Afhverju er Geir H Haarde fv. forsætisráðherra, sem hefur alla helstu sérfræðinga landsins í lögum sér innan handar til halds og trausts og gnótt fjár, meiri vorkunn að mæta fyrir dómi, en t.d. blaðamönnum sem segja fréttir og fá sífellt stefnur og ákærur fyrir að vinnu störf sín samviskusamlega í þágu þjóðarinnar. Svo ekki sé talað um allslaust fjölskyldufólk sem reynir sjálft að lesa sér hjálparlaust til um lög til að bjarga heimilum sínum frá dómum um uppboð, útburði og afmáun heimilanna — eða þá að ógleymdum 9 ungmennum sem kærð voru af Alþingi af handahófi úr stærri hópi og Geir H Haarde ásamt Bjarna Ben og félögum kröfðust að hlytu allt að 16 ára dóm fyrir mótmæli, og urðu allslaus og reynslaus að verjast ásökunum Alþingis um tilraun til valdaráns, sem Bjarni og Ögmundur tók ekki í mál að draga til baka?

Við hvað er Sjálfstæðisflokkurinn svo hræddur að hann treystir ekki Geir fyrir dómi til að geta svarað fyrir sig og varist eins maður — eins og svo fjölmargir aðrir hafa þurft með svo miklu minna á bak við sig á undan honum?

Veitum aðhald frá þingpöllunum í dag og sýnum með þeim aðferðum sem okkur eru heimilar að við sættum okkur ekki við að enginn ráðamanna þurfi að svara neinu fyrir dómi eða bera neina ábyrgð.

Með því gerði rétturinn ágalla kosninganna að stórfeldu tjóni og svipti bæði kjósendur og kjörna fulltrúa kosningum sínum og þjóðina stjórnlagaþingi.

Þetta er af nokkrum ástæðum meira en vafasöm niðurstaða og þá ekki bara vegna þess að ekki ber að ógilda kjör manns nema „ætla megi að ágallarnir hafi haft áhrif á úrslit kosninganna“ eins og segir í lögum um Alþingiskosningar, heldur ekki síður vegna þess að ekki verður séð að Hæstiréttur hafi haft vald eða umboð til að ógilda landskosningarnar í heilu lagi — og þá alls ekki án þess að greina áhrif ágalla kosninganna á kjör hvers og eins hinna kjörnu fulltrúa, þannig að sýnt væri að án ágallanna hefðu þeir hver um sig ekki náð kjöri.

Hæstiréttur fer langt út fyrir valdsvið sitt
Hæstiréttur sjálfur hefur marg oft áréttað í dómum að til ákvarðanna verði að liggja skýr lagafyrirmæli og ótvírætt umboð til allra ákvarðanna sem teknar eru.

Ég get ekki séð að Hæstarétti sé neinsstaðar veitt vald eða umboð til að ógilda þessar kosningar eða neinar aðrar í heild sinni. Hann gat ógilt kosningu einstakra manna á tilteknum forsendum sem fyrst og fremst lúta að kjörgengi þeirra og framboði þeirra sjálfra.

Í öllu tilviki er ekki hægt að sjá að rétturinn geti skotið sér undan því að rökstyðja í dómi sínum áhrif ágallanna á kosningu hvers og eins, sem landskjörstjórn lýsti rétt kjörinn og rökstyðja hvers vegna og hvaða atvik gerðu það líklegra en ella, að sá hefði ekki náð kjöri, hefðu atvik verið með „réttum“ hætti.

Þannig hefði rétturinn þurft að rökstyðja það, að þau atvik sem hann greinir, hefðu að meiri líkum en minni, leitt til þess að Þorvaldur Gylfason hefði ekki náð kjöri, ef t.d. skilrúmin hefðu verið hærri og engin strikamerki verið á baki kjörseðlanna og frambjóðendum hefði verið boðið að hafa fulltrúa sína viðstadda talningu atkvæða. Í tilviki Þorvaldar Gylfasonar verður það beinlínis að teljast fjarstæðukennt og fráleitt að þessir ágallar hafi valdið kjöri hans og hann hefði því ekki náð kjöri ef þeir hefðu verið með „réttum“ hætti.

