Guðríður Arnardóttir

Krafa landeigenda á Vatnsenda um 14 milljarða greiðslu frá Kópavogsbæ, sem fjallað var um í fréttum Sjónvarps í gær, er út úr öllu korti.  Kópavogsbúum verður ekki stillt upp við vegg með þessum hætti. En ef það er vilji að ná sáttum í málinu þá mun ekki standa á Samfylkingunni. Og það er alveg ljóst að verði rekstur bæjarins á okkar ábyrgð á næsta kjörtímabili þá verða hagsmunir bæjarbúa látnir ganga fyrir kröfum landeigenda.

Höfuðáherslan á næstu árum verður að verja grunnþjónustuna og afkomu bæjarbúa. Rétt er að leiðrétta það sem komið hefur fram í fréttum að allir flokkar hafi staðið að samkomulaginu um Vatnsendalandið á sínum tíma. Hið rétta er að Samfylkingin í Kópavogi stóð gegn þessum samningi þegar málið var endanlega afgreitt þann 23. janúar árið 2007.

Við töldum verulega ágalla vera á samningnum og bentum meðal annars á hættuna á því að deilt yrði um efndir og framkvæmd hans. Létum við þá meðal annars bóka eftirfarandi athugasemdir:

„Hér er verið að semja um byggingarrétt á 300 sérbýlishúsalóðum og til viðbótar skuldbindur bærinn sig til að afhenda landeiganda 11% af öllum lóðum á framtíðarskipulagi Vatnsenda. Þá er í engu svarað hvaða lóðir eða reitir það muni verða eða á hvaða svæðum. Slíkt er engan veginn ásættanlegt og viðbúið að deilur muni rísa af svo opnu ákvæði.“

Fyrrum bæjarstjóri reynir í nauðvörn að kenna „vinstri flokkunum“ um hvernig komið er sem er auðvitað með ólíkindum. Þá ætti hann að kynna sér betur samþykktir bæjarráðs og bæjarstjórnar en skipulag þessara tveggja lóða sem hann nefnir í hádegisfréttum RÚV í dag er í fresti og hefur ekkert verið ákveðið um endanlega afgreiðslu þeirra, enda snýst deilan um vatnsvernd en ekki skipulag einstakra lóða.  

En auðvitað verðum við að leita leiða til að leysa úr þessum deilum við landeiganda. Ég vísa því hins vegar beina leið til föðurhúsanna að Kópavogsbær hafi gerst sekur um vanefndir. Ljóst er að landeigandinn hefur þegar hagnast gríðarlega á samningnum, en Kópavogsbær greiddi honum 2,25 milljarða í reiðufé á sínum tíma við undirritun samningsins.

Hagsmunir bæjarbúa verða ekki bornir fyrir borð í þessu máli.  14 milljarða krafa landeigenda er út úr öllu korti. Virði samningsins er umdeilanlegt, en stór hluti af „sáttinni“ sem gerð var á sínum tíma fól í sér skipulagslegar forsendur sem nú eru brostnar.

