Óflokkað

Bréfið sem hangir hér neðst í færslunni, var sent fjölmiðlum, viðskiptavinum og starfsmönnum Landsbanka Íslands í Bretlandi þann 15. febrúar 2008. Tilefni bréfritunarinnar var neikvæð umræða um Landsbankann og íslenska fjármálakerfið í erlendum fjölmiðlum. Voru landsbankamenn farnir að finna fyrir því að viðskiptavinir létu umræðuna hafa áhrif á sig, efi læddist að fólki með þetta nýja fyrirbæri Icesave og breskir viðskiptavinir virtust ekki með öllu ginnkeyptir fyrir þessu nýja töfrabragði í ávöxtun ævisparnaðar. Því var lagt af stað í ritun bréfs þar sem lesendum var tjáð hversu öruggt þetta væri og hversu mikilli vitleysu væri haldið að fólki í breskum fjölmiðlum.

Í þessu bréfi koma margir athyglisverðir punktar fram. Fyrstan ber að nefna loforðið sem Landsbankinn gefur fyrir því að innistæður allt að 35.000 pundum séu tryggðar, en þessi fjárhæð er um 47.000 evrur á þessum tíma sem er nokkuð fjarri þeim 20 þúsund evrum sem ábyrgðin nær til og fjallað hefur verið um til þessa dags. Læðist sá grunur að manni að Hollendingar og Bretar hafi haft þetta bréf með sér í farteskinu að samningaborðinu…

Í þessu bréfi kemur einnig fram að Landsbankinn standi nú mun betur er fjölmargir bankar annarra landa og er það undirstrikað með góðri stöðu Íslenska ríkisins, sem verði þó enginn dragbítur á Landsbankanum fari illa hjá hinu smáa íslenska ríki, því bankinn hafi dreift sér svo vel á hinum alþjóðlega markaði.

Grípum niður í skjalið þar sem segir

„Like investors with any UK bank, Icesave customers receive full deposit protection of up to
£35,000 (£70,000 for joint customers). This deposit protection is provided by the Icelandic
compensation scheme and topped up from the UK financial compensation scheme.
Contrary to some reports, in the extremely unlikely event of a claim ever needing to be
made there is unlikely to be any delay in compensation payment being made compared to
a UK-only scheme“.  

Þetta er athyglisverður punktur – að bankinn nefnir einnig að engin töf þurfi að vera á endurgreiðslu þessara trygginga vilji svo ólíklega til að hrun verði á fjármálamarkaði ólíkt því sem yrði væri eingöngu tryggt með bresku innistæðutryggingunum….

Þetta bréf fór um víða veröld. Þegar bankarnir hrundu mætti Seðlabankastjóri Íslands í fjölmiðla og fullyrti að Íslendingar ætluðu sko hreint ekki að fara að greiða skuldir óreiðumanna í útlöndum, eingöngu íslenskar innistæður yrðu tryggðar.

Og .. við fengum á okkur hryðjuverkalög…

…held að ég láti staðar numið í bili, leyfi lesendum sjálfum að lesa þessa dýrð og melta… en spyr að lokum… er ekki kominn tími til að þeir sem bjuggu þetta til verði dregnir til ábyrgðar?

staff_letter_150208_-_final.PDF

Þessi frétt fær mig til að hugsa hvort ekki sé einmitt rétti tíminn núna til að taka til. Ríkislögreglustjóraembættið er hluti af þessu, og þar má klárlega skera fitulagið burt. Lögreglustjóraembættið á höfuðborgarsvæðinu getur tekið við hluta verkefnanna, eins og sérsveitinni og efnahagsbrotadeildinni, en það sem mest er um vert þá gefst núna kjörið tækifæri til að fækka silkihúfunum sem hefur fjölgað gríðarlega á kostnað almennra lögreglumanna.

