Á morgun verður fyrsta þjóðaratkvæðagreiðsla lýðveldissögunnar. Þá fáum við, þjóðin, tækifæri til að segja skoðun okkar á lögum sem samþykkt voru á Alþingi í lok síðasta árs.
Þau lög varða samning sem nú er farinn út af borðinu, enda hefur samninganefndin, ef marka má fréttir, nú þegar hafa náð inn samningsloforði sem er töluvert hagstæðara en sá samningur sem kosið er um á morgun.
… þess vegna virkar það út í hött að segja já við spurningunni sem á kjörseðlinum er.
.. .en við kjósum, að sjálfsögðu kjósum við um þetta.
Valið stendur á milli þess að segja já, nei eða skila auðu.
Það sem mér finnst slæmt í þessari stöðu er að kosningarnar eru taldar fela í sér svo mörg ólík og misvísandi skilaboð. Heyrði af þýskum fjölmiðlamanni sem hefur nú þegar skrifað forsíðufrétt sunnudagsins í blaði sínu – og yfirskriftin er einfaldlega „Íslendingar vilja ekki borga“
Erum við að fara að kjósa um það?
Nei, við erum ekkert að fara að kjósa um hvort við viljum borga – ef svo væri hefðum við þurft að kjósa um það áður en Geir H. Haarde tilkynnti heimsbyggðinni í miðju hruni að við ætluðum að dekka innstæðurnar.
Eftir það hafa ekki bara ein lög verið samþykkt á Alþingi heldur tvenn. Fyrri lögin voru samþykkt og undirrituð af forsetanum. Þau munu taka gildi eftir að talið hefur verið upp úr kössunum.
En þá er það spurning, segjum við nei? Nei við hverju? við samningi sem er í raun kominn út af borðinu? Er það ekki alveg jafn fáránlegt? Ég heyrði í íbúum á Grund í vikunni sem kusu síðastliðinn laugardag. Þar kaus fólk eins og forsetinn – og þegar viðmælendur voru inntir eftir því hvað í því fælist var svarið einfalt „ég hef ekkert vit á þessu, ég kaus bara eins og forsetinn“
Heyrði einnig í konu í vikunni sem ætlar að segja já, því henni finnst hún vera að kjósa með eða á móti ríkisstjórninni? En þetta eru ekki þingkosningar, og því miður hefur þessu verið stillt upp á ýmsa lund, með eða á móti ríkisstjórn, með eða á móti stjórnarandstöðu – einhverjir ætla ekki að mæta og aðrir skila auðu.
Mér finnst klárt mál að mæta, enda tel ég mig þá vera að taka ábyrga afstöðu í málinu. Ég mun mæta og skila auðu – og vona að þau skilaboð verði túlkuð sem svo að ég geti ómögulega merkt við annan hvorn kostinn. Hvorki já, eða nei. Það er svona einfalt, og þess vegna mæti ég en skila auðu.
Ég vona að spekúlantar túlki ekki mætingu mína á annan veg en þann sem ég hef nú gert grein fyrir. Ég er ekki að styðja með þessum hætti Indefence strákana, Bjarna, Jóhönnu, Björgólf, Pálma í fons eða hvað sem segja má. Ég er heldur ekki að greiða atkvæði með eða á móti ESB, með eða á móti kvóta, íslenska fánanum eða landbúnaði.
Ég er einfaldlega að skila auðu því ég get hvorugan kostinn kosið – varðandi lög um samning sem er ekki lengur uppi á borði. Svona einfalt er það.
Nýlegar athugasemdir