Órólegur og sjálfstæður Evrópumaður

Hún er með ólíkindum umræðan á hinu gjaldþrota Íslandi. Hvert tækifærið á fætur öðru er slegið út af borðinu, sem mögulega gæti forðað okkur frá Parísarklúbbnum, sem tekur við ólánsömum skuldagemsum, þ.e.a.s. þjóðríkjum sem ekki lengur geta staðið við skuldbindingar sínar. Það er sama hvort um er að ræða álver, gagnaverk, kísilverksmiðjurm, einkasjúkrahús eða flugrekstrarfyrirtæki, allt hentar þetta ekki liðsmönnum VG, sem vilja helst framleiðslu friðarblóma til útflutnings á gamla varnarsvæðinu í bland við týnslu hinna ýmsu fjallagrasa á Miðnesheiði.

Að svo stór hluti þjóðarinnar aðhyllist þennan flokk er stórmerkilegt rannsóknarefni fyrir fræðigreinina stjórnmálafræði. Og þótt ég vilji ekki ganga jafn langt og Davíð Oddsson í umræðu á Alþingi um Írakstríðið árið 2003 – endar hættur að vitna í Davíð – og kalla þennan hóp fólk  „afturhaldskommatitti“, þá held ég að allavega sé óhætt að kalla þá vinstrisinnaða íhaldsmenn haldna þjóðernisrembu. Hægri sinnaða íhaldsmenn haldna þjóðarrembu – á borð við Davíð Oddsson sjálfan – er síðan að finna innan míns eigin flokks, Sjálfstæðisflokksins, og eru þeir ekki síður rannsóknar virði og þá ekki síst m.t.t. til stefnuskrár þess flokks, sem þeir að sögn fylgja að málum.

Eftir klofninginn og lætin undanfarið ár innan raða VG hlýtur Samfylkingunni að vera orðið ljóst, að Vinstri græn eru ekki stjórntækur stjórnmálaflokkur og að engin leið er fyrir okkur Íslendinga að ná okkur aftur á strik með þá við völd. Eini valkosturinn við þessar erfiðu aðstæður, hvort sem fólki líkar það betur eða verr – og fólki mun líka það verr – er ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar.

Báðir flokkar myndu reyndar tapa á slíkum ráðahag í skoðanakönnunum fyrst um sinn, en þjóðin myndi hins vegar græða á honum til lengri tíma litið og það gildir einnig um báða stjórnmálaflokkana. Þetta er að mínu mati það sem skiptir máli í stöðunni. Það sem  hins vegar vantar hjá Samfylkingunni er leiðtogi, sem þorir að slíta þessu ólánssambandi og byrja upp á nýtt. Og þar sem það þarf – a.m.k. við núverandi aðstæður – „tvo í tangó“ er Samfylkingin neydd til samvinnu við Sjálfstæðisflokknum – og það sama gildir þá auðvitað einnig um þá síðarnefndu  - að þessir tveir stjórnmálaflokkar eru neyddir til samvinnu í þágu íslensku þjóðarinnar.

Við slíkar aðstæður er venjan að stórir stjórnamálamenn (e. statesmen – þ. Staatsmänner) að grafa stríðöxina, brjóta odd af oflæti sínu og rétta fram sáttarhönd. Kannski eigum við engar slíkar „stjórnmálastærðir“ lengur á hinu háa íslenska Alþingi?

Fyrir um 24 árum lauk ég burtfararprófi í söng frá Nýja tónlistarskólanum  hjá Vinzenz Maria Demetz, en upp á hann var þröngvað því óþjála íslenska nafni -Sigurður Demetz Franzson. Í kjölfar burtfararprófs hélt ég út í hinn stóra heim, enda lítið annað að gera. Í gegnum Ágústu Ágústsdóttur söngkonu  og séra Gunnar Björnsson hafði ég kynnst frábærum kennara, sem ég hafði verið á tveimur námskeiðum hjá hér á Íslandi. Þessi söngvari, prófessor, doktor og kammersöngkona var Hanne-Lore Kuhse frá Schwaan í Mecklenburg-Vorpommern er bjó í Austur-Þýskalandi á þessum tíma, sem ég vissi ekki þegar ég tók þátt í námskeiðunum. Það eina sem ég vissi var að þarna fór ótrúlegur kennari og ótrúleg söngkona, en ég hafði undir höndum upptökur af söng hennar með stærstu hljómsveitum og hljómsveitarstjórum Þýskalands og hafði kynnst ótrúlegum kennsluaðferðum hennar og hennar magnaða persónuleika. Þangað vildi ég í nám, hvað sem það kostaði og ég stóð við það!