Meginhlutverk RLS er:

a. Ríkislögreglustjóri fer með málefni lögreglunnar í umboði dómsmálaráðherra. út með þennan aukalið – inn í ráðuneyti með þetta.

b. Að flytja og kynna lögreglustjórum boð og ákvarðanir æðstu handhafa ríkisvaldsins, sem snerta starfsemi lögreglunnar með einum eða öðrum hætti og vinna að og fylgjast með að þeim ákvörðunum verði fylgt í starfi lögreglunnar. – út með þennan aukalið – inn í ráðuneyti með þetta.

c. Að láta dómsmálaráðherra í té upplýsingar um hvers konar lögreglumálefni sem hann getur notað til að undirbúa og byggja ákvarðanir sínar á. Lögreglustjóraembættin geta vel verið í góðu sambandi við ráðherrann án svona aukahækju.

d. Að gera tillögur til dómsmálaráðherra um almenn fyrirmæli til lögreglustjóra. út með þennan aukalið – inn í ráðuneyti með þetta.

e. Að vinna að og gera tillögur um hagræðingu, samræmingu, framþróun og öryggi í starfsemi lögreglunnar. Lögreglustjóraembættin geta vel verið í góðu sambandi við ráðherrann án svona aukahækju.

f. Að annast alþjóðasamskipti á sviði löggæslu.Hægt er að færa þetta undir Lögreglustjórann á höfuðborgarsvæðinu ef einhver einn á að sinna þessu. Nú eða ráðuneytið sem fær samskiptin við lögregluna aftur í fangið án varamanns.

g. Að veita lögreglustjórum aðstoð og stuðning í lögreglustörfum. Ráðuneytismál. Einn starfsmaður í ráðuneyti sem hefur þann starfa að vera í samskiptum við lögreglustjóra.

h. Að annast viðfangsefni sem vegna aðstæðna kalla á samhæfingu á landsvísu eða samstarf við lögreglu í öðru landi. Hér er sérsveitin – sem getur sinnt almennum löggæslustörfum en svo verið sérþjálfaðir og tiltækir þegar sérstakar aðstæður skapast.

i. Að hafa með höndum yfirstjórn eða gefa fyrirmæli um framkvæmd einstakra löggæsluverkefna sem krefjast viðamikils undirbúnings eða þátttöku lögreglumanna úr fleiri en einu umdæmi. Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu getur tekið að sér skipulagningu þessa.

j. Ríkislögreglustjóra ber enn fremur að hafa með höndum sérstök verkefni sem snúa að rekstri lögregludeilda á sviði skatta- og efnahagsbrota, og tæknirannsókna, auk deildar sem rannsakar landráð og brot gegn stjórnskipan ríkisins. Þá skal starfrækja alþjóðadeild sem annist alþjóðleg boðskipti. Þessar deildir skal færa undir LHR.

k. Ríkislögreglustjóri stýrir starfsemi almannavarna í umboði dómsmálaráðherra að höfðu samráði við almannavarnaráð.

Að öðru leyti er sérstaklega hugað að eftirtöldum verkefnum:

 

• Þróun og viðhaldi tölvumálefna og upplýsingakerfa
• Starfsmannamálum og stjórnun lögregluliða
• Öryggi æðstu handhafa ríkisvaldsins, sendimanna erlendra ríkja og þjóðhöfðingja á ferðum um Ísland
• Samræmingu og stjórnun aðgerða vegna hermdarverka eða þegar almannavá eða hættuástand ber að höndum
• Samræmingu á störfum lögreglunnar við yfirstjórn leitar- og björgunaraðgerða á landi, sbr. 3. mgr. 6. gr. lögreglulaga
• Eftirliti með lögreglustöðvum, tækjum þeirra og búnaði
• Forvörnum og samvinnu við önnur stjórnvöld og stofnanir
• Samræmingu aðgerða í umferðarmálum

Spörum umtalsverða fjármuni, fjölgum almennum lögreglumönnum og fækkum millistjórnendum. Ég veit vel að nú tryllast margir enda er aðferðin drastísk, en… þetta eru þannig tímar að við bara getum ekki verið með einhverja viðkvæmni. LHR sinnir frábæru starfi þó naumur sé fjárhagurinn. Ég treysti því embætti vel til að taka við þeim hlutverkum sem ómögulegt er að leggja niður, önnur má færa inn í ráðuneytið að nýju. Sparnaðurinn yrði gríðarlegur og það er það sem þarf.