Bókun Samfylkingarinnar í bæjarstjórn Kópavogs 23. janúar 2007

Við teljum hagsmunum Kópavogs mun betur borgið ef bærinn tæki alla jörðina eignarnámi og höfnum við því fyrirliggjandi eignarnámssátt milli Kópavogsbæjar og Þorsteins Hjaltested. Samkvæmt samkomulaginu er kostnaður bæjarsjóðs vegna eignarnámsins mjög óljós. Hér þarf að skýra fjölmörg ákvæði samningsins nánar. Hefur landeigandi t.d einhverjar skyldur gagnvart Kópavogsbæ, svo sem með gerð göngustíga, útivistarsvæða, leikvalla, sparkvalla, lýsingar á skuggasvæðum? Á þeim lóðum sem eru undanskyldar eignarnáminu greiða íbúar leigugjald til landeiganda (bóndans) og eru þannig hans leiguliðar. Yfirleitt er hafður sá háttur á að byggingaraðili sem byggir tiltekinn reit, afhendir fullt eignarhald lóðanna þegar framkvæmdum er lokið og telst þetta fyrirkomulag því í hæsta máta óeðlilegt. Í framtíðinni má gera ráð fyrir að íbúar á hluta Vatnsenda þurfi að sækja um tvöfalt byggingarleyfi, þ.e til bæjarins og landeiganda. Hér er verið að semja um byggingarrétt á 300 sérbýlishúsalóðum og til viðbótar skuldbindur bærinn sig til að afhenda landeiganda 11% af öllum lóðum á framtíðarskipulagi Vatnsenda. Þá er í engu svarað hvaða lóðir eða reitir það muni verða eða á hvaða svæðum. Slíkt er engan veginn ásættanlegt og viðbúið að deilur muni rísa af svo opnu ákvæði. Enn fremur kveður á í samkomulaginu að Kópavogsbær skuldbindur sig til að fullklára og viðhalda götum, veitum, opnum svæðum og stígum og viðhalda landeiganda að kostnaðarlausu. Landeigandi greiðir ekki gatnagerðargjöld, yfirtökugjöld og önnur tengd gjöld. Það er óeðlilegt að binda í sáttinni skipulagslegar forsendur sem ekki hafa hlotið afgreiðslu bæjarstjórnar. Það felur í sér að ekki verður hægt að taka tillit til hugsanlegra mótmæla eða athugasemda íbúa á svæðinu þegar þær skipulagstillögur liggja fyrir og því er hér verið að ganga á rétt íbúa til að hafa áhrif á mótun svæðisins. Hér er enn fremur verið að kaupa aftur upp vatnsréttindi sem þegar hafa verið greiddar fyrir tugir milljóna. Það er ljóst að mistökin sem meirihluti Sjálfstæðis- og Framsóknarmanna, þegar þeir leystu til sín Glaðheimalandið fyrir svimandi háar upphæðir er að draga dilk á eftir sér. Fyrst og fremst út af þeim flumbrugangi sem þar átti sér stað. Án þess að hugsa dæmið til enda var Garðbæingum lofað niðurgreiddu vatni um mitt ár 2007 og hestamenn eiga að fá afhentar lóðir á Kjóavöllum í apríl 2007. Slík loforð hafa veikt samningsstöðu bæjarins. Fyrirkomulag þessa eignarnáms er óverjandi og er eina skýringin á slíkum vinnubrögðum tímaskortur og röng ákvarðanataka síðasta vor.

Nýir tímar Það er sérkennileg tilfinning að ganga til sveitarstjórnarkosninga á þessu vori, þegar svo mikið gengur á í íslensku samfélagi. Lítið rými gefst fyrir pólitíska umræðu um sveitarstjórnarmál og vantrú og tortryggni almennings gagnvart stjórnmálamönnum er mikil í samfélaginu öllu. Líka gagnvart sveitarstjórnarmönnum. Stjórnmálaflokkur er ákveðinn farvegur pólitískrar stefnumótunar. Stjórnmálaflokkur er hreyfing fólks sem hefur svipuð viðhorf til þess hvernig á að byggja upp samfélagið. Við veljum þann stjórnmálaflokk sem næst stendur lífsgildum okkar. Við sameinumst um ákveðin grunnstef í stefnunni þótt auðvitað geti áherslur manna á milli verið mismunandi.

Frelsi jafnrétti og bræðralag

Samfylkingin í Kópavogi er fjölmenn hreyfing Kópavogsbúa sem fylkir sér undir gunnfána frelsis, jafnréttis og bræðralags. Í Samfylkingunni í Kópavogi starfar fjöldi fólks sem á það sameiginlegt að vilja réttlátt þjóðfélag þar sem við berum byrðarnar saman og deilum gæðunum sem jafnast meðal samborgaranna.

