maí 2008

Í dag hefst hið stórkostlega Tengslanet kvenna á Bifröst. Hef mætt tvisvar áður og í fyrra spurði ég forsprakkann Herdísi hvernig stæði á því að það væri ekkert tengslanet. Þetta er orðinn fastur liður að vori, að fara í fjölmennið uppi á Bifröst, allar þessar stórkostlegu konur saman komnar að hlusta og spjalla. Þetta er meiriháttar og takk Herdís fyrir að setja þetta af stað aftur. Þú ert skörungur kona.

Þetta árið skilst mér að mæti rúmlega 400 konur! Það er ekkert smáræði og dagskráin er hér. 

Hlakka mikið til. Svo er það Liverpool á morgun. Það verður ekki lítið gaman líka.. jeminn hvað lífið er gott við mig.

BB greinir svo frá að Grjóthrunið ætli að taka lagið í Óshlíðinni klukkan fjögur. Þá er það ljóst að leyndarmálið mikla er ekkert leyndarmál.

Hvet alla til að mæta – þetta verður dúndur gigg… Ísafjarðarmegin í Óshlíðinni, fyrir þá Ísfirðinga sem þora ekki til Bolungarvíkur af ótta við grjóthrunið… ehehehe

Það verður fróðlegt að fylgjast með umræðum á þingi í dag klukkan 18. Þá mun Helgi Hjörvar, þingmaður, spyrja Björn Bjarnason út í hlerunarmálið.

Það sem er athugavert við þetta er að Helgi er sonur hjónanna Úlfs og Helgu Hjörvar, en faðir Björns lét einmitt hlera síma þeirra hjóna.

Fróðlegur vinkill.

Annars er auðvitað algjör skandall að Björn sé að svara fyrir föður sinn í þessu máli. Þvílíkt gargandi vanhæfi og ótrúlegt að ekki sé gripið í taumana.

Ég bara skil ekki að það sé ekkert gert – að maðurinn geti verið þarna uppi að ræða þetta yfirleitt.

Nei – þetta var frekar vandró

Þuríður Backman var með sama upphaf á ræðu sinni og Guðni Ágústsson. Nákvæmlega sama erindi kvæðis Einars Ben. Nákvæmlega sama erindi notað við upphaf ræðu.
Ef hún hefði verið að hlusta hefði hún líklega getað komist hjá þessum vandræðagangi… eða kannski er þetta bara merki um samstillta stjórnarandstöðu. Að þau flytji öll sömu ræðuna í eldhúsdegi…

Veit ekki með þetta „Góðar stundir“ hjá eldhúsdögum kvöldsins. Mér finnst þetta eitthvað tilgerðarlegt… en veit samt ekkert hvað á að segja í staðinn.

„þakka þeim sem á hlýddu“

„gleðilegt sumar“

„bless“

„búin“

„the end“

nja…. líklega er þetta það eina sem virkar… eða… kannski bara…

„takk fyrir“

Guðni Ágústsson er í pontu. Hann er auðvitað brjálæðislega fyndinn maður. Flott byrjun, er að hugsa um að skrifa um þetta á menningarsíðu Mannlífs, næsta tölublað…

Þá vil ég benda á að hvorugur stjórnarflokkanna sér ástæðu til að láta þingmann NV kjördæmis ræða í kvöld í eldhúsdegi. Mér finnst það engu að síður mjög mikilvægt að þetta kjördæmi fái sérstaka athygli, sér í lagi Vestfirðir og Norðvesturland sem hafa mælst með neikvæðan hagvöxt undanfarin ár. Einn þingmaður NV kjördæmis kemst að í kvöld, formaður Frjálslynda flokksins, einn fjögurra þingmanna þingflokksins.

NA kjördæmi fær nokkra þingmenn sína í pontu í kvöld, sama má segja um Reykjavík, kraga og suðrið. En NV kjördæmisþingmenn… sitja úti í sal og hlusta á.

