhaldabyltinguna.

Hér var engin búsáhaldabylting, og það vita allir sem að fylgdust með, hér var bylting þar sem að þingmenn úr hópi Vinstri grænna höfðu samið við þingmenn úr hópi Samfylkingar um að skapa upplausn til þess að Samfylkingin gæti vikið úr ríkisstjórn með Sjálfstæðisflokki, og farið undir sæng með Vinstri grænum. Það var búsáhaldabyltingin. Þetta var engin spurning um potta og pönnur, heldur einhver sængurver.

Virðulegi forseti, hugmyndin og framkvæmdin um þjóðfund var ágæt, og þar var safnað saman grunnhugmyndum, og það mikilvægasta í stöðunni í dag er að Alþingi taki málið í sínar hendur, skipi nefnd fróðustu manna, til þess að gera tillögur að nýrri stjórnarskrá, og síðan afgreiði Alþingi það mál, og vísi til þjóðarinnar. [11.27]

Pétur Blöndal veitir andsvar:

Frú forseti. Ég vil þakka háttvirtum þingmanni fyrir ágæta ræðu. Hann kom inn á sjómannaafsláttinn sem er náttúrlega hluti af kjörum þeirrar stéttar og má segja að falli undir umræður um stjórnarskrá vegna þess að sjómenn eiga jú að gæta – njóta jafnræðis við aðra borgara, við aðra þá sem vinna, sem eru fjarri heimilum sínum, eins og sölumenn og aðrir sem að fara til útlanda til að selja fisk, og aðrar vörur, og njóta dagpeninga …

Og ég vil spyrja háttvirtan þingmann hvort hann skilji það hvers vegna sjómenn fái ekki dagpeninga, þegar þeir eru á sjó, er þetta spurningin um það að þeir borgi fyrir fæði og húsnæði, því að þeir eru jú, búa um borð, fá húsnæði, og þeir fá fæði um borð, sem er ekki ódýrt, það er sennilega dýrasta fæði landsins, því að kokkurinn er með hlut, og spurningin er sú, væri ekki ráð að hækka laun sjómanna um svo sem eins og þúsund kall á dag, og svo láta þá borga fæði og húsnæði, og þá fá þeir sína dagpeninga, eins og aðrir, sem eru töluvert mikið hærri, og þeir mundu njóta sömu kjara og aðrir í þessu landi.

Árni Johnsen:

Virðulegi forseti. Ég þakka háttvirtum þingmanni, Pétri Blöndal, fyrir þessa ábendingu, hún er alveg rétt. Hvers vegna eiga sjómenn ekki að njóta sömu réttinda og aðrir landsmenn? Aðrir launþegar í landinu. Og það er ekkert tengt sérstaklega sölu á fiski, eða öðru, það er tengt allri vinnu, í landinu, sem er fjarri heimilum. Til að mynda, flugliðar sem fljúga frá Reykjavík í innanlandsflugi, njóta þessara fríðinda.

Allir, embættismenn og einstaklingar sem vinna fyrir fyrirtæki, og þess vegna er það óskiljanlegt, eins og háttvirtur þingmaður Pétur Blöndal spyr, hvers vegna sjómenn njóta ekki þessara réttinda. Það frumvarp sem liggur fyrir á Alþingi, í skúffu, miðar við sömu leikreglur og eru hjá Norðmönnum og Færeyingum, og þær eru í rauninni í lægri kantinum, miðað við leikreglur allra annarra Evrópuríkja í þessum efnum. Tölurnar sem um er að ræða eru fríðindi gagnvart sjómönnum, gagnvart fiskimönnum, þær eru aðrar gagnvart farmönnum, en gagnvart fiskimönnum, að þær miðast við Noreg og Færeyjar. Og þar er ágætis sátt um það og samkomulag.

Og það er í rauninni, í stuttu máli, miðað við það að hámark sjómannaafsláttar, sem að er reyndar í undantekningum getur verið um fjórtán hundruð og fimmtíu þúsund á ári. En hingað til hefur hámarkið verið um fjögur hundruð og fimmtíu þúsund. Um þetta snýst málið, að þarna sé farið réttlætisveg, að við séum í samfloti við okkar nágrannaþjóðir, þar sem þetta er ekki vandamál, en menn sitja við sama borð, en njóta jafnræðis.

