Allt um ekkert

Gömlu valdaöflin ætla í dag að frelsa stjórnmálin undan því að þurfa að vitna um hvað gerðist árið 2008 og að þurfa að svara til saka eftir því sem enn er þó unnt.

Afhverju er Geir H Haarde fv. forsætisráðherra, sem hefur alla helstu sérfræðinga landsins í lögum sér innan handar til halds og trausts og gnótt fjár, meiri vorkunn að mæta fyrir dómi, en t.d. blaðamönnum sem segja fréttir og fá sífellt stefnur og ákærur fyrir að vinnu störf sín samviskusamlega í þágu þjóðarinnar. Svo ekki sé talað um allslaust fjölskyldufólk sem reynir sjálft að lesa sér hjálparlaust til um lög til að bjarga heimilum sínum frá dómum um uppboð, útburði og afmáun heimilanna — eða þá að ógleymdum 9 ungmennum sem kærð voru af Alþingi af handahófi úr stærri hópi og Geir H Haarde ásamt Bjarna Ben og félögum kröfðust að hlytu allt að 16 ára dóm fyrir mótmæli, og urðu allslaus og reynslaus að verjast ásökunum Alþingis um tilraun til valdaráns, sem Bjarni og Ögmundur tók ekki í mál að draga til baka?

Við hvað er Sjálfstæðisflokkurinn svo hræddur að hann treystir ekki Geir fyrir dómi til að geta svarað fyrir sig og varist eins maður — eins og svo fjölmargir aðrir hafa þurft með svo miklu minna á bak við sig á undan honum?

Veitum aðhald frá þingpöllunum í dag og sýnum með þeim aðferðum sem okkur eru heimilar að við sættum okkur ekki við að enginn ráðamanna þurfi að svara neinu fyrir dómi eða bera neina ábyrgð.

Því betur sem ég rýni í dóm Hæstaréttar um stjórnlagaþing, forsendur hans og lög sem um efni hans fjalla, því fráleitari virðist hann vera. Þ.e. sú niðurstaða hans að ágallar kosninganna leiði til þess að ógilda í heilu lagi kosningu allra fulltrúa til stjórnalgaþingsins án aðgreiningar og rökstuðnings um hvern og einn þeirra.

Með því gerði rétturinn ágalla kosninganna að stórfeldu tjóni og svipti bæði kjósendur og kjörna fulltrúa kosningum sínum og þjóðina stjórnlagaþingi.

Þetta er af nokkrum ástæðum meira en vafasöm niðurstaða og þá ekki bara vegna þess að ekki ber að ógilda kjör manns nema „ætla megi að ágallarnir hafi haft áhrif á úrslit kosninganna“ eins og segir í lögum um Alþingiskosningar, heldur ekki síður vegna þess að ekki verður séð að Hæstiréttur hafi haft vald eða umboð til að ógilda landskosningarnar í heilu lagi — og þá alls ekki án þess að greina áhrif ágalla kosninganna á kjör hvers og eins hinna kjörnu fulltrúa, þannig að sýnt væri að án ágallanna hefðu þeir hver um sig ekki náð kjöri.

Hæstiréttur fer langt út fyrir valdsvið sitt
Hæstiréttur sjálfur hefur marg oft áréttað í dómum að til ákvarðanna verði að liggja skýr lagafyrirmæli og ótvírætt umboð til allra ákvarðanna sem teknar eru.

Ég get ekki séð að Hæstarétti sé neinsstaðar veitt vald eða umboð til að ógilda þessar kosningar eða neinar aðrar í heild sinni. Hann gat ógilt kosningu einstakra manna á tilteknum forsendum sem fyrst og fremst lúta að kjörgengi þeirra og framboði þeirra sjálfra.

Í öllu tilviki er ekki hægt að sjá að rétturinn geti skotið sér undan því að rökstyðja í dómi sínum áhrif ágallanna á kosningu hvers og eins, sem landskjörstjórn lýsti rétt kjörinn og rökstyðja hvers vegna og hvaða atvik gerðu það líklegra en ella, að sá hefði ekki náð kjöri, hefðu atvik verið með „réttum“ hætti.

Þannig hefði rétturinn þurft að rökstyðja það, að þau atvik sem hann greinir, hefðu að meiri líkum en minni, leitt til þess að Þorvaldur Gylfason hefði ekki náð kjöri, ef t.d. skilrúmin hefðu verið hærri og engin strikamerki verið á baki kjörseðlanna og frambjóðendum hefði verið boðið að hafa fulltrúa sína viðstadda talningu atkvæða. Í tilviki Þorvaldar Gylfasonar verður það beinlínis að teljast fjarstæðukennt og fráleitt að þessir ágallar hafi valdið kjöri hans og hann hefði því ekki náð kjöri ef þeir hefðu verið með „réttum“ hætti.

Með sama hætti hefði rétturinn þurft að sýna fram á að meiri líkur en minni væru á að Salvör Nordal hefði ekki náð kjöri, ef þessi atriði hefðu verið með „réttum“ hætti, og þá ekki Ómar Ragnarsson, og þannig um hvern um sig og loks að sýna fram á hvers vegna meiri líkur væru en minni að sá sem síðastur náði kjöri, hefði ekki verið kjörinn ef ágallarnir hefðu ekki verið á kosningunni.

Hæstiréttur gat enn boðið endurtalningu að viðstöddum umboðsmönnum.
Bæði lög um sveitarsstjórnarkosningar og lög um kosningar til Alþingis gera ráð fyrir að atkvæðaseðlar séu að lokinni talningu innsiglaðir og varðveittir þar til allar kæruleiðir eru tæmdar. Hæstarétti hefði því verið í lófa lagið að bjóða frambjóðendum að fram færi endurtalning að viðstöddum umboðsmönnum þeirra.

Enginn ástæða er eða var því fyrir Hæstarétt að spekúlera neitt um hvort vafaatkvæði hefðu fallið á annan veg ef umboðsmenn hefðu verið viðstaddir talningu, því Hæstiréttur gat enn boðið eða krafist endurtalningar með eða án umboðsmönnum frambjóðenda eða eigin umboðsmönnum réttarins.