Með sama hætti hefði rétturinn þurft að sýna fram á að meiri líkur en minni væru á að Salvör Nordal hefði ekki náð kjöri, ef þessi atriði hefðu verið með „réttum“ hætti, og þá ekki Ómar Ragnarsson, og þannig um hvern um sig og loks að sýna fram á hvers vegna meiri líkur væru en minni að sá sem síðastur náði kjöri, hefði ekki verið kjörinn ef ágallarnir hefðu ekki verið á kosningunni.

Hæstiréttur gat enn boðið endurtalningu að viðstöddum umboðsmönnum.
Bæði lög um sveitarsstjórnarkosningar og lög um kosningar til Alþingis gera ráð fyrir að atkvæðaseðlar séu að lokinni talningu innsiglaðir og varðveittir þar til allar kæruleiðir eru tæmdar. Hæstarétti hefði því verið í lófa lagið að bjóða frambjóðendum að fram færi endurtalning að viðstöddum umboðsmönnum þeirra.

Enginn ástæða er eða var því fyrir Hæstarétt að spekúlera neitt um hvort vafaatkvæði hefðu fallið á annan veg ef umboðsmenn hefðu verið viðstaddir talningu, því Hæstiréttur gat enn boðið eða krafist endurtalningar með eða án umboðsmönnum frambjóðenda eða eigin umboðsmönnum réttarins.

[í 120. gr laga um Alþingiskosningar segir:]

„Ef þeir gallar eru á framboði eða kosningu þingmanns sem ætla má að hafi haft áhrif á úrslit kosningarinnar úrskurðar Alþingi kosningu hans ógilda“

Í lögum um kosningar til sveitarstjórna hafa sýslumenn og innanríkisráðherra úrskurðarhlutverkið:

[ Þar segir í 94. gr: Laga nr. 5/1998 um kosningar til sveitarstjórna]

„94. gr. Gallar á framboði eða kosningu leiða ekki til ógildingar kosninga, nema ætla megi að þeir hafi haft áhrif á úrslit kosninganna.“

Hliðstætt umboð og hlutverk Hæstaréttar í lögum um stjórnlagaþingið er orðað svona:

„15. gr.
Ef kjósandi telur fulltrúa á stjórnlagaþingi skorta kjörgengisskilyrði, framboð hans hafi ekki uppfyllt skilyrði laga eða kjör hans sé af öðrum ástæðum ólögmætt, getur hann kært kosningu hans til Hæstaréttar sem sker úr um gildi hennar. “

Mjög takmarkað úrskurðavald Hæstaréttar

Þess utan og annað mál er að mjög vafasamt er að Hæstiréttur hafi heimild til að úrskurða kosningarnar í heild ógildar — og ekki einu sinni kjör einstakra manna nema sýnt sé að ágallinn hafi breytt úrslitum kosninganna og ágallarnir stafi frá frambjóðandanum sjálfum — viljandi eða óviljandi (sbr 36 gr og 120 gr laga um þingkosningar og 15 gr laga um stjórnlagaþing).

Hér var Hæstirétti falið það lokavald um kjör einstakra þingmanna [skv 15. gr laga um stjórnlagaþing] sem nýkjörið Alþingi hefur eftir hverjar Alþingiskosningar [skv 120. gr laga um Alþingiskosningar]. Það vald getur ekki snúist um að ógilda kosningarnar í heild því þá væri ekkert nýkjörið Alþingi til að úrskurða í tilviki Alþingiskosninga, enda segir þar:

„Ef þeir gallar eru á framboði eða kosningu þingmanns sem ætla má að hafi haft áhrif á úrslit kosningarinnar úrskurðar Alþingi kosningu hans ógilda“

Hliðstætt umboð og hlutverk Hæstaréttar í lögum um Stjórnlagaþingið er orðað svona:

„15. gr.
Ef kjósandi telur fulltrúa á stjórnlagaþingi skorta kjörgengisskilyrði, framboð hans hafi ekki uppfyllt skilyrði laga eða kjör hans sé af öðrum ástæðum ólögmætt, getur hann kært kosningu hans til Hæstaréttar sem sker úr um gildi hennar. “

Vald Hæstaréttar er ekkert annað en þetta og miðar fyrst og fremst að svindli eða rangindum frambjóðandans sjálfs — viljandi eða óviljandi.

