október 2007

Fiskar: Þú hefur verið svo yndislegur undanfarið að þú getur leyft þér að segja eitthvað illkvittið – en ekki til að draga athygli að sjálfum þér.

Hún var ljúf heimferðin. Reyndar var lent á Þingeyri, og reyndar þurftum við að bíða heillengi eftir rútunni sem flytja átti okkur af flugvellinum yfir á hinn flugvöllinn en það var allt í lagi.

Í rútunni sat ég við hliðina á Frakka sem ákvað að stinga af í frí. Í eina viku. Og hann valdi Ísland. Og vegna þess að hann langaði svo í göngu – og náttúru og bara að fríka út í henni, þá valdi hann að fara á Vestfirði.

Og það snjóar og snjóar. Mig grunar að hann sé að fríka út af hamingju.

Ég sagði honum bara að muna eftir að taka með sér vettlinga.

Og af því að ég er líka að fríka út af hamingju – og nota bene búin að finna húmorinn þá verð ég að leyfa ykkur að lesa eitt snilldar ljóð eftir eitt af mínum uppáhalds skáldum.

Hann heitir Óskar Árni Óskarsson og er spruðlandi húmoristi. Skrifar dásamlega skemmtilegar mannlífsmyndir.

Hann var að senda frá sér bókina Sjónvillur og ég hvet alla til að líta á hana – það bætir mann. Án efa.

Það sem ég læt hér inn án leyfis, og er því með öllu að brjóta höfundarréttinn heitir:

Talað við spegil.

- Þú ert tæfa. Sæl, þú ert ágæt. Sjá þennan maga
Ég mundi eiginlega kalla þetta vömb. Góðan dag,
er yfirgjaldkerinn við? Daginn, má ég fá að tala
við yfirgjaldkerann? Sæll, ég heiti Ragna, gæti ég
fengið að tala við yfirgjaldkerann?
- Egill, við hvern ertu að tala?

Ég hef misst húmorinn. Veit ekki hvenær það gerðist – hvort það gerðist þegar ég var beðin um að skrifa ekki um strætóferð morgunsins þegar ég steig upp í vagninn, þegar ég lagðist á koddann í gærkvöldi eftir að hafa lesið verkefnið í skaðabótarétti og réttarfari einu sinni enn yfir, eða þegar ég reifst við bekkjarsystur mína um hvort að það ættu að vera kommur fyrir innskotssetningu eða ekki.

Kannski var það þegar ég komst að því að það væri fullt í vélina vestur.

Ég er amk búin að missa húmorinn.

Strætó harmar atburð á leið 13!

Vona að konan sjái þetta.

Mætti í skólann klukkan átta. Það var fallegt bara. Á meðan ég beið eftir strætó gekk framhjá mér ungt par. Þau voru ekki á leið í skólann. Þau voru meira á leið heim. Stúlkan spurði mig, „Are you ok?“ og þar sem ég var svo niðursokkin í að lesa 24 þá fattaði ég ekki alveg að svara á sama tungumáli heldur bréf fyrir mig all íslensku Hai. „Are you ok“ spurði stúlkan aftur blíð sem fyrr.

En þar sem ég hafði heyrt þau tala saman á íslensku áður þá svaraði ég bara „já já.. allt í góðu“

Við það kvöddumst við og þau héldu ferðalaginu áfram inn í morguninn.

Ferðin með strætisvagninum var sérlega ánægjuleg, bílstjórinn til fyrirmyndar eins og reyndar næstum alltaf.

Núna er það hins vegar Vasilin Josef Wodka, starfsmaður hjá Hýrudrætti ehf sem á hug minn allan. Hann fékk nefnilega jarðvegsbor í hausinn, svo var sprungið á sjúkrabílnum og allt í volli.

Segið svo að það sé ekki spennandi að vera í laganámi.

Mér þykir ákaflega leitt að hafa valdið ykkur hugarangri – en saga mín hér að neðan er að fullu sönn.

Ég var stödd í strætó – ég varð vitni að því þegar konan sem einnig var farþegi í bílnum óskaði eftir að honum yrði ekið hægar.

Svo þegar ég er beðin um að kynna mér málið betur – á ég bágt með mig – því að þetta er jú mín upplifun af þessari ferð minni.

Það breytir ekki upplifun minni og greinilega annarra sem í vagninum voru – hvort einhver starfsmaður hjá fyrirtækinu býr yfir einhverri útprentun um ökulag.

