Habbakriss

Alþingi er vinnustaður eins og allir aðrir vinnustaðir. Þar vinna þingmennirnir okkar og fullt af öðru fólki. Þetta fólk borðar saman í hádeginu, fer saman í vinnuferð, mætir á árshátíð vinnustaðarins og vinnur stundum vel saman að lausn mála. Þótt að á alþingi sé fólk sem hefur ólíka polítíska sýn og er ósammála um grundvallaratiði þá er þetta samt vinnustaður. Maður kynnist vinnufélögum sínum persónulega, sumum betur en öðrum og jafnvel getur myndast vinátta a.m.k. kunningskapur á milli fólks jafnvel þótt að afstaða til evrópusambandsins sé heldur ólík.

Á alþingi vinnur líka fólk sem tengist flokksböndum. Það hefur þekktst í mörg ár í gegnum flokkinn og eytt ómældum tíma saman í flokksstarfinu, hefur hitt fjölskyldu hvors annars osfv.

Það er ekkert ólíklegt ef þú starfar á alþingi að þar starfi með þér bestu vinir þínir, góðir kunningjar og jafnvel miklir óvinir þínir.

Nú er svo komið að alþingismenn eiga að vega það og meta hvort að ákæra eigi fyrrverandi samstarfsmenn þeirra til lengri eða skemmri tíma og í sumum tilfellum flokksystkin. Dettur einhverjum sem notar baunina í kollinum á sér að tengsl þeirra sem sitja á alþingi nú við mögulega sakborninga hafa ekki áhrif á dómgreind þeirra? Í raun væri það óeðlilegt ef þessi tengsl myndu ekki hafa áhrif á dómgreind alþingismanna. Það er ekki einu sinni hægt að ætlast til þess að alþingismenn verði algjörlega hlutlægir í mati sínu á því hvort eigi að ákæra fjórmenningana.

Þegar siðanefndir eru settar upp átta menn sig einmitt á þessu atriði. Ef að maður tengist þeim sem er til umfjöllunar vegna meints brots í starfi er veruleg hætta á því að maður geti hreinlega ekki komist að hlutlægri niðurstöðu í málinu. Það kallast vanhæfni. Þess vegna eru siðanefndir settar þannig upp að það eru aðal og varamenn. Ef allt væri eðlilegt ætti stór hluti þeirra sem sitja nú á alþingi að vera vanhæfir til þess að taka þá ákvörðun hvort að ákæra eigi fjórmenningana. Af þeim sökum er þessi landsdómur afskaplega kjánalegur.

Eftir því sem kirkjunnar menn tjá sig oftar og meira þessa dagana þeim mun meiri hrollur fer um mig. Það er nánast algjört línulegt samband þar á milli. Afstaða til trúnaðar og barnavendarlaga, fagráð um kynferðislegt ofbeldi og viðbrögð kirkjunnar manna við vafasamri og ógeðslegri hegðun innvígðra hafa því miður vakið athygli mína.

Margar fagstéttir vinna þannig vinnu að trúnaður er algjört lykilatriði. Læknar, hjúkrunarfræðingar, prestar og sálfræðingar svo einhverjar séu nefndar. Það sér það hver heilvita maður að nauðsynlegt er fyrir skjólstæðinga fagmanna innan þessara stétta að geta treyst því að það sem hann treystir fagmanninum fyrir fari ekki lengra. Hver vill mæta á húð og kyn til að láta tékka með kynfæravörtur ef hann á það á hættu að sjúkdómsgreiningin sé komin á facebook status hjá doksa?? „Jói bassaleikari í XXX kom til mín i dag, sá dansaði með kellingunum, vörtur bara út allan félagann“ Hver vill segja sálfræðingum sínum frá framhjáhaldi ef hann er líklegur til að hringja í eiginkonuna til að láta hana vita hvers konar graðnagli eiginmaðurinn er? Eftir að hafa unnið á spítala og verið virk í Sálfræðingafélaginu í 5 ár átta ég mig á því að hjúkrunarfræðingar, læknar og sálfræðingar eru ansi meðvitaðir um þetta. Þeir í raun heita trúnaði um leið og þeir hefja störf, það er innifalið í ráðningasamningum sem og lögverndaða starfsheitinu.

