Húsmóðir í Vesturbænum

Ég er sjómannsdóttir. Á frændur og vini sem sækja sjó. Hef þekkt fólk og þótt vænt um sem látist hefur í sjósköðum. Hafið gefur og hafið tekur er stundum sagt. Í gær var því síðarnefnda lýst. Í smáatriðum.

Kastljós RÚV sýndi eina mögnuðustu frásögn sem nokkru sinni hefur birst á skjám okkar landsmanna. Eiríkur Ingi Jóhannsson deildi þar með þjóð sinni lífsreynslu af hörmulegu sjóslysi og gerði það af þvílíkum þunga að enginn sem á horfði getur verið ósnortinn. Raunar skortir mann öll orð til að skrifa nokkuð um þessa reynslu Eiríks, það er engu við að bæta.

Reynsla Eiríks er hrá og frásögnin því fersk. Í henni er ekkert dregið undan, engu hlíft, það hefur ekki snjóað yfir neitt og tíminn ekki snortið neitt. Sumir hafa í velvilja sínum velt þeirri spurningu upp hvort Eiríkur hafi verið tilbúin til að segja frá þessari þrautargöngu. Það veit ég ekkert um, en engum treysti ég betur til að meta það en þessum unga manni og ástvinum hans. Frásögn hans bar þó engin merki áfalladoða, þvílíkar voru tilfinningarnar sem þarna birtust – gleðin, sorgin, ástin, örvæntingin, vonin, hræðslan … þetta var þarna allt og Eiríkur leyfði okkur að finna fyrir þessu öllu með sér, öllu. Hráu og alvöru.

Ef til vill þolum við það einmitt misjafnlega vel. Það hefði verið miklu auðveldara fyrir okkur að horfa á viðtal eftir einhvern tiltekinn tíma, þegar hann væri búin að „jafna sig“ (!), „vinna úr“ og hvað það heitir nú fínt. Tíminn hefði dregið svolitla varnarhulu yfir þessa sáru reynslu, svo það hefði verið auðveldara að sitja undir frásögninni. Maður hefði legið uppí sófa með i-padinn og jafnvel bara „lækað“.  Í staðinn kom Eiríkur til okkar nákvæmlega þar sem hann er staddur í lífinu og sínu sorgarferli og bauð okkur skynja eitt augnablik allt þetta hafrót tilfinninga, þannig að maður sat sem bergnuminn og verður sennilega ekki samur. Hann ákvað að bera ekki harm sinn í hljóði, heldur gera eins og Job og deila með okkur reynslu sinni eiginlega í ljóði.

Eiríki vil ég þakka innilega fyrir frásögnina og ég óska honum og fjölskyldu hans velfarnaðar á þeirri þungu leið sem framundan er í eftirmála þessa hildarleiks. Ástvinum hinna látnu votta ég samúð mína og segi þeim að nöfn þeirra Einars, Gísla og Magga og örlög eru greypt í huga okkar sem á horfðu.

Stjórnendur Kastjólssins með Sigmar Guðmundsson í broddi fylkingar eiga heiður skilinn fyrir sína aðkomu að þessari frásögn. Vinnsla þess bar vott um virðingu og nærgætni eins og viðeigandi er. Þetta var í þágu þjóðar, þetta var Ríkisútvarp allra landsmanna.

Minn góði vinur Pétur Tyrvingsson, sálfræðingur á Landspítalanum sendir mér dulítið tóninn í síðustu færslu sinni um stóra PIP-málið. Það er ótrúlega hressandi að fá gagnrýni úr þessari átt á aðgerðir ríkisvaldsins vegna þessa ömurðar máls, hverjum ég hef raunar svolitla aðkomu að þar sem ég hef meðfram húsmóðurstörfum í vesturbænum annan starfa*, eins og títt erum konur á þessari öld.

Helsta gagnrýnin sem hefur verið á aðgerðaráætlun stjórnvalda er reyndar sú að um einhverja aðgerðaráætlun sé yfirleitt að ræða. Lög um greiðsluþátttöku ríkisins vegna fegrunaraðgerða er afdráttarlaus – ekki er um greiðsluþátttöku að ræða og árið 2009 setti Ögmundur Jónasson, þáverandi heilbrigðisráðherra , reglugerð sem bætir enn í og kveður á um að ríkið komi heldur ekki að „tengdum aðgerðum“. Það þýðir að konur sem fram að þessu hafa þurft að láta fjarlægja leka púða hafa þurft að standa straum af þeim kostnaði sjálfar – jafnvel þó heilsubrestur hafa fylgt lekanum og hafi verið ástæða fjarlægingar.