… svo í framhaldi af umræðu gærdagsins, langar mig að benda á þessa grein hér

Í umræðum um svokallaðan Icesave samning við Breta og Hollendinga er stundum staðhæft að einhver lagaleg óvissa ríki um skuldbindingar Íslands í því samhengi. Fyrir því eru þó sjaldnast færð rök önnur en að vísa í álit einhverra annarra og þegar grannt er skoðað virðast grundvöllurinn ein til tvær blaðagreinar um málið. Enda liggur fyrir að íslensk stjórnvöld hafa á síðustu árum aldrei véfengt bakábyrgð ríkisins á innstæðutryggingum. Umræða um lagalega óvissu og dómstólaleið nú er því með öllu merkingarlaus.

Samningurinn nú snýst aðeins um uppgjör á löngu viðurkenndum ábyrgðum íslenska ríkisins sem e.t.v. er þörf á að rifja upp. Skuldbindingin verður til í árslok 1999 þegar Alþingi Íslendinga samþykkir lög um innstæðutryggingar og tryggingakerfi fyrir fjárfesta. Þar með var innleidd á Íslandi tilskipun ESB sem hafði þann yfirlýsta megin tilgang að skilgreina samræmt lágmark innstæðna sem tryggðar eru á öllu á EES svæðinu.

Skilningur OECD, Alþjóðabankans, BIS og eftirlitsstofnana

Á undanförnum árum hefur fjöldi stofnana og nefnda gefið út skýrslur um innstæðutryggingakerfi og skýrt tilskipun ESB á einn veg: Hún byggir á lágmarkssamræmingu, þ.e. skilgreind er upphæð lágmarkstryggingar sem stjórnvöld eiga að sjá til að gildi, hvaða innlán falla undir tryggingu, ákveðið er að allar fjármálastofnanir skuli eiga aðild að tryggingakerfi og að útibú í öðrum löndum skuli tryggð með kerfinu í heimalandinu. Allir aðilar taka sérstaklega fram að fjármögnun kerfanna eða uppbygging að öðru leyti sé á valdi hvers aðildarríkis. Sú ákvörðun Íslands að hafa Tryggingasjóðinn í formi sjálfseignarstofnunar sem rekin var innanhúss í Seðlabanka Íslands og með ráðuneytisstjóra sem stjórnarformann breytir engu um grundvallarábyrgðina sem Ísland axlaði 1999.

Í skýrslu nefndar evrópska bankaeftirlitsins frá 2005 var farið yfir þörf á endurskoðun innstæðutryggingakerfa. Þar kemur fram að þar sem innstæðutryggingakerfi séu að lokum studd bakábyrgð ríkissjóða, ýmist yfirlýst eða byggt á eðli máls, þá sé ekki ástæða til að skilgreina fjármögnun mjög nákvæmlega, þ.e. hvort hún er með iðgjöldum í sjóði, inngreiðslu eftir á eða blandað. Í því sambandi benti nefndin líka á hve þungt það yrði að ætla að safna í sjóð til að mæta meiriháttar áföllum á borð við hrun margra banka í einu. En hvergi virðist gert ráð fyrir því að hið samræmda lágmark gildi ekki í raun óháð aðstæðum heldur skuli tryggingin takmarkast af því sem til er í sjóðum hvers tryggingakerfis, sem er þó kjarninn í rökunum fyrir dómstólaleiðinni.

Lagatæknilegar smásjárrannsóknir úr samhengi

Stærsti gallinn við lagatæknilegu smásjárrannsóknirnar er að þar er algerlega horft fram hjá kjarna málsins sem er uppruni og saga innstæðutrygginga og hlutverk opinberra aðila við að tryggja fjármálastöðugleika. Í því ljósi leikur ekki nokkur minnsti vafi á meginefni og markmiðum bæði tilskipunar ESB og innleiðingar hennar hér á landi. Út frá því markmiði innstæðutryggingakerfa að tryggja fjármálastöðugleika með því að skapa sparifjáreigendum öryggi liggur ljóst fyrir hverjar lögmætar væntingar fólks hafa verið árum saman bæði hér á landi og erlendis og hver ábyrgð ríkisins er. Sú hugmynd að íslenska ríkið beri enga ábyrgð að lögum af því hér var ákveðið að Tryggingasjóðurinn skyldi vera í formi sjálfseignarstofnunar nýtur eðlilega hvergi hljómgrunns utan landsteinanna. Lágmarksupphæðin hefur verið kynnt sparifjáreigendum árum saman á vef Tryggingasjóðsins án nokkurs fyrirvara um að sjóðurinn væri án bakhjarls.