Pétur Blöndal:

Frú forseti. Háttvirtur þingmaður fór aftur að tala um sjómannaafslátt. Nú hef ég flutt um það mörgum sinnum frumvarp um að afnema sjómannaafsláttinn, vegna þess að þeir, það er skekkja í skattkerfinu, að þeir borgi ekki sömu skatta og aðrir. En ég sé ekkert sem mælir gegn því að sjómenn fái dagpeninga, eins og allir aðrir sem eru fjarri heimilum sínum.

Ég skil ekki af hverju menn hreinlega ekki fara fram á að fá dagpeninga. Að þeir fengju dagpeninga og síðan yrði eins og hjá öðrum, skattfrjálst. Og þetta mætti gera með því að láta þá borga hluta af fæði og húsnæði, kannski einhverja óveru, og síðan fengju þeir mjög myndarlega dagpeninga, út á það, nákvæmlega eins og aðrir sem fara til útlanda.

Það skiptir ekki máli hvað menn eru að eyða í hótel og gistingu og fæði, heldur fá menn bara dagpeninga samkvæmt úrskurði opinbers aðila, sem að ákveður hvað dagpeningarnir eru miklir, og ég skora nú bara á sjómenn og samtök þeirra að drífa í því að koma þessu á lagg- á koppinn. Því ég sé ekki annað en þetta sé fundið fé fyrir sjómenn og kemur í staðinn fyrir sjómannaafslátt sem er ákveðin skekking á skattkerfinu.

Árni Johnsen:

Virðulegi forseti, það er óþarfi að vera að hártoga orðnotkunina, á sjómannaafslætti, dagpeningum, eða skattfríðindi. Við erum að tala um sama málið. Hugtakið sjómannaafsláttur hefur verið notað á Íslandi í nærri hálfa öld, en þær tillögur sem að liggja fyrir um breytingar á þessu, miða ekki við sjómannaafslátt, svo það sé skýrt tekið fram.

Þær miða við skattfríðindi, sem er, er á nótum dagpeninga, og nýjustu – það er miðað við nýjustu framsetningu á slíku, þetta er spurning um það að stjórnvöld viðurkenni þennan þátt í starfi sjómanna sem skattfríðindi vegna fjarveru frá heimilum, vinnu á vinnustað fjarri heimilum, og ef það er einhver staður á jörðinni sem er fjarri heimili, þá er það hafið, og þess vegna ætti þetta ekki að vera nein spurning, og þetta er spurning um það að afgreiða þetta hjá stjórnvöldum, þess vegna er frumvarpið lagt og málið er klárt, þegar að það verður gert, og auðvitað kemur að því að það verður gert.

Árni lauk máli sínu 11.34

Stjórnarskrá Íslands er Sjálfstæðisflokknum ekki heilagri en svo að hann telur sér sæma að senda Árna Johnsen í pontu til að fíflast eitthvað í fáránlegu málþófi til að reyna að stoppa stjórnarskrárfrumvarpið.

Hvar er sómi þessa flokks?

Er hann genginn í björg, eða grjótið hans Árna Johnsens?

Og hvar er sómi Alþingis ef enn á að vera hægt að koma í veg fyrir að fólk fái að segja álit sitt á stjórnarskrárfrumvarpinu með því að beita þessu ömurlega málþófi?

Stjórnarskrárfélagið biður fólk að senda þingmönnum tölvupóst eða SMS, svohljóðandi:

Kæri þingmaður
Nú stefnir enn einu sinni í að þingið neiti þjóðinni

um að segja hug sinn um nýja stjórnarskrá - að þessu

sinni með fundartæknilegum aðferðum. Ég tel þetta

brot á rétti mínum sem þegn í þessu ríki og krefst

þess að þingið taki sig tafarlaust saman og virði

rétt umbjóðenda sinna.

Hér gildir einu hvort þú sért í stjórn eða stjórnar-

andstöðu - þú átt að berjast fyrir mínum hag og

réttindum en ekki skýla þér bak við formsatriði.

Reglurnar sem þú vinnur eftir eru nefnilega

skrifaðar fyrir mig, en ekki til að klekkja á

pólitískum andstæðingum þínum.

