Helga Vala

Nú er mikið rætt um væntanlega skýrslu rannsóknarnefndarinnar og margir fara yfir um vegna þess að Alþingi er gert að taka á móti skýrslunni og ákveða næstu skref.

Við verðum að skoða málin eins og þau eru. Þessi rannsóknarnefnd er ekki dómstóll. Þetta er nefnd sem ætlað var að rannsaka hvað gerðist. Það er eina valdið sem hún hefur, hún hefur ekki vald til að ákæra eða dæma. Það er í lögum að Alþingi hefur valdið til að ákveða næstu skref. Landsdómur dæmir svo ráðherra sem hafa gerst sekir um afglöp í starfi.

Nú erum við ekki bara að horfa á ráðherra heldur fjöldan allan af fólki sem tengdist hruninu. Alþingi verður að hafa skýra mynd af því hvernig tekið er á móti skýrslunni og hver næstu skref eiga að vera. Þessi nefnd rannsakar hrunið – en Alþingi getur svo t.d. vísað þessu til saksóknara sem ákærir í málinu, sé um að ræða aðra en ráðherra.

Ég er hrædd um að margir haldi að það komi einhver dómur í febrúar, en svo er ekki, því þetta er ekki dómstóll heldur rannsóknarnefnd, sem mun koma með niðurstöðu á rannsókn sinni. Framhaldið er alltaf í höndum Alþingis.

Þegar ég var í leiklistarskólanum las ég eitt sitt orð Haraldar Björnssonar leikara um ákvarðanatöku. Hann sagði eitthvað á þessa leið: Þegar ákvörðun hefur verið tekin um að fara einhverja leið, hversu slæm sem þér finnst hún vera, þá verður þú að standa með henni á leiðarenda. Ef þú gerir það ekki, þá gefur þú hugmyndinni aldrei líf, enga möguleika og enga von á því að sanna sig eða afsanna. Þá munt þú aldrei komast að því sanna í málinu, þ.e. hvort hugmyndin var góð eða ekki, og munt því ekki eiga möguleika á að mynda þér rökræna og afleidda skoðun og komast að niðurstöðu í málinu á farsælan hátt.

Þetta er í raun ekki flókið, hafi meirihluti hóps ákveðið að fara einhverja leið, og þú ert í fýlu yfir því allan tímann, þá er alveg borin von að leiðin verði góð fyrir þig. Þú verður á einhverjum tímapunkti að gefa leiðinni tækifæri á að sanna sig eða afsanna. Eftir það er svo hægt að taka ákvörðun um framhaldið.

Nú hefur Ásmundur Einar Daðason, formaður andevrópusinna og þingmaður VG gefið það út að hann ætli að gera Samfylkingunni lífið leitt. Það er merkilegt agenda hjá þessum nýkjörna þingmanni, og magnað að hann treysti sér ekki til að skoða með opnum huga það sem kemur út úr þeim samningaviðræðum sem nú er verið að vinna hörðum höndum að víða um völl. Með þessum orðum sínum hefur þingmaðurinn ungi stimplað sig algjörlega út úr umræðunni, því hann mun ekki koma að þessu borði heldur snúa að því bakinu og berjast gegn hverju því sem kann að koma í ljós – að því er virðist í þeim eina tilgangi að gera samstarfsflokknum lífið leitt?

Þetta minnir nokkuð á mann, sem getur ekki sætt sig við að fólk sé á annarri skoðun en hann sjálfur. Hann heitir Georg Bjarnfreðarson og er sjónvarpsfígúra. Hann getur ekki skoðað út fyrir sinn hug, ekki séð að það geti verið aðrir vinklar á málum og alls ekki að vilji hóps fólks geti verið jafn rétthár og sinn eigin vilji. Hann er einmitt sú týpa sem myndi gera allt til að skemma fyrir uppákomum bara vegna þess að hann átti ekki hugmyndina, vill ekki gleðjast og taka á móti jólagjöfum, bara vegna þess að hann trúir ekki á slíkt heldur verður með fýlu að kalla pakkann tækifærisgjöf og fúlsa og skammast í leiðinni.

