nóvember 2009

Nú er verið að höggva og höggva. Velferðarkerfið lafir á horriminni og áfram þarf að höggva. Skuldirnar griðarlegar og ýmislegt í pípunum.

Dómsmálaráðherra boðaði löngu tímabæran niðurskurð hjá sýslumönnum. Því fagnaði ég, enda algjör óþarfi að hafa tuttugu og fjóra sýslumenn á einu Íslandi.

En hvað? Af hverju er ekki verið að vinna í þessu þjóðþrifaverki? Hvaða þúfnapólitíkus tókst að koma í veg fyrir þetta? Hvernig stendur á því að það má bara skera niður hjá fjölskyldum í landinu, en þegar kemur að svona sjáfsögðum hlutum, þá fer allt á hliðina?

Ég fer fram á að fjölmiðlar taki sig til og spyrji Rögnu Árnadóttur að þessu á hverjum degi þar til þessi framkvæmd verður komin í gegn. Þetta er ekkert flókið. Förum í þetta – þarna liggja fjármunir sem við þurfum svo sannarlega að nota í annað.

Getum við beðið um smá fagmennsku takk!

Ég veit að það er mikið að gera hjá þingmönnum, er er til of mikils mælst að þeir kynni sér lögin áður en farið er af stað og eftirlitsstofnanir Alþingis misnotaðar að því er virðist til þess eins að slá pólitískar keilur.

2. gr. Stjórnarskrár íslenska lýðveldisins fjallar vissulega um þrígreiningu ríkisvaldsins, en hér á landi er það regla frekar en undantekning að ráðherrar sitji jafnframt á þingi. Sem þingmenn hafa þeir því kosningarétt þegar greiða skal atkvæði með eða á móti frumvörpum og er sá réttur ekki af þeim tekinn setjist þeir í ráðherrastól. Þetta má sjá í 51. gr. sömu stjórnarskrár:

51. gr. Ráðherrar eiga samkvæmt embættisstöðu sinni sæti á Alþingi, og eiga þeir rétt á að taka þátt í umræðunum eins oft og þeir vilja, en gæta verða þeir þingskapa. Atkvæðisrétt eiga þeir þó því aðeins, að þeir séu jafnframt alþingismenn.

Nú hafa þingmenn hreyfingarinnar kvartað til umboðsmanns Alþingis vegna þess að Steingrímur J. þingmaður VG tók þátt í atkvæðagreiðslu eins og lög gera ráð fyrir. Hann skal mæta á þingfundi og honum ber að taka þátt í störfum þingsins, þ.á.m. kosningum um frumvörp.

Þetta eiga þingmenn hreyfingarinnar að vita, og vona ég að þau láti nú verða af því að lesa stjórnarskrána… og jafnvel lög um þingsköp alþingis í leiðinni. Það er fróðleg lesning… hvort tveggja… ekki síst fyrir þingmenn!

Af því að ég hef líka gaman af því að lesa skáldsögur (semsagt ekki bara skólabækur) og af því að bókatíðindin eru komin út, þá má ég til með að benda á þessa hér, sem er svo skemmtilega kynnt á Youtube inu

Dóttir mæðra minna

Ég hlakka mjög mikið til að lesa þessa, eftir miðjan desember.

Nú er mikið rætt um væntanlega skýrslu rannsóknarnefndarinnar og margir fara yfir um vegna þess að Alþingi er gert að taka á móti skýrslunni og ákveða næstu skref.

Við verðum að skoða málin eins og þau eru. Þessi rannsóknarnefnd er ekki dómstóll. Þetta er nefnd sem ætlað var að rannsaka hvað gerðist. Það er eina valdið sem hún hefur, hún hefur ekki vald til að ákæra eða dæma. Það er í lögum að Alþingi hefur valdið til að ákveða næstu skref. Landsdómur dæmir svo ráðherra sem hafa gerst sekir um afglöp í starfi.

Nú erum við ekki bara að horfa á ráðherra heldur fjöldan allan af fólki sem tengdist hruninu. Alþingi verður að hafa skýra mynd af því hvernig tekið er á móti skýrslunni og hver næstu skref eiga að vera. Þessi nefnd rannsakar hrunið – en Alþingi getur svo t.d. vísað þessu til saksóknara sem ákærir í málinu, sé um að ræða aðra en ráðherra.

Ég er hrædd um að margir haldi að það komi einhver dómur í febrúar, en svo er ekki, því þetta er ekki dómstóll heldur rannsóknarnefnd, sem mun koma með niðurstöðu á rannsókn sinni. Framhaldið er alltaf í höndum Alþingis.

Þegar ég var í leiklistarskólanum las ég eitt sitt orð Haraldar Björnssonar leikara um ákvarðanatöku. Hann sagði eitthvað á þessa leið: Þegar ákvörðun hefur verið tekin um að fara einhverja leið, hversu slæm sem þér finnst hún vera, þá verður þú að standa með henni á leiðarenda. Ef þú gerir það ekki, þá gefur þú hugmyndinni aldrei líf, enga möguleika og enga von á því að sanna sig eða afsanna. Þá munt þú aldrei komast að því sanna í málinu, þ.e. hvort hugmyndin var góð eða ekki, og munt því ekki eiga möguleika á að mynda þér rökræna og afleidda skoðun og komast að niðurstöðu í málinu á farsælan hátt.