Við kosningar er Landskjörstjórn yfirdómur og úrskurðir hennar eru ekki áfrýjanlegar
— Við framkvæmd kosninga er settur sérstakur yfirdómur þ.e. Landskjörstjórn, kosin sérstaklega af Alþingi og vegna eðlis hennar er hún eingöngu skipuð topp lögmönnum—eins og yfirdómsstóll. Landskjörstjórn er falið úrskurðarvald og ákvörðunarvald, og áfrýja má ákvörðunum yfirkjörstjórna og undirkjörstjórna til hennar — en ég sé ekki að ákvarðanir Landskjörsstjórnar séu áfrýjanlegar.

Það úrskurðarvald sem Alþingi í tilviki Alþingiskosninga hefur og Hæstiréttur í tilviki Stjórnlagaþings er um atriði sem sérstaklega er undanskilin valdi Landskjörsstjórnar í 36 gr laga um þingkosningar þ.e.:

„Að úrskurða um kjörgengi þeirra sem kosnir eru jafnframt því sem það [Alþingi] úrskurðar um hvort nýkosnir þingmenn séu að öðru leyti löglega framboðnir og kosnir.“

— Ekki að fella úr gildi ákvarðanir Landskjörstjórnar.
— Né að Hæstarétti sé falið vald til að ákveða gildi kosninga í heild sinni og alls ekki að gera það á grundvelli ákvarðanna Landskjörstjórnar.

Hæstiréttur hefur nú ógilt traust þjóðarinnar til réttarins

Hæstiréttur hefur berlega tekið sér vald sem honum var ekki falið og þannig ógilt traust stórs hluta þjóðarinnar á réttinum. Við það er óhjákvæmilegt að að tengja það að sá stjórnmálaflokkur sem skipað hefur alla dómarana hefur miklu viljað kosta til til að grafa undan stjórnlagaþinginu. — AÐ auki hefur verið sýnt fram á að fjórir af 6 dómurunum hafa mikil og náin og persónuleg tengls við kvótakerfið og kvótgreifa landsins.

Úr DV:

„Að minnsta kosti 90 prósent kjörinna stjórnlagaþingsfulltrúa eru hlynnt ákvæði í stjórnarskrá um sameign þjóðarinnar á auðlindum…

Viðar Már Matthíasson dómari er bróðir Guðbjargar Matthíasdóttur í Vestmannaeyjum, en hún og fyrirtæki hennar eru einn voldugasti handhafi veiðiheimilda í landinu og aðaleigandi Morgunblaðsins.
Jón Steinar Gunnlaugsson dómari barðist árum saman fyrir óbreyttu kvótakerfi og séreignarrétti í sjávarútvegi áður en hann settist í Hæstarétt. Hann var einnig í svonefndum Eimreiðarhópi frjálshyggjuarms Sjálfstæðisflokksins á áttunda og níunda áratugnum.
Gunnlaugur Claessen dómari var einnig í Eimreiðarhópnum ásamt Jóni Steinari, Davíð Oddssyni, Baldri Guðlaugssyni, Þorsteini Pálssyni, Geir H. Haarde, Hannesi Hólmsteini Gissurarsyni og fleirum.
Árni Kolbeinsson dómari var lengi ráðuneytisstjóri í sjávarútvegsráðuneytinu meðan kvótakerfið, framsal og annað var fest í sessi. “

Hæstiréttur tók sér vald við úrskurð sinn sem honum var ekki falið af Alþingi, þ.e. almennt úrskuðarvald um kosningarnar í heild og ákvarðanir Landskjörstjórnar sem ekki eru áfrýjanlegar. Þá er Hæstarétti í tilviki Stjórnlagaþings falið í stað Alþingis við þingkosningar, aðeins að meta gildi kjörs einstakra þingmanna á grundvelli „kjörgengisskilyrða þeirra sjálfra og lögmætis framboðs þeirra“ og aðeins ef annmarkar hefðu áhrif á úrslit kosninganna. Vald sem nýkjörið Alþingi hefur sjálft eftir venjulegar þingkosningar og strax af þeirri ástæðu getur vart falist í því að ógilda alla kosninguna — þar sem þá væri þar með ekkert Alþingi með slíkt umboð.
— Þ.e. úrskurðarvaldið er á grundvelli vísvitandi eða óviljandi brota einstakra kjörinna fulltrúa, atriða sem undanskilin eru ákvöðrunum Landskjörstjórnar samkv 36. gr laga um alþingiskosningar. — Ekki að endurskoða ákvarðanir Landskjörstjórnar eða framkvæmd kosninganna í heild sinni.