Fagmenn innan þessara stétta átta sig líka á því trúnaður gengur ekki yfir allt, bara alls ekki. Meira að segja eru lög þessa lands þannig að ríkari skyldur eru settar á herðar þessara stétta (líka presta, kennara o.fl.)að brjóta trúnað ef í trúnaðarsamtali kemur í ljós að heilsa og velferð barns sé í hættu. Á þeim tíma sem ég hef verið í Sálfræðingafélaginu hef ég oft tekið þátt í umræðum meðal félagsmanna einmitt um þetta – hvenær ber að brjóta trúnað? Í þessu efnum eins og öllum öðrum eru grá svæði sem sálfræðingar vilja helst að sé sem minnst og þess vegna ræða þeir þessi mál sín á milli, leggja upp ímyndaðar aðstæður og skeggræða um hvernig skuli leysa þær að teknu tilliti til trúnaðar og laga. Í þessum umræðum hef ég aldrei heyrt neinn ræða um það að trúnaður væri absalút, hann gengi yfir allt. Ef einhver kollegi minn hefði viðrað þá hugmynd hefði mér fundist það álíka absúrd og viðkomandi hefði haldið því fram að Ísland væri ekki eyja. Af hverju…. jú nokkur dæmi held ég að skýri af hverju mér þykir svona absúrd að telja að trúnaður eigi að vera absalút – ganga yfir allt.

a) Maður kemur og trúir fagaðila fyrir því að hann hafi nauðgað dóttur sinni ítrerkað frá 5 til 10 ára aldurs og hafi hug á að gera það áfram þar til hún verður fullorðin.

b) Kona kemur og segist vera búin að plana að myrða nágrannakonu sína. Hún lýsir því hvernig hún ætlar að fremja og komast upp með glæpinn. Fagaðili metur konuna mjög liklega til að myrða nágrannakonuna.

c) 6 ára stúlkubarn treystir fagaðila fyrir því að pabbi sé að stinga typpinu sínu inn í pjölluna hennar og henni þyki það vont. Barnið biður samt fagaðilann að segja engum frá því þá muni pabbi gera ljóta hluti við mömmu.

Ég held að maður þurfi ekki að hugsa mjög mikið til þess að átta sig á að í þessum dæmum er eðlilegt og nauðsynlegt að rjúfa trúnað. Förum samt til öryggis yfir af hverju.

a) Heilsa og velferð barns er í hættu. Það er verið að brjóta alvarlega gegn því og nauðsynlegt er að koma barninu úr þeim aðstæðum sem það er í. Maðurinn á einnig við alvarlegt vandamál að stríða og nauðsynlegt er að hann fái viðeigandi aðstoð. Sú aðstoð getur ekki átt sér stað á sama tíma og hann er nauðga barninu. Nú svo segja landslög til um það að svona atriði eigi að tilkynna. Sama hvaða fagstétt maður tilheyrir þá getur maður ekki valið hvaða lögum þessa lands maður fer eftir.

b) Líf manneskju er í húfi. Það að reyna að gera ekki það sem í valdi manns stendur til þess að stöðva manndráp varðar við lög….. og enn ráða fagaðilar engu um það hvaða lögum þeir fylgja og hvaða lögum þeir fylgja ekki. Algjörlega óháð þeirra sannfæringu. Sannfæring fagaðila kemur málinu í raun bara ekkert við.

c) Heilsa og velferð barns er í hættu eins og í dæmi a) sömu rök eiga þvi við.

Segja þessi dæmi ekki allt sem segja þarf um trúnað og algildi hans? Ég hélt það….. þar til ég las umræður frá kirkjuþingi. Fjöldi presta er bara á því að trúnaður eigi að vera algildur og því myndu þeir ekki rjúfa trúnað í dæmunum hér að ofan. Til dæmis segi Séra Geir Waage Presturinn er sálusorgari og það sem hann heyrir í skriftum má ekki, undir neinum kringumstæðum, fara lengra. Samkvæmt þessu myndi Séra Geir Waage í allri sinni guðlegu sannfæringu horfa á konuna úr dæmi b labba út vitandi að hún ætlaði að klára ætlunarverk sitt. Svo myndi hann þegja þunnu hljóði þegar löggan myndi setja allan sinn mannafla í að reyna að upplýsa morðið. Aldrei að vita nema hann myndi spyrja konuna hvernig hefði gengið ef hún myndi banka upp á hans dyr stuttu síðar……. eða ég get bara alls ekki skilið hans orð á annan hátt. Bið bara Geir að leiðrétta mig ef ég er að misskilja hann eitthvað. Ég get heldur ekki betur skilið en að Geir myndi halda algjöran trúnað við mann í dæmi a). Myndi líklega svo klappa stúlkunni á kollinn þegar hún kæmi til hans í fermingufræðsluna. Aftur bið ég Geir um að leiðrétta mig ef ég er að misskilja eitthvað eða leggja of mikið út af hans orðum.

