Í gær birtist á fréttasíðunni Vísi og í Fréttablaðinu frétt um skráningu fólks í trúfélög. Þar kemur fram að um fimmtungur þjóðarinnar standi utan þjóðkirkjunnar. Af þeim eru um 18% í öðrum trúfélögum og um 2,9% standa utan trúfélaga.
Þar kemur fram að nýskráningum trúfélaga hafi tekið að fjölga eftir aldamótin síðustu, en sú þróun haldist að nokkru í hendur við fjölgun aðfluttra Íslendinga sem borið hafi með sér fleiri trúarbrögð. „Mikið af erlendu fólki var annarrar trúar og helst breytingin að hluta í hendur við uppbyggingu og virkjanaframkvæmdir.“
Þá er sagt frá því að kraftmikið fólk í félaginu Vantrú hafi verið með átak í gangi við að aðstoða fólk við að „leiðrétta skráningu sína í trúfélög“ síðan 2005. Ef marka má málflutning þeirra þá væri kannski réttara að segja að þau hvettu fólk til þess að skrá sig úr Þjóðkirkjunni og virðist vera nokkuð sama hvert fólk færir sig.
Mig langar til að benda á að ÖLLUM Íslendingum stendur þjónusta Þjóðkirkjunnar til boða hvort sem fólk tilheyrir henni en ekki. Þjóðkirkjan leggur áherslu á að fólk vilji vera með í kirkjunni vegna þess sem hún stendur fyrir og þeirrar þjónustu sem hún veitir.
Þessi bloggfærsla hefur vakið hörð viðbrögð. Setningar í færslunni buðu upp á oftúlkun og harma ég það. Hugmyndin með þeim var að leita svara, skapa umræður og biðja um útskýringar en ekki að segja sögur. Ég hef því tekið þessar setningar út. Ég vona að fólk virði þetta við mig.
Guðrún Karlsdóttir
Ummæli (4)
Svanur Sigurbjörnsson // 16. okt. 2009 kl. 21:41
Sæl
Ég vil benda þér á að prestar Þjóðkirkjunnar hafa alls ekki haft opnar dyr fyrir alla. T.d. mega prestar hennar neita samkynhneigðum um vígslu í „staðfesta samvist“ og kirkjan vill ekki kalla það hjónaband. Þá mega ekki aðrir krakkar en þeir sem fermast hjá kirkjunni fara í fermingarferðir kirkjunnar víða (t.d. í Réttó). Fleiri dæmi er hægt að nefna, t.d. um að kirkjan hafi ekki viljað lána húsnæði sitt til annarra. Þetta er í raun eðlilegt því að engin ein kirkja getur samræmst lífsskoðunum allra í þjóðfélaginu. Það sem er óeðlilegt er að hún sé vernduð og kostuð algerlega af ríkinu, sjóði allra landsmanna.
Kveðja
Svanur
Guðrún Karlsdóttir // 21. okt. 2009 kl. 00:14
Sæll Svanur.
Ég sá ekki ummæli þín fyrr en rétt í þessu.
Þessi dæmi sem þú tekur eru bara sorgleg og er ég afar ósátt við þau öll!
Það sem ég átti kannski sérstaklega við í þessu samhengi er að fólk þarf ekki að vera skráð í Þjóðkirkjuna til þess að njóta þjónustu hennar.
Prestar hafa deilt mikið um staðfesta samvist og hjónavígslu samkynhneigðra og er ég hlynnt einu hjónabandi fyrir alla, samkynhneigða og gagnkynhneigða hvort sem það er borgaralegt eða framkvæmt í kirkju.
Ég get upplýst þig um að í Grafarvogskirkju fá bekkjafélagar sem ekki fermast að fara með í ferðalagið. Við erum alltaf með nokkra krakka sem fermast ekki, fermast borgaralega eða tilheyra öðrum trúfélögum.
Þetta með að lána húsnæði kirkjunnar veit ég kannski ekki svo mikið um en ég veit ekki til þess að Grafarvogskirkja hafi verið lokuð einhverjum sem hefur viljað nýta hana.
Það er margt til í því sem þú segir og mörg þessarar gagnrýni á Þjóðkirkjuna er réttmæt. Hún er mikið bákn, kannski of mikið bákn í mörgum tilvikum en hún er ekki kostuð algjörlega af ríkinu, það get ég ekki viðurkennt þó hún njóti vissulega forréttinda vegna stærðar sinnar.
Hvað skráningar í trúfélög varðar þá tel ég ekki rétt að börn séu sjálfkrafa skráð í trúfélag móður. Ég geri líka ráð fyrir því að þessu verði breytt ´fljótlega.
Kveðja,
Guðrún.