- Lítil kjörsókn getur ekki talist stuðningur við nein tiltekin sjónarmið um stjórnarskrána sjálfa þar sem í fyrsta sinn í sögu lýðræðis á Íslandi var enginn skortur á fulltrúum allra hugsanlegra sjónarmiða. Allir kjósendur höfðu nægra kosta völ til að tjá skýran vilja sinn um stjórnarskrána.

- Fyrst og fremst upplýsir lítil kjörsókn það sem við höfum lengi óttast, þ.e. að meirihluti kjósenda nenni ekki að kynna sér málin. Þegar kjósendur nú gátu ekki kosið nema að leggja talsvert á sig til að kynna sér frambjóðenur og þeirra mál þá völdu flestir þeirra að sitja bara heima.
Þröskuldurinn var of hár fyrir flesta — sama hvaða afsökun þeir svo finna sér.

Þrennt hefur mikið með kjörsóknina að gera og það að þröskuldurinn var flestum kjósendum of hár.

Það fyrsta er að kosningakerfið sem notað var er alltof flókið og ógagnsætt og því mikil mistök að nota það. – Það er hannað fyrir listakosningu (flokka) sem gefur færi á persónuvali við kjör 2-5 fulltrúa í kjördæmi. Og er hugsað til að tryggja flokki eða listanum öllum nýtingu á atkvæðum greiddum foringjanum. – Í hreinu persónukjöri þar sem engir flokkadrættir eiga að vera hefði verið einfaldast, eins og ég hef oft sagt áður, að hver kjósandi mætti greiða 3-5 atkvæði sem öll væru talin í einum potti og þeir 25 sem flest atkvæði fengju teldust einfaldlega kosnir.

Upplýsingar skiluð sér ekki til kjósenda svo dygði til að velja milli kosta. Í stað þess að RÚV undirbyggi lýðræðishlutverk sitt og skyldur við samfélagið með myndarlegri þátttöku í þessum stóra viðburði tímanlega og löngu fyrirfram, þannig að kosning til stjórnalgaþings Íslendinga hefði í það minnsta sama forgang í dagskrá Sjónvarpsins og helstu íþróttaviðburðir, þá mætti RÚV til leiks með hangandi hendi og fullkomlega óundirbúið og gerði ekki ráð fyrir neinni kynningu á frambjóðendum en reyndi að nota tækifærið til að hafa fé af frambjóðendum og bjóða þeim að kaupa auglýsingapláss.
Það var ekki fyrir en að frambjóðendum var misboðið og þeir fylktu liði upp í Efstaleiti að RÚV ákvað að gera eitthvað — en engri dagskrá Sjónvarps var riðlað neitt eins og sjálfsagt þykir þar fyrir stærri og minni íþróttaviðburði.

Loks leiðir kjörsóknin í ljós að meirihluti kjósenda nennir ekki að leggja á sig neitt sjálfir, sem er það sem þessi kosning krafðist, þó þeir þusi og röfli yfir stjórnvöldum og stjórnmálmönnum nenna þeir ekki að ómaka sig sjálfir. Þó RÚV og gegnsærra kosningakefi hefði getað auðvelda kjósendum þátttökuna þá afsakar það ekki leti kjósenda sjálfra. — Engin sjónarmið afsaka leti kjósenda þar sem gnótt valkosta var í boði fyrir öll sjónarmið.
Ekki er heldur afsökun fyrir að hafa setið heima að einhverjum hafi fundist þetta peningasóun því peningasóunin verður meiri með þátttökuleysinu, gildi þingsins minnkar og kjósandinn notar ekki tækifærið til að styðja sín sjónarmið með atkvæðinu. Fyrir utan að þau rök má nota um alla ferla lýðræðisins – í þeim skilningi er einræði ódýrast.
Það er heldur ekki gild skýring að vægi stjórnlagaþingsins væri ekki nægjanlegt þar sem ákvarðanir þess væru ekki bindandi fyrir Alþingi sem gæti hunsað það, því einmitt með þátttöku væri vægi stjórnlagaþingsins styrkt en þáttökuleysið veikir það. Þeir sem í alvöru vildu að það væru bindandi hefðu því framar öðrum átt að mæta til að styrkja gildi þess.

- Það er því ekkert eftir til skýringar nema leti kjósenda og of stór þröskuldur til að þeir nenntu að klifra yfir hann.