Hvers vegna grípur þá ríkisvaldið til aðgerða núna, en lætur ekki konurnar bara um þetta? Það væri rökrétt niðurstaða ef einungis væri horft til nefndra laga og reglugerða. PIP-púðarnir eru ekki gölluð vara, þeir eru fölsuð vara. Töff lökk segja sumir, sækið bara á framleiðandann/innflytjandann etc. En við Pétur erum svo innilega sammála, að það er eiginlega bara fallegt, um að svoleiðis heilbrigðiskerfi viljum við ekki. Konurnar eiga ekki að þurfa að bíða eftir því að ná peningum út úr þessum framleiðanda og fjármagna þannig prívat aðgerð, frekar en að við ætlumst til að lungnakrabbasjúklingur sæki sér fé í sína meðferð til tóbaksframleiðanda

Velferðarráðuneytið kynnti aðgerðaáætlun sína 10. janúar og svipar henni til tilmæla nágrannalandanna, nema hvað hún er afdráttarlausari þar sem öllum konum er boðin skoðun og ráðgjöf þeim að kostnaðarlausu og ríkið mun taka þátt í kostnaði við fjarlægingu lekra púða. Afstaða annarra Evrópulanda eins og t.d. Bretlands tekur mið af því að PIP-púðar voru þar notaðir í læknisfræðilegum tilgangi (ekki fegrunarskyni) og Frakkar eru enn að íhuga fjarlægingu allra púða, burt séð frá ástæðum innsetninga þeirra og horfa þá til ábyrgðar sinnar sem vottunaraðila vörunnar inná markaðinn – sem vekur auðvitað spurningar um ábyrgð þeirra gagnvart öðrum konum (Icesave, einhver?). En það er annað mál.

Pétur er hins vegar óhress með að ekki sé hjólað í að fjarlægja púðana ekki seinna en strax, enda gengur hann út frá því að þeir séu eitraðir, eða amk að það sé ekki sannað að þeir séu ekki eitraðir. Þá gefur hann lítið fyrir málflutning minn, segir hann þvælu sem standist ekki læknisfræði, hagnýta rökfræði og bætir svo í með því að láta að því liggja að næst á dagskrá hjá mér hljóti að vera að votta þessa líka fínu púða.

Nú er það þannig að ýmislegt er kokkað í eldhúsinu mínu í vesturbænum. Það gildir þó ekki um þessi tilmæli og aðgerðaráætlunina eða rökin fyrir þeim. Það hef ég eftirlátið mér vísara fólki eins og ég fór yfir í pistli mínum um málið. Ég hvet lesendur til að skoða hann og þá hlekki sem ég vísa í – á þeim grundvallast ákvarðanir stjórnvalda í málinu, en ekki einhverju sem ég uppdikta meðan ég hræri í grjónagrautnum. Þá hef ég – ef mig skyldi kalla -ekki umboð en raunar því síður vilja til að gefa þessum fölsuðu púðum eitthvað heilbrigðisvottorð og raunar frábið mér þær aðdróttanir.

PIP-púðarnir eru fölsuð vara, sem hugsanlega rofna fremur en aðrir púðar („eðlileg tíðni“ rofs er um 1-2% en tölur frá 1-10% hafa sést, ekkert er þó staðfest) auk þess sem svo virðist sem lekinn geti valdið meiri óþægindum en lekar frá öðrum púðum, bólgumyndun og ertingu. Bresk og frönsk yfirvöld staðhæfa þó að þeir séu EKKI eitraðir.  Áhyggjur kvenna sem hafa þá eru þó afar skiljanlegar og mér finnast kröfur þeirra um þátttöku ríkisins í fjarlægingu þeirra fullkomlega eðlilegar, því það er þannig heilbrigðiskerfi sem höfum og við viljum hafa. Hins vegar viljum við að ákvarðanir sem teknar eru um líf og heilbrigði skjólstæðinga heilbrigðiskerfisins séu teknar með yfirveguðum og skynsömum hætti sem byggja á bestu upplýsingum á hverjum tíma og mati á ástandi hverrar konu, en ekki tilfinningalegu uppróti  húsmóður í vesturbænum eða annarra. Eins og staðan er stendur aðgerðaráætlun íslenskra stjórnvalda, en eins og margítrekað hefur verið er hún til til endurskoðunar.