Þegar út var komið fór ég fyrst á alþjóðlegt tónlistarnámskeið í Weimar í Austur-Þýskalandi (þ. Internationales Musikseminar), sem var ótrúleg upplifun, þ.e.a.s. að kynnast vegabréfaskoðun og tollskoðun austan tjalds af eigin reynslu, en lesa ekki um það í Morgunblaðinu líkt og ég hafði gert til þessa dags. Tónlistarupplifunin var því miður eiginlega í öðru sæti á þessu námskeiði, en sú þjóðfélagslega hins vegar í fyrsta sæti. Á þessum tíma má segja að Morgunblaðið hafi farið rétt með staðreyndir, því skoðunin var nákvæm, leiðinleg og pirrandi, en sennilega eru allar tafir á landamærum þessa eðlis. Aðrar lýsingar af kúgun þeirri og efnahagslegu niðurlægingu er Austur-Evrópu varð fyrir um áratuga skeið var samt ekki rétt lýst af Morgunblaðinu, því raunveruleikinn var að öllu leyti hræðilegri og miskunnarlausari en Morgunblaðið hefði getað lýst á prenti. Kommúnisminn í Austur-Evrópu var nefnilega ólýsanlegur í ömurleika sínum, fátækt, kúgun og valdbeitingu. Ég upplifði þetta á sjálfum mér og þáverandi kærustu minni og síðari eiginkonu. Þeir sem ekki hafa kynnst alvöru Stasi (þ. Ministerium für Staatssicherheit) verða að kynnast slíku af eigin raun, þ.e.a.s. ef þeir eru á annarri skoðun en ég.

Eftir dvölina í Weimar varð ég að eyða nokkrum mánuðum í Vestur-Berlín, á meðan verið var að ganga frá mínum málum í Austur-Þýskalandi. Á þessum tíma var Vestur-Berlín umráðasvæði Bandaríkjamanna, Frakka og Englendinga, þótt vestur-þýsk lög hafi gilt á svæði vesturhelmings borgarinnar. Allt að einu þurfti ég að búa einhverstaðar og Íslendingar brugðu yfir mig skjólshúsi. Síðan flutti ég í stuttan tíma til þýskrar fyllibyttu og flutti af þeim sökum fljótlega til þýsks heimspekistúdents, en sú dvöl kenndi mér heilmikið.

Þegar reikningar fóru að berast fyrir húsaleigu, hita eða rafmagni var heimspekistúdentinn alltaf mjög rólegur. Hann sagði eitthvað á þessa leið: “ … da wird sich eine Lösung finden lassen!“ og voru þetta með fyrstu orðum, sem ég lærði í þýskri tungu. Nú, það fór engum sögum um það, að heimspekistúdentinn reyndist sannspár. Eftir tvo mánuði kom leigusalinn og öskraði í gegnum dyrnar að leigan væri ógreidd. Heimspekistúdentinn svaraði ekki, þótt bjöllunni hafi verið hringt og lamið á dyrnar. Ég fór hins vegar til dyra og þótt ég hafi aðeins verið í 6-8 vikur í Þýskalandi kunni ég það mikið í verzlunarþýsku eftir 4 ár í Verzlunarskóla Íslands, að mér varð ljóst að lausnin var að borga eða hverfa. Ég borgaði leigu fyrir einn mánuð og mánuði síðar birtist minn maður, leigusalinn, og mér varð ljóst að ég varð að hverfa. Síðan birtist heimspekistúdentinn hjá mér nokkrum dögum síðar og fékk að sofa í herberginu mínu í viku áður en ég henti honum út.

Eftir þetta komst ég að raun um, að maður verður að afla ríkulegra tekna og borga sína reikninga, því hlutirnir reddast nefnilega ekki af sjálfu sér!

Ríkisstjórn Íslands:

ÞETTA REDDAST EKKI AF SJÁLFU SÉR

Það er sem oft áður í íslenskri stjórnamálasögu, að erfitt er að átta sig á afstöðu Framsóknarflokksins í sumum málum. Flokkurinn náði góðu flugi í síðustu kosningum og ég vissi af nokkrum í fjölskyldunni, sem kusu Framsóknarflokkinn af því þau vildu ekki kjósa vinstri stjórn yfir sig, en gátu ekki hugsað sér að kjósa Sjálfstæðisflokkinn eftir klúður flokksins á undanförnum árum. Þetta var upp til hópa ákaflega vel menntað og vel gefið fólk, sem átti þó nokkuð undir sér.

Eitt af því, sem varð til þess að þetta fólk ákvað að kjósa Framsóknarflokkinn en ekki Sjálfstæðisflokkinn, var einörð afstaða sjálfstæðismanna gegn ESB aðildarviðræðum og þær hugmyndir Framsóknarflokksins að farið skyldi í viðræður við ESB, þótt það væri með mjög ströngum skilyrðum. Í raun töluðu sumir gárungar um að þau skilyrði væru svo ströng, að eiginlega ætti frekar að tala um að ESB gerðist aðili að Íslandi, en við yrðum aðildarríki ESB.

