september 2007

Þið hafið væntanlega tekið eftir því að athugasemdakerfið er í steik. Þetta er samt skemmtilegur leikur, að reyna að geta sér til um við hvaða færslu athugasemdin á við.

Ég hef samt náð því hingað til. En það er samt ótrúlegt að lesa hvað margar athugasemdir berast við ljóðinu hennar Ástu Júlíu… hehehhe

Ég veit að þú fékkst gæsahúð í dag.

Þú jafnvel felldir tár

Einn af stærstu dögum lífs þíns.

Sem þú munt minnast að eilífu.

Þú ert heppinn, því það fá ekki allir að upplifa þessa hamingju…

Til hamingju ástin mín með að Valur er Íslandsmeistari.

Þótt þú sjáir ekki tindrandi stjörnurnar á himninum

þýðir það ekki að þær séu horfnar.

Þær eru aðeins á bak við skýin og þú munt sjá þær skína á ný.

Ekkert flogið enn. Hef verið veðurteppt í höfuðborginni frá því í gærmorgunn þegar útilegu minni átti að vera lokið.

Eins og það er fínt að koma til borgarinnar öðru hverju og sitja í tímum hér í HR byggingunni en ekki bara á netinu – þá verður maður algerlega klikkaður á að komast ekki heim þegar ætlað var. Magnað. Svona er maður nú einfaldur – planið var að koma heim um hádegi í gær og þess vegna hef ég verið algerlega ónýt síðan.

Svo… ef einhver er á leiðinni akandi vestur – hnippið í mig – og ég kem með!

Ríkiskaup hafa nú auglýst til sölu Lagasafnið 2007. Þetta rit er gefið út á fjögurra ára fresti, og er næstum bara notað af laganemum, hvers vegna, jú vegna þess að mér skilst að praktíserandi lögmenn styðjist að mestu við netið. Ríkiskaup selja okkur eintakið af þessu verki á 12840 kr. 

Hér má sjá útboð ríkiskaupa á prentun á þessu eintaki.  Þar kemur í ljós að Gutenberg prentar verkið fyrir 4895. Eitthvað kostar að vinna þetta, sem þó er til að mestu á gagnagrunni, en segjum að vinnan sé ca. 1000 kr. eintakið.

Ríkið er eftir sem áður að selja okkur þessa bók á tæpar þrettán þúsund krónur. Þeir eru með örugga kaupendur út um allt kerfið, Alþingi og ráðuneyti og ríkisstofnanir og okra svo á blessuðum laganemunum. Er þetta ekki aðeins of mikið? Mér reiknast svo til að ríkið nái þarna að kreista út rúmar 7 þúsund kall á hvert eintak sem það selur af þessari bók?

Má þetta?

Sat og drakk kaffi með frábærri konu í allan morgun. Við ræddum um allt milli himins og jarðar, meðal annars útihlaup, sem ég nb. er að reyna að tileinka mér.

Þessi kona hefur náð að tileinka sér útihlaup, m.a. með því að henni var sagt að hætta að þrauka, heldur ætti hún bara að hlaupa.

Eftir þennan morgunn, í umræðunni um fjölskyldu og nútímalíf upptekna fólksins þá er eiginlega komin ný merking í þessi orð.

Það má nefnilega heimfæra þetta upp á lífið sjálft. Hversdaginn og hjónabandið og skólann og allt.

Niðurstaðan og mottó dagsins er því:

Hættu að þrauka, lifðu!

Það eru allt of margir í þraukinu, og gleyma að lifa lífinu. Það er bara svo frábært að minna sig á hitt öðru hverju og oft bara og alltaf.

Hættu að þrauka, lifðu!

Takk vinkona fyrir að vera svona frábær.

