Habbakriss

Ég er búin að brosa meira í dag en ég geri öllu jöfnu. Að minnsta kosti er ég búin að brosa meira út í annað. Þetta bíó í Borgarahreyfingunni er ekkert annað en grátbroslegt. Ég er búin að fylgjast með stjórnmálum frá því ég var barn. Frá því 2003 hef ég staðið nærri þeim sem vinna við það að vera þingmenn, ekki öllum reyndar en allavegana ég hef séð þetta alþingismanna – politíkusalíf frá aðeins öðru sjónarhorni en margir. Þetta sjónarhorn hef styrkt mig í trúnni. Ég er algjörlega handviss að lang lang flestir þingmenn leggja sig alla fram. Lang lang flestir eru á þingi þvi þeir vilja þjóð sinni vel. Þeir trúa því innilega að það sem þeir eru að gera – það sem þeir vilja koma í framkvæmd sé til heilla fyrir land og þjóð. Ég er líka viss um að þeir hugsi mikið frekar um fólkið heldur einhverskonar vildarvina-eitthvað. Eins ógeðslega ósammála ég er Ögmundi þá er ég viss um að hann vilji mér og öllum hinum afskaplega vel með sínum afturhalds hugmyndum. Ég er líka alveg viss um að Pétur Blöndal vilji mér og mínum löndum jafnvel og Ögmundur með sínum frjálshyggjuhugmyndum. Ég er líka sannfærð um það að það að vera alþingismaður er ekki auðvelt starf. Maður fer ekki í þetta djobb að öllu jöfnu án þess að vera hugsjónarmaður og vilja landi sínu og þjóð vel. Þið megið halda að ég sé naive, kannski er ég það en ég held að ég hafi nokkuð rétt fyrir mér í þessu.

Með þetta í huga fannst mér eiginlega svoldið sérstakt þegar Borgarahreyfingin ruddist fram fyrir síðustu þingkosningar. Þetta fólk kom mér fyrir sjónir sem miklir besservisserar sem höfðu höndlað sannleikann. Þau voru réttsýnari en aðrir stjórnmálamenn, þau voru mikið meira til í að vinna fyrir fólkið í landinu heldur en allir hinir stjórnmálamenninir, þeim fannst flokkar vera hálf heimskulegir og þeirra fyrirkomulag betra. Þetta mátti ekki vera flokkur, varð að vera hreyfing, þingflokkurinn mátti ekki heita flokkur heldur var það þinghópur. Ég var einhvernvegin frá upphafi viss um það þetta myndi allt fara til fjandans hjá þeim. Það vill gjarnan gerast hjá fólki sem telur sig hafa höndlað sannleikann. Ég verð reyndar að viðurkenna að ég bjóst ekki við að það myndi gerast svona fljótt.

Eflaust hafa þau fengið sjokk þegar þau komu inn á þing. Þau hafa komist að því maður mætir ekki og kemur hinu og þessu í gegn á réttsýninni og vinnuseminni einni saman. Þau hafa eflaust lika komist að því að allir hinir þingmennirnir töldu sig jafn réttsýna og voru jafn til í að vinna fyrir land og þjóð og þau. Þetta var kannski ekki eins auðvelt og þau héldu.

Ég eiginlega vorkenni þeim svoldið. Ég hef haldið á minni lífsleið að ég hafi höndlað sannleikann og runnið á rassinn með það. Ég þakka guði fyrir að ég gerði það ekki fyrir framan alþjóð. Það er leiðinlegt að vera aðhlátursefni.

Eitt sem ég skil alls ekki. Afhverju í ósköpunum eru þau að pósta afsökunarbeiðnum, prívat póstum og þannig stöffi á bloggin sín? Er verið að fara alla leið með Nýja Ísland – allt upp á borðin. Á ég kannski að gefa lykilorðið á tölvupóstinn minn upp?