Mig grunar að við Pétur munum skrifa Konubrjóst 4.0 saman.

*Höfundur er aðstoðarmaður Guðbjarts Hannessonar, velferðarráðherra

Pétur Tyrvingsson hefur síðustu kvöld bloggað af talsverðri tilfinningu og innsæi um hið ömurlega mál sem upp hefur komið vegna PIP-brjóstapúða. Málið er margþvælt í fjölmiðlum, en sýn Péturs á málið hefur vakið athygli, því hún beinist m.a.  að sambandi lækna og sjúklinga sem þessa þjónustu þiggja (því lögum samkvæmt verður maður „sjúklingur“ í samskiptum við heilbrigðisstarfsmenn) og hver ber hvaða ábyrgð í þessu sérkennilega máli. Því það er sérkennilegt, þar sem um er að ræða að innflytjandi (sem er reyndar læknir) flytur inn vöru í góðri trú og læknir (sem er reyndar innflytjandinn) kemur þeim fyrir í sínum skjólstæðingum, sömuleiðis í góðri trú. Svo kemur hið ótrúlega upp, varan reynist beinlínis fölsuð og þar sem málið er fordæmalaust eru viðbrögð í þeim löndum sem púðarnir hafa verið notaðir enn í mótun og tilmæli gilda „þar til ný gögn berast“. Framkvæmdastjórn Evrópuráðsins hefur brugðist við með því að  fela sérfræðinganefnd að gera áhættumat um PIP-púðana og er niðurstöðu að vænta í lok janúarmánaðar.

Það er áríðandi að viðbrögð stjórnvalda séu í samræmi við þær bestu upplýsingar sem eru um málið á hverjum tíma. Afstaða íslenskra yfirvalda er tekin með hagsmuni kvennanna og þá mögulegu heilsufarslegu ógn sem þessir púðar kunna að leiða af sér fyrir þær, burtséð frá þeim ástæðum eða aðstæðum sem réðu því að þær hafa nú þessar brjóstafyllingar. Í Svíþjóð og Noregi er þeim tilmælum beint til lækna sem aðgerðirnar hafa framkvæmt að þeir bjóði konum viðtal og skoðun. Komi upp grunur um leka á að ómskoða konuna og mælt er með því að lekir púðar séu fjarlægðir. Tilgreint er að ekki sér ráðlegt að fjarlægja púða sem ekki gefur nein einkenni, þar sem aðgerðin sjálf feli í sér meiri hættu en að halda heilum púðum. Gert er ráð fyrir að konur standi straum af þessum kostnaði sjálfar, enn sem komið er.

Þessi afstaða til þess hvenær fjarlægja eigi púðana kann að koma fólki á óvart, ef það hefur einungis lesið (annars ágætt) blogg Péturs eða viðbrögð formanns velferðarnefndar alþingis, sem bæði eru þeirrar skoðunar að fjarlægja eigi púðana úr öllum konum. Fyrir þessu eru þó læknisfræðilegar ástæður sem hér verða lauslega raktar og eðlilegt er að stjórnvöld fylgi, þó önnur sjónarmið kunni að vega þyngra hjá einstaklingum sem um málið fjalla.

Umræðan um PIP-púðana komst í hámæli þegar sérstök tegund krabbameins, s.k. ALCL, var tengd við þá. Rannsóknir í Frakkklandi og  Bretlandi hafa hins vegar útilokað þessi tengsl, og ekkert bendir til þess að þeir séu eitraðir (eins og Pétur orðar það), né eru aðrar ábendingar um skaðsemi þeirra sem gefa tilefni til að mæla með því að heilir púðar séu fjarlægðir. Áhættan af aðgerðinni (sem er umtalsvert inngrip og gerð í svæfingu) er þannig (ennþá) talin meiri en að kona hafi heila púða. Hins vegar er talið þó það sé ekki staðfest að  PIP-púðar séu sé  líklegri til að rifna og leka en aðrir púðar og ef það gerist þá sé meiri hætta á óþægindum, ertingu og bólgum og þá er ráðlegt að fjarlægja þá.