Geir hefur notað sem rökstuðning við afstöðu sína að algjör trúnaðar hjálpi til við meðferð. Nú bara spyr ég, hvaða meðferð veita Geir og hans kollegar og hvaða meðferðarmenntun hafa þeir? Ég geri mér fulla grein fyrir því að prestar veita fólki í erfiðleikum stuðning og sá stuðningur hefur eflaust verið ómetanlegur fyrir fjölda fólks og ég ætla alls alls ekki að gera lítið úr þvi. En aðrar stéttir eru sérmenntaðar til þess að veita fólki meðferð. Nefni geðlækna og sálfræðinga. Ef prestur telur að sóknarbarn hans þurfi á meðferð að halda, en ekki einungis stuðningi, ætti hann að beita sér fyrir því að sóknarbarnið fengi meðferð hjá fagaðila. Nú þætti mér fróðlegt að vita hvort að Geir telji sig til þess hæfan að veita barnaníðingum, svo dæmi sé nefnt, meðferð…. af orðum hans að dæma virðist hann aðallega veita þeim fullan stuðning……..óhjálplegan stuðning. Í þessu samhengi finnst mér einnig mikilvægt að nefna það að andlegir sjúkdómar, eins og þunglyndi og kvíði, geta verið alvarleg heilsufarsleg vandamál. Nokkuð vel er vitað hvað virkar og hversu vel gegn þessum krankleikum. Því miður er stuðningur hjá prestum ekki á topp 10 listanum þar.

__________

Annað sem hefur fengið mig til að klóra mér í hausnum samhliða hrollinum er sú staðreynd að kirkjunnar menn telja nauðsynlegt að hafa fagráð um kynferðislegt ofbeldi. Bíðið nú við. Ef einhver telur einhvern hafa beitt sig kynferðislegu ofbeldi og lætur vita af því er þá ekki bara réttast að málið fari fyrir þar til gerð yfirvöld? Ef læknir eða sálfræðingur misnotar barn í starfi þá fer það bara til löggunnar og barnaverndar. Ef ásakanir eiga svo við rök að styðjast myndi ég ætla að málið færi fyrir landlækni og viðkomandi myndi fá áminningu eða missa starfsleyfið, í samræmi við eðli málsins. Er eðlilegt að málið færi fyrst fyrir fagráð sálfræðinga / lækna um kynferðisofbeldi? Ég held að prestastéttin þurfi nú aðeins að athuga sinn gang ef hún telur nauðsynlegt að hafa fagráð um kynferðislegt ofbeldi. Það er eitthvað mjög rotið hjá kirkjunnar mönnum.