Ég vona að Ásmundur Einar finni sér frekari tilgang með þingmennskunni en að berjast gegn samstarfsflokknum í ríkisstjórn. Ég virði skoðun hans í þessu máli, en finnst sérstakt af honum að taka svona til orða. Ég veit af fjölmörgum í hans flokki sem er honum ósammála í þessum málaflokki. Eins veit ég af fjölmörgum í öðrum flokkum, og í engum flokkum sem er honum líka ósammála. Eins er fjölmargt fólk sem er honum sammála, en það breytir ekki því að þetta er ákveðið ferli sem er í gangi núna og það var ákveðið í kosningum á Alþingi í sumar. Hvers vegna ekki að skoða það sem kemur út úr slíkum viðræðum með opnum huga? Þó maður sé á móti Evrópu í grunninn?

Horfði á tvo þætti af Fangavaktinni í gærkvöldi. Mikið rosalega er ég ánægð með þessa þætti. Leikurinn er yfir línuna mjög góður, karakterarnir auðvitað stórskemmtilegir og framvindan óútreiknanleg.

Hef líka horft á Ástríði og Hamarinn. Söknum þess heima að fá ekki að sjá meira af Hamrinum, en gott er að minnast á það sem vel er gert. Ástríður er líka alveg hreint glimrandi, neyðarleg og rómantísk í senn. Ilmur á auðvitað senuna, en ég er sérstakur aðdáandi hennar, en ég er líka ánægð með frammistöðu Kjartans og Rúnars, já og Þóru og Þóris, en heima hjá mér bíður fólk spennt eftir kossinum…. Sagan finnst mér skemmtileg, minnir örlítið á Ally McBeal… svona klaufsk en samt sæt og sjarmerandi. Fíla þetta bara alveg hreint.

Innlenda efnið er eina ástæðan fyrir því að ég er með áskrift að Stöð 2. Ég horfi nánast aldrei á sjónvarp – en tók þá ákvörðun að splæsa í þetta í haust,  ekki síst fyrir fjölskylduna, sem sest saman fyrir framan viðtækið á þessum stundum og hlær saman að þessum kostulegu uppákomum. Börnin mín litlu hafa helmingi meira gaman af því að horfa á innlent leikið efni en erlent, og er það ekki tungumálið sem þar skiptir öllu, því stundum er erlent leikið efni döbbað. Þau hafa bara miklu meira gaman af því að þekkja leikarana, sem þau hafa oft séð áður, bæði á förnum vegi og í öðrum þáttum, og það gefur þeim betra tækifæri á að skilja leikið efni, og skilja að þó að maður sé vondur í mynd eða deyji þá sé maður bara að leika…. og má þar nefna að börnin mín fengu ung að horfa á þann hrylling sem Hrafninn flýgur býður upp á… allt undir því yfirskini að sjá afa Helga bæði drepa og vera drepinn… (en afa náðu þau ekki að hitta í lifanda lífi, svo þau eru heldur betur heppin að fá samt að sjá hann þarna)

Nú er ég komin út fyrir efnið, sem er einfaldlega að hrósa fyrir leikna efnið, og vil ég eiginlega gefa Stöð 2 tvöfalt hrós fyrir þeirra skerf, því þetta er jú sjónvarspstöð á frjálsum markaði og ekki jafn skuldbundin, að mínu áliti, til að sinna svona menningarhlutverki.

Hlakka til að fylgjast með áfram í vetur – takk íslensku höfundar – takk íslensku leikarar og leikstjórar.

Hef fengið mikil viðbrögð við þeirri færslu sem var hér síðast. Færslan snérist um heimilisofbeldi og var vísað á síðu sem sett var í loftið í síðustu viku. Sú síða var kynnt sem síða fyrir fólk sem vildi opna umræðu um heimilisofbeldi, og er það gott. Það er ástæða þess að ég setti link á hana.

Engu að síður hef ég verið beðin um að taka þetta út, vegna þess að aðilar telja sig þekkjast á gögnum máls. Það var ekki ætlun mín.