Hver átti að gæta fullveldisréttar okkar?

Þau sjónarmið heyrast líka að meginefni tilskipunarinnar eigi hvorki við kerfishrun eins og hér varð né stöðu smáþjóða þar sem hlutfallslegur skaði sé margfaldur á við það sem gerist meðal stærri þjóða. Þetta er hvort tveggja atriði sem huga hefði átt að við innleiðingu tilskipunarinnar hér á landi en engar slíkar kröfur eða fyrirvarar hafa komið fram af hálfu Íslands eða annarra smærri ríkja. Meginreglan er líka sú að hvert ríki ber ábyrgð á því að gæta fullveldisréttar síns og að slíkt ójafnvægi verði ekki í efnahagsmálum þess eða fjármálakerfi að fullveldi sé stefnt í hættu. Fjármálastöðugleiki er eitt af markmiðum hvers ríkis og til að gæta hans hafa öll ríki tæki, eftirlitsstofnanir og lagaúrræði sem þau geta beitt kjósi þau það. Bæði íslenska bankakerfið í heild og þau útibú sem söfnuðu innstæðum erlendra sparifjáreigenda störfuðu undir eftirliti íslenskra stofnana enda ekkert í tilskipuninni um samræmt lágmark innstæðutrygginga sem aflétti ábyrgð af Íslandi.

Icesave skuldbindingin skrifuð inn í AGS áætlunina

Í viljayfirlýsingu fjármálaráðherra og Seðlabanka Íslands til framkvæmdastjórnar Alþjóða gjaldeyrissjóðsins frá því í byrjun nóvember 2008 er gert ráð fyrir að áætluð fjármögnunarþörf íslenska ríkisins vegna lágmarksinnstæðutrygginga sé hluti af þeim lánum sem taka þarf. Þetta kemur m.a. fram í lið 12 í áætluninni og skýringum með honum. Á upplýsingavef forsætisráðuneytisins um áætlunina er þessi skilningur á fjármögnunarþörfinni ítrekaður í liðnum „spurt og svarað“ en þar segir m.a.: „Í lið 12 er því einnig gert ráð fyrir að inni í áætlaðri lánsfjárþörf ríkisins vegna bankakreppunnar séu lán til að mæta erlendum kostnaði við innstæðutryggingar í samræmi við ákvæði EES samningsins.“

Þetta er í fullu samræmi við yfirlýsingu forsætisráðherra frá 8. október 2008 en þar segir orðrétt: „Ríkisstjórnin ítrekar að ríkissjóður mun styðja Tryggingarsjóð innstæðueigenda og fjárfesta við öflun nægjanlegs fjár.“ Í frægu símtali fjármálaráðherra Íslands og Bretlands 7. október ítrekar fjármálaráðherra enn við breska starfsbróður sinn að ríkisstjórnin hafi heitið Tryggingasjóðnum stuðningi. Í tilkynningu forsætisráðuneytisins um samkomulag íslenskra og hollenskra stjórnvalda 11. október 2008 segir m.a.: „Samkomulagið kveður á um að íslenska ríkið muni bæta hverjum og einum hollenskum innstæðueiganda innstæður að hámarksfjárhæð 20.887 evrur“.

Niðurstaða Alþingis 5. desember 2008

Alþingi Íslendinga samþykkti með aðeins 7 mótatkvæðum þann 5. desember 2008 að fela ríkisstjórn að ljúka samningum um ábyrgð íslenska ríkisisins vegna innstæðna í erlendum útibúum íslensku bankanna. Miðað við öll efnisatriði málsins og ítrekaðar yfirlýsingar um ábyrgð Íslands er auðvelt að taka undir með Bjarna Benediktssyni, þáverandi formanni utanríkismálanefndar Alþingis en hann sagði í umræðum um málið 28. nóvember:

„Ég held að það sé afskaplega mikil einföldun á þessu máli öllu saman að telja í raun og veru að það hafi verið valkostur fyrir íslensk stjórnvöld að standa stíf á lögfræðilegri túlkun og halda henni til streitu, jafnvel fyrir dómstólum, hvort sem það væri á alþjóðlegum vettvangi eða hér heima fyrir íslenskum dómstólum.“

Greiðslufall eða ósk um skilning?