Ég byrjaði að blogga 2002 að mig minnir. Þegar ég byrjaði að blogga voru afskaplega fáir sem blogguðu og það voru ekki til nein íslensk bloggkerfi. Blogspot var málið. Ástæðan fyrir því að ég byrjaði að blogga var einföld. Mér drepleiddist í próflestri upp á Þjóðarbókhlöðu svo ég fór að gera eitthvað annað en að undirbúa mig undir prófið. Efni bloggsins var eingöngu ætlað mér og vinum mínum. Einkahómorinn, sem var frekar slæmur, var allsráðandi. Mér datt ekki í hug að nokkur annar en þeir sem þekktu mig persónulega myndu lesa bullið í mér og það var sennilega ekki þannig. Árin liðu og ég hélt mig alltaf við það að blogga. Ég reyndar tók pásur en aldrei mjög langar. Eftir að ég fór að blogga á moggablogginu fór bloggið mitt að breytast smátt og smátt. Allt í einu fór fullt af fólki að lesa bloggið og hafa skoðanir á því sem ég var að segja. Ósjálfrátt fór ég að vanda betur til verka, þ.e. ég hætti að blogga um mitt persónulega líf og færði mig frekar út í það að leggja eitthvað til málana í dægurmálaumræðunni. Kommentum fjölgaði og í réttu hlutfalli við fjölgunina fjölgaði fáranlegum kommentum með yfirdrulli og vitleysu. Ég t.d. bloggaði ekki í töluverðan tíma án þess að bróðir mínum var blandað á einhvern furðulegan hátt inn í málið. Einnig voru ansi margir bitrir og heiftúðlegir sem gerðu ráð fyrir því að ég væri bara lykilmanneskja í XD. Nennti aldrei að segja þeim að þeir ofmátu stöðu mína í flokknum stórkostlega. Ég hef t.d. aldrei verið landsfundarfulltrúi. Nú svo var ég líka hætt að skrifa bara eitthvað og ýta á post. Margir höfðu nefnilega miklar skoðanir á stafsetningavillum og málvillum sem ég gerði. Ég lét því lesa flest allt sem ég skrifaði yfir vitandi að íslenska er bara alls ekki mín sterka hlið. Auðvitað var það djöfulsins vitleysa í mér. Ekki eins og habbakriss sé fjölmiðill og ef fólk fékk eitthvað fyrir hjartað yfir of fáum ennum í lok orðs þá bara hlaut það að vera þeirra vandamál ekki mitt. Allt þetta gerði það að verkum að ánægjan sem ég fékk út úr því að blogga dvínaði. Ekki það, mér sárnaði aldrei neitt einasta komment sem ég fékk. Ég tek ekki blaður í nafnlausu fólki inn á mig. Þetta var bara orðið bögg og ekki er gaman að rökræða við fólk sem notar bara upphrópanir og yfirdrull. Ég er svoldið þannig að ég nenni ekki að gera það sem mér þykir leiðinlegt svona ef ég get komist hjá því.

Það var ekki bara þetta sem varð til þess að ég hætti að pósta blaðri hingað inn. Mér fannst bloggheimar orðnir kamar internetsins með fáum undantekningum. Þessir heimar voru fullir af fólki sem taldi sig hafa höndlað sannleikann, það vissi ansi oft betur en allir aðrir, frussaði og fretaði í allar áttir án þess að nota málefnaleg rök. Þetta var eiginlega heimur sem mig langaði ekki til þess að vera partur af.

Og afhverju er ég að ræða þetta núna. Ætli ástæðunar séu ekki tvær. a) Pistill Tryggva Þórs minnti mig eiginlega á afhverju ég hætti að nenna þessu eins og ég hef tíundað hér að ofan. Furðulegt nokk þá langaði mig til þess að tala um það. b) Ég er í sumarfríi, búin að overdósa af Sex and the city þáttum, komin með leið á facebook og nenni ekki að taka til. Bloggið var í upphafi fyrir mig afþreying og er það líka núna. Hvort að þetta verði eini pistilinn minn í langan tíma eða hvort ég bara haldi áfram að tjá mig hér veit ég ekki. Kannski fer það bara eftir jafn ómerkilegum ástæðum eins og hvort Carrie Bradshaw og vinkonur hennar nái athygli minni aftur.

Ég ætla samt að gera upp þetta blogglausa ár mitt upp eftir minni í stíl við það sem ég hefði gert á árum áður á blogginu. Hér kemur ekki endilega það merkilega fram heldur bara það sem mér dettur í hug akkúrat núna.

– Ég hætti í handbolta og viti menn, liðið mitt Valur varð íslandsmeistari og landsliðið sem ég hafði spilað með í nokkur ár komst loks á lokamót. Ábyrgði mín er mikil

- Ég fór ansi oft til útlanda oftast tengt námi og vinnu. Það er rándýrt að vera erlendis. Tek með mér nesti í næstu ferð.

- Ég sá eldgosið oft. Flug framhjá því nokkrum sinnum, bæði með Flugfélagi Íslands og einkaflugmanni. Priceless.

- Fór á þjóðhátíð. Priceless.

- Flutti úr Breiðholtinu í 101. Finnst æðislegt að vera í miðbænum

- Byrjaði að æfa í Bootcamp í þriðja sinn. Líkar það afar vel.

- Eignaðist lítinn frænda og er guðmóðir hans. Hann er auðvitað algjörlega gallalaus og fullkominn eins og ég.