Virðing mín fyrir þér og þinginu mínu,

sem þú situr í fyrir mína hönd, mun taka

stakkaskiptum hljóti þessi bón hljómgrunn

hjá þér.

Virðingarfyllst
NAFN

Netföng allra alþingismanna:

atlig@althingi.is,
alfheiduri@althingi.is,
arnipall@althingi.is,
arnij@althingi.is,
arnithor@althingi.is,
asbjorno@althingi.is,
asmundurd@althingi.is,
arj@althingi.is,
birgir@althingi.is,
birgittaj@althingi.is,
birkir@althingi.is,
bjarniben@althingi.is,
bgs@althingi.is,
bjorngi@althingi.is,
einarg@althingi.is,
eygloha@althingi.is,
gudbjarturh@althingi.is,
glg@althingi.is,
gudlaugurthor@althingi.is,
gudmundurst@althingi.is,
gunnarbragi@althingi.is,
helgih@althingi.is,
hoskuldurth@althingi.is,
illugig@althingi.is,
johanna@althingi.is,
jb@althingi.is,
jong@althingi.is,
jrg@althingi.is,
katrinja@althingi.is,
katrinj@althingi.is,
kristjanj@althingi.is,
klm@althingi.is,
lrm@althingi.is,
liljam@althingi.is,
ludvikge@althingi.is,
magnusorri@althingi.is,
margrett@althingi.is,
mordur@althingi.is,
oddnyh@althingi.is,
olinath@althingi.is,
olofn@althingi.is,
petur@althingi.is,
rea@althingi.is,
ragnheidurr@althingi.is,
marshall@althingi.is,
sdg@althingi.is,
ser@althingi.is,
sii@althingi.is,
sij@althingi.is,
siv@althingi.is,
skulih@althingi.is,
sjs@althingi.is,
svandiss@althingi.is,
tryggvih@althingi.is,
ubk@althingi.is,
vbj@althingi.is,
vigdish@althingi.is,
thkg@althingi.is,
thorsaari@althingi.is,
thrainnb@althingi.is,
thback@althingi.is,
ogmundur@althingi.is,
ossur@althingi.is

Skorum á fólk að senda sms (farsímanúmer

þingmanna) neðst:

"Kæri þingmaður. Leyfðu mér að kjósa um

stjórnarskrána mína. Kær kveðja. Kjósandi."

Atli Gíslason	        892-4814
Álfheiður Ingadóttir
Árni Páll Árnason
Árni Johnsen	        894-1300
Árni Þór Sigurðsson	693-9310
Ásbjörn Óttarsson	893-2395
Ásmundur Einar Daðason	896-1231
Ásta R. Jóhannesdóttir
Birgir Ármannsson	899-2242
Birgitta Jónsdóttir	692-8884 
Birkir Jón Jónsson	898-2446
Bjarni Benediktsson
Björgvin G. Sigurðsson	863-5518
Björn Valur Gíslason	868-9985
Einar K. Guðfinnsson
Eygló Harðardóttir	895-5719
Guðbjartur Hannesson	899-7327
Guðfríður Lilja Grétarsdóttir	848-0100
Guðlaugur Þór Þórðarson
Guðmundur Steingrímsson	695-6780
Gunnar Bragi Sveinsson	821-7070
Helgi Hjörvar	        697-9999
Höskuldur Þórhallsson	848-4805
Illugi Gunnarsson	896-1237
Jóhanna Sigurðardóttir
Jón Bjarnason	       862-6170
Jón Gunnarsson	       892-4277
Jónína Rós Guðmundsdóttir	847-5993
Katrín Jakobsdóttir	895-6052
Katrín Júlíusdóttir	894-6026
Kristján Þór Júlíusson	862-9100
Kristján L. Möller
Lilja Rafney Magnúsdóttir	866-2457
Lilja Mósesdóttir	898-7160
Lúðvík Geirsson	        894-5505
Magnús M. Norðdahl
Magnús Orri Schram	841-1700
Margrét Tryggvadóttir	698-6494
Mörður Árnason	        896-1385
Oddný G. Harðardóttir	863-4321
Ólína Þorvarðardóttir	892-3139
Ólöf Nordal	        896-3931
Pétur H. Blöndal	699-1943
Ragnheiður E. Árnadóttir	862-0028
Ragnheiður Ríkharðsdóttir	861-4196
Róbert Marshall	        661-8899
Sigmundur Davíð Gunnlaugsson	899-9346
Sigmundur Ernir Rúnarsson	690-0777
Sigríður Ingibjörg Ingadóttir	895-0272
Sigurður Ingi Jóhannsson	8930111
Siv Friðleifsdóttir	892-7646
Skúli Helgason	        695-6901
Steingrímur J. Sigfússon
Svandís Svavarsdóttir	845-5558
Tryggvi Þór Herbertsson	861-3162
Unnur Brá Konráðsdóttir	862-4241
Valgerður Bjarnadóttir	824-5845
Vigdís Hauksdóttir	899-3947
Þorgerður K. Gunnarsdóttir	892-0465
Þór Saari	        892-0294
Þráinn Bertelsson	894-5915
Þuríður Backman	        861-9031
Ögmundur Jónasson	894-6503
Össur Skarphéðinsson