Frétti að fyrirsögn einnar færslu hefði valdið misskilningi. Ég er alls ekkert með barn í maganum. Við vorum bara að ræða þetta með börnin í maganum. Á hinum sko svo það sé alveg á hreinu. Frétti um helgina að það væru ýmsir að spyrja fjölskylduna mína stóru. Það spyr enginn okkur Grím, bara hina í stórfjölskyldunni.

Ekki það að ég sé á móti börnum. Ég á bara nóg af þeim í bili takk.

Þetta sagði mér samt eitt. Fólk les bara fyrirsagnirnar. Þá veit ég það. Ætti ég að prófa að skrifa eitthvað hrikalega dónalegt og kanna hvort fólk les þetta hér?

Við mæðgurnar  – sú yngsta og ég – erum mættar á okkar gömlu Vesturvallagötu. Fórum og snæddum á „besta veitingastað í heimi“ að sögn Ástu Júlíu, sem er Hrói höttur við Hringbraut. Af hverju er sá frómi veitingarstaður sá besti? Jú vegna þess að Snærós – fallegasta og besta rósin í öllum heiminum er að vinna þar og auðvitað verður hennar staður þá sá besti í heimi. Það finnst okkur Ástu að minnsta kosti og við fengum sko bestu þjónustu í heimi, hjá Snærós.

Fórum svo og heimsóttum eðal Ósara, þau Þorbjörgu og Gunnar, Diljá og Huldu Margréti. Ræddum um allt milli himins og jarðar. Líf nútímafjölskyldunnar í Reykjavíkinni. Fasteignaverð, skóla og kennara… já kennara og þar var fólk sammála um að það yrði að gera eitthvað við þessa kennarasamninga. Það er ekki hægt að bjóða þessari stétt upp á þessa hörmung. Þau ræddu m.a. það hættuástand sem er víða á frístundaheimilunum, þar sem svo ört er skipt um starfsfólk og svo fáir eru mælandi á íslenska tungu að vonlaust er fyrir starfsfólkið að vita hvaða barn á að vera hvar og hvenær.

Á meðan fljúgum við með 500 bestu viðskiptavini bankans út í heim til að borða á einhverjum „alveg geðveikum veitingastað“ og upplifa eitthvað alveg æðislegt og frábært.

Þeir sem ekki fengu að fara með þangað, eða höfðu ekki tíma fóru bara niður í Listasafn til að borða hjá mitttselíln kokkinum og drekka vín sem kostar hundraðþúsundkall flaskan. Þ.e.a.s. hinir fimmhundruð bestu viðskiptavinir hins bankans.

En af því að sumir þessara fimmhundruð bestu búa úti á landi þá er haldið þangað líka og farið í golf og matarveislu – og sumum þeirra boðið út að horfa á fótboltaleik, Eiður Smári að spila,  nú eða í golfferð nú eða eitthvað allt annað – allt í boði bankans af því að þú ert svo geðveikur viðskiptavinur, en óvart er það bara hún Gunna og hann Jón sem er að bjóða þér í þetta allt með 13 krónu debetfærslugjaldinu sínu og hæstu vöxtum í heimi. Gunna, þessi sem fær 150 þúsund fyrir skatt fyrir að vinna í heilsdagsskólanum og hann Jón sem ekki hefur efni á að vinna sem leikskólakennari og fer þess vegna frekar að vinna við að fylla á hillurnar í Bónus.

En þau geta bara sjálfum sér um kennt. Hver er sinnar gæfu smiður er það ekki? Er þetta ekki frjálst land. Svo bíðum við eftir því að Kaupþing opni leikskóla, og þá geta Kaupþingsbörnin verið á Kaupþingsleikskólanum sem verður að sjálfsögðu opinn allan sólarhringinn til að sinna þörfum bankans, og svo ef mamman eða pabbinn skipta um vinnu þá skipta börnin auðvitað líka um leikskóla. Þá breytist KAupþingsbarnið í Landsbankabarn, nú eða Spron barn. Og auðvitað alltaf opið – þú getur líka, ef þú vilt sótt barnið um helgar, því við höfum svo mikinn skilning á því hvað það er mikið að gera hjá þér þessa dagana. Við erum nefnilega svo skilningsrík. Við vitum alveg að það er mjög óarðbært að reka svona leikskóla, en það skiptir ekki máli því að við erum svo góð.