Síðan sem ég setti inn inniheldur engin nöfn, og algerlega vita vonlaust fyrir mig sem konu út í bæ að vita um hvaða fólk er að ræða, enda er það ekki aðalatriði málsins að mínu mati.

En… eftir stendur umræðan sem ég vil halda á lofti sem snýr að heimilisofbeldi, sem aldrei, aldrei á að lifa í leynd innan fjögurra veggja heimila.

Engu að síður hef ég tekið þá ákvörðun að fjarlægja síðustu færslu, einfaldlega vegna þess að ég kæri mig ekki um að blandast frekar inn í þessa deilu þessara fyrrum hjóna. Ég þekki þetta fólk ekkert, og ætla mér ekki að kynna mér þetta tiltekna mál frekar.

En… áfram mun ég berjast gegn heimilisofbeldi hvers konar, hvort sem fólk telji „ástæðu“ fyrir ofbeldinu eða ekki. Sjálf tel ég aldrei nokkurn tímann vera ástæðu fyrir heimilisofbeldi, hvort sem ofbeldið beinist gegn börnum eða fullorðnum. Þess vegna mun ég ekki þagna þegar umræðan beinist að heimilisofbeldi.

Hann Flosi vinur minn hefur nú kvatt okkur. Kynntist þeim Lilju þegar ég var smá stubbur, þau í Tjarnargötunni, ég á Suðurgötu. Garðarnir liggja saman, og þó að maður þyrfti að klífa hvönnina og rabbarbarann upp í axlir, þá var samt greiðfært yfir til Flosa og Lilju.

Þeim flutti ég fréttir af því sem var að gerast í fjölskyldunni minni og skólanum. Þau fengu að heyra allt það sem á daga okkar dreif, allt slúðrið og meira til.

Gjaldið sem þurfti að greiða til að fá góða sögu var eins og ein .. tvær sneiðar af möndluís og kannski horkók.

Því Flosi drakk horkókið – sem einhverjir aðrir myndu kalla TAB (altso… maður verður svo horaður af því)

og þarna sat maður löngum stundum og spjallaði við þau. Þvílíkar dásemdarverur. En Flosi hefði varla verið svona frábær ef hann hefði ekki átt svona ótrúlega konu. Lilja er líklega besta manneskja sem ég hef kynnst á lífsleiðinni. Æðruleysið er algjört og brosið úti um allt. Lukkunnar pamfíll varstu Flosi!

Á þessum árum var lenskan að eiga minningarbók, sem börn fengu bekkjarsystkini sín til að skrifa í. Lifðu í lukku en ekki í krukku, lifðu vel og lengi en ekki í fatahengi… mundu mig, ég man þig, alla tíð og tíma… osfv.

Og Flosi skrifaði í mína, ekki lifðu í lukku, heldur vísu, sem ég ætla að birta hér, til að sýna hversu brjálæðislega örlátur hann var og mikill húmoristi… eða húmör… isti….

Um Helgu Völu

Einn ég sit og hugsa um það með hönd undir kinn
hvort Helga Vala hljóti ekki að fara að líta inn
Því hún kom ekki í fyrradag og hún kom ekki í gær
ég Helgu Völu sakna bara allveg niðrí tær.

Jú, Helga Vala birtist og henni býð ég inn
svo hugleiðum við ástandið og ræðum þjóðmálin
Við fáum okkur kökur á kostulegum prís
og kannski líka mjólkurglas og soldinn rjómaís.

Og svo þegar Helga Vala hefur sagt mér allt
um hagi sína og krakkanna, þá fáum við okkur malt
svo kveður Helga Vala mig og heim til Skúla fer
og hundraðþúsundmilljón sinnum betur líður mér.

Elsku Lilja mín, Óli og Beta, Anna og Bjarni, innilegar samúðarkveðjur til ykkar allra.

Flosi minn, farvel min ven.

Það er alveg hreint magnað hvernig sumum sérhagsmunagæslumönnum hefur tekist að blotta sig síðasta sólarhringinn.