Fagmennska í þágu bæjarbúa

Samfylkingin í Kópavogi hefur starfað af heilindum í þágu Kópavogsbúa. Ný framvarðarsveit fer nú fyrir hópnum, tilbúin að starfa af krafti og fagmennsku í þágu bæjarbúa. Frambjóðendur í forvali flokksins voru valdir á fjölmennum félagsfundi, enginn þeirra þáði styrki eða eyddi krónu til þess að fá sæti á listanum. Þeir gengu sameinaðir út af fundinum og hafa unnið sem einn maður síðan við að greina stöðu bæjarins og móta þá stefnu sem flokkurinn leggur fram í kosningum til bæjarstjórnar.

Stöndum vaktina

Samfylkingin í Kópavogi hefur starfað af trúverðugleika í þágu Kópavogsbúa síðastliðið kjörtímabil. Við mótmæltum af krafti þegar bæjaryfirvöld skuldsettu bæinn óhóflega vegna lóða- og landakaupa í Vatnsenda- og í Glaðheimum. Við mótmæltum kröftulega þegar bæjaryfirvöld keyptu hesthús í Glaðheimum á fjórföldu markaðsverði til að bjarga fjárfestum sem höfðu spennt bogann of hátt. Við mótmæltum hugmyndum um stórskipahöfn á Kársnesi og þéttingu byggðar sem hefði rýrt lífsgæði íbúa Kársness verulega. Við mótmæltum áformum um háreista byggð í Glaðheimum. Við mótmæltum skipulagsbreytingum á Nónhæð, í Skógarlind og á Vatnsenda. Við höfum bent á óeðlilega stjórnsýslu og óeðlileg viðskipti við fyrirtæki tengd ráðamönnum. Í öllum þessu málum höfum við lagt til aðrar leiðir.

Kjósum breytingar

Samfylkingin í Kópavogi stóð vaktina, við erum búin að tala okkur hás og oftar en ekki fengið gagnrýni fyrir neikvæðni og úrtölur. En það eru tímamót framundan. Kosningarnar 29. maí snúast öðrum þræði um breytingar. Í þessu blaði er stefna Samfylkingarinnar fyrir sveitarstjórnarkosningarnar 2010 birt í fyrsta sinn. Þar eru engar skautahallir eða óperuhús á blaði. Megin stefið er traust fjármálastjórn, ábyrg meðferð fjár og bætt stjórnsýsla. Þar leggjum við áhersu á forgangsröðun verkefna í þágu velferðar á tímum sem krefjast aðhalds í rekstri. Við munum standa vörð um leik- og grunnskóla og félagsþjónustu Kópavogs. Við setjum atvinnu- og húsnæðismál í forgang m.a. með metnaðarfullri tillögu okkar undir yfirskriftinni Ný Kópavogsbrú ásamt því að ráðst í smærri mannaflsfrek verkefni á kjörtímabilinu.

Heiðarleiki og hagsmunir almennings

Nú ætti almenningi að vera ljósara en nokkru sinni fyrr hversu mikilvægt er að vanda til verka þegar kemur að vali þeirra sem fara með hagsmuni almennings. Íbúar Kópavogs kalla eftir breytingum hér eins og annarstaðar. Nú er eftirspurn eftir heiðarlegum vinnubrögðum, gegnsærri stjórnsýslu og fagmennsku.

Það hefu værst í vöxt að fjársterkir aðilar stefni blaðamönnum vegna meiðyrða.  Þetta er athyglisvert í því tilliti að með málshöfðun er gerð tilraun til að múlbinda 4. valdið, fjölmiðlana, það hefur fælingarmátt að vita til þess að sé fjallað um erfið mál sem tengjast meintri spillingu eða lögbrotum eiga menn það á hættu að vera stefnt fyrir meiðyrði. 

En það er vert að geta þess að málaferli af þessu tagi eru verulega kostnaðarsöm og sjaldnast sem dómari úrskurðar málskostnað varnaraðila í eðlilegu samhengi við raunverulegan kostnað.  Því er hætta á að blásaklausir einstaklingar sitji uppi með verulegan málsvarnarkostnað þótt þeir séu sýknaðir.

Þetta er veruleg aðför að lýðræðinu því lýðræðið grundvallast á tjáningarfrelsinu.  Fjársterkr aðilar geta því sótt hvern þann til saka sem þeim sýnist í þeirri tilraun að kæfa umræðu um spillingu og meint lögbrot.