[í 120. gr laga um Alþingiskosningar segir:]

„Ef þeir gallar eru á framboði eða kosningu þingmanns sem ætla má að hafi haft áhrif á úrslit kosningarinnar úrskurðar Alþingi kosningu hans ógilda“

Í lögum um kosningar til sveitarstjórna hafa sýslumenn og innanríkisráðherra úrskurðarhlutverkið:

[ Þar segir í 94. gr: Laga nr. 5/1998 um kosningar til sveitarstjórna]

„94. gr. Gallar á framboði eða kosningu leiða ekki til ógildingar kosninga, nema ætla megi að þeir hafi haft áhrif á úrslit kosninganna.“

Hliðstætt umboð og hlutverk Hæstaréttar í lögum um stjórnlagaþingið er orðað svona:

„15. gr.
Ef kjósandi telur fulltrúa á stjórnlagaþingi skorta kjörgengisskilyrði, framboð hans hafi ekki uppfyllt skilyrði laga eða kjör hans sé af öðrum ástæðum ólögmætt, getur hann kært kosningu hans til Hæstaréttar sem sker úr um gildi hennar. “

Fyrir þá sem kvartað hafa yfir að stjórnalgaþing sé fjáraustur en sýna ekki fram á að ágallar hafi breytt úrslitum kosninganna, er þá nokkur leið betri en leið Gunnars Helga, um að Alþingi skipi þessa 25 sem Landskjörstjórn taldi rétt kjörna sem stjórnalagaþingsmenn?
Útgjöldin og kostnaðurinn er þegar orðinn staðreynd — er þá til betri leið en sú að fá eftir sem áður það fyrir peningana sem til stóð? — Vinnu og niðurstöður? AÐ halda þingið eftir sem áður og fá afrasktur vinnunnar sem við þegar erum skuldbundin að greiða fyrir?

Mjög takmarkað úrskurðavald Hæstaréttar

Þess utan og annað mál er að mjög vafasamt er að Hæstiréttur hafi heimild til að úrskurða kosningarnar í heild ógildar — og ekki einu sinni kjör einstakra manna nema sýnt sé að ágallinn hafi breytt úrslitum kosninganna og ágallarnir stafi frá frambjóðandanum sjálfum — viljandi eða óviljandi (sbr 36 gr og 120 gr laga um þingkosningar og 15 gr laga um stjórnlagaþing).

Hér var Hæstirétti falið það lokavald um kjör einstakra þingmanna [skv 15. gr laga um stjórnlagaþing] sem nýkjörið Alþingi hefur eftir hverjar Alþingiskosningar [skv 120. gr laga um Alþingiskosningar]. Það vald getur ekki snúist um að ógilda kosningarnar í heild því þá væri ekkert nýkjörið Alþingi til að úrskurða í tilviki Alþingiskosninga, enda segir þar:

„Ef þeir gallar eru á framboði eða kosningu þingmanns sem ætla má að hafi haft áhrif á úrslit kosningarinnar úrskurðar Alþingi kosningu hans ógilda“

Hliðstætt umboð og hlutverk Hæstaréttar í lögum um Stjórnlagaþingið er orðað svona:

„15. gr.
Ef kjósandi telur fulltrúa á stjórnlagaþingi skorta kjörgengisskilyrði, framboð hans hafi ekki uppfyllt skilyrði laga eða kjör hans sé af öðrum ástæðum ólögmætt, getur hann kært kosningu hans til Hæstaréttar sem sker úr um gildi hennar. “

Vald Hæstaréttar er ekkert annað en þetta og miðar fyrst og fremst að svindli eða rangindum frambjóðandans sjálfs — viljandi eða óviljandi.

Við kosningar er Landskjörstjórn yfirdómur og úrskurðir hennar eru ekki áfrýjanlegar
— Við framkvæmd kosninga er settur sérstakur yfirdómur þ.e. Landskjörstjórn, kosin sérstaklega af Alþingi og vegna eðlis hennar er hún eingöngu skipuð topp lögmönnum—eins og yfirdómsstóll. Landskjörstjórn er falið úrskurðarvald og ákvörðunarvald, og áfrýja má ákvörðunum yfirkjörstjórna og undirkjörstjórna til hennar — en ég sé ekki að ákvarðanir Landskjörsstjórnar séu áfrýjanlegar.

Það úrskurðarvald sem Alþingi í tilviki Alþingiskosninga hefur og Hæstiréttur í tilviki Stjórnlagaþings er um atriði sem sérstaklega er undanskilin valdi Landskjörsstjórnar í 36 gr laga um þingkosningar þ.e.:

„Að úrskurða um kjörgengi þeirra sem kosnir eru jafnframt því sem það [Alþingi] úrskurðar um hvort nýkosnir þingmenn séu að öðru leyti löglega framboðnir og kosnir.“

— Ekki að fella úr gildi ákvarðanir Landskjörstjórnar.
— Né að Hæstarétti sé falið vald til að ákveða gildi kosninga í heild sinni og alls ekki að gera það á grundvelli ákvarðanna Landskjörstjórnar.

Hæstiréttur hefur nú ógilt traust þjóðarinnar til réttarins

Hæstiréttur hefur berlega tekið sér vald sem honum var ekki falið og þannig ógilt traust stórs hluta þjóðarinnar á réttinum. Við það er óhjákvæmilegt að að tengja það að sá stjórnmálaflokkur sem skipað hefur alla dómarana hefur miklu viljað kosta til til að grafa undan stjórnlagaþinginu. — AÐ auki hefur verið sýnt fram á að fjórir af 6 dómurunum hafa mikil og náin og persónuleg tengls við kvótakerfið og kvótgreifa landsins.

Úr DV:

„Að minnsta kosti 90 prósent kjörinna stjórnlagaþingsfulltrúa eru hlynnt ákvæði í stjórnarskrá um sameign þjóðarinnar á auðlindum…

Viðar Már Matthíasson dómari er bróðir Guðbjargar Matthíasdóttur í Vestmannaeyjum, en hún og fyrirtæki hennar eru einn voldugasti handhafi veiðiheimilda í landinu og aðaleigandi Morgunblaðsins.
Jón Steinar Gunnlaugsson dómari barðist árum saman fyrir óbreyttu kvótakerfi og séreignarrétti í sjávarútvegi áður en hann settist í Hæstarétt. Hann var einnig í svonefndum Eimreiðarhópi frjálshyggjuarms Sjálfstæðisflokksins á áttunda og níunda áratugnum.
Gunnlaugur Claessen dómari var einnig í Eimreiðarhópnum ásamt Jóni Steinari, Davíð Oddssyni, Baldri Guðlaugssyni, Þorsteini Pálssyni, Geir H. Haarde, Hannesi Hólmsteini Gissurarsyni og fleirum.
Árni Kolbeinsson dómari var lengi ráðuneytisstjóri í sjávarútvegsráðuneytinu meðan kvótakerfið, framsal og annað var fest í sessi. “

