febrúar 2008

mikið er lífið undarlegt stundum….

Fékk spá í gær – þar sem mér var sagt að hætta að hafa áhyggjur – ætti að vera eins og vatnið, sem rennur, frystir eða dropar…. Ég hefði ekkert um þetta að segja heldur yrði bara að gera og vera eins og veðrið blési.

Það er rétt.

Í ákveðnum félagsskap kallast þetta að treysta Guði. Ég styð þessa kenningu.

Í dag kemur svo þessi:

Ef þú setur heilann í gagn máttu búast við mörgum slæmum, jafnvel trufluðum hugmyndum sem hluta af flæðinu. Það getur ekki öll list snúist um sólskin og rósir – ekki satt?

Nei… hættu nú alveg…

Viðhorf dagsins í 24 stundum.

Það er hvort tveggja fallegt og átakanlegt að fylgjast með angist tvíeykisins, Morgunblaðsins og Sjálfstæðisflokksins, þegar umræða um Evrópusambandsaðild er annars vegar. Í Morgunblaðinu í gær er margtuggin sú skoðun blaðsins að aðild að Evrópusambandinu sé alls ekki á næsta leyti og hreint ekki möguleg. Í miðopnu er umfjöllun eftir ristjóri 24 stunda um fund „gamalla vina“, þeirra Geirs Haarde forsætisráðherra og Jose Manuel Barroso, forseta framkvæmdastjórnar Evrópusambandsins sem voru alls, alls ekki að ræða aðild að Evrópusambandinu heldur bara rifja upp gömul kynni enda gamlir vinir eins og svo kyrfilega er sagt frá í myndfyrirsögn með greininni. Í þeirri „fréttaskýringu“ er jafnframt sagt frá því að ESB vilji gjarnan fá hugmyndir Íslendinga þegar sjávarútvegsstefna ESB verði endurskoðuð á næstu árum þó það sé alls, alls ekki í samhengi við hugsanlega aðild Íslands að sambandinu í framtíðinni því „það mál var ekki á dagskrá“ eins og Morgunblaðið margítrekar.

Svo að það sé alveg á hreinu þá er líka búið, samkvæmt leiðara sama Morgunblaðs, að afgreiða út af borðinu hugmyndina um einhliða upptöku evrunnar.

Forsætisráðherra boðar pólitísk vandræði sé upptaka evrunar hugleidd hér á landi með varanlegum skaða fyrir okkar góða samstarf um EES og Schengen samningana.

Alls ekki á dagskrá!

Þegar Geir H. Haarde var svo spurður hvort aðild að ESB hefði eitthvað komið til umræðu sagði hann svo alls ekki hafa verið „enda væri hún ekki á dagskrá núverandi ríkisstjórnar“. Ég verð að segja að mér finnst það ótrúlegt að forsætisráðherra Íslands skuli sitja fund með einum hæstráðanda í Evrópusambandinu án þess að aðild að því sé svo mikið sem rædd. Við vitum vel að það ferli tekur fjölda ára. Við vitum líka vel að við höfum ýmislegt með okkur og á móti þegar hæfi Íslands er metið. Það er nútímavæðing landsins sem er okkur hliðholl á meðan hagstjórnin er í molum.  

Ótti Valhallar.

Við hvað eru sjálfstæðismenn hræddir? Hvers vegna má ekki ræða þessi mál? Nóg hefur verið malað í hálfum hljóðum en það er eins og að nefna snöru í hengds manns húsi að minnast á aðild að ESB í höllu sjálfstæðismanna. Getur verið að þegar farið verður í saumana á stjórnarháttum hérlendis óttist þeir að of mörgum pottlokum verði lyft sem sýni svart á hvítu kerfislæga spillingu þeirra sjálfra eftir áratuga stjórn yfir landinu. Getur verið að þeir óttist líka áfellisdóm Evrópusambandsins yfir hagstjórnarmistökum þeirra sjálfra undanfarin ár?

Upplýst þjóð er glöð þjóð.