Ég skrifaði um daginn pistil hér á Eyjuna þar sem ég agnúaðist út í sægreifaauglýsingarnar alræmdu.

Sjá hér.

Þessi pistill hefur orðið tilefni nokkurra umræðna á vef Eyjafrétta í Vestmannaeyjum.

Í þágu umræðunnar er kannski ástæða til að halda þeim til haga.

Þessar umræður eru kannski lýsandi fyrir bæði mínar skoðanir og annarra.

Sigursveinn Þórðarson skrifaði þetta hér og sakaði mig um að vilja stjórna því hverjir mættu hafa skoðun:

„Síðustu daga hafa auglýsingar frá aðilum sem eru á móti stórhættulegu kvótakerfi núverandi ríkisstjórnar verið áberandi á öldum ljósvakans. Um leið hafa skæruliðar ríkisstjórnarinnar sett sig í stellingar og hrópað hversu ógeðfelldar auglýsingarnar eru.

Allir sem þar koma fram hljóta að vera á launaskrá LÍÚ. Vibbalið …

Hrópherrar Jóhönnu eru duglegir að benda á þetta og setja alla undir sama hatt. Hvort sem um er að ræða verkstjóra í Grindavík eða sjómann að vestan. Allir hljóta þeir/þau að tala máli mafíunnar. Enginn hefur sjálfstæða skoðun …. nema þau.

Einn af þeim sem hefur gengisfellt sig hvað mest þegar kemur að pólitískum skrifum er Illugi Jökulsson. Hann hefur manna harðast gagnrýnt „málþóf“ sjálfstæðisfólks á þingi undanfarna daga.

Nýverið var birtur listi yfir lengstu ræður á Alþingi síðustu tvo áratugi. Þingmenn (núverandi og fyrrverandi) Vinstri grænna og Samfylkingar raða sér þar í efstu sætin, töluðu jafnvel í yfir 5 klukkustundir!  Jóhanna forsætisráðherra var í topp 20 með ræðu upp á rúmar 4 klukkustundir. Þetta sýnir þá sorglegu staðreynd að það fólk/flokkar sem hneykslast hvað mest á þeirri „taktík“ sem nú er í gangi er í raun það fólk sem fann upp málþóf. Þá vaknar upp sú spurning hver er sorglegur í þessum efnum?

Nú hefur Illugi skrifað nýja grein til stuðnings „sínu“ fólki en um leið gerir hann lítið úr öðru fólki. Talar um að það jaðri við siðleysi að fólk segi sína skoðun. Hann lætur að því liggja að þeir sem tala hafi ekki sjálfstæða skoðun, heldur sé allt matað ofan í þau. Og jafnvel hefur fólk fengið greitt fyrir að segja það sem sagt er! Um er að ræða kvótafrumvarpið.

Ömurlegt til þess að hugsa að Illugi Jökulsson hafi ekki meiri trú á fólkinu í landinu en svo að fólk þurfi að fá borgað fyrir að tala …“

Ég ákvað að svara þessu kurteislega, svona:

„Sæll Sigursveinn. Fáeinar athugasemdir.