Hæstiréttur tók sér vald við úrskurð sinn sem honum var ekki falið af Alþingi, þ.e. almennt úrskuðarvald um kosningarnar í heild og ákvarðanir Landskjörstjórnar sem ekki eru áfrýjanlegar. Þá er Hæstarétti í tilviki Stjórnlagaþings falið í stað Alþingis við þingkosningar, aðeins að meta gildi kjörs einstakra þingmanna á grundvelli „kjörgengisskilyrða þeirra sjálfra og lögmætis framboðs þeirra“ og aðeins ef annmarkar hefðu áhrif á úrslit kosninganna. Vald sem nýkjörið Alþingi hefur sjálft eftir venjulegar þingkosningar og strax af þeirri ástæðu getur vart falist í því að ógilda alla kosninguna — þar sem þá væri þar með ekkert Alþingi með slíkt umboð.
— Þ.e. úrskurðarvaldið er á grundvelli vísvitandi eða óviljandi brota einstakra kjörinna fulltrúa, atriða sem undanskilin eru ákvöðrunum Landskjörstjórnar samkv 36. gr laga um alþingiskosningar. — Ekki að endurskoða ákvarðanir Landskjörstjórnar eða framkvæmd kosninganna í heild sinni.

Þeir sem ekki vildu breytingar á stjórnarskrá eða yfir höfuð vildu ekki stjórnlagaþing áttu nægt úrval fulltrúa til að greiða atkvæði sitt í kosningunum í gær. Þeir kjósendur gátu því þannig með skýrum hætti tjáð þá skoðun sína. – Vafalítið munu nokkrir „Skaftar Harðarsynir“ ná kjöri á stjórnlagaþing og ætlast til að þannig verði litið á að þeir séu þar fulltrúar þeirra viðhorfa sem þeir höfðu látið í ljós um „hógværarar“ breytingar á stjórnarskrá. – Nái þeir ekki kjöri stendur eftir sem áður eftir að þeir gáfu kost á sér og kjósendur ómökuðu sig ekki við að kjósa þá.

- Lítil kjörsókn getur ekki talist stuðningur við nein tiltekin sjónarmið um stjórnarskrána sjálfa þar sem í fyrsta sinn í sögu lýðræðis á Íslandi var enginn skortur á fulltrúum allra hugsanlegra sjónarmiða. Allir kjósendur höfðu nægra kosta völ til að tjá skýran vilja sinn um stjórnarskrána.

- Fyrst og fremst upplýsir lítil kjörsókn það sem við höfum lengi óttast, þ.e. að meirihluti kjósenda nenni ekki að kynna sér málin. Þegar kjósendur nú gátu ekki kosið nema að leggja talsvert á sig til að kynna sér frambjóðenur og þeirra mál þá völdu flestir þeirra að sitja bara heima.
Þröskuldurinn var of hár fyrir flesta — sama hvaða afsökun þeir svo finna sér.

Þrennt hefur mikið með kjörsóknina að gera og það að þröskuldurinn var flestum kjósendum of hár.

Það fyrsta er að kosningakerfið sem notað var er alltof flókið og ógagnsætt og því mikil mistök að nota það. – Það er hannað fyrir listakosningu (flokka) sem gefur færi á persónuvali við kjör 2-5 fulltrúa í kjördæmi. Og er hugsað til að tryggja flokki eða listanum öllum nýtingu á atkvæðum greiddum foringjanum. – Í hreinu persónukjöri þar sem engir flokkadrættir eiga að vera hefði verið einfaldast, eins og ég hef oft sagt áður, að hver kjósandi mætti greiða 3-5 atkvæði sem öll væru talin í einum potti og þeir 25 sem flest atkvæði fengju teldust einfaldlega kosnir.

Upplýsingar skiluð sér ekki til kjósenda svo dygði til að velja milli kosta. Í stað þess að RÚV undirbyggi lýðræðishlutverk sitt og skyldur við samfélagið með myndarlegri þátttöku í þessum stóra viðburði tímanlega og löngu fyrirfram, þannig að kosning til stjórnalgaþings Íslendinga hefði í það minnsta sama forgang í dagskrá Sjónvarpsins og helstu íþróttaviðburðir, þá mætti RÚV til leiks með hangandi hendi og fullkomlega óundirbúið og gerði ekki ráð fyrir neinni kynningu á frambjóðendum en reyndi að nota tækifærið til að hafa fé af frambjóðendum og bjóða þeim að kaupa auglýsingapláss.
Það var ekki fyrir en að frambjóðendum var misboðið og þeir fylktu liði upp í Efstaleiti að RÚV ákvað að gera eitthvað — en engri dagskrá Sjónvarps var riðlað neitt eins og sjálfsagt þykir þar fyrir stærri og minni íþróttaviðburði.

Loks leiðir kjörsóknin í ljós að meirihluti kjósenda nennir ekki að leggja á sig neitt sjálfir, sem er það sem þessi kosning krafðist, þó þeir þusi og röfli yfir stjórnvöldum og stjórnmálmönnum nenna þeir ekki að ómaka sig sjálfir. Þó RÚV og gegnsærra kosningakefi hefði getað auðvelda kjósendum þátttökuna þá afsakar það ekki leti kjósenda sjálfra. — Engin sjónarmið afsaka leti kjósenda þar sem gnótt valkosta var í boði fyrir öll sjónarmið.
Ekki er heldur afsökun fyrir að hafa setið heima að einhverjum hafi fundist þetta peningasóun því peningasóunin verður meiri með þátttökuleysinu, gildi þingsins minnkar og kjósandinn notar ekki tækifærið til að styðja sín sjónarmið með atkvæðinu. Fyrir utan að þau rök má nota um alla ferla lýðræðisins – í þeim skilningi er einræði ódýrast.
Það er heldur ekki gild skýring að vægi stjórnlagaþingsins væri ekki nægjanlegt þar sem ákvarðanir þess væru ekki bindandi fyrir Alþingi sem gæti hunsað það, því einmitt með þátttöku væri vægi stjórnlagaþingsins styrkt en þáttökuleysið veikir það. Þeir sem í alvöru vildu að það væru bindandi hefðu því framar öðrum átt að mæta til að styrkja gildi þess.

- Það er því ekkert eftir til skýringar nema leti kjósenda og of stór þröskuldur til að þeir nenntu að klifra yfir hann.