LÍÚ tryllist yfir því að félagsmálaráðherrann skuli benda á þá augljósu staðreynd að allir, já allir hér á landi verði að taka þátt í þeirri uppbyggingu sem á sér stað eftir að landið fór á hliðina. Við ætlum að byggja hér upp sterkt, en ekki síður réttlátara samfélag sem ekki er bara stýrt af auðvaldinu og vinum þeirra.

Ég get alveg skilið að þau emji, því þau hafa jú stjórnað hér öllu áratugum saman. En nú verður því að ljúka, því við erum að byggja upp nýtt Ísland – land fyrir fólkið í landinu en ekki sérhagsmunaseggi og einkavini þeirra.

Allt, allt of lengi hafa þessir aðilar stundað hræðsluáróðurstæknina „ef þú gerir ekki allt sem ég vil þá er ég farinn“. Þetta hafa útgerðirnar gert út um allt land og svona hefur stóriðjan hagað sér líka. Alltaf að hóta. En núna, virðist sem loksins séu komin hér stjórnvöld sem þora að neita að taka þátt í þessum dansi. Það er kominn tími til að við fáum jafnvægi í okkar samfélag. Jafnvægi milli þeirra sem græða og þeirra sem vinna. Við eigum öll að vinna saman að því að koma landinu aftur á lappirnar – og þá eru útgerðarkóngar og álrisar ekki undanskildir…

Takk Árni Páll fyrir hugrekkið.

Er að lesa um hrunið í skólanum. Varð hugsað til þessa bréfs staff_letter_150208_-_final

Þarna fullvissa Landsbankamenn viðskiptavini sína um ríkisábyrgðina vegna Icesave.

Í viðtali við bestu vinkonu aðal í blaði aðal sagði aðal ( nei nei.. þetta var flókið, í viðtali við Agnesi Bragadóttur í Morgunblaðinu sagði Davíð Oddsson í júlímánuði 2009:

Ég sagði á fundi sem við í Seðlabankanum áttum með Halldóri J. Kristjánssyni og Sigurjóni Þ. Árnasyni, bankastjórum Landsbankans, snemma árs 2008, þar sem þeir reifuðu þau sjónarmið Landsbankans að ríkið bæri ábyrgð á Icesave-skuldbindingum bankans: Þið getið útaf fyrir sig sett Björgólf Guðmundsson á hausinn, og þið eruð sjálfsagt komnir langleiðina með það, en þið hafið ekkert leyfi til að setja íslensku þjóðina á hausinn. Á þessum fundi í Seðlabankanum var ítrekuð sú afstaða Seðlabankans að Landsbankinn gæti ekki safnað peningum endalaust erlendis og við þá söfnun skapaðist sjálfkrafa ríkisábyrgð á Íslandi, ríkisábyrgð sem ekki einn einasti alþingismaður hefði hugmynd um að verið væri að búa til.

Er að velta fyrir mér, hver er ábyrgð Seðlabankans? Hefðu þeir fulltrúar hans sem sátu fundinn ekki átt að vara viðskiptavini Landsbankans við þessum loforðaflaumi bankamanna erlendis? Þetta bréf var ekki komið, en ljóst var að þetta var það sem bankinn hélt fram, ekki bara erlendis heldur einnig í samtali við forsvarsmenn SÍ.

Ef það var ekki ætlun ríkisins að ábyrgjast þetta, átti þá ekki að benda á það að þarna sigldi einkafyrirtæki út um víðan völl undir fölsku flaggi? Hefði SÍ ekki átt að benda á það? Hvers vegna var það ekki gert?

Nei, nú bara verð ég að tjá mig. Mér finnst alveg eðlilegt að neita að samþykkja afbrigði við þingsköp þegar frumvörp eru lögð fyrir án nokkurs aðdraganda, í málum sem skipta þjóðina miklu.