Í ljósi þess hve afdráttarlaus ábyrgð Íslendinga er og hve skýlausar staðfestingar hennar hafa verið í orði og verki árum saman er fráleitt að krefjast þess nú að öll samskipti okkar við önnur ríki og greiðslumiðlun til og frá landinu verði sett í uppnám á grundvelli þess að orðalag í einstökum liðum tilskipunar sem gilt hefur frá 1999 hefði mátt vera skýrara. Með því værum við ekki aðeins að brjóta gegn eigin orðum heldur blasir við að engin þjóð myndi nú frekar en áður viðurkenna lagalega óvissu. Þess vegna er enginn dómstóll tiltækur svo allt tal um lagalegan úrskurð er með öllu marklaust. Yfirlýsingu um greiðslufall þrátt fyrir lagalega ábyrgð yrði væntanlega ekki mætt með lögsóknum heldur aðgerðum á borð við frystingu eigna og haldlagningu peningasendinga til og frá landinu.

Ósk um skilning og stuðning vina- og nágrannaþjóða í ljósi þess að íslenska smáþjóðin er fórnarlamb flókins regluverks og banka sem uxu henni yfir höfuð er svo allt önnur nálgun sem ekki fer saman við tilraunir til að afneita ábyrgð. Þá leið eigum við enn færa, t.d. ef ástandið verður þannig að sjö árum liðnum að samkomulagið um uppgjör ábyrgðarinnar stefnir í að verða okkur verulega íþyngjandi og við þurfum stuðning við að virkja endurskoðunarákvæðin í því ljósi.

1. Skuldabréf Sigurjóns sem við öll sáum, er ekki það sama og var síðar þinglýst, segir Sigurður G. Guðjónsson. Gætum við fengið að sjá það svart á hvítu hvaða skuldabréfum var þinglýst, hvernig vexti þau bera og já jafnvel hvort um er að ræða mörg önnur viðlíka skuldabréf þar sem Sigurjón hefur lánað sjálfum sér milljónatugi á vöxtum sem almenningi bjóðast alls ekki? Gætum við einnig fengið að vita hvers vegna sömu mistökin voru gerð aftur hér. Var þessu fólki treystandi til að stýra heilum banka, þegar þeir geta ekki útfyllt tvö skuldabréf skammlaust? Gætum við einnig fengið að vitað hvort eins sé hagað hjá öðrum banka“stjórum“ sem unnu hjá gömlu bönkunum. Má vera að alls konar svona misskilningur.. mistök eða hvaða nöfnum sem þetta kann að nefnast fyrirfinnist víða meðal þeirra.

Þetta er ekki hnýsni – þetta snýst um peningana mína, og þína, sem virðast vera að renna í vasa einhverra sem „eru bara svo ótrúlega frumlegir í viðskiptalegri hugsun sinni“

2. Nú er verið að bera fólk út úr húsum sínum víða um borg og land. Hvernig má það vera að sumir (les. Hannes Smárason) fá að búa áfram í sínum húsum þó að bankinn hafi haft hann í sinni eigu um nokkurt skeið? Skal ekki eitt yfir alla ganga?

3. Er ekki möguleiki á að við fáum erlenda aðila til að starfa í skilanefndum bankanna, einmitt til að koma í veg fyrr alls konar persónuleg tengsl manna, ýmist við eigin gjörðir, eins og þegar innri endurskoðendur gömlu bankanna eru við störf í skilanefndum?????, eða persónuleg tengsl skuldara við skilanefndaraðila.

4. Afléttum leyndinni af ICESAFE núna! þetta er ekkert flókið – þetta verður að gerast núna því það er fjarstæða að vera að ræða þetta ef enginn veit raunverulega hvað er inni í dílnum. Sama má segja með ESB – það er fjarstæða að rífast út af samningi sem við vitum ekki hvernig mun hljóða – sömu rök – fáum dílinn upp á borð – rífumst svo.