Að þessu virtu hefur velferðarráðuneytið í samvinnu við embætti landlæknis og Lyfjastofnun kynnt aðgerðaráætlun sína sem svipar til þeirra aðgerða sem nágrannalöndin hafa mælt með. Að tvennu leyti eru aðgerðir íslenskra stjórnvalda þó frábrugðin, þar sem öllum konum verður boðin skoðun og ráðgjöf þeim að kostnaðarlausu og greinist leki verða púðar fjarlægðir með greiðsluþátttöku ríkisins.

Viðbrögð stjórnvalda byggja á þeim upplýsingum sem eru fyrirliggjandi um PIP púðana á hverjum tíma. Íslensk stjórnvöld, heilbrigðisyfirvöld og eftirlitsstofnanir munu ef þörf krefur endurskoða aðgerðaáætlunina eftir því sem ástæða er til, komi fram nýjar upplýsingar um áhrif þeirra á heilsufar og bíða í því tilliti eins og aðrar Evrópu þjóðir niðurstöðu sérfræðinganefndarinnar sem nefnd var hér í upphafi.

Því miður horfum við enn á ný fram á niðurskurð til sjúkrahúsa og heilbrigðisstofnana á fjárlögum ársins 2012, jafnvel þó framlög til málaflokksins séu aukin.

Stjórnendur og starfsfólk stofnana hafa mætt þessari þröngu stöðu af yfirvegun og útsjónarsemi í flestum tilvikum. Eru þar stjórnendur og starfsfólk Landspítala þar fremstir meðal jafningja. Þar hefur verulega þrengt að í rekstrinum eins og víðar, en það hefur viljað skjólstæðingum og starfseminni til happs að aðgerðum hefur verið stýrt af fagfólki sem gjörþekkir starfsemina og er starfi sínu vaxið. Sjálfstæði stofnana og stjórnenda er sjaldan mikilvægara en einmitt þegar erfiðar ákvarðanir þarf að taka. Þá nýtist þekking þess best og stjórnvöld eiga að geta reitt sig á að stjórnendur heilbrigðisstofnana og sjúkrahúsa missi aldrei sjónar á megintilgangi þeirra, að þjóna veiku fólki samkvæmt þeim  lögum um það gilda; að veita fullkomnustu heilbrigðisþjónustu sem unnt er að veita á hverjum tíma. Stjórnvöld bera alltaf ábyrgð á því fjármagni sem veitt er til þjónustunnar og þeirra takmarkana sem þær ákvarðanir geta leitt af sér. Það er þó alltaf skynsamlegast að eftirláta stjórnendum útfærslu þjónustunnar, enda gera áðurnefnd lög beinlínis ráð fyrir því. Nú kann að vera að einhverjir hafi misst af því að ný lög um heilbrigðisþjónustu hafa tekið gildi og aðrir ekki áttað sig á innihaldi þeirra, en þar segir m.a.;

Forstjóri ber ábyrgð á að stofnun sem hann stýrir starfi í samræmi við lög, stjórnvaldsfyrirmæli og erindisbréf skv. 3. mgr. Forstjóri ber ábyrgð á þeirri þjónustu sem stofnunin veitir og að rekstrarútgjöld og rekstrarafkoma stofnunar sé í samræmi við fjárlög og að fjármunir séu nýttir á árangursríkan hátt.

Þetta firrir ráðamenn að sjálfsögðu engri ábyrgð á þeim ramma sem þeir skapa starfseminni og þeim ber að hlusta eftir áhyggjum starfsfólks og varnaraðarorðum ábyrgra stjórnenda. „Blast from the past“ getur verið verulega upplýsandi og jafnvel áhugavert (að kosningaraunum frátöldum), en ég á von á að flestum stjórnendum sjúkrahúsa og heilbrigðisstofnana sé innanbrjósts eins og þeim sem ég hitti í dag og sagði „það ætla ég að vona að sá tími sé liðinn að maður eigi von á ráðherra inn á gólf til sín sem vill ráða hvernig við stillum upp tækjakosti og vill handstýra hverjum einasta starfsmanni. Til þess var ég ráðin(n)“.

Þegar barn er í vændum eru flestir foreldrar og aðstandendur afskaplega spenntir og tilhlökkunin mikil. Eftirvæntingin er áþreifanleg og öllum hlakkar til að taka þátt í framtíð þessa nýja einstaklings, móta hann, styrkja og njóta.