….

Annars er það að frétta að Ásta Júlía sem fyrir einni mínútu var hér sönglandi er sko steinsofnuð. Grjótsofnuð alveg bara. Og af því að ég lærði í gær að setja inn myndir þá set ég eina hér með af henni. Hér er hún þó vakandi þessi fegurðardís. Með eina fullorðinstönn. Þess vegna erum við nú m.a. í bænum. Nú á að sjá hvert næsta skref verður í stóra tannslysamálinu hennar. Ég er mjög fegin að ég kunni ekki að setja inn myndir þegar hún lenti í slysinu. Þá hefðuð þið fengið að sjá þær. Þær eru svolítið sjokkerandi á að líta í dag. Þessi er miklu fallegri. Vessgú.

Mikið er undursamlega fagurt hér í dag. Það sést varla skýhnoðri á himni og bara allt svo ferskt og unaðslegt. Smiðirnir sem hanga utan á húsinu okkar með útvarpið í gangi, börnin farin í skólana sína, ég í minn og allir í stuði.

Kisurnar meira að segja sleikja út um. Allar þrjár.

Já við erum komin með eina auka kisu, sem við tókum í fóstur – og hann fitnar og fitnar og fitnar og fitnar – held þetta sé tröste spiser þessi Hosi.

Annars er það tannlæknir á morgun hjá Ástu Júlíu. Verðum að fara með flugi seinni partinn í dag. Er að spá í hvar við verðum. Verðum fyrst á Vesturvallagötu en svo þurfa strákarnir líka að koma, því að pabbinn þarf að mæta á ráðherrafund og þá er enginn eftir til að passa drenginn. Verðum s.s öll í bænum um helgina og viljum gjarnan fá lánaða/leigða íbúð. Ef einhver veit um eina lausa – þá megið þið hnippa í okkur.

En… Vestfirðir rúla. Bolungarvík er bærinn og hér er gott að vera.

Ég er mjög hugsi þessa dagana um skóla, leikskóla, menntun og byggingar.

Ég veiti eiginlega ekki hvar ég á að byrja í þessari hugsun minni, en núna finnst mér bráðnauðsynlegt að koma einhverju af þessu á blað. Ætli það sé ekki best að byrja á frétt á mbl.is.

Þar er sagt frá því að leikskólabörnin á Austurborg fái bara að mæta fjóra daga vikunnar í leikskólann sökum manneklu. Það er gríðarlega erfitt að starfa á leikskóla, og líka í skóla og eins mjög vanmetið, launalega.

Mér er hugsað til þess tíma þegar við Hjálmar Sveinsson tókumst á við kennaraverkfallið, í átta vikur, á hverjum degi í Speglinum á Rúv. Þá ræddi ég við fjölmarga fagaðila, ráðamenn og f0reldra, m.a. eina móður tveggja barna sem nýlega hafði flutt heim til Íslands frá Hollandi. Hún sagði að þau hefðu verið algerlega bit yfir því hvað skóli barnanna væri vel búinn. Þau hefðu kát og glöð sent börnin sín í skólann hér, vitandi hversu vel búið var að börnunum. Allt til alls, flottur leikfimisalur, flott samlokugrill í hverri stofu, skjávarpar og sjónvörp, dvd og myndbandstæki, tölvur, prentarar, skannar. Flottir hankar og hólf og skúffur, allt smekklega valið fyrir hvern og einn.

Þau voru ánægð í Hollandi, en þar þurftu foreldrarnir sjálfir að safna fyrir myndvarpa í skólanum. Þetta var æðislegt. Allt til alls.

En svo kom verkfall.