- Komst að því í stað þess að skulda helling í bílnum mínum þá á ég hann.

P.S. Það er ekki hægt a kommenta og ég tæknitröllið hef ekki hugmynd um afhverju.

Ég er búin að brosa meira í dag en ég geri öllu jöfnu. Að minnsta kosti er ég búin að brosa meira út í annað. Þetta bíó í Borgarahreyfingunni er ekkert annað en grátbroslegt. Ég er búin að fylgjast með stjórnmálum frá því ég var barn. Frá því 2003 hef ég staðið nærri þeim sem vinna við það að vera þingmenn, ekki öllum reyndar en allavegana ég hef séð þetta alþingismanna – politíkusalíf frá aðeins öðru sjónarhorni en margir. Þetta sjónarhorn hef styrkt mig í trúnni. Ég er algjörlega handviss að lang lang flestir þingmenn leggja sig alla fram. Lang lang flestir eru á þingi þvi þeir vilja þjóð sinni vel. Þeir trúa því innilega að það sem þeir eru að gera – það sem þeir vilja koma í framkvæmd sé til heilla fyrir land og þjóð. Ég er líka viss um að þeir hugsi mikið frekar um fólkið heldur einhverskonar vildarvina-eitthvað. Eins ógeðslega ósammála ég er Ögmundi þá er ég viss um að hann vilji mér og öllum hinum afskaplega vel með sínum afturhalds hugmyndum. Ég er líka alveg viss um að Pétur Blöndal vilji mér og mínum löndum jafnvel og Ögmundur með sínum frjálshyggjuhugmyndum. Ég er líka sannfærð um það að það að vera alþingismaður er ekki auðvelt starf. Maður fer ekki í þetta djobb að öllu jöfnu án þess að vera hugsjónarmaður og vilja landi sínu og þjóð vel. Þið megið halda að ég sé naive, kannski er ég það en ég held að ég hafi nokkuð rétt fyrir mér í þessu.

Með þetta í huga fannst mér eiginlega svoldið sérstakt þegar Borgarahreyfingin ruddist fram fyrir síðustu þingkosningar. Þetta fólk kom mér fyrir sjónir sem miklir besservisserar sem höfðu höndlað sannleikann. Þau voru réttsýnari en aðrir stjórnmálamenn, þau voru mikið meira til í að vinna fyrir fólkið í landinu heldur en allir hinir stjórnmálamenninir, þeim fannst flokkar vera hálf heimskulegir og þeirra fyrirkomulag betra. Þetta mátti ekki vera flokkur, varð að vera hreyfing, þingflokkurinn mátti ekki heita flokkur heldur var það þinghópur. Ég var einhvernvegin frá upphafi viss um það þetta myndi allt fara til fjandans hjá þeim. Það vill gjarnan gerast hjá fólki sem telur sig hafa höndlað sannleikann. Ég verð reyndar að viðurkenna að ég bjóst ekki við að það myndi gerast svona fljótt.

Eflaust hafa þau fengið sjokk þegar þau komu inn á þing. Þau hafa komist að því maður mætir ekki og kemur hinu og þessu í gegn á réttsýninni og vinnuseminni einni saman. Þau hafa eflaust lika komist að því að allir hinir þingmennirnir töldu sig jafn réttsýna og voru jafn til í að vinna fyrir land og þjóð og þau. Þetta var kannski ekki eins auðvelt og þau héldu.

Ég eiginlega vorkenni þeim svoldið. Ég hef haldið á minni lífsleið að ég hafi höndlað sannleikann og runnið á rassinn með það. Ég þakka guði fyrir að ég gerði það ekki fyrir framan alþjóð. Það er leiðinlegt að vera aðhlátursefni.

Eitt sem ég skil alls ekki. Afhverju í ósköpunum eru þau að pósta afsökunarbeiðnum, prívat póstum og þannig stöffi á bloggin sín? Er verið að fara alla leið með Nýja Ísland – allt upp á borðin. Á ég kannski að gefa lykilorðið á tölvupóstinn minn upp?

Nú er búið að setja lögbann á umfjöllun RUV á Kaupþingsgögnunum. Finnur bankastjóri segir að þetta eigi ekki erindi við almenning og er sýslumaður honum sammála. Það er þó ljóst að skuldir gamla Kaupþings koma almenningi við. Ég get ekki betur séð en að ég og þið hin munið þurfa að borga þetta helvítis bull í mörg mörg ár.