Þegar litla barnið sem allar þessar vonir og væntingar voru bundnar við fæðist andvana eða of snemma til að eiga sér lífsvon, þyrmir að vonum yfir foreldra og aðra ástvini, um leið og heil framtíð verður að engu. Eftir sitja foreldrarnir með brostnar vonir, tóma vöggu og þunga sorg sem engin vel valin orð ná utanum. Verkefnið framundan er að ná að fóta sig aftur í óendanlega tómlegri tilverunni.

Þann 20 ágúst n.k. eru liðin rétt 16 ár frá því að okkur hjónum fæddist lítill fullkomlega skapaður, en andvana drengur. Þann sama dag verður Reykjavíkurmaraþonið hlaupið og þessi skemmtilegi árvissi atburður gefur þeim sem vilja tækifæri til að safna áheitum fyrir góð málefni og hlaupa þannig til góðs. Við hjónin höfum því ákveðið að hlaupa heilt maraþon í boðhlaupi þennan dag og hyggjumst safna áheitum fyrir samtökin „Litlir englar“.

Samtökin Litlir Englar eru ætluð þeim sem að hafa misst börn sín í móðurkviði í fæðingu eða stuttu eftir fæðingu sem og þeim sem að þurfa að binda enda á meðgönguna vegna alvarlegs fæðingargalla barns síns. Samtökin halda úti heimasíðu þar sem fólk leitar stuðnings í reynslu hvers annars, miðlar ráðgjöf og þekkingu.

Það væri okkur mikið gleðiefni ef einhverjir sjá sér fært að styrkja þetta litla félag, sjá: http://hlaupastyrkur.is/hlaupid/keppandi?cid=3390

Gísli Marteinn Baldursson, félagi minn hér á eyjunni, fer með rangt mál í pistli sínum um neysluviðmið sem kynnt voru í gær og reiknivélina sem þeim fylgja.

Mikilvægt er fyrir Gísla, og aðra sem um málið fjalla, að muna að neysluviðmið eru það sem orðanna hljóðan gefur til kynna … viðmið um neyslu. Tilgangur slíkra viðmiða er að veita heimilum í landinu aðgang að viðmiðum sem þau geta haft til hliðsjónar þegar þau áætla eigin útgjöld. Til þessa hafa nú verið sett fram s.k. dæmigerð viðmið (sem eru lýsandi fyrir raunveruleg útgjöld fjölskyldna), skammtímaviðmið sem byggt er á sömu forsendum en gert er áð fyrir að fólk geti þá við sérstakar aðstæður dregið úr neyslu sinni og svo loks grunnviðmið sem gefið getur vísbendingu um það hver lágmarksútgjöld geti verið.

Tilgangur viðmiðanna er sumsé EKKI að vera endanlegur mælihvarði hæfileg neysla fjölskyldna né dómur um hvað einstakar fjölskyldur þurfa sér til framfærslu. Því síður er þeim ætlað að vera leiðbeinandi um launakröfur verkalýðsfélaga. Skárra væri það nú, ef ríkinu væri ætlað að ákvarða laun.

Gísli hefur sömuleiðis ekki skoðað reiknivélina nægilega vel. Það er rangt hjá honum að ekki sé hægt að gera ráð fyrir breytilegum forsendum, s.s. hvort bifreið sé á heimilinu eða ekki. Reiknivélin sýnir hinn dæmigerða raunveruleika, þ.e. hvernig algengt er að staða sé hjá tiltekinni fjölskyldustærð, og tilgangur hennar er svo að fólk geti sett eigin raunveruleika inn og borið saman.

Nú er bara að prófa aftur Gísli

Ég hvet alla til að prófa reiknivélina og koma með ábendingar um hvað betur mætti fara, til þess var af stað farið með kynninguna en ekki gefin út Stóri Dómur um hvað ríkisvaldinu þætti hæfilegt. Það væri fásinna.

Til hamingju Ísland!

Upp er runnin þjóðhátíðardagur og nú er ástæða til að gleðjast. Í dag eru  liðin 199 ár frá fæðingardegi Jóns Sigurðssonar og 66 ár frá stofnun lýðveldisins, sem við elskum jú öll.