- Reyndar reikna ég með að summa alls þessa verði að nöfn sem hafa verið í umræðunni í mörg ár og áratugi og gáfu kost á sér nú fylli tölu þessarra 25 sem kjósa á. – RÚV/Sjónvarp, með vanrækslu sinni og kosningakefi þar sem fólk þarf svo marga til uppfyllingar, tryggir það. Allir fylla uppí töluna 25 úr hópi þeirra þekktu. Þannig myndu sumir þeirra þekktustu ná kjöri þó enginn ætlaði sérstaklega að kjósa þá. – Það er einn stóru gallanna við að láta kjósendur velja svona marga.

Nú er síðasti séns fyrir ungu kynslóðina til að halda uppi heiðri sinnar kynslóðar og mæta á kjörstað. Eftir því er tekið að unga fólkið mætir vart á kjörstað. Tæpir tveir tímar eru nú þar til kjörstaðir loka klukkan 22:00. Það dugir öllum—ef þeir nenna.
- Hver getur kvartað yfir þjóðmálum, stjórnvöldum, ríkisstjórn og Alþingi ef hann sjálfur nennir ekki að taka þátt í þessum mikilvæga lýðræðislega ferli við að skapa nýjan grundvöll alls þessa—nýja stjórnarskrá.
- Þið sem eruð búin að kjósa og þeir sem eldri eru, hafið samband við unga fólkið og aðra sem mögulega eru ekki búnir að kjósa og hreinlega rekið fólk á kjörstað—það dugir að kjósa einn.
- Flestir iðrast seinna ef þeir taka ekki þátt núna.
- Það er þá í það minnsta ekki mikið sem þeir geta kvartað sem ekki nenna nú sjálfir að ómaka sig við að kjósa og taka þátt.
- Enginn getur sagt að ekki hafi verið nægilega margra kosta völ.
- Jafnt þeir sem vilja litlu eða engu breyta í stjórnarskrá og hinir sem vilja gerbreyta henni, eiga allir sinn hóp frambjóðenda til að velja úr, svo enginn skoðun sigrar með leit kjósenda í dag. – Aðeins letin sjálf sigrar, en lýðræðið, þjóðaratkvæðagreiðslur og persónukjör tapa.
———

.
.

Þrjár ungar konur sem ég kaus og í þessari röð.
Þær leggja allar megináherslu á mannréttindi og af meiri dýpt en flestir.

Jórunn Edda Helgadóttir – 3205
Jórunn Edda á RÚV (hljóðskrá)
Jórunn Edda Helgadóttir er með BA gráðu í heimspeki frá HÍ og er nú að ljúka MA í alþjóða- og samanburðarlögfræði við SOAS, University of London.
Jórunn leggur áherslu á að stjórnarskráin verði samin frá sjónarhorni mannréttinda.
„Stjórnarskrá sem í heild er rituð frá sjónarhorninu um „mannréttindi fyrir alla“ leiðir af sér virkt lýðræði, valddreifingu, skörun valds, upplýsingarétt almennings og raunhæf og réttlát réttarfarsúrræði fyrir alla, auk burðugra mannréttindaákvæða.“
Jórunn Edda Helgadóttir [3205] á DV
.
.

Helga Baldvinsd. Bjargardóttir – 6879
Helga Bjargardóttir á RÚV (hljóðskrá)
Helga Baldvinsd. Bjargardóttir er Þroskaþjálfi, BA lögfræðingur og MA-nemi í fötlunarfræði
„Stjórnarskráin á að kveða skýrt á um grundvallarréttindi borgaranna til mannsæmandi lífskjara og vera verndartæki almennings gegn valdníðslu og skammsýni stjórnvalda sem ekki telja sér skylt að byggja upp eitt samfélag fyrir alla.“
Helga Baldvinsd. Bjargardóttir [6879] á DV
.
.

Katrín Oddsdóttir – 8463
Katrín Oddssdóttir á RÚV (hljóðskrá)
Katrín Oddsdóttir er með MA próf í mannréttindum frá University of London. BA í lögfræði frá HR og BA í blaðamennsku og Dublin City University.
„Ég vil að mennska og samkennd gangi framar gróða og skriffinnsku. Ég vil taka þátt í því að búa íslensku samfélagi þann sáttmála sem við getum byggt okkar lög og reglur á til framtíðar.“
Katrín Oddsdóttir [8463] á DV

Við fyrstu athugun virðist það rétt hjá Jónasi Kristjánssyni að hjá langflestum kjósendum stjórnlagaþings hefur atkvæði þeirra enga þýðingu nema fyrir þann sem þeir merkja fyrsta sæti. Önnur sæti koma ekki til talningar á atkvæðaselum þeirra fyrr en sá sem þeir setja í fyrsta sæti fær þingsæti.

Það sem þó verra er að kerfið er hannað fyrir lítil kjördæmi (þ.e. til að kjósa 2-5 þingmenn) og fyrir flokka/lista kosningu í búningi persónuvals til að nýta vel atkvæði foringja þeirra áfram niður á næstu menn á lista. Þar sem gert er ráð fyrir að flestir flokksmenn setji foringja kjördæmisins í 1. val og næsta mann á lista í 2. val, og sterkt munstur sé í vali kjósenda og þau atkvæði fá í kerfinu mikið áframhaldandi vægi við talninguna.

-
Við talninguna á að sortera öll atkvæði í bunka eftir því hver er settur í 1. sæti og aðeins eftir því (sem jafnan myndi endurspegla flokkslista í þingkonsingum, þ.e. foringi listans/flokksins er í fyrsta vali) — síðan á að því er virðist bara að taka atkvæði þess sem nær næstur kjöri og endurflokka hans atkvæðabunka og aðeins hans bunka eftir því hvern kjósendur hans velja í 2. sæti. og bæta þeim atkvæðum ofaná fyrsta sætis-bunka hinna frambjóðendanna með skertu vægi sem nemur hlutfalli umframatkvæða frambjóðanda.

- Þá er atkvæðabunki þess sem hlaut 2. sætið endurflokkaður — og aðeins hans atkvæði. [atkvæðin fá þó skert vægi eða það sem nemur hlutfalli umframatkvæða frambjóðanda]

Ef bak við þann sem fékk fyrsta sætið er þokkalega skipulagður hópur [fær sá hópur ítrekað og fullt vægi atkvæða sinna á meðan atkvæði megin þorra frambjóðenda eru aldrei talin meira] ekkert er litið á önnur atkvæði fyrr en sá sem bunka á nær kjöri [eða að loks ef ekki næst einfalt hlutfall 1/26 af greiddum atkvæðum er tekinn bunki þess sem fæst atkvæði hefur fengið og þeim endurdreift á annað val í honum].