5.  Það að verða að borga Icesafe skuld er ekki bara hörmulegt – heldur líka hryllilegt, ósanngjarnt og glatað! En… við höfum í raun um tvennt að velja. Að stimpla okkur út úr alþjóðlegu starfi, missa algjörlega okkar tiltrú á alþjóðavísu hvað varðar viðskipti og hvaðeina, með því að borga ekki það sem við erum því miður skuldbundin að gera, eða borga þennan fjára, selja eigur LÍ á hæsta mögulega verði – og eins sækja eigur þeirra sem högnuðust á þessu æs seif- og já.. láta þessa aðila taka þátt í uppbyggingunni með okkur! Því miður þá er það þannig að ef við ætlum að fara dómstólaleiðina þá er það á forsendum þeirra sem kröfurnar eiga á okkur. Bretar og Hollendingar geta því dregið það von úr viti að hefja þann leiðangur, já í ár eða áratugi, og þá verður líklega lítið eftir af okkur hér á landi á meðan beðið er með að aflétta gjaldeyrishöftum, á meðan hryðjuverkalög hvíla á okkur og svör hafa ekki fengist við spurningunni.. eiga Íslendingar að standa við þessar skuldbindingar. Tvennt getur komið út úr slíkum leiðangri. Að við eigum ekki að borga þetta allt, eða að við eigum að borga þetta. Ef við höfum, stórskaðað okkur með biðinni, sett landið endanlega á hausinn, og fáum svo þá niðurstöðu að við eigum að borga þetta (eins og flestir virðast vera sammála um) þá höfum við ekki marga kosti í hendi.

6. Ég óska eftir því að þingmönnum verði gert skylt að birta upplýsingar um tengsl sín. Þeir eiga ekki að komast upp með að dissa reglur þingsins og segja bara.. jah.. ég hef engin fjárhagsleg tengsl.. mig grunar að það verði að skilgreina ítarlega fyrir einstaka þingmönnum hvað felst í hugtakinu hagsmunir og tengsl.. jafnframt legg ég til að þingheimur allur, já og jafnvel sveitastjórnarliðar margir hverjir fái kennslu í því hvað getur flokkast sem spilling í nútíma samfélagi…

7. Til að létta lundina… í lokin mæli ég með Júpitersballi á NASA við Austurvöll annað kvöld. Tryllt gleði fram á nótt með þessu unaðslega bandi..

verð að segja að ég hlakka mikið til að hlaupa út í búð og lesa bók Guðna Th. Jóhannessonar sagnfræðings um hrunið. Var svo heppin að heyra í honum á fundi um daginn, fjalla um hrunið… og fyrir og eftir.. og held þetta sé hin .. athyglisverðasta bók.. svo ekki sé meira sagt….

Ef ég mætti lifa lífi mínu á nýjan leik,
mundi ég á því skeiði reyna að láta mér verða á fleiri mistök.
Kappkostaði ekki að vera fullkominn, heldur slakaði á;
færi oftar heimskulega að ráði mínu en ég hef gert til þessa;
tæki í raun fátt alvarlega,
hirti mig miður.
Ég tefldi oftar á tvær hættur, færi fleiri ferðir, horfði
oftar á sólsetrið, klifi fleiri fjöll, synti fleiri fljót.
Ég færi til fleiri staða en ég hef áður komið á, æti
meiri ís og minni baunir, glímdi við fleiri raunveruleg vandamál og færri ímynduð.
Ég var einn þeirra manna, sem lifði hverja
ævistund skynsamlega og rækilega; átti auðvitað
hamingjustundir.
Yrði mér afturhvarfs auðið, reyndi ég að einskorða mig við góðu
stundirnar. En lífið er, skyldirðu ekki vita það, sett saman
úr þeim, þessum stundum; og tapaðu nú ekki af þeirri
stund sem yfir stendur.
Ég var einn þeirra, sem fór hvergi án hitamælis,
hitabrúsa, regnhlífar og fallhlífar; ef ég ætti að
lifa að nýju, ferðaðist ég léttar búinn.
Mætti ég lifa á nýjan leik, legði ég upp berfættur
snemma vors og gengi áfram allt til haustloka.
Ég færi fleiri ferðir með hringekjunni, horfði
oftar á sólina rísa og léki mér við fleiri börn,
ef ég ætti enn líf fyrir höndum.
En sjáðu til, ég er áttatíu og fjögurra ára og veit,
að ég er að dauða kominn.