Það er líka einkar viðeigandi að vegferðin til framtíðar hefst í dag, þegar leiðtogaráð Evrópusambandsins tekur umsókn Íslands um aðildarviðræður fyrir.

Áfram Ísland!

Talsverðar umræður hafa orðið um aðgerðir og mótmæli við heimili nokkurra kvenna í áhrifastöðum, þeirra Rögnu Árnadóttur dómsmálaráðherra, Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur fyrrum varaformanns Sjálfstæðisflokksins og nú síðast Steinunnar Valdísar Óskarsdóttur þingmanns Samfylkingarinnar.

Áður en lengra er haldið er rétt að taka fram að undirrituð hefur skilning á því viðkvæma ástandi sem í samfélaginu er, reiðinni og vantraustinu. Ekkert af því sem hér er skrifað er á nokkurn hátt til þess ætlað að draga úr þeim sára sannleik.

Mörgum og sjálfsagt langflestum landsmönnum stendur stuggur af mótmælum af þessu tagi, enda almenn sátt um friðhelgi einkalífs og heimilis hér á landi. Aukinheldur er ljóst að því sem mótmælendur vilja koma á framfæri gætu þeir gert á annan og skilvirkari hátt, en slík boð þekkjast mótmælendur ekki. Allt þetta gætu þeir sumsé gert án þess að trufla saklausa nágranna og vekja ótta barna, hvort sem þau tilheyra fjölskyldu þess sem fyrir mótmælunum verður eða ekki. Dómstóll götunnar gefur raunar lítið fyrir rétt barna og nágranna til friðhelgi og einkalífs og telur það vott um gunguskap að nefna þessa augljósu staðreynd að svona hefur slæm áhrif á börn og aðra viðkvæma. Þeir sem svo tala hefðu betur ekki dregið börnin á vígvöllin segja þessir meintu handhafar réttlætisins, en einhvern veginn hljóma þessi orð óþægilega kunnuleg og kuldahrollur hríslast niður bakið. Önnur röksemd úr þessum ranni er að réttlætanlegt sé að brjóta heimilisfrið þessara einstaklinga og nágranna þeirra þar sem fólk missi nú húsnæði sitt í hendur kröfuhafa. Þessi röksemdafærsla stenst enga skoðun. Í fyrsta lagi bætir maður ekki rétt þeirra sem svo er ástatt um með því að ráðast að öðrum. Í öðru lagi hafa slíkar ömurðar-aðgerðir, sem reyndar hafa langan og strangan aðdraganda í gegnum dómsstóla, verið hér um langa hríð og verður áfram þó löggjafin hafi nú loksins komið á úrræðum sem fækka slíkum aðgerðum. Fleira mætti til taka en niðurstaðan er alltaf sú að friðhelgi heimilis er okkur öllum mikilvægt að verja, allra okkar vegna.

En allt að einu. Segjum að samfélagið sammæltist um að það væri ekkert athugavert við það að mótmæla við heimili fólks og réttur nágranna skipti engu, svo rík væri þörfin til að uppfylla eitthvað réttlæti eftir misgjörðir þeirra sem fyrir mótmælunum verða. Þetta er að sjálfsögðu ekki mín skoðun. En við þær súrrealísku aðstæður hljóta nú samt allir að vera sammála um að sökin þurfi að vera ljós, að viðkomandi hafi klárlega brotið af sér og eigi sér engar málsbætur. Þetta er mikilvægt vegna þess að annars er ansi stutt frá heimili Steinunnar Valdísar til heimilis hins almenna borgara. Í engu af þeim tilfellum sem ég nefni hér að ofan á það við að nokkur brot hafi verið framin. Því hlýtur það að vera siðferðiskennd fólksins sem er misboðið og það kýs sumsé að fá réttlætinu fullnægt með þessum siðferðilega vafasama hætti. Eiginlega verður maður enn frekar hvumsa yfir siðferðisdómhörkunni í ljósi þess hver forsprakki* mótmælendanna er.

Ég verð nú eiginlega samt að viðurkenna að í mér er dulítil öfund, sjálf er ég nú ekki svona viss um eigið ágæti eða siðferðilega yfirburði að ég treysti mér til að dæma aðra með þessum hætti, en það er auðvitað bara litla breyska ég.