Þetta lögbann, þessar fréttir um að sukk innan Kaupþings sem við þurfum að borga eigi ekki erindi við almenning kemur á sama tíma og stór hluti landsmanna liggur yfir tekjublöðum og skoðar hvað náunginn hefur í laun. Ég hef tvisvar sinnum lent í þessum tekjublöðum. Hvorki þá né nú finnst mér tekjur mínar eigi erindi við almenning. Dómstólar eru þó mér ósammála. Dómstólar voru líka ósammála Jónínu Ben þegar henni fannst einkatölvupóstar sínir ekki eiga erindi við almenning. Ég man ekki betur en í þessum tölvupóstum hafi m.a. verið einhverskonar upplýsingar um ástarlif Jónínu og ef ég man rosalega rétt þá var eitthvað fjallað um það í DV. Þetta þótti dómstólum eiga erindi við almenning. En sýsla þykir almenningur ekki eiga heimtingu á því að vita hvernig var stofnað til skulda sem hann á að borga. HVAÐ ER AÐ FRÉTTA? (já já ég skal vera sanngjörn, etv var ekki annað í spilunum fyrir Sýsla)

Ég held að Banka Finnur sé að fremja einhverskonar PR sjálfsmorð. Hann er að stýra ríkisfyrirtæki fyrir okkar hönd. En virðist þó vera í liði með þeim sem kom okkur á hausinn. Mér langar mest að hætta viðskiptum við Kaupþing vegna þessa stórleiks Finns. Ég held þó að ég sé bara fangi Kaupþings. Ég held að engin annar banki sé æstur í það að taka íbúðarlánið mitt yfir. Líka helvíti slæmt að geta ekki tekið yfirdráttinn út og lagt hann inn á annan banka. Þá væri lífið sko auðvelt

Thumbs Up fyrir Evu Joly. Það hefði nú verið óskandi ef Jóhanna eða Steingrímur hefðu haft pung í að skrifa svona grein.

Nokkrir sprenglærðir peningamenn hafa komið fram á allra síðustu dögum og sagt að við, þ.e. Ísland stefni í gjaldþrot. Sumir ganga jafnvel svo langt að segja að það væri e.t.v. best að við myndum lýsa okkur gjaldþrota sem fyrst.

Kannski er ég alveg græn en ég bara verð að upplýsa um hversu fáfróð ég er. Hvað í ósköpunum gerist ef þjóð verður gjaldþrota? Ég veit hvað gerist ef einstaklingur verður það, amk svona sirka en ég hef ekki hugmynd um hvað gerist þegar þjóð verður gjaldþrota.

Getur einhver hjálpað mér?

Ég eins og aðrir átti æskudrauma. Ég fór að rifja þessa drauma mína upp þegar þegar Michael vinur minn dó um daginn. Michael er nefnilega samofinn minni barnæsku…. Hann og Hemmi Gunn.

Ég átti mér þann draum að….

…vera kvennkyns útgáfa og Michael Jackson. Ég vildi bara nákvæmlega eins og hann nema að því leiti að ég vildi ekki vera karl. Mikið er ég fegin að þessi draumur rættist ekki.

… að Fram yrði langbesta fótboltalið á Íslandi alltaf. Mikið er ég fegin að þessi draumur rættist ekki.

… að ég yrði sjoppukona þegar ég yrði stór – alltaf. Er hrikalega fegin að þessi draumur rættist ekki, með fullri virðingu fyrir sjoppukonum.

… að ef ég yrði ekki kvennkyns MJ að ég yrði hin nýja Elín Hirst. Mér þótti það svalasta starf á Íslandi að segja fréttir. Held að það sé ágætt að ég sé ekki í því hlutverki. Elín er bara fín í þessu.

… að mér yrði boðið að syngja og dansa í þættinum Á tali hjá Hemma Gunn. Mikið er ég fegin að þessi draumur rættist ekki. Sennilega ekki til margir jafn hæfileikalausir söngvarar og dansarar eins og ég.