En… fyrir mitt gamla kjördæmi – ég vil fá öflugan talsmann á þing. Hér með er óskað eftir háværri röddu til handa Vestfjörðum inn á Alþingi Íslendinga!

Ég er þessi óþolandi mamma. Þessi sem öll börn skammast sín fyrir.

Ég er nefnilega þessi mamma sem verði fyrir brjálæðislegri geðshræringu þegar ég er stolt, ánægð, samgleðst, eða bara finnst börnin mín botnlaust sæt.

Snærós er að komast yfir þetta, enda á sautjánda ári og farin að þekkja mömmuna. Veit að mamman grætur við fermingu, skírn, útskrift, upphaf skólagöngu, lok skólagöngu, brúðkaup og jarðarfarir, við framkallið á frumsýningum eða þegar barnið syngur vel eða heldur á kerti og verður hátíðlegt…og auðvitað alltaf þegar hún hlær.

Þau yngri eru ekki alveg búin að átta sig á þessu, en komast að þessu hægt og rólega eftir því sem tilfinningaþrungnu stundunum fjölgar.

Eins og í dag.

Þegar nafn Arnaldar Grímssonar var lesið upp í Vesturbæjarskólanum. Hann átti að fara í röðina hjá henni Helenu, með Ósarafélögunum. Þau eru fjögur af ósi að byrja í Vesturbæjarskóla og voru saman komin í dag til að hitta kennarann og hina bekkjarfélagana af hinum leikskólunum.

Og mamman hló og mamman grét. Því þau voru bara eitthvað svo dásamlega krúttleg og stolt og ákveðin þar sem þau stilltu sér upp í röð hjá kennaranum.

Aumingja vesalings barnið að eiga svona mömmu.

Mikið er Bolungarvíkin falleg og fín. Það hefur verið þvílíkt glimrandi veður hér alla helgina, og í þessum töluðu orðum er sólin byrjuð að glenna sig.

Börnin eru að fara út að hjóla, og ég sest við tölvuna… vinna vinna… þá er best að blogga…

Það er eitthvað alveg einstakt við þennan stað, og fólkið hér. Fólkið svo hreint og beint eitthvað, ekkert að vandræðast heldur spyr mann bara hreint út í hlutina. Og svo kemur kveðjan… „Velkomin heim“. Mér þykir vænt um Bolungarvík og Bolvíkinga.

Samt virðist vera einhver pirringur í gangi. Greini gremju. Kannski er ég bara að tala við ranga aðila, en fólk virðist vera að koma undan þungum vetri hér. Vorið kemur og það er dásamlegt. Í BB er verið að ræða um nauðsyn þess að reisa olíuhreinsunarstöð, og ræða um fíflin sem tala gegn olíuhreinsunarstöð.

Mér finnst gott að vera fífl. Ég mun aldrei nokkurn tíma berjast fyrir olíuhreinsunarstöð og aldrei mun ég liggja á þessari skoðun minni. Og þyki ég fífl þá er það bara ekkert nýtt og ég er stolt af þeim fíflaskap.

Það var nú einu sinni þannig að fíflið sagði alltaf sannleikann. Þegar konungarnir voru að delera, setti fíflið upp lítið leikrit og sagði sannleikann. Fólk gat hlegið, en þetta var engu að síður sannleikurinn og oft ekkert þægilegur fyrir kónginn. En kóngurinn gat lítið sagt, fíflið var bara fífl og það var ekkert hægt að brjálast við það.

Ég pant vera fíflið.

Hér í Víkinni hlakka ég til að vera alltaf þegar tími gefst til. Verð að velja mér starf sem býður upp á að ég sé í fjarvinnslu. Sé það í hyllingum að stinga mér hingað í vetur líka, til að vinna verkefni eða skrifa ritgerðir. Hér er gott að vera.

Frá því á föstudag – en kemur þó.