Já, ég hef gagnrýnt málþóf sjálfstæðismanna nú. Listi yfir lengstu ræður á Alþingi síðustu 20 árin kemur því máli ekkert við. Það er til hugtak í rökræðu sem nær yfir þá billegu leið að sé einhver gagnrýndur, þá hrópi hann: „Iss, þú eða þið eruð ekkert skárri!“

Ég man ekki hugtakið í augnablikinu.

Í öðru lagi, ég hef aldrei og hvergi „gert lítið úr fólki“ í sambandi við auglýsingarnar frá sægreifunum. Ég hef allra síst látið að því liggja að það jaðri við siðleysi að fólk „segi sína skoðun“.

Ég vakti athygli á að fólkið sem kemur fram í auglýsingum sægreifanna er fólk sem á lífsviðurværi sitt undir einmitt þeim sömu sægreifum.

Að sægreifarnir etji einmitt því fólki fram í auglýsingum, það er það sem jaðrar við (svo kurteislega sé að orði komist) siðleysi – ekki að fólkið lýsi skoðunum sínum.

Ef menn ætla í rökræðu, dugir ekki að breyta orðum þess sem maður ætlar að rökræða við og fara svo að glíma við það sem maður sjálfur bjó til, en ekki hitt sem „mótstöðumaðurinn“ sagði í raun og veru.

Með bestu kveðju …“

Þessu svaraði Kristján Ingi Sigurðsson, svona:

„Auðvitað kemur það málinu við hvort þú ákveður bara að gagnrýna einn stjórnmálaflokk fyrir eitthvað sem annar flokkur hefur sjálfur gert í áratugi. Stjórnmálaflokkar vinna bara fyrir sína eigin hagsmuni, það hefur ekkert breyst sama hver er við völd.

Nú hef ég ekkert sérstakt álit á þessum auglýsingum en eitthvað þarf að vekja þessa þjóð til lífsins að það eru ekki bara sjávarútvegsfyrirtæki sem njóta góðs af auðlindum okkar í sjónum. Það eru allir á landinu í formi skatta og útflutningstekna. Þú passar þó að nota orðið sægreifi svona 20 sinnum í hverjum pistli í tilraun í að skíta út greinina, en ekki sérðu mig kalla þig listamannaspíru-afætu?

Að lokum getur þú með góðri samvisku sagt að þú hafir aldrei þegið nein laun í einhverskonar formi við skrif þín fyrir vinstri „öflin“? Ef svo er hver er munurinn á því og þessa fólks sem kýs að tjá sig um lífviðurværi sitt og það sem þú gerir ?“

Og fyrst ég var byrjaður að svara, þá fannst ég þurfa að svara þessu líka.

Það svar er hér:

„Ef ég væri ekki einstaklega gæflyndur maður, þá liggur við að ég móðgaðist. En ég geri nú samt ekki.

Hins vegar verð ég sóma míns vegna að benda þér á villur þíns vegar. Í fyrsta lagi – það er óskaplega billeg leið að hlaupa alltaf til og gagnrýna gagnrýnandann.

Ég held að þú hafir ekki minnstu hugmynd um hvort ég hef bara gagnrýnt einn stjórnmálaflokk fyrir málþóf. Þá skaltu heldur ekki fullyrða það sem þú veist ekkert um.

Ég hef flutt pistla af ýmsu tagi í [meira en] 20 ár og alltaf og ævinlega gagnrýnt slæm vinnubrögð á Alþingi, þar með talið málþóf.

(Hitt er annað mál að málþófi hefur aldrei verið beitt af annarri eins hörku og núna. Það hefur verið notað í einstökum málum, af sérstökum ástæðum í hvert sinn, og tekur þá fáeina daga – það hefur aldrei verið beinlínis uppleggið í þingstörfum neins flokks, fyrr en Sjálfstæðisflokksins núna.)

Í öðru lagi, viltu vera svo elskulegur að gera mér ekki upp hvatir? Ég nota ekki orðið „sægreifi“ „í tilraun til að skíta út greina“. Ef þú telur svo vera, skaltu finna þeim orðum stað, takk fyrir.

Af hverju í veröldinni ætti ég að „skíta út greinina“?

