Írskur ósómi og Íslensk sjálfhverfni
21.05 2009 | Óflokkað | Facebook
Nýlega kom út gríðar-umfangsmikilli skýrsla írskrar rannsóknarnefndar um fólskulegt ofbeldi sem börn á heimilum ýmiskonar á vegum kaþólsku kirkjunnar voru beitt frá árinu 1936-2000. Skýrslan er mjög löng (var 9 ár í smíðum) og afar ítarleg og má m.a. sjá úrdrátt úr henni sem og skýrsluna sjálfa hér: http://www.childabusecommission.ie/
Ég hvet fólk til að glugga í þessa skýrslu og lesa jafnvel hluta hennar. Ég mæli þó með því að fólk undirbúi sig undir það allra versta. Fólskulegt líkamlegt ofbeldi, vítaverð vanræksla, kynferðislegt ofbeldi og skipulagðar andlegar pyntingar barna á aldrinum 2-18 ára er þarna lýst á svo glöggan hátt að það jaðrar við að vera óprenthæft. Manni fallast gersamlega hedur við lesturinn og sjaldan hafa orðin „heggur sá er hlífa skyldi“ átt betur við. Þvílík skömm, þvílíkur viðbjóður.
Öllu var þessu nú vandlega pakkað inn í leyndarhjúp hinnar kaþólsku kirkju sem lagði sig í líma við að vernda illvirkjana og vanhæf yfirvöld kó-uðu ósómann með þeim afleiðingum að þúsundir barna voru dæmd til að þjást og hljóta ör á sál og líkama fyrir lífstíð. Til bæta gráu ofan á svart virðist sem glæpahyskið sem jesúsaði sig á hverjum degi hafi tekist að koma því þannig fyrir að það veðrur ekki sótt til saka. Börnin sem þarna þjáðust og nú eru á fullorðinsaldri hafa lýst vonbriðum sínum með að hafa opnað djúp sár sín fyrir rannsóknarnefndinni en þurfa að horfa á að gerendunum verður sleppt.
Á Íslandi hafa komið upp sambærileg mál, þó eðli málsins samkvæmt af minni skala en er okkur eigi að síður til ævarandi skammar.
Egill Helgason benti á þennan hrylling á bloggi sínu í gær; http://eyjan.is/silfuregils/2009/05/20/kirkja-formyrkvunar/ og lagði út frá þeim orðum að kaþólska kirkjan hefði kúgað írska þjóð. Ekki hefði farið að losna um krumlur kirkjunnar fyrr en Írar komust í einhver efni. Þegar hér var komið við sögu leyfði hann sér að tengja uppgang írsks efnahagslífs að nokkru við inngöngu þeirra í Evrópusambandið.
Það þurfti ekki meira til. Stukku nú fram menn og ásökuðu Egil um ESB-áróður (!) Umræðan vatt svo uppá sig í ruglinu og allt í einu fór þetta að snúast um hversu ómögulegt það væri fyrir Ísland að huga að aðildarviðræðum við ESB. Hversu djúpt sokkinn má maður vera til að blanda því í umræðu um ólýsanlegar þjáningar barna? Hvað er að gerast með Íslendinga (allavega suma þá sem kommenta á blogg) … getur fólk ekki hugsað um eitthvað annað en sjálft sig og sinn túngarð. Þetta er heimóttarháttur af verstu gerð. Vitleysan og þó fyrst og síðast sjálfhverfni í sinni tærustu mynd kristallaðist svo í þessari athugasemd;
Ég held að fólk ætti að skoða hlutina í okkar samfélagi og áhrif hér frekar heldur en að vera að fabúlera með fortíðarmál í útlöndum.
(sic!)
Þetta er mjög varhugaverð þróun. Svo virðist sem sumir sjái bara rautt ef ESB er nefnt á nafn, algerlega sama í hvaða samhengi. Ég held að Egill hafi greint þetta ágætlega. Hér er að verða einhver bilun.
2 athugasemdir
Ég held ég láti vera að lesa þessa skýrslu en tek undir með fórnarlömbunum að það sé hart að horfa upp á gerendurna sleppa. Þetta er reynsla sem við verðum að læra af og þó ég sé á engan hátt að jafna þessum málum saman að þá vona ég að svipað verði ekki niðurstaðan eftir okkar rannsóknarnefnd skilar sinni niðurstöðu.
Ég held að það sé alveg rétt hjá þér að það sé bilun gangi í kringum ESB en finnst það vera á báðum bógum í baráttunni og var þessi bilun algerlega fyrirsjáanleg enda hefur hún gerst í öllum þeim löndum þar sem sótt hefur verið um aðild að ESB. Í Danmörku urðu t.d. hjónaskilnaðir, fjölskyldu- og vinaslit upp úr mismunandi afstöðu fólks til sambandsins. Að leiðtogar okkar hafi ákveðið að þetta væri tíminn til að kljúfa þjóðina í tvennt svo erfiðara væri fyrir hana að standa saman í því ástandi sem er framundan er sorglegt.
21.5 2009
Trúarstofnanir hafa löngum verið grimmustu fyrirbæri sögunnar. Veldi þeirra hefur verið mest þar sem fáfræði er mikil og þær hafa séð til þess að hafa hlutina þannig.
Þær eru íhaldssamar og hafa alltaf verið andsnúnar breytingum sem gætu orðið til þess að minnka völd þeirra.
Eins og sagt er: ég hef ekkert á móti guði en ég er skíthræddur við aðdáendaklúbbinn hans.
Færðu inn athugasemd
Höfundur
Anna Sigrún Baldursdóttir
21.5 2009