Jorge Luis Borges

Hef verið hugsi síðustu daga vegna fréttaflutnings af fólki sem ekki hyggst greiða reikningana sína.

Ástandið í þjóðfélaginu er mjög slæmt, því verður ekki neitað. En ég er hugsi yfir því fólki sem kemur fram í fjölmiðlum og segist vel hafa efni á að greiða reikningana sína en ætli ekki að gera það.

Eitt dæmi sem ég heyrði um helgina var maður, sem á tvær íbúðir. Hann skuldar 9 milljónir í annarri og 5  milljónir í hinni. Hann er reiður því lánin hafa hækkað svo gríðarlega. Engu að síður hefur hann efni á að greiða af lánunum en ætlar ekki að greiða því hann vill mótmæla.

Ég veit líka af fólki sem gekk í gin bankanna, endurfjármagnaði íbúðirnar sínar, keypti svo bíl, nýja innréttingu og raftæki fyrir allan peninginn. Þetta fólk er líka reitt í dag því lánin hafa hækkað.

Nú veit ég að ég varpa fram sprengju, en.. mér finnst ótrúlega óréttlátt að þetta fólk sé að nýta sér neyð þeirra sem virkilega hafa það ferlegt. Það er nefnilega fólk á Íslandi sem hefur núna misst vinnuna, getur raunverulega ekki greitt af húsnæði sínu, hefur ekki efni á að borga nauðsynjar fyrir börnin sín. Þetta fólk er ekki endilega það fólk sem hvað hæst lætur núna. Það eru aðrir, sem græða minna sem hvað hæst láta.

Ég ætla mér ekki að hætta að borga alla reikninga. Ég ætla að borga það sem ég get borgað, og treysti því að verið sé að vinna hörðum höndum að því að koma landinu á rétta braut. Þetta var ekkert smáræðis hrun sem hér varð og það væri óeðlilegt ef búið væri að laga allt sem fór aflögu. En það bætir ekkert ástandið að segja fokk með ykkur öll og ég borga ekki mínar skuldir. Þó að þetta sé fúlt og ferlega óréttlátt allt saman. Við skulum halda áfram að standa okkar plikt. Höldum utan um börnin okkar og fjölskylduna og róum áfram. Á endanum komumst við fyrir vind og þá er nú betra að hafa róið með en ekki hoppað fyrir borð…  því það er ekkert meira réttlæti í því að ég borgi fyrir jeppann eða hina íbúð mannsins sem ekki ætlar að borga…

Þar sem ég er of önnum kafin fyrir skriftir vísa ég bara á annarra manna skrif.

Hér er það Jón Baldvin sem geysist fram á ritvöllinn undir yfirskriftinni Ellefu firrur um Evruland. 

Mæli með þessum lestri.

Ég sem kjósandi í þessu landi óska hér með eftir því að frambjóðendur láti vita hvort þeir fengu á einhvern hátt fyrirgreiðslu hjá hinum gjaldþrota bönkum sem íslenska þjóðin hefur nú tekið yfir.

Ég sem kjósandi óska eftir upplýsingum sem varða niðurfellingu lána, niðurfellingu að hluta, óeðlilegar greiðslubreytingar eða hvaðeina sem flokkast gæti sem sérmeðferð – til handa öðrum en almenningi í aðdraganda eða rétt eftir bankahrun.

Ég sem frambjóðandi – í 13. sæti á lista Samfylkingarinnar í Reykjavík norður lýsi því jafnframt yfir að ég hef hvorki þegið styrki frá fyrirtækjum, né fengið fyrirgreiðslu í formi niðurfellingu skulda minna.

… ætli þeim hafi brugðið Framsóknarmönnunum?