Það er mjög mikil þörf á að bæta „umræðuna“ hér á landi, og eitt það gagnlegasta sem hægt væri að gera væri ef fólk hætti að búa sér til andstæðinga – það er að segja leggja mótstöðumönnum sínum orð í munn, og slást svo við ímyndaða andskota, í stað þess að takast með rökum á við það sem mótstöðumaðurinn segir.

Vitanlega ber ég fyllstu virðingu fyrir öllum sem í sjávarútvegi starfa, bæði sjómönnum og útgerðarmönnum og þeim sem í landi starfa.

Annað hvort væri nú – þetta er jú undirstöðuatvinnuvegur þjóðarinnar í ýmsum skilningi. Og ég skal trúa þér fyrir því að ég er hreint enginn sérfræðingur í hinum allra fínustu blæbrigðum kvótakerfisins núgildandi, né heldur í frumvörpum ríkisstjórnarinnar.

En það sem ég hef þó alveg á hreinu, og mun berjast gegn fram í rauðan dauðann, það er að rúmlega 70 útgerðarmenn [sjá hér] geti litið á fiskinn í sjónum nánast sem sína eign og ekki borgað af honum sanngjarna rentu til samfélagsins, sem þeir eiga þó að vera sprottnir úr.

Og þegar reynt er að breyta því, þá nota þeir milljarðana „sína“ til að reka hatramma auglýsingaherferð þar sem allir sem eru annarrar skoðunar eru sakaðir um að vilja ganga af sjómönnum dauðum!

Brandarann þinn um ég megi þakka fyrir að vera ekki kallaður „listamannaafæta“ sendi ég til föðurhúsanna – með skömm.

Í fyrsta lagi hef ég ekki fengið nein listamannalaun (kannski 6 mánuði fyrir 20 árum, mig minnir það en er ekki alveg viss), og í öðru lagi finnst mér ekkert voðalega vel til fundið að líkja saman listamanni sem kann að þiggja algjör lágmarkslaun frá samfélaginu öðruhvoru og sægreifa sem rakar saman milljónum og milljörðum á sameiginlegri auðlind þjóðarinnar.

Og loks – já, ég get með mjög góðri samvisku sagt að ég hafi aldrei þegið nein laun í einhvers konar formi „við skrif mín fyrir vinstri „öflin“.“ Þetta er svo billeg pilla að það er eiginlega sorglegt.“

Ég hef verið að reka stífan áróður fyrir álfasölu SÁÁ.

Og held því áfram í dag, enda er síðasti álfasöludagurinn.

Til vitnis um skaðsemi ofdrykkjunnar – sem álfinum er ætlað að sporna gegn – leiði ég hér fram vitnisburð úr gömlu blaði frá 1847.

„Sá drukkni eirir  ekki við heimilið, en slórir híngað og þángað, og þó að hann fari ódrukkinn heimanað, má optast vænta  þess, að hann gjöri sig að svíni, sem gestur,  annars staðar, komi síðan ekki heim dögum og vikum saman, fyrr en úrvinda og hálfrotaður.

Meðan hann er í ölæðinu heima, gefur hann lítinn gaum að heimilisþörfum og störfum, en veður uppá heimamenn og aðra, sem nærstaddir eru, með brígzlum og illyrðum, rifjar upp og æsir margt það, er fyrir laungu mátti gleymt  vera, svo flestir hræðast hann og fyrirlíta.

Hann skemmir margt, bætir ekkert, tefur konu, börn og hjú, og er í stuttu máli heimilis ólyfjan.

Konan verður  ángurvær,  hugsjúk, mædd og af manni geingin; börnin agalaus og illa siðuð, hjúin verklítil og óvönduð, og allt heimilisfólkið fær óþokka og viðbjóð á húsbóndanum.

Allt eins fer, á hinn hátt,  sé drykkjumaðurinn þjónn eður öðrum háður.“

Álfasala SÁÁ stendur nú um helgina.

Ég hef sagt það áður en endurtek það þá núna:

Tvö svona merki eða gripi sem styrktarfélög og samtök selja kaupi ég alltaf og undantekningarlaust á hverju ári.

Annars vegar neyðarkall björgunarsveitanna og hins vegar álfinn frá SÁÁ.

Fá samtök sinna mikilvægari hlutverki á þessu landi – með djúpri virðingu fyrir öðrum.