Kostir og gallar þess að ganga til aðildarviðræðna verða einhverntímann að koma upp á yfirborðið, sér í lagi núna þegar meira en helmingur þjóðarinnar lýsir yfir vilja til aðildarviðræðna. Það er ótrúlegt að annar af stærstu stjórnmálaflokkum landsins skuli þráast svona við og neita að viðurkenna þörfina á að taka upp gagnrýna og ábyrga umræðu um kosti og galla aðildar að sambandinu. Hvernig stendur á því að ekki er farið í þjóðarkynningu á þessu fyrirbæri sem Evrópusambandið er? Hvernig væri að leyfa þjóðinni að taka upplýsta ákvörðun? Hvort sem Sjálfstæðismönnum líkar betur eða verr þá mun umræðan eiga sér stað. Því fyrr og með þeim mun markvissari hætti, því betra. Leggjum þetta í hendurnar á þjóðinni. Treystum almenningi til góðra verka og leyfum okkur öllum að taka upplýsta ákvörðun í þessu framtíðarmáli.

Nei… ég er ekki að tala um áfengissjúka knattspyrnumenn.

Ég er í nostalgíu – því að ég fór í fótbolta áðan með Arnaldi á Vesturbæjarskólalóðinni, inni í miðjum snjóskafli ef svo má segja, rann hugur minn ósjálfrátt til æskuáranna á Suðurgötunni.

Þá vorum við bræður mínir stundum í leik sem hét fyllibyttufótbolti. Þetta var eina fótboltakeppnin sem ég gat átt möguleika í. Bræður mínir, sjö og fjórtán árum eldri voru, eðlilega, miklu betri en ég í fótbolta. Nema kannski í fyllibyttufótbolta. Þar átti ég séns.

Það var svolítið sama stemningin í dag.

Arnaldur vann 6 – 2!

Nei hættu nú alveg – er þetta ekki aðeins of mikið? Er þá ekki betra að skilja bara?

Eitraði fyrir manni sínum með frostlegi

 

 

 

Kate Knight sýndi ekki iðrun fyrir réttinum. MYND/Sky News

Bresk kona sem reyndi að drepa eiginmann sinn með því að setja frostlög í karríréttinn hans hefur verið dæmd í 30 ára fangelsi. Kate Knight var dæmd fyrir tilraun til að drepa Lee Knight á heimili þeirra í Stoke-on-Trent í Staffordshire árið 2005.

Hún mun ekki eiga möguleika á reynslulausn fyrr en eftir að minnsta kosti 15 ár í fangelsi af því að hún sýndi litla iðrun að mati dómarans Simon Tonking. Lee hlaut nýrnabilun og er nú blindur. Hann er að hluta heyrnarlaus og þarf umönnun allan sólarhringinn.

Dómarinn sagði eyðileggingu á líkama mannsins augljósa. Kate hefði ekki sýnt neina iðrun þegar hann bar vitni. Glæpurinn væri auk þess afar kaldlyndur og að yfirlögðu ráði

Með því að eitra fyrir manninum ætlaði Kate að ná rúmlega 8,5 milljónum íslenskra króna í bætur frá vinnuveitanda Lee. Þannig ætlaði hún að hreinsa upp eigin skuldir.

Kate eitraði fyrir manni sínum að kvöldi sjö ára brúðkaupsafmælis þeirra þann 4. apríl árið 2005. Hún eldaði karrírétt og gaf honum rauðvín með – bæði matinn og vínið hafði hún bætt með etýlen glýkólípíð sem er grunnefni frostlagar.

…. þetta er algjör viðbjóður – og það út af peningum. Peningar speningar… hver þarf þá? Hah…

… annars er þessi dagur góður. Fallegur og góður bara. Ekkert sofið reyndar síðustu nótt.. en hver þarf að sofa. peningar og svefn eru stórlega ofmetin fyrirbæri. Reyndar er það svo að þegar þú þarfnast þessa fyrirbæra þá veldur það ákveðinni örvinglan. En tilgangur vökunnar var góður. Ég finn það í hjartanu mínu. Svo tók við að skrifa eitt stykki grein. Furðu létt þrátt fyrir svefnleysið.

… fullur vaskur af uppvaski. Brá mér af bæ í gær og þegar ég mætti heim beið mín uppvask uppeftir öllu. Held það ljóst hver sér um þessa hlið heimilishaldsins.

Hver þarf uppþvottavél þegar maður hefur tvær fimar hendur? Skortur á uppþvottavél veldur ekki örvinglan. A.m.k. ekki hjá mér.
Fallegur dagur fyrir fallegt fólk að innan sem utan…. þó ekki með frostlegi…

Sorrý Jóhanna – en þessi Villa sirkús er orðinn algjört djók. Ég veit að þú ert ekki sammála mér í þessu, en ég bara verð að segja það sem mér finnst.