Nú er búið að leggja Icesave málið, sem vissulega skiptir okkur gríðarlegu máli, fyrir alþingi. Til að hægt væri að ræða málið fljótt og örugglega, sem án efa er það sem allir vilja, þurfti að samþykkja afbrigði frá þingskaparlögum sem segir að ekki megi ræða málið fyrr en tveimur nóttum eftir dreifingu frumvarpsins.

Nú er ekki eins og Icesave málið sé nýtt af nálinni, né að það sé ekki þingheimi kunnugt. Þess vegna skil ég ekki hvers vegna stjórnarandstöðu þingmenn treystu sér ekki til að ræða þetta mál í dag.

Get því miður ekki séð þetta öðruvísi en svo að hér hafi stjórnarandstaðan enn einu sinni dottið í sandkassaleikinn margfræga….  amk þar til ég sé málefnanleg rök fyrir því að ákveðið var að draga það í einn sólarhring að ræða þetta mál málanna síðustu vikur og mánuði!

Má ég fara fram á það kæru þingmenn að þið hættið þessu nú, farið að horfa yfir flokkslínurnar eins og óskað hefur verið eftir, og klárið dæmið. Við þörfnumst fagmennsku á Alþingi!

Það er greinilegt að Ögmundur er á leið úr heilbrigðisráðuneytinu, enda niðurskurðurinn honum gríðarlega þungur.

Í gærkvöldi var krísufundur haldinn á heimili Ögmundar Jónassonar, þar sem mættir voru Jón Bjarnason og Árni Þór Sigurðsson. Í morgun var fundur hjá fjárlaganefnd, þar sem fulltrúi VG, Þuríður Backman var kölluð út af fundi af Árna Þór.

Og þegar þessi orð eru rituð, er Ögmundur á fundi með Jóhönnu.

Svo nú er það spurning, hver fer í heilbrigðisráðuneytið? Má ekki ætla að það verði Svandís sem fari í það gríðarstóra ráðuneyti?

Þetta bréf var sent á Moggann og birt í dag. Þar sem langflestir eru hættir að lesa það blað, fékk ég leyfi til að birta þetta hér, og er ástæða þess að ég nenni yfirleitt af minnast á þennan snepil í mínum ágæta fjölmiðli sú, að mér finnst höfundur komast ansi vel að orði við útskýringu á því hvers vegna það er ekki í lagi að ráða þennan höfund ógæfu okkar sem ritstjóra blaðsins.

Ég undirritaður segi hér með upp áskrift að Morgunblaðinu.

Öllum er ljóst að við endurreisn íslensks þjóðfélags eftir hrun eru ábyrgir fjölmiðlar höfuðnauðsyn. Að hér sé komið á opnara, gegnsærra og réttláttara þjóðfélagi.

Nú hefur stjórn Árvakurs ákveðið að ráða sem ritstjóra blaðsins þann mann sem öðrum fremur kveikti þá elda sem nú brenna á þjóðinni allri, – og hellti síðan olíu á eldinn með veru sinni í Seðlabankanum og margfaldaði þar það tjón sem lendir á börnum okkar af bankahruninu. Sami maður hefur um árabil stundað aðferðir í pólitík sem einkennast af skrumskælingu, útúrsnúningi og smjörklípum ásamt dæmafárri langrækni og hefnigirni.

Með þessari ákvörðun hefur Morgunblaðið endanlega dæmt sig úr leik í því verkefni að stuðla að uppbyggingu og trausti í samfélaginu. Hún er gerð til að þjóna þröngum sérhagsmunum en er um leið stríðsyfirlýsing við þá viðleitni að byggja hér upp heilbrigðara þjóðfélag. Mikil er þar ógæfa hinna seinheppnu eigenda blaðsins. Trúverðugleiki er vitaskuld verðmætasta eign hvers fjölmiðils. En hér eftir verður því naumast treyst að ein einasta frétt, umfjöllun eða áhersla blaðsins sé fram sett undir formerkjum ómengaðrar blaðamennsku.

Ég kæri mig altént ekki um slíka sendingu inn á heimili mitt og minna framvegis.

Vinsamlegast,

Hallgrímur Helgi Helgason,

Unnarbraut 5