Þetta er í raun ekki flókið, hafi meirihluti hóps ákveðið að fara einhverja leið, og þú ert í fýlu yfir því allan tímann, þá er alveg borin von að leiðin verði góð fyrir þig. Þú verður á einhverjum tímapunkti að gefa leiðinni tækifæri á að sanna sig eða afsanna. Eftir það er svo hægt að taka ákvörðun um framhaldið.

Nú hefur Ásmundur Einar Daðason, formaður andevrópusinna og þingmaður VG gefið það út að hann ætli að gera Samfylkingunni lífið leitt. Það er merkilegt agenda hjá þessum nýkjörna þingmanni, og magnað að hann treysti sér ekki til að skoða með opnum huga það sem kemur út úr þeim samningaviðræðum sem nú er verið að vinna hörðum höndum að víða um völl. Með þessum orðum sínum hefur þingmaðurinn ungi stimplað sig algjörlega út úr umræðunni, því hann mun ekki koma að þessu borði heldur snúa að því bakinu og berjast gegn hverju því sem kann að koma í ljós – að því er virðist í þeim eina tilgangi að gera samstarfsflokknum lífið leitt?

Þetta minnir nokkuð á mann, sem getur ekki sætt sig við að fólk sé á annarri skoðun en hann sjálfur. Hann heitir Georg Bjarnfreðarson og er sjónvarpsfígúra. Hann getur ekki skoðað út fyrir sinn hug, ekki séð að það geti verið aðrir vinklar á málum og alls ekki að vilji hóps fólks geti verið jafn rétthár og sinn eigin vilji. Hann er einmitt sú týpa sem myndi gera allt til að skemma fyrir uppákomum bara vegna þess að hann átti ekki hugmyndina, vill ekki gleðjast og taka á móti jólagjöfum, bara vegna þess að hann trúir ekki á slíkt heldur verður með fýlu að kalla pakkann tækifærisgjöf og fúlsa og skammast í leiðinni.

Ég vona að Ásmundur Einar finni sér frekari tilgang með þingmennskunni en að berjast gegn samstarfsflokknum í ríkisstjórn. Ég virði skoðun hans í þessu máli, en finnst sérstakt af honum að taka svona til orða. Ég veit af fjölmörgum í hans flokki sem er honum ósammála í þessum málaflokki. Eins veit ég af fjölmörgum í öðrum flokkum, og í engum flokkum sem er honum líka ósammála. Eins er fjölmargt fólk sem er honum sammála, en það breytir ekki því að þetta er ákveðið ferli sem er í gangi núna og það var ákveðið í kosningum á Alþingi í sumar. Hvers vegna ekki að skoða það sem kemur út úr slíkum viðræðum með opnum huga? Þó maður sé á móti Evrópu í grunninn?

Horfði á tvo þætti af Fangavaktinni í gærkvöldi. Mikið rosalega er ég ánægð með þessa þætti. Leikurinn er yfir línuna mjög góður, karakterarnir auðvitað stórskemmtilegir og framvindan óútreiknanleg.

Hef líka horft á Ástríði og Hamarinn. Söknum þess heima að fá ekki að sjá meira af Hamrinum, en gott er að minnast á það sem vel er gert. Ástríður er líka alveg hreint glimrandi, neyðarleg og rómantísk í senn. Ilmur á auðvitað senuna, en ég er sérstakur aðdáandi hennar, en ég er líka ánægð með frammistöðu Kjartans og Rúnars, já og Þóru og Þóris, en heima hjá mér bíður fólk spennt eftir kossinum…. Sagan finnst mér skemmtileg, minnir örlítið á Ally McBeal… svona klaufsk en samt sæt og sjarmerandi. Fíla þetta bara alveg hreint.

Innlenda efnið er eina ástæðan fyrir því að ég er með áskrift að Stöð 2. Ég horfi nánast aldrei á sjónvarp – en tók þá ákvörðun að splæsa í þetta í haust,  ekki síst fyrir fjölskylduna, sem sest saman fyrir framan viðtækið á þessum stundum og hlær saman að þessum kostulegu uppákomum. Börnin mín litlu hafa helmingi meira gaman af því að horfa á innlent leikið efni en erlent, og er það ekki tungumálið sem þar skiptir öllu, því stundum er erlent leikið efni döbbað. Þau hafa bara miklu meira gaman af því að þekkja leikarana, sem þau hafa oft séð áður, bæði á förnum vegi og í öðrum þáttum, og það gefur þeim betra tækifæri á að skilja leikið efni, og skilja að þó að maður sé vondur í mynd eða deyji þá sé maður bara að leika…. og má þar nefna að börnin mín fengu ung að horfa á þann hrylling sem Hrafninn flýgur býður upp á… allt undir því yfirskini að sjá afa Helga bæði drepa og vera drepinn… (en afa náðu þau ekki að hitta í lifanda lífi, svo þau eru heldur betur heppin að fá samt að sjá hann þarna)

Nú er ég komin út fyrir efnið, sem er einfaldlega að hrósa fyrir leikna efnið, og vil ég eiginlega gefa Stöð 2 tvöfalt hrós fyrir þeirra skerf, því þetta er jú sjónvarspstöð á frjálsum markaði og ekki jafn skuldbundin, að mínu áliti, til að sinna svona menningarhlutverki.

Hlakka til að fylgjast með áfram í vetur – takk íslensku höfundar – takk íslensku leikarar og leikstjórar.