desember 2009

Reykjavíkurborg ákvað af rausnarskap sínum, líklega eftir heldur háðuglegan samanburð sl. vikna, að greiða barnafjölskyldum, sem nutu fullrar fjárhagsaðstoðar árið 2009, heilar 6000 kr. í jólabónus með hverju barni.

Þessi „stórfrétt“ rataði í fréttir ríkissjónvarpsins og aðra miðla í gær. Fréttin snýst um að Reykjavíkurborg ætlar að punga út heilum 2,4 millljónum króna samtals til þessara fjölskyldna!

Til að setja þessa upphæð í samhengi að þá er þetta sambærilegt því að Eyja- og Miklaholtshreppur þyrfti að punga úr sveitarsjóði heilar 2.643 kr, Dalabyggð 14.300 kr. og Akranes 132.765 kr. í heildina. Við erum að tala um heilar 20 kr. á hvern skattborgara. Ekkert þessara sveitarfélaga fengi svo mikið sem dálksentímeter í Fréttablaðinu eða eina sekúndu  í ríkisútvarpinu fyrir slíka frétt.

Vissulega er fjárhagsaðstoð fyrirferðarmeiri í rekstri Reykjavíkurborgar en annarra sveitarfélaga. Það er hins vegar eðlilegt í landi sem er byggt upp eins og Ísland. Það er í rauninni aðeins ein borg og það er þannig út um allan heim að borgir soga til sín mannfjöldann – og félagslegir erfiðleikar verða þar fyrirferðameiri. Reykjavík greiðir hins vegar skammarlega lága upphæð í fjárhagsaðstoð og allt góðærið fylgdu hækkanir hvorki launavísitölu eða neysluvísitölu.

Árið 1995 fékk einstaklingur í Reykjavík 53.595 kr. á mánuði í fjárhagsaðstoð. Í dag er þessi upphæð 115.567 kr. Hefðu hækkanir fylgt neysluvísitölu væri fjárhagsaðstoðin í dag 165.076 kr. Hefðu þær fylgt launavísitölu væri fjárhagsaðstoðin í 196.054 kr.

Svona er þessu farið í velferðarborginni Reykjavík – höfuðborg Íslands. Það reyndi í rauninni lítið á velferðarkerfið á góðæristímunum en núna þegar á reynir kemur í ljós hvernig samfélagið er skrúfað saman.

Formaður velferðarráðs og meirihlutinn sem stjórnar Reykjavík gera sér litla eða enga grein fyrir raunverulegri stöðu mála í borginni. Þessi sérstaki jólabónus er til háðungar fyrir Reykvíkinga. Heildarfjárhæðin, sem formaðurinn tilkynnti af rausnarskap sínum jafngildir þrennum mánaðarlaunum hennar, svo dæmi sé tekið. Það bara hlýtur að vera hægt að gera betur!

Vert er að benda á þessar staðreyndir þegar ástandið á Alþingi er skoðað

Jón Gunnarsson 30.11.2009: “það er einlægur ásetningur okkar virðulegi forseti í meirihlutanum (svo!) að halda þessu máli gangandi svo lengi sem að þarf. Við ætlum einfaldlega ekki að hleypa því í gegn. Þarna eru vopn minnihlutans samkvæmt lögum … þarna er okkar vörn og okkar vopn, hún liggur í þessu.”

Guðlaugur Þór Þórðarsson 21.8.2009: “Varðandi það sem hv. þingmaður nefndi að það væri verið að setja pressu á okkur stjórnarandstæðinga að við munum tefja málið þá lýsi ég því hér yfir að ég er tilbúinn að tefja málið og menn geta kallað mig hvað sem er. Ég ætla ekki að fara héðan án þess að vera búinn að gera allt það sem ég get til þess að ganga þannig frá málinu að það sé eins skothelt og það getur orðið. Ef það þýðir að ég þurfi að halda gríðarlega margar ræður hér þá mun ég halda gríðarlega margar ræður hér. Ég mun gera allt til að sjá til þess að þetta verði unnið eins vel og mögulegt er og ég hvet alla þingmenn til þess að nálgast þetta verkefni með sama hætti.”

En fyrir þremur árum sagði þessi sami Guðlaugur:  Guðlaugur Þór Þórðarsson 10.3.2006: ”Virðulegi forseti. Það sem við horfum á og erum búin að horfa á undanfarna daga er að blygðunarlaust hefur stjórnarandstaðan beitt skipulegu málþófi til að hindra að meirihlutavilji Alþingis nái fram að ganga. Það er ekkert nýtt að stjórnarandstaðan sé ósammála stjórnarmeirihlutanum og ég vek athygli á því að stjórnarandstaðan hefur fullan rétt á því að hafa rangt fyrir sér og ég er alveg til í að leggja mikið á mig til að verja þann rétt. En það er algerlega fráleitt og samræmist engum lýðræðishugmyndum að menn geri hvað þeir geti við að beita hreinlega ofbeldi til að koma í veg fyrir að mál sem þeir eru ósammála og eru í minni hluta með komist í gegn. Það er nákvæmlega það sem hér hefur verið á ferðinni. Þetta snýst ekkert um efni máls. Allt hefur komið fram í umræðunni sem þarf að koma fram en áfram er haldið og menn hafa ekki farið dult með það að þeir ætla að stoppa þetta með því að vera með skipulagt málþóf.“

Guðlaugur Þór Þórðarsson 21.4.2006: ”Af hverju eru menn alltaf að fara upp undir liðnum um fundarstjórn forseta og ræða eitthvað allt annað? Það er pólitískur ágreiningur um eitt mál. Hann er mikill innan þingsins. Það er ekkert nýtt. Hér koma menn upp í fullri alvöru og fara fram á að ríkisstjórnin og stjórnarmeirihlutinn hætti við ákveðið mál vegna þess að stjórnarandstaðan er í málþófi. (Gripið fram í: Málþófi?) Ástæðan fyrir því að við erum hér dag eftir dag að ræða fundarstjórn forseta, þótt það liggi fyrir að ekkert er athugavert við fundarstjórn forseta, er sú að stjórnarandstaðan er á móti viðkomandi máli. Það er ástæðan fyrir því að sumir þingmenn halda ræður klukkutímum saman. Ég vek athygli á því að þetta eru fínir ræðumenn. Þeir geta klárað mál sitt á mun skemmri tíma og þurfa ekki nein námskeið til þess. Jafnvel eru hv. þingmenn mjög góðir ræðumenn, sem halda ræðu í sex tíma vegna þess að þeir ætla með málþófi að reyna að koma málum frá sem meiri hluti er fyrir í þinginu.  Ég bið þingheim að hugsa þetta alla leið. Er það virkilega svo að mönnum þyki lýðræðislegt og réttlátt að svona vinnubrögð séu viðhöfð? Vilja menn, virðulegur forseti, að þingið okkar sé með þannig að þegar stjórnarandstaðan fer í málþóf geti hún stoppað mál sem meiri hluti er fyrir? Virðulegur forseti. Ég segi nei. Það liggur fyrir að ef menn halda langar ræður og eru með málþóf þá þurfum við að halda langa fundi. Ef menn vilja hafa þann háttinn á er ekkert annað sem réttkjörinn meiri hluti á þinginu getur gert, ekkert annað.”