Í átta vikur héngu börnin heima, og vinirnir í Hollandi spurðu þau hvort að þjóðfélagið væri ekki bara á öðrum endanum. „Nei.. reyndar ekki… það mæta nú bara allir í vinnuna“. var svarið „Og hvað með börnin? Hvar eru þau?“ var spurt. „Ég veit það ekki, svaraði mamman, líklega bara eitthvað að þvælast“ svaraði íslenska nýflutta mamman. Og að átta vikum liðnum þá spurði hún sig, já og mig, til hvers allt þetta dót væri þarna úti um allt þegar ekki væri hægt að greiða fólkinu sem starfaði inni í skólunum mannsæmandi laun.

Ég spyr mig að þessu líka.

Og í dag spyr ég mig annarar spurningar – til hliðar við hina. Ég velti líka fyrir mér hvort að verið geti að þetta sé orðin stéttarsótt. Hvort við séum komin í svona öngstræti með kennarasamningana. Góð vinkona mín starfar mikið með kennurum. Hún hefur nokkrum sinnum viljað spjalla um skólastarfið við kennarana sína, um innra starfið og uppbyggingu grunnskólanna í hverfinu og bænum en innan fárra mínútna leiðist talið alltaf að kjörum kennara. Ekki stundum heldur alltaf. Kennararnir hennar vilja nefnilega iðulega ræða kjörin sín, þrátt fyrir að ákveðið sé fyrir fundi að kjörin séu ekki til umræðu.

Nú veit ég að ég er að fara út á hála braut hérna með þessu, það eru auðvitað ekki allir kennarar að hugsa alltaf um launin sín en þetta virðist samt vera stemningin í þessum stóra hópi sem hér um ræðir. Ræðum fyrst um launin, alltaf, og eftir það, ef tími gefst til getum við rætt um innra starf. Og þar er pattstaða. Sumum finnst kennarar vera í svo góðum fríum, á meðan aðrir segja starfið stórkostlega vanmetið. 3,14 klst undirbúningstími eða 4,08 klst. um það snýst umræðan.

Hvernig væri að við gleymdum þessum 3.14 klst. og færum að tala um vinnudag frá 8 – 16. Tótal. Þá ert þú í vinnunni og inni í því er undirbúningur og kennsla. Fyrir það færðu mannsæmandi laun, ekki ráðherralaun, og ekki heldur forstjóralaun heldur mannsæmandi og þá getum við farið að tala um hvað gert er í skólunum. Held við séum öll orðin mett af þessari kjarabaráttu, sem svo sannarlega hefur verið réttmætt, en er engu að síður orðin algerlega sprungin. Það er ekki við kennarana að sakast eingöngu, heldur er leikurinn tapaður. Fyrir alla. Við verðum bara að hugsa málið upp á nýtt. Hvað viljum við gera. Viljum við fyrst byggja hallir og hol, með flottustu tækjunum og sjá svo til hvort einhverjir vilja vinna þarna? Eða viljum við byggja upp heildstæða menntastefnu, þó að sófasettin og gardínurnar séu ekki í stíl.

Sem leiðir hugann að næstu hugsun. Í Bolungarvík var, þar til fyrir stuttu, biðlisti fyrir börn sem vildu komast á leikskólann. Það var ákveðið að bregðast við þessari þörf með því að færa elstu börn leikskólans yfir í aðra byggingu, sem staðsett er við hliðina á grunnskóla Bolungarvíkur, nánar tiltekið í sama hús og heilsdagsskólinn er.

Ekki voru allir á eitt sáttir við þessa ákvörðun, en flestir þó á endanum, starfsfólkið þar á meðal sem leit á þetta sem kjörið tækifæri til að víkka út starfsemina og þjónustuna við elstu börnin.