- Reyndar reikna ég með að summa alls þessa verði að nöfn sem hafa verið í umræðunni í mörg ár og áratugi og gáfu kost á sér nú fylli tölu þessarra 25 sem kjósa á. – RÚV/Sjónvarp, með vanrækslu sinni og kosningakefi þar sem fólk þarf svo marga til uppfyllingar, tryggir það. Allir fylla uppí töluna 25 úr hópi þeirra þekktu. Þannig myndu sumir þeirra þekktustu ná kjöri þó enginn ætlaði sérstaklega að kjósa þá. – Það er einn stóru gallanna við að láta kjósendur velja svona marga.

.
.

Þrjár ungar konur sem ég kaus og í þessari röð.
Þær leggja allar megináherslu á mannréttindi og af meiri dýpt en flestir.

Jórunn Edda Helgadóttir – 3205
Jórunn Edda á RÚV (hljóðskrá)
Jórunn Edda Helgadóttir er með BA gráðu í heimspeki frá HÍ og er nú að ljúka MA í alþjóða- og samanburðarlögfræði við SOAS, University of London.
Jórunn leggur áherslu á að stjórnarskráin verði samin frá sjónarhorni mannréttinda.
„Stjórnarskrá sem í heild er rituð frá sjónarhorninu um „mannréttindi fyrir alla“ leiðir af sér virkt lýðræði, valddreifingu, skörun valds, upplýsingarétt almennings og raunhæf og réttlát réttarfarsúrræði fyrir alla, auk burðugra mannréttindaákvæða.“
Jórunn Edda Helgadóttir [3205] á DV
.
.

Helga Baldvinsd. Bjargardóttir – 6879
Helga Bjargardóttir á RÚV (hljóðskrá)
Helga Baldvinsd. Bjargardóttir er Þroskaþjálfi, BA lögfræðingur og MA-nemi í fötlunarfræði
„Stjórnarskráin á að kveða skýrt á um grundvallarréttindi borgaranna til mannsæmandi lífskjara og vera verndartæki almennings gegn valdníðslu og skammsýni stjórnvalda sem ekki telja sér skylt að byggja upp eitt samfélag fyrir alla.“
Helga Baldvinsd. Bjargardóttir [6879] á DV
.
.

Katrín Oddsdóttir – 8463
Katrín Oddssdóttir á RÚV (hljóðskrá)
Katrín Oddsdóttir er með MA próf í mannréttindum frá University of London. BA í lögfræði frá HR og BA í blaðamennsku og Dublin City University.
„Ég vil að mennska og samkennd gangi framar gróða og skriffinnsku. Ég vil taka þátt í því að búa íslensku samfélagi þann sáttmála sem við getum byggt okkar lög og reglur á til framtíðar.“
Katrín Oddsdóttir [8463] á DV

Það sem þó verra er að kerfið er hannað fyrir lítil kjördæmi (þ.e. til að kjósa 2-5 þingmenn) og fyrir flokka/lista kosningu í búningi persónuvals til að nýta vel atkvæði foringja þeirra áfram niður á næstu menn á lista. Þar sem gert er ráð fyrir að flestir flokksmenn setji foringja kjördæmisins í 1. val og næsta mann á lista í 2. val, og sterkt munstur sé í vali kjósenda og þau atkvæði fá í kerfinu mikið áframhaldandi vægi við talninguna.

-
Við talninguna á að sortera öll atkvæði í bunka eftir því hver er settur í 1. sæti og aðeins eftir því (sem jafnan myndi endurspegla flokkslista í þingkonsingum, þ.e. foringi listans/flokksins er í fyrsta vali) — síðan á að því er virðist bara að taka atkvæði þess sem nær næstur kjöri og endurflokka hans atkvæðabunka og aðeins hans bunka eftir því hvern kjósendur hans velja í 2. sæti. og bæta þeim atkvæðum ofaná fyrsta sætis-bunka hinna frambjóðendanna með skertu vægi sem nemur hlutfalli umframatkvæða frambjóðanda.

- Þá er atkvæðabunki þess sem hlaut 2. sætið endurflokkaður — og aðeins hans atkvæði. [atkvæðin fá þó skert vægi eða það sem nemur hlutfalli umframatkvæða frambjóðanda]

Ef bak við þann sem fékk fyrsta sætið er þokkalega skipulagður hópur [fær sá hópur ítrekað og fullt vægi atkvæða sinna á meðan atkvæði megin þorra frambjóðenda eru aldrei talin meira] ekkert er litið á önnur atkvæði fyrr en sá sem bunka á nær kjöri [eða að loks ef ekki næst einfalt hlutfall 1/26 af greiddum atkvæðum er tekinn bunki þess sem fæst atkvæði hefur fengið og þeim endurdreift á annað val í honum].