Þessi hringlandaháttur er algerlega út í hött. Hvers vegna í ósköpunum fer maðurinn ekki frá og leyfir fólki að vinna? Þetta er svo ótrúlega flókið eitthvað, eins og svona disfunctional fjölskylda, þar sem allir standa með honum, en allir vilja hann í raun út.

… og auðvitað vill Hanna Birna verða borgarstjóri. Hún yrði líka flottur borgarstjóri, þannig að ég skil ekki af hverju ekki er búið að grípa inn í þennan skrípaleik. Það tekur auðvitað enginn sætið af lýðræðislega kjörnum fulltrúa, en þetta er, eins og allir sjá, orðið að algjörri skrumskælingu á lýðræðinu. Kosningar takk!

Það var spennt kona sem gekk inn í Laugardalshöllina í gærkvöldi. Tilefnið var Þursaflokkurinn…. með tónleika og því var lofað að þetta yrði ekkert eins og klúðrið á menningarborgarárinu.

Þetta áttu að vera alvöru þursatónleikar, reyndar með Caput í farteskinu.

Miðar á besta stað.

Rjóminn af samferðarmönnum í næstu sætum.

Tónleikarnir byrjuðu – svolítið eins og Disney mynd, með fullri virðingu fyrir Caput. Svolítið svona, soft inngangur, best off, smá úr öllum lögunum. Þetta er líka svona í söngleikjunum.

Svo komu Þursarnir. Frábærir alveg hreint.

Samt var eitthvað. Það var einhvern veginn of mikill stórsveitarbragur á þessu. Egill Ólafsson var í gríðarlegu stuði – og þursarnir allir. Ekkert út á það að setja  – en ég hefði viljað fá þá dry lengur. Eftir uppklapp komu bara Þursarnir fram og þá fann maður hvað þeir eru góðir – og þá fann maður tónana – hina einu sönnu Þursatóna, sem ekki heyrðust fyrir stórsveitinni.

Ekki misskilja mig, tónleikarnir voru frábærir – sem stórsveitartónleikar – en… mig langar líka í bara plain Þursa. Nú er lag – þið eruð búnir að æfa – getum við fengið eitt gigg bara með ykkur? Takk.

Vinkona mín hún Ásta, býr í DK. Hún var aðallega óhress með það hvað tónleikagestir voru stífir. Það hreyfði enginn svo mikið sem hausinn í takt við tónlistina…. jah.. nema við þá.. og jú – strákarnir á bekknum fyrir aftan okkur… og .. barnið hans Óla Egils – líklega um eins árs gamalt sem var með pabba sínum og ömmu tveimur bekkjum fyrir framan.

Barnið dillaði sér ótt og títt í fanginu á pabbanum – og svo þegar Egill kom á skjáinn – hrópaði barnið – „afi“ “ afi“ … ótrúlega fallegt bara. Og ótrúlega gott barn! Vel gert Ester og Óli!

Annars var ég vakin snemma í morgun – Arnaldur sem fékk að sofa hjá ömmu Unni hringdi fyrir allar aldir til að tilkynna mér að Ásta hefði sparkað í sig. Ég hafði nú ætlað mér að sofa út, í fyrsta sinn síðan.. jah… já. En ég skil vel að ég hafi orðið að fá þessar fréttir…. eða ekki…

Annars líður mér svolítið eins og ég sé stödd í þætti Audda Blöndal – og að hann sé alveg að fara að birtast og segja.. .“TEKIN“. Þetta er bara orðinn svolítið langur þáttur hjá honum….

Ásta Júlía dóttir mín er sjö ára í dag. Ég man mjög þann morgun sem ég fór upp á fæðingardeild til að eiga hana. Hafði ætlað að eiga heima en það gekk svo ekki upp. Kom við í bakaríinu, fór á fæðingardeildina og hún var svo mætt stuttu síðar.

Ásta Júlía er algjör snillingur. Hún er ótrúlega skynug stúlka, sem má ekkert aumt sjá.

Frábær fiskastúlka.

Til hamingju elsku hjartað mitt.

Þetta er Ásta flotta með Arnaldi bróður sínum á okkar gamla heimili í Bolungarvík.

Þetta er sko eitt það besta – að horfa á flottu krakkana sína þroskast og vitkast. Það er lífið. Það gerist ekki betra. Vorum hér í gær að undirbúa afmælisveisluhöld. Þvínæst var farið í lúll og við Snærós undirbjuggum afmælisgjöfina. Nýtt skrifborð – og ofsa flottar myndir á vegg og lampi. Ásta Júlía var ekkert smá ánægð í morgun.