Í gær var svo flutt yfir. Húsið er ekki tilbúið að öllu leyti, en það var ákveðið að leyfa börnunum að byrja þarna fyrir hádegi og fara svo upp eftir á gamla leikskólann eftir hádegi í útiveru, því að útisvæðið er ekki tilbúið.

Nú skal það tekið fram að Bolungarvík er ekki stór bær og því ekki langt að fara með börnin á milli staða.

Og blessuð börnin voru yfir sig spennt yfir þessum nýja leikskóla. Arnaldur, sonur minn, þar á meðal. Lambhagi er málið. Fullt af nýju dóti (sem er nb. notað dót úr heilsdagsskólanum – en nýtt fyrir þessum krökkum og svo fullkomlega frábært í alla staði). Svo fengu þau að fara í íþróttahúsið, sem er næsta hús við og svo í gönguferð upp á gamla leikskólann. Mjög spennandi og skemmtilegt fannst honum.

En nú eru nokkrir sem eru ósáttir við að leikskólastjóri og fóstrur skyldu taka þá ákvörðun að flytja í ótilbúið húsið. Mikil neikvæðni ríkti í fallega Lambhaga í gærmorgun þegar við Arnaldur mættum, ekki margir en þó nóg að einhverjir væru neikvæðir út í ófullgerðan leikskólann. Tekið var sem dæmi að maður flytti ekki inn í nýtt hús áður en eldhúsinnréttingin væri komin inn. Ég hins vegar fór með börnin út fyrir dyr og við fylgdumst með þegar starfsmenn bæjarins komu fyrir nýju og flottu girðingunni sem Lambhagaleikskólinn fékk. Þau voru full aðdáunar á burðinum og tilfæringunum. Spennt og langt í frá meðvituð um að leikskólinn væri „ekki tilbúinn“.

Mér finnast þetta undarleg skilaboð. Þó að ekki sé búið að klára eitthvað útisvæði, og þó að maður sé ósáttur við allt þetta – eða jafnvel eitthvað annað – þá á maður að leyfa börnunum að vera spennt yfir nýja leikskólanum í friði. Þau finna bara ekkert að nýja leikskólanum og eru bara hæstánægð með þetta.
Nú skal það tekið fram að Arnaldi varð ekkert meint af þessari neikvæðni, enda held ég að hann átti sig ekki á fullyrðingunni um að leikskólinn sé „ekki tilbúinn“. Að minnsta kosti minntist hann ekki einu orði á þetta síðar.

Löng saga og margir krókar en … niðurstaðan og pönsið í henni er að ég held að börnin okkar séu ekki svo mikið að velta fyrir sér hvernig hlutirnir líta út á meðan verið er að sinna þeim andlega. Það erum við foreldrarnir sem búum til þessar ytri þarfir og ytri kröfur. Þau rök að börnin væru í hættu í kringum svæðið eru ekki valid. Þau eru ekki frekar í hættu þarna, án hliðs, en heima hjá sér, án hliðs!

Og börnin í Lambhaga voru sátt. Því fóstrurnar eru frábærar og þær eru góðar við börnin. Þær eru svo sannarlega að vinna vinnuna sína og eru góðar við börnin okkar. Þær voru ekki að fetta upp á trýnið þó að ekki væri komin rétt hilla á vegginn, eða að það ætti eftir að laga eitt eða annað. Þær voru nefnilega bara að sinna börnunum, og reyna að tjónka við þá foreldra sem hvað neikvæðastir voru. Sem betur fer voru það ekki margir en þó það margir að þetta truflaði starfsfólkið og starfið.

En Arnaldur var spenntur að mæta í morgun. Í Lambhagann sinn. Að hitta vini sína og fóstrurnar, sem auðvitað eru vinir líka.

Kannski eigum við að hlúa meira að starfsfólkinu og innra starfinu og spá minna í ytra prjál. Kannski er það þar sem meinið liggur.

Set í leiðinni inn litlar myndir úr skóla einum í Malaví – þetta er salernisaðstaðan.