Björgunarsveitirnar koma og finna okkur ef við höfum týnst í heiminum.

SÁÁ hjálpar okkur að finna leiðina til baka ef við höfum villst í sálinni.

Og tekið skammlífa fíkn fram yfir hið raunverulega líf.

Mikið hefur áunnist í starfi SÁÁ til hjálpar fíklum á þessu landi, en stríðinu er þó hvergi nærri lokið.

Síðast í dag frétti ég um gáfaðan vel gerðan mann sem er lentur í klemmu og ætlar að leita til SÁÁ í von um hjálp.

Álfurinn getur lagt þeim manni lið – og líka börnunum hans og fjölskyldu.

Og líka samfélaginu öllu.

Með því að kaupa álf græðum við öll – en töpum engu.

Fáeinum krónum, segiði?

Það er nú varla. Því hvenær sem er gætum við sjálf eða einhverjir okkur nákomnir þurft á hjálp til halda.

Til að finna leiðina til baka.

Auglýsingarnar sem sægreifarnir flytja nú í sjónvarpinu af miklum móð eru einstaklega ógeðfelldar.

Verkalýðsleiðtogar, sjómenn og fólk í ýmsum starfsgreinum vitnar um hve ægilegt það væri að hrófla við kvótakerfinu.

Allt saman fólk sem á allt sitt undir sægreifunum.

Það er mjög raunalegt að horfa á þetta, því maður fær á tilfinninguna að það sé verið að misnota þetta fólk.

Þetta jaðrar við siðleysi.

Hvort sem fólkið gerir sér sjálft grein fyrir því eða ekki.

Gunnar Smári Egilsson orðaði ágætlega tilfinninguna sem kviknar við að horfa á þetta.

Hann sagði á Facebook-síðu sinni:

„Mig minnir að það sé til hugtak í lögfræði sem kallast misneyting. Það á við þegar einn fær annan til verka sem sá hefði ekki gert nema vegna þess að hann er háður hinum. Þetta á t.d. við þegar launagreiðandi kemur vilja sínum fram við undirmann sinn, sem telur sig ekki geta andmælt af ótta við afkomumissi.

Það er af þessum sökum sem mér finnst ógeðfellt að horfa á auglýsingarnar þar sem fólk, sem þiggur laun sín úr hendi útgerðamanna, vitnar gegn kvótafrumvarpinu. Þær minna á myndbönd þar sem fangar mannræningja lesa upp yfirlýsingar um andstyggð sína á vestrænum stjórnvöldum.“

Ég tek undir þessi orð.

Hvernig væri að einhver duglegur fjölmiðlamaður hringdi nú í þetta ágæta fólk sem kemur fram í þessum auglýsingum og spjallaði við það um tilurð þeirra.

Hver átti frumkvæðið að því að einmitt þetta fólk kæmi fram?

Hver samdi textann í auglýsingum?

Og fær fólk borgað fyrir þetta, eða er þetta gert í sjálfboðavinnu?

Eða ætti ég að segja – þegnskylduvinnu?

SÁÁ er að selja álfinn sinn þessa dagana.

Sjálfur kaupi ég ævinlega álf – og hvet aðra til að gera slíkt hið sama.

Margir keppa um aurana okkar, en í fúlustu alvöru held ég að engin samtök á Íslandi síðustu áratugi hafi gert meira til að bæta samfélagið.

Losa sem flesta undan andskota alkóhólismans.

Flest okkar þekkja einhverja sem hafa notið hjálpar SÁÁ við að fóta sig í lífinu.

Einn og einn álfur er lítið mál til að styrkja slíkt starf.

Í búningsklefanum í sundi snemma í morgun hleraði ég eftirfarandi samræður.

Maður sagði við annan:

„Ég þoli ekki þennan nýja biskup Íslands. Þegar maður reynir að heilsa henni, þá varla kinkar hún kolli. Hún er algjör bits.“

Hinn svaraði:

„Já, kannski var Karl bara betri.“

Ekki legg ég neinn dóm á skoðanir þessa áhugamanna um biskupa Íslands fyrr og síðar.

Það skemmtilega var hins vegar að þeir voru báðir átta ára og á leiðinni í skólasund.