Svo í dag kemur bekkurinn.. ef það er einhver á lausu þá má alveg koma og hjálpa til.

Mig langar að segja frá því hversu óendanlega þakklát ég er fyrir það að vera kona en ekki karl.

Vinkonur mínar hafa í raun komið mér í þessa stöðu. Þakklæti er mér efst í huga í dag. Takk Guð fyrir að gera mig að konu en ekki karli.

Fór í ræktina í morgun. Var á þeim tíma þegar Bóldið er í sjónvarpinu. Æsispennandi. Ridge varð allur líflegri við að fá Brooke sína til sín. Nick fúll yfir því og svo allt í einu mætti Bobby Ewing á svæðið???

Jebb.. Bobby, búinn að fara í klippingu. Aðeins farinn að grána.

Þá er hann víst pabbi Brooke… eða það sýndist mér… amk var hann afi Bridget. Sem er dóttir Brooke. Þessi sem er stöðugt að deila kærustum með mömmu sinni. (svo er ég að væla!)

Nú verð ég að viðurkenna að ég hef sama og ekkert horft á þetta síðan ég var með Arnald á brjósti árið 2002. Þá hafði ég ekkert horft á þetta síðan 2001 þegar Ásta Júlía var í sömu sporum. Eða… á sama brjósti.

En.. það var allt við það sama.. nema Bobby. Man ekki til þess að hafa rekist á hann áður þarna í Boldinu.

Verð líklega að hringja í Gurrý og fá díteila úr þessari seríu – um Bobby og svona.

Veit af svo mörgum sem hafa sagt upp Mogganum að undanförnu, fyrir utan þá sem ekki voru áskrifendur. Mér finnst ég hafa himin höndum tekið með þessari grein Sigurbjörns Þorkelssonar í Mogganum í dag. Það er bara algjört möst að láta hana ganga. Takk fyrir mig Sigurbjörn.

Miðvikudaginn 20. febrúar, 2008 – Aðsent efni

Er fyrirgefningin raunhæfur valkostur?

Fyrirgefningin kostar ákveðnar hugarfarslegar fórnir, segir Sigurbjörn Þorkelsson

Sigurbjörn Þorkelsson

Fyrirgefningin kostar ákveðnar hugarfarslegar fórnir, segir Sigurbjörn Þorkelsson: „Það að fyrirgefa er ekki það sama og að sætta sig við eða samþykkja einhverja löngu liðna meiðandi atburði. Síður en svo.“

HVERNIG er hægt að fyrirgefa þeim sem misnota börn, þeim sem beita einhverskonar ofbeldi, nauðga eða taka líf annarrar manneskju? Mannlega séð er það ekki auðvelt, jafnvel illmögulegt og ekki ætla ég að segja til um það hverjum eigi að fyrirgefa og þá hvenær eða hvernig? Ef það er þá hægt?

Þegar um refsiverða glæpi er að ræða hlýtur að vera eðlilegt að kæra. Taka þá leikreglur samfélagsins við og dæma viðkomandi geranda til hegningar eftir vonandi sanngjörnum lögum landsins. Hegningin hlýtur þá að taka mið af því að forða samfélaginu frá glæpamanninum um tíma. Hegningin hlýtur þó ekki síður að miðast að því að koma viðkomandi ódæðismanni til hjálpar eða betrunar svo hann sjái að sér, bæti ráð sitt og geri síður glæpsamleg glappaskot eða mistök framvegis.

Allt hlýtur þetta að vera bæði mann- og þjóðfélagslega bætandi og auk þess ákveðin viðurkenning kerfisins gagnvart þolanda að refsivert athæfi hafi verið framið og því réttlætinu fullnægt að einhverju marki með dómsuppkvaðningu og þar til gerðri refsingu eða öllu heldur einhvers konar betrun eða við skulum alla vega vona að svo sé. Brotaþola og samfélaginu öllu hlýtur því að líða betur? Þótt vissulega hljóti úrvinnsla erfiðra tilfinninga, sársauki og sorg þolanda, fjölskyldu hans og vina að standa eftir.

Svo er sumt ofbeldi og misrétti sem aldrei verður hægt að sanna og hvað þá kæra þótt miskunnarlaust og mannskemmandi hafi verið.