Þetta er kóperað úr kerfi sem á í reynd að tryggja flokkakosningu og þar sem tryggja þarf áframnýtingu atkvæða foringjanna en vera í búningi persónukjörs.

- Lesið lögin og berið saman við skýringarnar — og hjálpið mér að skilja ef ég misskil.

- Eðlilegast hefði bara verið að merkja ætti með [x] við t.d. 5 manns — þ.e. talsvert færri en eiga hljóta kosningu — og atkvæði væru svo talin með einföldum hætti, þar sem einfaldlega þeir 25 sem fengju flest atkvæði væru kosnir.

Það bæði tryggði sanngjarna kosningu, einfalda talningu og útilokaði að klíkur, flokkar og hópar gætu tekið þingið yfir.

Ágætu þingmenn okkar Íslendinga, fulltrúar okkar, háttvirtra kjósenda ykkar, vinsamlegast verðið nú eins og fullorðnar og fullþroskaðar manneskjur, – sem þið hljótið þó að vera.

Látið af linnulausu lítilsvirðingartali hver í annars garð. Við þolum ykkur þetta ekki mikið lengur. Við verðum að sjá að þið getið borið fram mikilvægustu mál og rök ykkar sjálfra án þess sífellt að hnýta við málflutning ykkar svívirðingum, sem svo sjálfkrafa virka sem sjálfvirkur lokunarbúnaður fyrir eyru allra annarra en hörðustu stuðningsmanna ykkar sjálfra.

Þið verðið að fara að skilja að þegar þið hnýtið við flest sem þið segið meiðandi lítilsvirðingarglósum í garð andstæðinganna og segið efnislega að þeir séu ekki aðeins vitgrannir heldur beinlínis illa innrættir og gangi illt eitt til og láti stjórnast af „mannvonsku og mannfyrirlitningu“, þá kemur það ekki aðeins alvarlega niður á allri þjóðinni og stórskaðar Alþingi, heldur skaðið þið ykkur sjálf persónulega og flokk ykkar sjálfra með slíkum málflutningi.
– Eða af hverju haldið þið að Framsóknarflokkurinn mælist nú með minnst fylgi sögu sinnar þrátt fyrir mikið hæfileikafólk sem miklar vonir voru bundnar við eftir endurnýjun forystu hans, og röska framgöngu kvenskörunga og formanns hans?
– Eða hversvegna skyldi Hreyfingin ekki hafa fitnað, sem vart hefur frá kosningum tekið til máls án þess að segja hve heimskur, vitlaus og illa innrættur þingheimur er?

- Þið verðið að skilja að þó þeir ykkar komist greiðast í fréttir sem senda eitruðustu skotin og gefa stórkallalegustu yfirlýsingarnar, og þó harðasti stuðningsmannakjarni ykkar klappi ykkur á bakið og þakki ykkur fyrir meiðandi eiturpillurnar sem þið sendið „hinum“, þá skaðið þið til lengdar alvarlega ykkur sjálf og flokkinn ykkar. Mest þó þjóðina alla sem missir allt traust á alþingi, lýðræðið og ykkur, bæði vegna þeirra sem taka mark á ykkur og telja fyrir ykkar orð, alþingismenn flesta vera illa og vitgranna menn sem stjórnist af annarlegum hvötum — og svo að fyrir öðrum landsmönnum virðist þið sjálf með slíkum málflutningi sönnun um að þingmenn séu óheiðarlegt fólk sem stjórnist af annarlegum hvötum.
– Fyrir utan svo það að allur sá fjöldi sem ekki er harðasti kjarni stuðningsmanna ykkar, setur sjálfvirka lokunarbúnaðinn fyrir eyrun við svona málflutning og heyrir ekki rök ykkar og tillögur sem ættu fullt erindi við þjóðina.

Held að margir átti sig ekki á að upphaf þessarra „óeirða“ og upphaf búsáhaldabyltingarinnar eiga sér einn samnefnara — sameiginlega kveikju sem sprengir tundrið — þ.e. að mikill fjöldi uppboða er auglýstur.

Þó mjög margir þættir spili saman um að skapa eldfimt ástand, þá eiga aðstæður í báðum tilvikum, janúar 2009 og nú, það sameiginlegt að fréttir eru dagana áður af auglýsingum um mikinn fjölda uppboða.

Þannig átti Sýslumaðurinn á Selfossi sinn þátt í að fella Ríkisstjórn Geirs H Haarde með því að auglýsa daginn áður en þing koma saman í janúar 2009 um 70 uppboð, þrátt fyrir heitstrengingar ráðamanna um hið gagnstæða.

- Nú eru aftur fréttir af miklum fjölda uppboða og engin raunhæf von er gefin um úrbætur. Innst inni vilja því margir allt eins upplausn og að ríkisvaldið lamist og að allir verði á sama báti og þeir sjálfir, fremur en að ríkisvaldið sé í stakk búið til að ganga að þeim og fjölskyldum þeirra.

- Menn ættu því að taka alvarlega þennan sameignlega undanfara búsáhaldabyltingarinnar og átandsins núna. Þegar grundvallarhagsmunum fjölda fólks er ógnað hefur sagan sýnt að hvað sem er getur gerst. Þó fjölmargt fleira spili saman til að skapa eldfimt ástand þá er þetta tundrið sem kveikir í.

Hópur fólks gerir hróp að Alþingi og einn kemst upp á palla og hrópar hluta af fyrirfram saminni ræðu – vopni hópsins. Án þess að blikka auga finnst Ástu R. Jóhannesdóttur, forseta Alþingis, sjálfsagt að draga 9 manns fyrir dóm og krefjast allt að 16 ára fangelsis fyrir þessa alvarlegu sök, að trufla Alþingi.
Enginn þingmaður hefur talað um að það hafi verið erfið ákvörðun þingsins, forseta þess eða starfsmanna að kæra mótmælendurna níu fyrir meint brot á 100. grein hegningarlaga sem áskilji að lágmarki árs fangelsi og allt að 16 ára fangelsi, verði mótmælendur fundnir sekir, né hafa þingmenn vorkennt mótmælendunum fyrir að þurfa að eyða afli sínu, tíma og fé fyrir dómi, eða bent á að ekki eigi að ákæra nema mestar líkur séu á sakfellingu.