Aðstoð án landamæra

„Þetta er okkar land – okkar þjóðfélag. Við, almennir borgarar, höfum fullan og stjórnarskrárvarinn rétt til að tjá okkur um það hvernig það þróast inn í framtíðina. Við eigum ekki að þurfa að óttast að mannorð okkar sé dregið í svaðið af kjaftaskúmum Samfylkingar í hvert sinn sem við segjum hug okkar og skoðanir.“

Þessi orð eru tekin af heimasíðu einstaklings sem svo mjög hefur lagst gegn móttöku flóttamanna hér á landi. Þessi einstaklingur vill alls ekki að við, fátæklingarnir á Íslandi, við hin vannærða þjóð veitum fólki í neyð hjálparhönd.

Æ, aumt er að vera nískur. Ég er döpur yfir þessari skoðun að við getum ómögulega aðstoðað flóttamenn sem hýrst hafa í flóttamannabúðum í Írak.

Að við getum ómögulega aðstoðað þær óteljandi fjölskyldur sem  nú eru á vergangi eftir hamfarirnar í Kína.

Annars vegar eru rökin gegn aðstoðinni við flóttamennina þau að Akranes, sem móttöku bæjarfélag, sé svo gríðarlega illa statt að það megi ekki við því að taka við flóttamönnum. Akranes, sem staðsett er á suðvestur horni landsins, í mekka þenslunnar, megi alls ekki við því að taka á móti 30 einstaklingum, mæðrum og börnum frá Palestínu sem eiga engan samastað.

Hin rökin eru þau að bensínverðið sé svo dýrt, og að atvinnubílstjórar séu svo aðframkomnir af hungri að það verði fyrst að sinna þeim áður en veittir eru fjármunir í neyðaraðstoð vegna náttúruhamfaranna í Kína.

Ef við tökum Kína sem dæmi er áætlað að um fimm milljónir manna þjáist vegna hamfaranna. Að fimm milljónir séu heimilislausir og meira en 50 þúsund hafi látist.

Við skulum aðeins veita herlegheitunum athygli. Gerð voru hróp að utanríkisráðherra á Alþingi í liðinni viku þegar hún tilkynnti um aðstoð þá sem Íslendingar ætla að veita Kínverjum. Um er að ræða heilar sjö og hálfa milljón króna sem senda á til Kína.  Sjö og hálf milljón er ríflega tvöföld sú upphæð sem fór í utanlandsreisu forsætisráðherra til Kanada á liðnu ári. Sjö og hálf milljón er innan við tíu prósent af þeirri fjárhæð sem varin hefur verið í ferðalög núverandi ríkisstjórnar frá stjórnarskiptum síðastliðið vor.

Sjö og hálf milljón eru sjö mánaðarlaun forstöðumanns þjóðmenningarhúss, og er þá ekki tekið með í reikninginn þau launatengdu gjöld sem ríkið þarf að greiða.

Sjö og hálf milljón eru nú öll herlegheitin. Og atvinnubílstjórar hrópa á ráðherra vegna þessarar óráðsíu á meðan bíleigendur á Íslandi svelti… eða hvað?

Eigum við að tala um Akranes. Akranes sem hefur allt til alls rétt eins og önnur sveitarfélög á Íslandi. Akranes þar sem fáir ef nokkrir líða skort hvað varðar mat og húsaskjól. Akranes sem hefur innan sinna bæjarmarka frábæra skóla og leikskóla.

Lúxusvandamálin sem við eigum við að glíma hér á Íslandi eru beinlínis hlægileg miðað við það sem þetta fólk þarf að upplifa á hverjum degi. Vissulega þarf að setja meiri pening í öldrunarmál, málefni fatlaðra og félagsþjónustu, en þegar á heildina er litið erum við ótrúlega vel stödd. Það er ekkert langt síðan við áttum varla til hnífs og skeiðar en nú erum við ein ríkasta þjóð í heimi og eigum að skammast okkar fyrir nánasaháttinn þegar kemur að aðstoð við þá sem eiga um sárt að binda.

Þegar þjóð getur ekki sameinast um að mótmæla neinu öðru en háu bensínverði hlýtur hún að vera aflögufær.

Helga Vala Helgadóttir er áhugamanneskja um aðstoð án landamæra.