Árni Svanur Daníelsson // 21. okt. 2009 kl. 07:28
Smá innlegg af því að Svanur nefnir tekjur Þjóðkirkjunnar. Helstu tekjustofnar Þjóðkirkjunnar eru tveir. Annars vegar greiðslur (laun o.fl.) á grundvelli samkomulags frá 1997 um afhendingu á miklum kirkjueignum til ríkisins. Hins vegar innheimtir ríkið sóknargjöld fyrir öll skráð trúfélög, kristin sem önnur. Þar er um að ræða félagsgjöld en ekki bein framlög ríkisins.
Það er því ónákvæmt að segja að kirkjan sé „kostuð algerlega af ríkinu“. Ríkið leggur öllum trúfélögum til þá þjónustu að innheimta sóknargjöld og ríkið greiðir Þjóðkirkjunni endurgjald vegna kirkjujarða og annarra jarðeigna.
Svanur Sigurbjörnsson // 21. okt. 2009 kl. 12:00
Sæl Guðrún
Takk fyrir svörin. Ég sé að þú ert réttsýn og óeigingjörn manneskja og til fyrirmyndar fyrir prestastétt, a.m.k. hvað ofangreind atriði varðar.
Þjóðkirkjunni er talsverður vandi á höndum með það að vera „kirkja allra landsmanna“ því að það getur aldrei gengið, þrátt fyrir góðan vilja ýmsra. Bæði er það þannig að það munu ekki allir geta sætt sig við að þiggja þjónustu af henni, hvort sem það er í formi athafna, húsnæðis eða fermingaferða og að það munu ekki allir prestar hennar sætta sig við að veita fólki sem er annarrar trúar eða veraldlegrar sannfæringar, þjónustu sína. Þetta er eðlilegt í samfélagi þar sem ríkir skoðanafrelsi og fólk vill geta lifað eftir sinni eigin sannfæringu.
Prestar benda iðulega á að Þjóðkirkjan sé kostuð af sölu jarðeigna sem ríkið fékk gegnt því að greiða þjónum hennar laun. Þetta var gert rétt fyrir aldamótin, ef mig minnir rétt. Mér og mörgum öðrum þykir þetta í hæsta máta óeðlilegur samningur því að út á þessar landeignir fær Þjóðkirkjan laun greidd fyrir skilgreindan fjölda presta og starfsmenn biskupsstofu út í það óendanlega. Ekkert fyrirtæki eða nokkur önnur félagasamtök hafa fengið viðlíka samning við ríkið og þetta spyrðir saman hagsmuni kirkjunnar við ríkið á óeðlilegan máta. Ekkert félag eða ríki sem vilja halda sjálfstæði sínu frá hvort öðru myndi gera svona samning.
Auk sóknargjaldanna sem eru u.þ.b. 1000 kr per skráðan aðila í trúfélag, þá fær kirkjan um 18% í jöfnunarsjóð og um 9% í kirkjumálasjóð ofan á þessar 1000 krónur, umfram það sem nokkur önnur trúfélög fá. Þess utan fær hún sérstök föst framlög til viðhalds megin kirkna og fastan stuðning til æskulýðsstarfa t.d. KFUM/K. Þetta er nefskattur á fólk sem er í þjóðkirkjunni og það hefur aldrei fengið að kjósa um það hvort að það vilji greiða þetta eða ekki. Fæstir hafa hugmynd um þessar greiðslur og flestir voru skráðir í Þjóðkirkjuna við fæðingu. Að auki kostar ríkið menntun guðfræðinga og presta gegnum framlög til Guðfræðideildar HÍ. Þetta nýtist líka sumum öðrum kristnum söfnuðum, en það getur ekki talist eðlilegt að eitt trúfélag fái menntun sína kostaða af ríkinu, en önnur ekki.
Það er einfaldlega þannig að Þjóðkirkjan er ekki lengur eina lífsskoðunarfélagið og krafan um jafna meðferð allra af hálfu ríkisins verður æ mikilvægari í fjölbreyttu þjóðfélagi. Horfinn er tími algerrar forræðishyggju og það er ekki hægt að segja fólki að ein kirkja sé kirkja allra. Sr. Toshiki nefndi það á fundi um baráttuna gegn mismunun í Iðnó s.l. vetur að það ætti að stofna félag um jafnrétti lífsskoðunarfélaga og fara í saumana á þessum hlutum. Þetta félag myndi leysa SARK af hólmi því að málin snúast ekki endilega um algeran aðskilnað ríkis og lífsskoðunarfélaga, heldur fyrst og fremst um jafnan rétt þeirra. Það eru nýir tímar og það væri algerlega í samræmi við kristið siðgæði að sýna þann styrk að útdeila brauðinu. Það ber vott um siðferðisþrek að gæta ekki bara eigin hagsmuna, heldur hafa þær æðri hugsjónir að allir fái jafna meðhöndlun í landi frelsis og samábyrgðar.
Lifðu heil – Svanur
Þú þarft að vera innskráð(ur) til að rita ummæli.