- En nú ná þingmenn vart andanum af harmi — einn þeirra gæti þurft að svara til saka. Geir H Haarde sjálfur nær ekki upp í nef sér yfir hve óréttlátt það sé að hann þurfi að svara fyrir Landsdómi, og þingmennirnir sem þurftu að taka ákvörðun um kæru geta vart lýst því hve erfitt það sé þeim og þungbært að vísa máli hans til dóms — þó getur versta sök ráðherra vegna brota á ráðherraábyrgð að hámarki leitt til 2ja ára fangelsis.
— Alþingi var létt að kæra 9 ungmenni með ásökunum sem varða 16 ára fangelsi —mótmælendur sem hrópuðu á pöllum Alþingis eins og Össur gerði forðum — en óendanlega þungbært að draga fyrir Landsdóm, til að verja hendur sínar, vel efnað mælskasta fólk landsins fyrir að valda 12.000.000.000.000 króna tjóni eða 12 þúsund milljarða króna tjóni.

Geir H Haarde sætir nú ákæru — þrátt fyrir að njóta pólitísks skjóls samflokksmanna sinna og samráðherra sinna í Samfylkingunni — ekki vegna pólitískrar aðfarar. Þrír ráðherrar sluppu við ákærur vegna þessa pólitíska skjóls. Vissulega er þetta mál pólitískt en bara alls ekki gegn hagsmunum ráðherranna fyrrverandi heldur pólitískt í þágu þeirra. – Allt sem er að þessu fyrirkomulagi er í þágu ráðherranna en ekki andstætt þeim eða réttindum þeirra.
- Þetta eru ekki pólitísk réttarhöld — heldur pólitískt skjól fyrir réttarhöldum, pólitískt skjól gegn kærum og pólitískt skjól gegn opnum málaferlum.

… þó bönkunum yrði vart bjargað eftir 2006

Þó RNA segði að vart hefði verið hægt að bjarga íslensku bönkunum eftir 2006 er það allt annað og ólíkt hvort hægt var að forða hruni Íslands.
Margir urðu til að bjóðst til að hjálpa okkur til að bjarga Íslandi frá dauðadæmdum bönkunum en við þáðum ekki hjálp þeirra. Bretar buðust til að hjálpa til við að færa Icesave úr útibúi í dótturfélag en við þáðum það ekki, breski seðlabankinn bauðst til að hjálpa til við að skrúfa niður í bankakerfinu okkar en við önsuðum honum ekki, seðlabankar Norðurlanda gerðu við okkur gjaldeyrisskiptasamning með ströngum skilyðrum um að skrúfa niður í bankakerfinu og örar skýrslur til þeirra um hvernig það gengi, – við þáðum samninginn en sinntum ekki skilyðrum hans, við hefðum sjálf getað aðstoðað og hvatt bankana til að flytja höfuðstöðvar sínar til Evrópu en við tímdum þvi ekki, við gátum stöðvað Icesave í Hollandi sem opnaði fyrst í maí 2008 en þvert á móti börðumst íslensk stjórnvöld fyrir því að hollensk stjórnvöld hættu að þvælast fyrir og tortryggja Icesave, …

Forysta Samfylkinginar gat bjargað Íslandi þó bönkunum yrði ekki bjargað, bara ef hún hefði tekið mark á viðvörunum Jóns Sigurðssonar í eigin kosningastefnuskrá sinni 2007. – Eða einhverjum þeim viðvörunum sem þeim seinna bárust, en viðkomandi ráðherrar hirtu ekki einu sinni um að taka málið upp á fundi í ríkisstjórn þó 17. grein stjórnarskrár gera þeim það.

Fátt er eins mikilvægt í lýðræðissamfélagi og verklag og starfshættir. Sú ríkisstjórn sem við tók árið 2007, tók að sönnu við venjum um verklag sem fengið höfðu að þróast hér lengi undir valdshendi (DO) kóngs og er andstætt öllu lýðræðislegu verklagi og vönduðum stjórnarháttum og skýrt brot á stjórnarskránni.
Þ.e. að ráðherrar fóru ekki að skýru ákvæði í stjórnarskrá um að þeim bæri að leggja mikilvæg mál undir ríkisstjórnarfundi. Þess í stað, ef marka má skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis var upplýsingum um alvarlegustu krísu íslenska ríkisins, fyrr og síðar, kerfisbundið haldið frá ríkisstjórnarfundum og jafnvel frá fagráðherra sem stóð þeim málum næstur. – Enginn veit hvaða fletir til bjargar hefðu komið upp við stjórnarskrárbundna kynningu, samráð og umræður á ríkisstjórnarfundum. – Kannski ekkert en kannski það sem breytt hefði öllu um útkomu og ferli. – Það veit enginn en til þess höfum við verklag og lýðræðisleg vinnubrögð að þau tryggi vandaða stjórnarhætti og að jafnaði skástu útkomu.

- Þetta er trúlega alvarlegasta brot þeirra ráðherra sem tillaga er um að draga fyrir landsdóm, að þeir fóru ekki að stjórnarskrá um vinnubrögð sem án efa eru forsenda lýðræðislegra stjórnarhátta. – Að sönnu er samráð heilmikið vesen fyrir einráða kónga – en stjórnarskráin var einmitt samin til að afnema einræði kónga með norksu stjórnarskránni 1814 og svo dönsku 1848 sem var svo færð okkur lítið breytt 1874.

- Meint brot ráðherranna er aðför að stjórnarskrá okkar og grunnreglum lýðræðis og vandaðra stjórnarhátta en ekki sérstaklega að bankakerfinu.

Lög um Landsdóm voru síðast endurskoðuð af ráðherrum og alþingismönnum árið 2008 og þar áður 1998 þegar lög um ráðherraábyrgð voru einnig endurskoðuð en nú á Landsdómur að heita hjá þeim sem fyrirfram vilja grafa undan honum „fornaldarlegur rannsóknarréttur í anda miðalda“.
— Ráðherrar verða ekki persónulega ákærðir vegna embættisfærsla sinna fyrir almennum dómsstóli, þannig hafa þingmenn og ráðherrar komið því fyrir og látið sér vel líka fram til þessa, og engu um það breytt þó þeir hafi setið á Alþingi jafnvel í áratugi, en nú telja þeir það ótækt að þeir verði dregnir fyrir þann eina dóm sem getur réttað yfir þeim, þ.e. Landsdóm.
— Landsdómur er skipaður 15 valinkunnum mönnum og konum og þar af 7 æðstu dómurum og lögspekingum landsins en nú á það fólk sem skipar Landsdómur að heita „hópur amatöra“ sem sé ófær um að rétta yfir ráðherrum.
— Skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis fékk einróma lof allra sem hana kynntu sér – en nú er hún kölluð „ótækur grundvöllur málsmeðferðar“ gagnvart fv ráðherrum.