Er þetta ekki snilldar leið þeirra sem eiga nóga peninga til að ná friðhelgi í umræðunni?

Þessa dagana heyrist gjarnan sú umræða að endurreisa þurfi Ísland. Bætt siðferði og aukið gegnsæi er tónninn.  Það má segja að þjóðin hafi villst af leið.

En var það þjóðin sem fór villur vegar?   Eða voru það forréttindahóparnir sem alla tíð hafa haft tækifæri umfram aðra á Íslandi?

Á gamla Íslandi var alls ekki svo óalgengt að ákveðnir hópar nýttu sér aðstöðu sína til að skara eld að eigin köku.

Á eftir landeigendum fornaldar kom borgarastéttin á mölinni á tuttugustu öldinni.

Þá voru það þeir sem fæddust inn í réttu fjölskylduna sem fengu tækifærin.  Samtrygging þessarar stéttar var þannig að eitt sendibréf/símtal þurfti til að tryggja mönnum vinnu, húsnæði, menntun og hvað eina.  Hreppsómagar og niðursetningar fæddust og dóu án þess að eiga nokkra möguleika í lífinu aðra en vinna myrkranna á milli.  Ekki gátu þeir haft áhrif á samfélagið, hvorki til góðs né ills.

Arftakar borgarastéttarinnar á síðustu öld voru svo viðskiptajöfrar 21. aldarinnar.  Þá var það samtrygging í „bissness“ sem tryggði mönnum  góðar stöður, lánsfé, forkaupsrétt, starfslokasamninga, bónusa, bíla og hvað það nú hét allt saman sem einkenndi tímann sem náði hámarki árið 2007. 

Nýtt Ísland gæti orðið fyrsta raunverulega stéttabyltingin á Íslandi. Forréttindahóparnir hafa loksins gengið svo fram af þjóðinni að ekki verður aftur snúið. Nú er tækifæri til að afnema þessi forréttindi fárra og koma loksins á raunverulegum jöfnuði, bæði í orði sem á borði!

Nýtt Ísland verður glænýtt. Byggt upp úr rústum þess gamla, en ekki bara lappað upp á það. 

En gegnsæið, réttlætið og sanngirnin sem við viljum að einkenni þessa byltingu kemur ekki af sjálfu sér. Nýtt Ísland fæðist með uppgjöri fyrir opnum tjöldum, með nýjum leikreglum og nýliðun í hópi þeirra sem taka að sér að vera fulltrúar fólksins.

Draga þarf til ábyrgðar þá sem brutu lög og sækja þá til saka. Það skiptir höfuð máli að réttlætið nái fram að ganga. Ranglæti sem fær að viðgangast er slæmur grunnur til að byggja nýtt land.

Réttlætið skiptir líka máli fyrir hina nýja efnahagslegu endurreisn. Siðlegt atvinnulíf skilar meira til samneyslunnar og allra þátttakenda í því. Okkur klæjar vissulega í að komast í hina pólitísku mótun þessa nýja samfélags. Tryggja öllum atvinnu, viðunandi búsetu og uppfylla draumsýnina um Ísland sem raunverulegt velferðarsamfélag.

En fyrst þarf að gera upp við fortíðina. 

Á mánudaginn fær þjóðin að sjá afrakstur rannsóknarnefndar Alþingis.  Flestir eru orðnir langeygðir eftir þessum stóradómi yfir hruninu. Skýrslan mun væntanlega varpa ljósi á hina tæknilegu bresti sem urðu til þess að svona fór. 

En það er ekki það sem skiptir höfuð máli.

Það eru viðbrögðin við skýrslunni sem skipta öllu máli.  Að það verði tekið af festu á hlutunum í framhaldinu. 

Að stjórnvöld taki pólitíska forystu. Að leiðtogar okkar sýni afhverju þeim er treystandi til að marka brautina fram á við. 