Ég er ung kona. Eiginlega vil ég bara láta kalla mig stelpu. Ég er 29 ára og á því eftir að lifa vonandi í u.þ.b. 55 ár til viðbótar. Ég er að reyna að koma undir mig fótunum í lífinu. Ég skulda fullt í námslán enda var ég að hossast í háskóla í 5 ár. Ég keypti mér líka mína fyrstu íbúð á því herrans ári 2007. Ég skulda sem sagt fullt af peningum. Vegna þessa hef ég nú örlitlar áhyggjur af ástandinu. Það mun sennilega koma verr við mig en marga aðra. Ég er nefnilega á þeim aldri. Ég gerði samt ekkert rangt. Ég tók enga kjánalega ákvörðun í peningamálum. Ég svona velti fyrir því mér hvort þessi Icesave-samningur sem þú vilt endilega negla muni ekki hafa alvarlegar afleiðingar fyrr minn fjárhag, og það sem meira er, fyrir þjóðina mína sem mér þykir svo vænt um. Ég er ekkert handviss um að svo sé en mér svona sýnist það. Mér finnst allt benda til þess að þetta sé algjörlega afleitur samningur sem gamli foringinn þinn, hann Svavar, hefur gert.

Ég man ekki eftir því að mér hafi þótt neitt annað mál sem upp hefur komið á Alþingi skipta mig persónulega jafn miklu máli og þessi samningur. Ég sé í hendi mér að það hvernig þetta mál verður til lykta leitt muni skipta mig ansi miklu máli. Kárahnjúkavirkjun sem þú vildir eflaust að færi í þjóðaratkvæði er einhvers konar djók í samanburði við þetta, eða það finnst mér alla vega.

Ég er svona á því að þjóðaratkvæðagreiðsla sé e.t.v. eitthvað sem mætti a.m.k. skoða í tengslum við þetta Icesave-mál. Þetta er jú gífurlegt hagsmunamál fyrir okkur flest. Ég var því alveg hissa þegar þú komst fram á hinu háa Alþingi og sagðir að ég, og reyndar landar mínir, hefðum kosið um Icesave fyrir tveimur mánuðum. Ég skil ekki alveg hvað þú ert að fara og langar að fá skýringar frá þér.

Ég nýtti atkvæðisrétt minn í síðustu kosningum. Ég verð bara að viðurkenna það að mér var það ekki kunnugt að ég væri að kjósa um Icesave-málið. Var það kynnt eða tók ég svona illa eftir? Ef ég hefði vitað það þá hefði ég kynnt mér Icesave miklu betur. Ef ég hefði kynnt mér Icesave eins vel og ég gat á þessum tíma þá hefði ég líklega komist að þeirri niðurstöðu að ég ætti að kjósa þig og þinn flokk ef ég væri alfarið á móti því að við Íslendingar borguðum Icesave. Mig langar því að spyrja þig kæra Álfheiður, er ég að misskilja málflutning þinn og þinna félaga um Icesave fyrir kosningar eða hefur þú skipt um skoðun? Ef þú hefur skipt um skoðun getur þú þá upplýst mig um af hverju þú gerðir það? Annað sem mér finnst skjóta skökku við er hvernig ég hefði átt að geta kosið um Icesave málið í vor þegar ekki var búið að gera þann samning sem nú liggur fyrir dyrum, hvað þá birta öll þau skjöl sem honum fylgja. Hvernig átti ég að taka afstöðu til einhvers sem var ekki komið fram? Ég bara skil þetta ekki.

Viltu kæra Álfheiður skýra það út fyrir mér hvernig ég kaus um þetta? Þetta skiptir mig nefnilega máli.

Með von um skýr og skilmerkileg svör
Hafrún Kristjánsdóttir

Ég ákvað að láta 5 mín í heita pottinum duga eftir æfingu í dag. Það gerist ekki oft að ég stoppi svo stutt við í pottinum í klefanum okkar. Ástæðan fyrir stuttu stoppi var oddaleikur KR og Grindavíkur. Ég bara varð að drífa mig upp í sófa og taka til við gláp. Ég var nú ekki búin að horfa lengi þegar ég var farin að öskra á sjónvarpið. Ég var að reyna að koma skilaboðum til leikmannanna. Ég reyndi t.d. nokkum sinnum að öskra á Brenton leikmann Grindavíkur – „taktu frákastið maður“ Þulinir, tveir kunningjar mínir þeir Gaupi og Svali öskruðu mun minna á leikmennina inn á vellinum. Sennilega hafa þeir vitað sem var að leikmennirnir myndu lítið heyra í þeim. Þeir áttuð sig hins vegar á því að þeir gátu öskrað á áhorfendur heima í stofu. Þeir öskruðu vilt og galið á mig. Þeir sögðu mér miljón sinnum hvað þetta væri allt magnað. Ég er ekki frá því að ég hafi verið þeim sammála. Oddaleikur í úrslitum er ávalt magnaður…. ég tala nú ekki um þegar hann er eins jafn eins og þessi var.