Ég hef ekki í hyggju að fara neitt lengra með þetta mál – þess vegna tel ég óþarfa að fara að bera saman síritann góða og mína persónulegu óttablöndnu upplifun þarna í morgunsárið. Þetta var bara lítil saga, sem rataði hingað á vefsíðuna, engum til háðungar að ég hélt, heldur meira til að lýsa morgunstund sveitastúlkunnar í höfuðborginni.

Annars fer mig nú bara að langa heim, það rignir nefnilega svo mikið hérna hjá ykkur.

Annað sem mig undrar í allri þessari voðalegu umræðu, er að enginn skyldi hnjóta um söguna af vinkonunni minni sem hryggbrotnaði í strætó sem einmitt ók á ofsaferð!

Spurning hvað síritinn segir þar?

Tók gula almenninginn í morgun, eins og ég geri alltaf þegar ég er í námsferðum mínum í höfuðstaðnum. Fjári langur tími á milli vagnanna, svona á háannatíma. 30 mínútur! Spurning um að kippa þessu í lið Dagur.

En þar sem það var einmitt háannatími í morgun þá náði vagninn að auki ekki að vera á réttum tíma, svo að í stað þess að koma 13 yfir átta mætti hann 25 yfir átta. Af þeim sökum ók bílstjórinn eins og bavíani, niður Túngötu, inn vonarstræti, upp hverfisgötu með tilheyrandi spóli yfir umferðareyjur sem skilmerkilega er búið að koma fyrir á Hverfisgötunni.

Við Hlemm var skipt um bílstjóra, skilst mér. Ég tók ekkert eftir því en þegar við erum að aka framhjá utanríkisráðuneytinu þá hrópar kona aftarlega í vagninum

„ertu til í að keyra aðeins hægar“

Við farþegarnir áttum nefnilega fótum okkar og örmum fjör að launa þar sem við reyndum að stramma okkur af í sætum okkar.

Bílstjórinn snarstansaði, og spurði „hver sagði þetta!“

„það skiptir engu máli “ sagði konan “ ég spurði bara hvort þú gætir ekið aðeins hægar, hinn bílstjórinn ók líka svona hratt og það er veikt fólk í strætó sem bara getur ekki ferðast á þennan hátt“

bílstjórinn opnaði dyrnar og bað konuna um að koma sér út úr vagninum.

„ég ætla ekkert út, ég er búin að borga fyrir þetta, ég bara bið þig um að aka aðeins hægar“ sagði þá konan

„Viltu bara koma þér út“ sagði bílstjórinn „ég nenni ekki að hafa svona fólk í vagninum sem er að rífast í manni, ef þú hefur yfir einhverju að kvarta, skaltu hringja í … “ svo sagði hann eitthvað númer „og segja þeim frá, ég er bara að vinna vinnuna mína.

Við svo búið lokaði hann aftur dyrunum.

Ég óttaðist að hann kæmi aftur í og henti konunni út. En það er nú bara af því að ég hef horft á of margar bíómyndir.

En þetta var samt eins og bíómynd, í morgunsárið.

Sér í lagi vegna fyrri reynslu minnar, en ég þekki góða konu sem varð fyrir þeirri ógæfu að vera í strætó sem var orðinn of seinn.

Bílstjórinn ákvað að grípa til sinna ráða og ók eins og brjálæðingur um göturnar og yfir hraðahindrun með skelfilegum afleiðingum.

Konan góða hryggbrotnaði.

Þegar hún svo skreið frammí til að biðja hann um að stöðva vagninn, því að það hafi eitthvað komið fyrir sig opnaði viðkomandi dyrnar og hleypti henni út við Túngötu.
Konan, náði með herkjum að skríða upp á Landakotsspítala þar sem hringt var á sjúkrabíl.

Eftir miklar aðgerðir og rúmlegu tók við langt endurhæfingartímabil, sem líklega lýkur aldrei alveg.

Það er spurning um að aka aðeins hægar..

Já – í gær varð hún Snærós sextán ára. Man mjög vel eftir því þegar ég fór upp á fæðingardeild, spennt en um leið pínu óttaslegin. Tæplega tvítug snótin, ótrúlega tilbúin til að vera að fá í hendurnar þessa stúlku sem hefur svo reynst svona mikið bjartsýnisgrey og hæfileikarík fram í fingurgóma.

Hún Snærós getur allt. Hún hefur ótrúlega mikla og fallega hæfileika. Listin leikur við hana, söngur, skrif og leikur. Svo er hún líka klár. Ljóngáfuð, og skemmtileg. Það er gaman að eiga svona flotta stelpu.

Fallegust mín, til hamingju með afmælið þitt. Takk fyrir að vera þú. Ég er ótrúlega stolt af þér mús.