Við urðum fyrir skelfilegu áfalli og stórt ógróið og enn stækkandi sár er á þjóðarsálinni. Til að það geti tekið að gróa verðum við að ganga þetta ferli á enda með ákærum og opnum réttarhöldum yfir öllum 4 ráðherrunum. Björgvin og þeir hinir allir munu þá ná að verja sig séu þeir saklausir, sem stendur bendir þó margt til sektar sumra þeirra a.m.k.
- Það er engin önnur útgönguleið fær,
- og þá skiptir refsing eða náðun eða hvort skortur á afrýjunarleiðum leiði til þess að refsing verið ógilt alls engu máli.
- Hér er það ferlið og opin réttarhöld þar sem menn sækja og verja sök og sýknu, ákvarðanir, ferli og niðurstöður sem skipta öllu máli. – Refsing engu.

—-
Viðbót: Ég fann mannréttindadóminn vegna Rigsretten danska þ.e. hliðstæðu Landsdómsins okkar sem staðhæft hefur verið að hafi verið dæmdur andstæður mannréttindum – Það var þó hið öndverða að Mannréttindadómstóll Evrópu hafði ekki neitt útá Rigsretten danska að setja. Eftir forkönnun á málinu var ekki fallist á að taka málið til frekari efnismeðferðar fyrir Mannréttindadómnum þar sem enginn fótur þótti fyrir kvörtun danska ráðherrans um mannréttindabrot.

Sjá:
Application no. 28972/95
by Erik NINN-HANSEN
against Denmark

Aldrei man ég eftir því fyrir tíma stóru lyfjaverslana-keðjanna, Lyfju og Lyf og heilsa, að ég eða fjölskylda mín eða neinn sem ég heyrði um, fengi ekki strax í næsta apóteki hvert það lyf sem læknir ávísaði á, hvað þá algeng miklivæg og lífsnauðsynleg lyf.

Nú gersit þetta aftur og aftur og m.a. í stærstu útibúum þessara keðja t.d. í Lyfju á Smáratorgi sem er rekið í sama húsi og Læknavaktin.

Nú síðast í dag þurfti ég að sækja mér Seretide Diskus (50/500) sem er eitt algengasta innúðunarlyfið við astma og ég nota daglega. Nytsemi þess grundvallast m.a. á því að vera tekið reglulega og stöðugt. – EN viti menn í Lyfju á Smáratorgi var mér tjáð að lyfið væri „uppselt“. Þegar ég möglaði yfir þessu hvernig gæti á þessu staðið að svo algengt og mikið notað lífsnauðsynlegt lyf væri ekki til hjá þessari stóru lyfjakeðju, var mér fyrst svarað að það væri einmitt uppselt vegn þess að það væri svo mikið selt. Það fannst mér þó ekki vera skýring heldur einmitt undirstrika mikilvægi þess og skyldu Lyfju til að eiga það, var mér þá bent á að möguleiki væri á að það fengist í Lágmúlanum.
„Möguleiki“ fannst mér ekki fullnægjadi til að þeytast milli apóteka Lyfju og spurði hvort þeir gætu ekki sjálfir kannað fyrir mig hvort þetta fengist í Lágmúlanum.
- Þá fyrst kannaði afgreiðsluaðilinn málið í tölvu hjá sér og komst að því að það var líka uppselt í Lágmúlanum en hjá keðjunni væru til 7 staukar og væru þeir allir í útibúinu í Smáralind – þarna rétt handan við Fífuhvammsveginn.

Þar fékk ég svo afgreidda 3 þeirra og þá hafa verið eftir 4 slíkir hjá lyfjakeðjunni Lyfju.

Ef ég man rétt voru það ein helstu rökin fyrir því að breyta reglum um lyfjaverslanir að keðjur gætu rekið hagkvæmari og öruggari lyfja-lagera en stakar verslanir gætu. Þannig væri í senn unnt að auka lyfjaöryggi og lækka kostnað. – Lyfja virðist þó afsanna það.

Nú finnst mér ég sífelltt lenda í því að mikilvæg, algeng og jafnvel lífsnauðsynleg lyf sem ég og þeir sem ég þekki vel þurfa, fáist ekki í einstökum lyfjaverslunum.
Sölustöðum lyfja hefur þó fækkað verulega þannig er bæði lengra á milli þeirra fyrir neytandann til að leita hófanna annað ef lyf fæst ekki — en á móti ætti hver sölustaður um sig að vera með stærri hluta af allri lyfjaverslun og því auðveldara að viðhalda fjölbreyttum lager hverrar einstakrar verslunar — fyrir utan svo keðjuáhrifin og tölvutæknin sem ætti að gera það létt verk að hver verslanakeðja tryggði að allar verslanir hennar hefðu allt sem þyrfti, með því að miðli byrgðum á milli verslana.

En það er aldeilis ekki — nú búum við bæði við það að eftir að Lyfjaverslun ríkisins var einkavædd að innflutningur lyfja bregst æ ofaní æ og innlendri framleiðslu er jafnvel fyrirvarlaust hætt, — og svo þetta að þessar stóru lyfjaverslanakeðjur geta ekki tryggt að algengustu lyf séu til á verslanalager þeirra.

Þetta er óviðunandi ófremdarástanda og virðist einkavæðing Lyfjaverlsunar Ríkisins og svo keðjuvæðing lyfjaverslananna ekki hafa skilað neinu til neytenda nema hærra verði, skertu lyfjaöryggi og lakari þjónustu.