Ég held að það verði að fara mjög varlega í að skipta utanþingsráðherrum út fyrir pólitískt kjörna ráðherra.  Ragna Árnadóttir og Gylfi Magnússon stýra ráðuneytum sem mikið mæðir á um þessar mundir.  Bæði bera þau ábyrgð á að endurskoða löggjöf og reglugerðir er varðar ábyrgð og leikreglur markaðarins og mikilvægt að þeirra störf séu hafin yfir pólitískan hráskinnaleik sem oftar en ekki viðgengst á alþingi.  Það sýnir sig auk þess að ánægja þjóðarinnar er mest með þeirra störf, þá líklega vegna þess að gagnvart þeim er erfiðara að hlaupa í skotgrafirnar fyrir pólitíska andstæðinga ríkisstjórnarinnar.  Það er stefna ríkisstjórnarinnar að fækka ráðuneytum, en ef það er á kostnað þeirra Rögnu og Gylfa er betra heima setið en af stað farið.  Við verðum að halda trúverðugleika gagnvart þessum tveimur ráðuneytum og ef ánægjan er mest með þeirra störf væri það afleikur að skipta þeim út fyrir kjörna fulltrúa!

Ég hef áður tjáð mig um mikilvægi þess að eignarhald fyrirtækja sé gert opinbert með lögum.  Mig rak eiginlega í rogastans við að sjá fréttir af eigendaskiptum  365 miðla og leynda eignaraðild  á  20% hlut í fyrirtækinu.  Nú þegar eitt og hálft ár er liðið frá bankahruni er það algjörlega óþolandi að enn skuli leikreglum markaðarins ekki hafa verið breytt á þann hátt að auka gegnsæi eignarhalds.  Enn komast menn upp með að höndla með fjármuni bak við tjöldin.  Hvaða hagsmuni er verið að verja þegar eigendur fjölmiðils vilja ekki gefa upp eignarhald sitt?  Er það ósanngjörn krafa að ætlast til þess að allt slíkt sé uppi á borðinu?

Ég hef enn ekki fengið nein haldbær rök gegn því að gera eignarhald fyrirtækja opinbert.  Ef eignarhald fjölmiðils eða í raun hvaða fyrirtækis sem er þolir ekki dagsins  ljós getur tilgangurinn varla verið göfugur!

Þetta er eitt af þeim mikilvægu skrefum sem þarf að stíga í átt til endurreisnar samfélagsins að binda í lög að eignarhald fyrirtækja skuli opinberað og almenningur sjái svart á hvítu hverjir fari með eignarhald og eigi þar með hagsmuna að gæta. 

Gylfi Magnússon viðskiptaráðherra lýsti því yfir í haust að það væri mikilvægt að eignarhald fyrirtækja væri gegnsærra en í  þeim frumvörpum sem liggja nú fyrir alþingi sé ég engar vísbendingar um að það eigi að binda slíkt í lög amk. á þessu þingi. 

Þau eru mörg og ærin verkefnin sem ríkisstjórnin glímir nú við þessi misserin.   Þetta er í mínum huga forgangsmál og myndu margir jafnvel telja það mikilvægara en að banna ungmennum með lögum að liggja í ljósabekkjum!

ASÍ gagnrýnir ríkisstjórn og sveitarfélög harðlega fyrir framtaksleysi gagnvart stærri framkvæmdum.  Það er þungt í aðilum vinnumarkaðarins enda lítil von um endurreisn ef 10% þjóðarinnar gengur atvinnulaus.  Lausn Icesave deilunnar er enn ekki í sjónmáli, það er eins og málið hafi fallið í gleymsku, þegar gaus á Fimmvörðuhálsi.  Þau tækifæri sem stjórnarandstaðan talaði um að myndu skapast við það að þjóðin felldi málið í þjóðaratkvæðagreiðslu virðast láta á sér standa.  Nú er engin pressa lengur á Hollendinga og Breta, þeirra innansveitarkrónika eru kosningar í vor og hafa þeir lítinn tíma aflögu til að setjast niður og leysa milliríkjadeilu við litla Ísland.