Þetta er kóperað úr kerfi sem á í reynd að tryggja flokkakosningu og þar sem tryggja þarf áframnýtingu atkvæða foringjanna en vera í búningi persónukjörs.

- Lesið lögin og berið saman við skýringarnar — og hjálpið mér að skilja ef ég misskil.

- Eðlilegast hefði bara verið að merkja ætti með [x] við t.d. 5 manns — þ.e. talsvert færri en eiga hljóta kosningu — og atkvæði væru svo talin með einföldum hætti, þar sem einfaldlega þeir 25 sem fengju flest atkvæði væru kosnir.

Það bæði tryggði sanngjarna kosningu, einfalda talningu og útilokaði að klíkur, flokkar og hópar gætu tekið þingið yfir.

Látið af linnulausu lítilsvirðingartali hver í annars garð. Við þolum ykkur þetta ekki mikið lengur. Við verðum að sjá að þið getið borið fram mikilvægustu mál og rök ykkar sjálfra án þess sífellt að hnýta við málflutning ykkar svívirðingum, sem svo sjálfkrafa virka sem sjálfvirkur lokunarbúnaður fyrir eyru allra annarra en hörðustu stuðningsmanna ykkar sjálfra.

Þið verðið að fara að skilja að þegar þið hnýtið við flest sem þið segið meiðandi lítilsvirðingarglósum í garð andstæðinganna og segið efnislega að þeir séu ekki aðeins vitgrannir heldur beinlínis illa innrættir og gangi illt eitt til og láti stjórnast af „mannvonsku og mannfyrirlitningu“, þá kemur það ekki aðeins alvarlega niður á allri þjóðinni og stórskaðar Alþingi, heldur skaðið þið ykkur sjálf persónulega og flokk ykkar sjálfra með slíkum málflutningi.
– Eða af hverju haldið þið að Framsóknarflokkurinn mælist nú með minnst fylgi sögu sinnar þrátt fyrir mikið hæfileikafólk sem miklar vonir voru bundnar við eftir endurnýjun forystu hans, og röska framgöngu kvenskörunga og formanns hans?
– Eða hversvegna skyldi Hreyfingin ekki hafa fitnað, sem vart hefur frá kosningum tekið til máls án þess að segja hve heimskur, vitlaus og illa innrættur þingheimur er?

- Þið verðið að skilja að þó þeir ykkar komist greiðast í fréttir sem senda eitruðustu skotin og gefa stórkallalegustu yfirlýsingarnar, og þó harðasti stuðningsmannakjarni ykkar klappi ykkur á bakið og þakki ykkur fyrir meiðandi eiturpillurnar sem þið sendið „hinum“, þá skaðið þið til lengdar alvarlega ykkur sjálf og flokkinn ykkar. Mest þó þjóðina alla sem missir allt traust á alþingi, lýðræðið og ykkur, bæði vegna þeirra sem taka mark á ykkur og telja fyrir ykkar orð, alþingismenn flesta vera illa og vitgranna menn sem stjórnist af annarlegum hvötum — og svo að fyrir öðrum landsmönnum virðist þið sjálf með slíkum málflutningi sönnun um að þingmenn séu óheiðarlegt fólk sem stjórnist af annarlegum hvötum.
– Fyrir utan svo það að allur sá fjöldi sem ekki er harðasti kjarni stuðningsmanna ykkar, setur sjálfvirka lokunarbúnaðinn fyrir eyrun við svona málflutning og heyrir ekki rök ykkar og tillögur sem ættu fullt erindi við þjóðina.

Þó mjög margir þættir spili saman um að skapa eldfimt ástand, þá eiga aðstæður í báðum tilvikum, janúar 2009 og nú, það sameiginlegt að fréttir eru dagana áður af auglýsingum um mikinn fjölda uppboða.

Þannig átti Sýslumaðurinn á Selfossi sinn þátt í að fella Ríkisstjórn Geirs H Haarde með því að auglýsa daginn áður en þing koma saman í janúar 2009 um 70 uppboð, þrátt fyrir heitstrengingar ráðamanna um hið gagnstæða.