Hinum vammlausu, sem ekki kjósa lýðræðislega umræðu og rökræðu, en dæma af sínum háa stalli er hins vegar gerð skil hér:

Hinir vammlausu

*Við mig hafði samband Björn Þorri Viktorsson og vildi leiðrétta að hann væri á engan hátt forsprakki hópsins sem safnast fyrir utan heimili fólks, heldur sé hann einungis einn af hópnum. Það leiðréttist því hér með. Þá vildi Björn Þorri ítreka vammleysi** sitt og sagði ekkert siðferðilega athugavert við viðskiptahætti hans og er því sömuleiðis komið á framfæri.

** Í framhaldi af þessari ítrekun Björns Þorra barst mér ábending um þessi skrif og beðin að birta þau og geri ég það góðfúslega:

http://blogg.visir.is/jarl/2009/09/17/bjorn-%C3%BEorri-me%C3%B0-geislabaug/

Jæja, þá er þessi fyrsta þjóðaratkvæðagreiðsla í sögu lýðveldisins  yfirstaðin. 

Það hefði auðvitað verið skemmtilegra ef allir kosningabærir menn hefðu metið mikilvægi kosningarinnar þannig að þeir skunduðu á kjörstað og kjörsókn ekki verið svona langt frá venjulegri kjörsókn í þessu landi lýðræðismeðvitaðra. En það skiptir í sjálfu sér engu, það má líta á þetta sem æfingu, enda ætti að verða auðstótt mál að fá umdeild mál í þjóðaratkvæði í framhaldinu. Það er gott. Næsta kosning er augljóslega um fiskveiðistjórnunina. „Viltu afnmea kvótakerfið? – Já eða Nei?“ Það er skýr spurning og þarf skv. skilgreiningum eftir þessa þjóðaratkvæðagreiðslu ekki að liggja fyrir nein áætlun í framhaldinu. Við gætum þess vegna kosið um þetta um næstu helgi, kjörklefarnir uppi og allir ferlar klárir.

En auðvitað er það stóra spurningin – hvað gerist nú með þetta ekkisens Icesave-mál sem hefur öðlast alltof mikið vægi umræðunni? Stjórnvöld hafa lýst því yfir að samningaviðræður hefjist strax í vikunni, enda skiptir þessi kosning litlu í því tilliti eftir að kosningin hefur verið haldin. Möguleg pressaa var auðvitað fyrir atkvæðagreiðsluna, en hvað nú?  Aðalatriði stjórnarandstöðunnar fyrir kosningarnar virtist vera að fá kosninguna fram – nú er það orðið og hvað þá?  Maður getur svo sem prófað að setja sig í spor viðsemjendanna: „nújá, búin að kjósa og hafna samningnum sem við vorum búin að falla frá, ókei, eigum við þá að halda áfram, eða?“ Viðbrögð stjórnarandstöðunnar í gærkvöldi voru þau að formaður Sjálfstæðisflokksins (a.m.k.) vill taka málið upp á alþingi. Hver tilgangurinn er áttar maður sig ekki alveg á strax, gæti verið til að endurnýja umboð samninganefndarinnar eða hvað? Vonandi erum við ekki að fara að fá meira málþóf í hausinn. Kannski eigum við von á vantrauststillögu, þá myndi umboð ríkisstjórnarinnar væntanlega skýrast en mögulega tæki það málið úr þverpólitískum farvegi, sem varla er það sem kallað er eftir, eða hvað?

Það er allavega ljóst, að þjóðaratkvæðagreiðslan skilaði engum skýrum niðurstöðum um framhald málsins sem kosið var um, þó nei-ið hafi verið skýrt. En gjaldmælirinn tikkar … http://politik.is/icesave/

Margt má segja um ákvörðun forsetans frá því í dag, en flest hefur verið sagt og afleiðingarnar eru að koma í ljós.

Viðbrögð stjórnarandstöðunnar eru fyrirsjáanleg, sér í lagi viðbrögð formanns Framsóknarflokksins. Nú skal spunnið sem aldrei fyrr – samkvæmt snillanum þeim eru ástæður viðbragða umheimsins auðvitað bara pr-fiasko ríkisstjórnarinnar.

Alveg finnst mér magnað hvernig þessi auma stjórnarandstaða getur endalaust pönkast á ríkisstjórninni, en treystir sér ekki til að taka við stjórnartaumunum þó lausnin snúist bara um að ráða rétta almannatengla.

Minni trú er vart hægt að hafa á eigin getu.