Þótt deilt sé um stóriðju og orkuver liggur samt sem áður fyrir að það eina sem stendur í vegi fyrir því að stærri framkvæmdir hefist er fjármögnunin.  Reyndar eru framkvæmdir við Búðarhálsvirkjun að hefjast en ákvörðun um fleiri slíkar framkvæmdir eru háðar fjármögnun. Bygging Norðuráls í Helguvík, stækkun Hellisheiðarvirkunar, suðvesturlínur og fleira.  Allt eru þetta framkvæmdir sem þarfnast fjármögnunar.  Sveitarfélögin eru skuldug og standa sum hver illa.  Eins og ASÍ bendir réttilega á er það ekki síður ábyrgð sveitarfélaganna að framkvæma og þannig skapa störf og getur réttlætt frekari skuldsetningar.  En sveitarfélögin eiga ekki digra sjóði fjár og þurfa lán til slíkra framkvæmda og það sem meira er, þau þurfa að endurfjármagna þær skuldir sem á þeim hvíla nú þegar.  Þau kjör sem bjóðast eru arfaslök og getur hátt skuldatryggingarálag haft verulega neikvæð áhrif á afkomu sveitarfélaganna.  

Allt ber þetta að sama brunni, við þurfum á endurskoðun Alþjóðagjaldeyrissjóðsins að halda og við  þurfum að semja um Icesave.  Trúverðugleiki okkar er algjörlega háður lausn Icesave deilunnar því hver treystir þjóð sem vill ekki standa við skuldbindingar sínar?

Ólafur Stephensen rammar þetta ágætlega inn

http://www.visir.is/article/20100330/SKODANIR04/558143060/-1

Og til upplýsinga:

http://www.idnadarraduneyti.is/frettir/frettatilkynningar/nr/2844

Það var sáttarfundur í bæjarstjórn rétt í þessu.  Gunnar I Birgisson lýsti því yfir að hann hyggðist ekki fara í sérframboð og má þá leiða líkum að því að niðurstöður skoðanakönnunar sem gerð var fyrir um 10 dögum síðan liggi fyrir.  Þar var fylgi við sérframboð Gunnars kannað.

Miklar hrókeringar voru í nefndum og ráðum bæjarins af hálfu meirihlutans og Gunnar Birgisson m.a. kosinn í bæjarráð á ný.  Þar með hefur náðst sátt milli oddvita Framsóknarflokks og Sjálfstæðisflokks og hioð fornkveðna sannast:  Í Kópavogi gengur hnífurinn ekki milli Framsóknar og Sjálfstæðisflokks.

En það væri athyglisvert að fletta upp ummælum Ómars Stefánssonar í prófkjörsslagnum þar sem hann fann keppinaut sýnum, Einari Jónssyni, helst til foráttu að vera helst til of handgenginn Gunnari Birgissyni.

Nýr formaður Kvennahreyfingar Samfylkingarinnar var kosin um helgina.  Það var kópavogsbúinn og lögfræðingurinn Elfur Logadóttir.  Með henni í stjórn er meðal annara góðra kvenna kópavogsbúinn Guðrún Jóna Jónsdóttir.  Þriðja kópavogskonan var svo kosin í varastjórn, Hjördís Erlingsdóttir.  Ég er ákaflega stolt af því að þrjár kraftmiklar konur úr Kópavogi skuli hafa valist til forystu fyrir hreyfinguna og lít á það sem staðfestingu á virku og öflugu flokksstarfi hér í Kópavogi.

Ég vek athygli á því að allar þessar glæsilegu konur skipa sæti á framboðslista Samfylkingarinnar í Kópavogi fyrir sveitarstjórnakosningarnar í ár, þar sem nýji formaðurinn Elfur Logadóttir skipar 4. sætið.