- Nú eru aftur fréttir af miklum fjölda uppboða og engin raunhæf von er gefin um úrbætur. Innst inni vilja því margir allt eins upplausn og að ríkisvaldið lamist og að allir verði á sama báti og þeir sjálfir, fremur en að ríkisvaldið sé í stakk búið til að ganga að þeim og fjölskyldum þeirra.

- Menn ættu því að taka alvarlega þennan sameignlega undanfara búsáhaldabyltingarinnar og átandsins núna. Þegar grundvallarhagsmunum fjölda fólks er ógnað hefur sagan sýnt að hvað sem er getur gerst. Þó fjölmargt fleira spili saman til að skapa eldfimt ástand þá er þetta tundrið sem kveikir í.

- En nú ná þingmenn vart andanum af harmi — einn þeirra gæti þurft að svara til saka. Geir H Haarde sjálfur nær ekki upp í nef sér yfir hve óréttlátt það sé að hann þurfi að svara fyrir Landsdómi, og þingmennirnir sem þurftu að taka ákvörðun um kæru geta vart lýst því hve erfitt það sé þeim og þungbært að vísa máli hans til dóms — þó getur versta sök ráðherra vegna brota á ráðherraábyrgð að hámarki leitt til 2ja ára fangelsis.
— Alþingi var létt að kæra 9 ungmenni með ásökunum sem varða 16 ára fangelsi —mótmælendur sem hrópuðu á pöllum Alþingis eins og Össur gerði forðum — en óendanlega þungbært að draga fyrir Landsdóm, til að verja hendur sínar, vel efnað mælskasta fólk landsins fyrir að valda 12.000.000.000.000 króna tjóni eða 12 þúsund milljarða króna tjóni.

Geir H Haarde sætir nú ákæru — þrátt fyrir að njóta pólitísks skjóls samflokksmanna sinna og samráðherra sinna í Samfylkingunni — ekki vegna pólitískrar aðfarar. Þrír ráðherrar sluppu við ákærur vegna þessa pólitíska skjóls. Vissulega er þetta mál pólitískt en bara alls ekki gegn hagsmunum ráðherranna fyrrverandi heldur pólitískt í þágu þeirra. – Allt sem er að þessu fyrirkomulagi er í þágu ráðherranna en ekki andstætt þeim eða réttindum þeirra.
- Þetta eru ekki pólitísk réttarhöld — heldur pólitískt skjól fyrir réttarhöldum, pólitískt skjól gegn kærum og pólitískt skjól gegn opnum málaferlum.

Þó RNA segði að vart hefði verið hægt að bjarga íslensku bönkunum eftir 2006 er það allt annað og ólíkt hvort hægt var að forða hruni Íslands.
Margir urðu til að bjóðst til að hjálpa okkur til að bjarga Íslandi frá dauðadæmdum bönkunum en við þáðum ekki hjálp þeirra. Bretar buðust til að hjálpa til við að færa Icesave úr útibúi í dótturfélag en við þáðum það ekki, breski seðlabankinn bauðst til að hjálpa til við að skrúfa niður í bankakerfinu okkar en við önsuðum honum ekki, seðlabankar Norðurlanda gerðu við okkur gjaldeyrisskiptasamning með ströngum skilyðrum um að skrúfa niður í bankakerfinu og örar skýrslur til þeirra um hvernig það gengi, – við þáðum samninginn en sinntum ekki skilyðrum hans, við hefðum sjálf getað aðstoðað og hvatt bankana til að flytja höfuðstöðvar sínar til Evrópu en við tímdum þvi ekki, við gátum stöðvað Icesave í Hollandi sem opnaði fyrst í maí 2008 en þvert á móti börðumst íslensk stjórnvöld fyrir því að hollensk stjórnvöld hættu að þvælast fyrir og tortryggja Icesave, …

Forysta Samfylkinginar gat bjargað Íslandi þó bönkunum yrði ekki bjargað, bara ef hún hefði tekið mark á viðvörunum Jóns Sigurðssonar í eigin kosningastefnuskrá sinni 2007. – Eða einhverjum þeim viðvörunum sem þeim seinna bárust, en viðkomandi ráðherrar hirtu ekki einu sinni um að taka málið upp á fundi í ríkisstjórn þó 17. grein stjórnarskrár gera þeim það.