Mitt í öllum spenningnum datt sjónvarpið út. Stöð2Sport ákvað bara að gefa upp öndina á ögurstundu. Ég hætti því að öskra á leikmenn Grindavíkur og öskraði í stað þess á ábyrga aðila… aðila sem ég vissi ekki alveg hverjir voru. Seint í fjórða leikhluta ákvað Stöð2Sport að leyfa mér að horfa áfram, ég hætti því að öskra út í loftið á ábyrga aðila og fór aftur að öskra á Brenton….. Gaupi og Svali voru enn að öskra á mig… enn voru þeir að segja mér hvað þetta var magnað. Þeir sögðu mér líka að slökkva ekki á sjónvarpinu. Ég var ekki líkleg til þess eftir á það sem undan var gengið.

Ég semsagt missti mig yfir þessum leik. Ég reyndi í alvöru að koma skilaboðum inn á völlinn. Ég missti mig þrátt fyrir að mitt lið Valur væri ekki að keppa. Hins vegar er það þannig að öll lið sem spila á móti KR eru mín lið

Þegar ég hélt að það væri ekki hægt að missa sig á kjánalegri hátt yfir íþróttaleik sem maður er ekki þátttakandi í en ég hafði gert í stofunni kom gullmoli frá Svala Björgvinssyni. Svali sagði mitt í öllum æsingnum: „Þetta er íþróttaviðburður áratugarins“ Silfrið hvað?

En til hamingju KR

Djöfulsins anskotans djöfulsins rugl. Hvað var í gangi í hausnum á þeim sem ákváðu að það væri bara frekar góð hugmynd af taka við 30 miljónum frá FL og 25 frá Landsbankanum?? Var bara almennt einhver heima á milli eyrnanna á þessum mönnum/konum þegar var verið að græja þennan styrk? Þetta gengur ekki, þetta er með öllu óásættanlegt. Habba Kriss hefur enga trú á því að Geir Hilmar beri einn ábyrgð á þessum styrkjum, það væri þægilegra ef svo væri en það meikar bara ekki sens. Fleiri hafa augljóslega komið að málinu. Afsakið á meðan ég æli.

Nú er komið að Bjarna Ben. Nú kemur í ljós hvort að hann sé kerling eða alvöru maður. Það kemur líka væntanlega í ljóst hvort að Þorgerður Katrín sé kerling eða hörku kvendi. Það á að sópa öllum þeim sem komu nálægt þessum styrkjum út úr Valhöll. Það gengur ekki að flokkurinn í heild, þingmenn sem ekkert vissu um þennan ósóma og hefðu í öllum tilfellum þótt þetta ógeðfelt þurfi að svara fyrir svona helvítis bull. Það getur vel verið að ágætis fólk hafi komið að þessu máli. Mér er bara sama. Ég er ágætis manneskja en ef ég fer yfir ákveðin siðferðismörk í mínu starfi þá þarf ég að borga fyrir það með starfsleyfi mínu. Sömu eða samskonar reglur verða bara að gilda fyrir stjórnmálamenn einnig.

Habba Kriss er fjúríus en Höbbu Kriss langar að sama skapi að vita hvað aðrir flokkar voru að fá í styrki frá stórfyrirtækjum.

____________________

Nú fram að kjördegi ætla ég að reyna að blogga aðeins um skoðanakannanir. Þær eru nánast í öllum tilfellum túlkaðar rangt af fréttamönnum. Það er gjörsamlega óþolandi, sérstaklega í ljósi þess að það eru nú ekki flóknir útreikningar sem þarf að leggjast í til þess að átta sig á hvað kannanir segja…. og segja ekki.
Það sem hingað til hefur komið út úr þessum könnunum er það að ekki er hægt að segja hvaða flokkur er með mesta fylgið. XD, XS og VG koma til greina. Ljóst er þó að þessir flokkar eru stærri en XB.