Þegar menn gera lítið úr óánægju og hótunum VG-manna vegna stöðu Magmamálsins og áhrif þess á stöðu ríkisstjórnarsamstarfsins, og vitna til eftirgjafa VG-þingmanna í ESB-málum og að hún endurtaki sig hér, þá skyldu allir átta sig á því að það er ekkert vinstra eða grænt við að vera á móti ESB-aðild en þetta Magma-mál hittir beint í hjartastað bæði þess vinstra og græna. – Það er því bæði rökrétt og eðlilegt að VG líti svo á að þeir skilgreinist af tökum á Magmamálinu miklu fremur en af andstöðu við ESB þar sem það er ekkert sem gerir ESB-andstöðu að Vinstri eða grænum, nema síður sé.
- Og vissulega er á hina hliðina, hlið Samfylkingarinnar, ekkert jafnaðar-neitt við að sætta sig við að auðvaldsfyrirtæki og Kanadískur kapítalisti fari í kringum lög okkar til að látast fyrir lögum vera af EES-svæðinu, svo Kanadamaðurinn fái fyrir skúffu í Svíþjóð, rétt sem aðeins EES-þegnum ber,
- né er það jafnaðar-neitt að við lánum auðfyrirtæki í eign þess Kanadamanns, 70% af kaupverði afnotaréttar af auðlindum í okkar eigu, með kúluláni og aðeins 1,5% vöxtum, þegar hann sjálfur lánar sama fyrirtæki í sinni eigin eigu, til sama verkefnis með 8% vöxtum.
- Samfylkingin á alls ekki að láta smyrja þessu Sjálfstæðisflokks-Suðurnesja-OR-klúðri á sinn reikning, með því að gera það að sérstöku kappsmáli Samfylkingar.
- Samfylkingin er bara alls ekki þessháttar flokkur og það á enginn ráðherra Samfylkingarinnar rétt á að láta hana líta út fyrir að vera það.

Óháð afstöðu til einkavæðingar orkufyrirtækja og erlendrar fjárfestingar í orkugeiranum, sem vegna einokunaraðstöðu orkufyrirtækja og spurningarinnar um hverjum ber renta af auðlindum þjóðarinnar verða alltaf viðkvæmar spurningar, þá hljóta allir að vera sammála um að fara verði að lögum. Einnig að tryggja verði að samningar milli einkaaðila og fulltrúa þjóðarinnar séu sanngjarnir fyrir þjóðina um vexti og lánakjör. Ekki sé líðandi að vísvitandi sé farið framhjá lögum með skúffu í Stokkhólmi.
- Ekkert minna er ásættanlegt en það hvað sem öllu öðru líður.
í Magmamálinu er ekki aðeins að koma fram að vísvitandi sé farið framhjá lögum með málamyndafyrirtæki í skúffu í Stokkhólmi heldur að Magma er afhentar auðlindir þjóðarinnar á fullkomlega óásættnalegum kjörum. T.d. bara það að við lánum Magma 70% kaupverðsins með kúluláni og með aðeins 1,5% vöxtum á sama tíma og okkur er sagt að 5,5% vextir í Icesavemálinu með ríkisábyrgð væri það besta sem okkur biðist, og stærsti eigandi Magma lánar sjálfur til kaupanna með 8% vöxtum.
- Eitthvað mikið og algerlega óásættanlegt er hér í gangi – svo einfalt er það.

Fréttir síðustu daga ættu að hafa leitt Iðnaðarráðuneytinu, ríkisstjórn, þingmönnum og okkur öllum hinum það fyrir sjónir að Magma Energy er ekki treystandi. – Það hefur Magma nú sannað, hvort sem fulltrúi fyrirtækisins segir satt um að starfsmenn ráðneytis hafi leiðbeint þeim um að fara framhjá íslenskum lögum, eða hann hagræðir sannleikanum, rangfærir eða skrökvar því. Í báðum tilvikum sannast Magma vera óheiðarlegt og ekki traustsins vert, en sé hið fyrra satt, að starfsmenn ráðuneytisins hafi leiðbeint þeim um að fara framhjá lögum, þarf einhver þjónn þjóðarinnar sem á því ber ábyrgð, líka að axla ábyrgð sína og taka pokann sinn.

Auk þess fara ljótar sögur af fyrirtæki stofnandans um mannréttindabrot og skeytingaleysi [smella] gagnvart umhverfi og náttúru.

Unnur G. Kristjánsdóttir myndmenntakennari er formaður nefndar um erlenda fjárfestingu sem viðskiptaráðherra er bundinn niðurstöðu um hvort t.d. Magma Energy skuli heimilt að fjárfesta í orkufyrirtækjum hér á landi og eignast mestan meirihluta hlutafjár í HS-orku.

- TIl að þjóðin geti átt nokkurn möguleika á að treysta því að ákvörðunin sé rétt, verður þjóðin að hafa þær upplýsingar um þekkingu, menntun og reynslu formannsins að sýnt sé að þokkalegar líkur séu á að formaðurinn sé hæfur til að fjalla um efnið og stýra undirbúningi um ákvörðun nefndarinnar.

Undir áhrifum Vilmundar heitins Gylfasonar tók Alþýðuflokkurinn það upp að skipa ekki þingmenn og stjórnmálamenn í nefndir og ráð sem Alþingi veldi til, heldur að velja fulltrúa flokksins á faglegum forsendum. Þó voru þeir eftir sem áður fulltrúar flokksins og hugsjóna hans og þess hluta kjósenda sem studdu hann.

Ég hef staðið í þeirri meiningu að Samfylkingin fylgdi þessari línu.
- EN hér virðist í fljótu bragði vera hrópandi dæmi um hið gagnstæða.
- Nefndarformaður tilnefndur af Samfylkingunni og sem ber mesta ábyrgð á framkvæmd stefnu um erlendar fjárfestingar á Íslandi og því hvort útlendingar geti eignast orkuauðlindir okkar, er menntaður myndmenntakennari. Ég ber mikla virðingu fyrir kennaramenntun en með fullri virðingu fyrir henni og jafnvel sérstaklega kennurum frá gamla myndmennta- og handíðaskólanum þá er mér spurn hvað sú menntun gagnast á þessu sviði?

- Eða hvaða reynslu og þekkingu hefur þessi kona sem ég veit ekki um en gerir hana svo hæfa til þessarar ábyrgðar, hæfari en alla stjórnmála- og stjórnsýslufræðinga Samfylkingarinnar, lögmenn, hagfræðinga og viðskiptafræðinga — og alla aðra einnig?

- Á ábyrgð hvers er val þessarar konu (sem ég þekki ekkert) til að stýra þessari mikilvægu og sérhæfðu viðskiptanefnd? – Og hver eru tengsl hennar við þann aðila?

- Hér verður Samfylkingin að bregðast hratt við og annaðhvort að leiðrétta alvarleg mistök sína við val í þessa nefnd eða kynna fyrir þjóðinni yfir hvaða ríku þekkingu og reynslu á starfssviði nefndarinnar formaður hennar býr.

Ákvörðun nefndarformannsins getur ekki mögulega notið lágmarks trúverðugleika, trausts eða stuðnings nema ljóst sé að hann viti hvað hann er að gera. -Engum er greiði gerður að vera skipaður til að stýra nefnd og ákvörðunum, sem hann býr ekki yfir þekkingu um. – Það sannast vel hér.