Erindi kvennahreyfingarinnar er brýnt, það er mikilvægt að að hvetja konur til þátttöku, bæði í stjórnmálum og atvinnulífi.  Það er merkileg staðreynd að konur gefa síður kost á sér í flokksstarfi, þær eru almennt færri í nefndum og ráðum bæjarins, ekki vegna þess að þeim sé ekki treyst til góðra verka heldur gefa þær ekki kost á sér í sama mæli og karlmenn.  Þessu þarf að breyta og er meðal annars hlutverk kvennahreyfingarinnar að hvetja konur áfram til góðra verka fyrir íslensk samfélag.

Elfur er verðandi bæjarfulltrúi Samfylkingarinnar í Kópavogi og mun sú staða nýtast henni vel í starfi sem formaður kvennahreyfingarinnar.  Ég held að það sé auðveldara fyrir sveitarstjórnarkonur að virkja konur til þátttöku í stjórnmálum, enda nálægðin meiri og nánari.

Hjartanlega til hamingju Elfur og þið allar – gangi ykkur vel!

Úrskurður umhverfisráðuneytisins vegna breytinga á aðalskipulagi Skeiða- og Gnúpverjahrepps í maí 2009 olli ákveðnum straumhvörfum við skipulagsferli sveitarfélaga. 

Eins og kunnugt er snérist tillagan um breytingu á aðalskipulagi vegna fyrirhugaðra virkjana í Þjórsá. 

Niðurstaða ráðuneytisins í maí 2009 var að ekki væri unnt að staðfesta breytinguna þar sem fyrirmælum um forkynningu var ekki fullnægt af sveitarstjórn.  Þannig vísaði ráðuneytið í 17. grein skipulags- og byggingarlaga frá árinu 1997.  Í lögunum kveður á um að áður en tillaga að aðalskipulagi, eða verulegum breytingum á því sé tekin til formlegrar afgreiðslu skuli markmið og forsendur kynntar íbúum á fundi eða með öðrum fullnægjandi hætti.  Þetta ákvæði er væntanlega hugsað til þess að tryggja aðkomu og áhrif íbúa að skipulagsþróun í sínu næsta umhverfi og á fullkomlega rétt á sér þegar um meiriháttar breytingar er að ræða svo ekki sé talað um svo umdeild mál eins og virkjanir.

Forkynning felur í sér í reynd tvöfallt auglýsingaferli, þar sem  íbúum sveitarfélagsins er kynnt með áberandi hætti að sveitarfélagið sé um það bil að fara að kynna með formlegum hætti breytingartillögu við aðalskipulag.  Það þarf semsagt að auglýsa að senn verði auglýst tillaga að breyttu skipulagi. 

Aðalskipulag er áætlun og framtíðarsýn sveitarfélagsins til lengri tíma og því vegvísir bæjaryfirvalda þegar kemur að skipulagsþróun.  Slíkt plagg ber að virða og einungis breyta séu ríkar og málefnalegar ástæður til.  Undirrituð hefur bæði í  ræðu og riti haldið því sjónarmiði stíft á lofti að skipulagsbreytingar skuli vinna af varúð og þá sérstaklega breytingar á aðalskipulagi.  En það er afar mikilvægt að lagaramminn heimili það nauðsynlega svigrúm sem þarf að vera vegna minniháttar breytinga sem fela ekki í sér heildarendurskoðun eða virkjanaframkvæmdir.

En úrskurður ráðuneytisins frá 2009 hefur á einhvern óskiljanlegan máta orðið til þess að Skipulagsstofnun hefur beint þeim tilmælum til sveitarfélaga að áður en formleg auglýsing á aðalskipulagsbreytingu fari fram skuli þau áform auglýst sérstaklega með athugasemdarfresti.  Það þarf sem sagt að auglýsa að senn verði auglýst tillaga að breyttu skipulagi, sama af hvaða stærðargráðu tillagan er og smávægilegar breytingar á aðalskipulagi upp á nokkra fermetra eru mánuðum saman í ferli. 

Það þarf að aðgreina með skýrum hætti þetta tvennt í skipulagsferlinu því slíkur seinagangur þjónar engum tilgangi og gengur á rétt þeirra sem óska smávægilegra breytinga á aðalskipulagi. 

Greinin birtist í Morgunblaðinu þann 16. mars