Meiðandi mannleg samskipti

Í daglegum samskiptum manna verðum við fyrir alls kyns árekstrum. Á okkur er hallað, okkur er hafnað, við erum beitt órétti, við erum svikin, lögð í einelti eða beitt einhvers konar ofbeldi.Þá vaknar sú áleitna og erfiða spurning hvort hægt sé að fyrirgefa þeim sem gerir eitthvað á okkar hlut? Hverjum á að fyrirgefa og þá hvenær og hvernig?

Hvað sem öllu ranglæti, ofbeldi og glæpum líður, þá heldur lífið alltaf einhvern veginn áfram. Og þá er spurningin: Er hægt að lifa með orðinni framkomu eða verknaði og þá hvernig? Sumt verður aldrei tekið aftur og aldrei bætt, jafnvel þrátt fyrir iðrun og góðan vilja.

Öll viljum við sjálfsagt komast sem skást út úr áföllum. Sjá til sólar á ný, þótt orðin reynsla marki óneytanlega djúpt sár og skilji oft eftir illgræðanlegt ör sem við neyðumst til að bera og lifa með þótt við hefðum svo sannarlega óskað þess heitast af öllu að hafa sloppið við að eignast þessa algjörlega óumbeðna reynslu.

Ef við hins vegar viljum vinna að því að ná áttum eftir hvers konar áfall er þá rétta leiðin að nærast á og vilja viðhalda beiskju og biturð, hatri og hefnd? Eða er það raunhæfur valkostur að vilja leitast við að fyrirgefa, ef það er þá á mannlegu valdi?

Fyrirgefning er ekki sama og samþykki

Fyrirgefningin kostar ákveðnar hugarfarslegar fórnir. Við þurfum að ganga í okkur og jafnvel að brjóta odd af oflæti okkar. Það getur verið sárt. Fyrirgefningin er spurning um lífsafstöðu, hún er liður í úrvinnslu tilfinninga. Þegar upp er staðið gefur hún mikið. Það er eins og þungu fargi sé af hjarta okkar létt. Lífsgangan verður bærilegri og við sáttari við náungann, umhverfið og ekki síst okkur sjálf.Það að fyrirgefa er ekki það sama og að sætta sig við eða samþykkja einhverja liðna meiðandi atburði. Síður en svo. En það er að sætta sig við að atburðurinn er fortíð sem við fáum ekki breytt.

Við hljótum að þrá réttlæti og við sættum okkur ekki við liðna meiðandi atburði sem rændu okkur einhverju mikilvægu og dýrmætu, ollu mikilli vanlíðan og jafnvel óbætanlegu tjóni.

Við skulum aldrei samþykkja slíkt framferði í hvaða mynd eða á hvaða stigi sem það kann að birtast. Stöndum saman um að koma í veg fyrir misnotkun, ofbeldi og hvers konar glæpi. Finnum leiðir til að koma fórnarlömbunum til varanlegrar hjálpar svo þau þurfi ekki að burðast ein með hina erfiðu líðan.

Að festast í reiði, beiskju og biturð, hatri og hefnd þegar til lengri tíma er litið er mannskemmandi, við stöðnum og festumst í sárri fortíðinni. Beiskja og biturð, hatur og hefnd leiðir okkur endanlega inn í myrkur og ógöngur.

Sú lífsafstaða að vilja að sér sé fyrirgefið og jafnvel óverðskuldað og það að reyna í veikum mannlegum mætti að fyrirgefa náunganum bætir líðan okkar á leið til framtíðar. Hatrið ýfir upp sár sem alltaf verða flakandi og aldrei gróa. En fyrirgefningin er eins og græðandi smyrsl. Þótt vissulega sitji alltaf eftir ör sárra minninga.

Dagurinn í gær eða dagurinn í dag. Okkar er valið. Við getum ekki lifað báðum. Annaðhvort festumst við í fortíðinni eða lifum deginum í dag og horfum fram á veginn með reynslu fortíðar sem bakgrunn en ekki sem stjórnanda.

Kannski er það svo eftir allt saman ekki á mannlegu valdi að fyrirgefa? Hvað er þá til ráða? Guð, Jesús Kristur. Hann megnar allt. Felum okkur því honum sem mýkir hjörtun. Honum sem kann, vill og getur fyrirgefið og vill fá að reisa okkur upp á ný til vonarríkrar og bjartrar framtíðar.

Höfundur er rithöfundur og framkvæmdastjóri Laugarneskirkju.//

callInitCallbacks();