Þingmenn Framsóknarflokksins hafa hins vegar talað tungum tveimur eða þremur í Evrópumálum á Alþingi á liðnum vetri og hörð gagnrýni á ESB frekar regla en undantekning. Flestir þingmanna virðast beinlínis andsnúnir aðild Íslands að sambandinu og tala á svipuðum nótum og allir þingmenn Sjálfstæðisflokksins, að Ragnheiði Ríkharðsdóttur og Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur undanskildum. Það er engu líkara en Framsóknarflokkurinn sé að bíða eftir því hvaða afstöðu þjóðin muni á endanum taka í málinu, en það er að mínu mati einum of snemmt að útiloka, að þjóðin skipti um skoðun varðandi aðild að ESB og meirihlutinn samþykki aðild. Icesave málið hlýtur að hafa kennt Íslendingum að í stjórnmálum veit maður aldrei niðurstöðuna fyrirfram.

Hvað Sjálfstæðisflokkinn varðar má segja að hann sé búinn að missa af lestinni, ef þjóðin skiptir um skoðun og fer að aðhyllast ESB aðild. Það munu allir sjá í gegnum það ef Bjarni, Illugi, Guðlaugur Þór, hvað þá hörðustu andstæðinga ESB á borð við Einar K. Guðfinnsson, Unni Brá, Ragheiði Elínu, Ásbjörn Óttarsson og Pétur Blöndal, skiptu um skoðun og byrjuðu að tala fyrir aðild að Evrópusambandinu. Sveifla í fylgi til stuðnings ESB hefði þannig í för með sér fylgistap fyrir Sjálfstæðisflokkinn og VG. Það yrði litið á það sem argasta lýðskrum ef þessir þingmenn skiptu skyndilega um skoðun eftir þau gífuryrði, sem þau hafa viðhaft um ESB síðastliðin ár. Þetta fólk er raunverulega búið að mála sig út í horn og búið að skella hurðinni á ESB til allrar framtíðar. Ef Sjálfstæðisflokkurinn „yrði“ af einhverjum ástæðum að skipta um skoðun í málinu, þyrfti að skipta nær algjörlega út þessum þingflokki fyrir nýja þingmenn. Sömu sögu má reyndar segja um nær allan þingflokk VG og Framsóknarflokks.

Það er því auðskilið að þeir þingmenn, sem andsnúnir hafa verið ESB um margra ára skeið eða lengur og eiga flest þingsæti sín þeim að þakka, sem mest  hagnast á að gerast ekki aðilar, s.s. útgerðarmönnum og fjármagnseigendum, muni gera allt sem í þeirra valdi stendur til að landið verði ekki aðildarríki sambandsins. Pólitíska framtíð þessa fólks er í húfi og hún vegur þyngra en heildarhagsmunir þjóðarinnar. Þannig hefur þetta verið og þannig verður það, þar til þjóðin sjálf ákveður að breyta því og hún virðist því miður ekki vera á þeim buxunum.

Nú spyr maður sjálfan sig auðvitað, hvort skjaldborgin rísi há og fögur eða hvort það sem Árni Páll Árnason og félagar eru að breiða út séu álfasögur? Þótt manni þyki oft á tíðum að blindur leiði blindan í þessari ríkisstjón, verður maður að fagna þeirri viðleitni, sem stjórnvöld virðast vera að sýna með þessari kröfu sinni. Það er prýðisgóð hugmynd að lækka myntkörfulánin niður í 110% af markaðsvirði bifreiðarinnar. Þannig tapa menn að vísu því sem þeir áttu í bílnum í upphafi og þurfa að taka á sig skuld sem nemur 10% í bílnum auk þess sem öll eignamyndun í bílnum er töpuð, en menn sitja þó ekki uppi með rúmlega tvöfaldan höfuðstól lánanna frá því í byrjun.

Eignaleigufyrirtækin hljóta einnig að sjá að það er engin sanngirni í því að öllum kostnaði af hruni krónunnar sé velt yfir á lántakendur, en lánardrottnar taki aðeins á sig þær töpuðu kröfur er lántakendur fara í greiðsluþrot. Þeir sem eiga þessi fyrirtæki verða einnig að gera sér grein fyrir því, að einhvertíma – og þá auðvitað ekki í náinni framtíð – verða landsmenn að endurnýja bílakost sinn og þá er nú kannski betra að hafa sýnt núverandi viðskiptavinum lágmarks sanngirni og kurteisi. Bankar og fjármögnunarfyrirtæki lifa jú á viðskiptavinum sínum líkt og önnur fyrirtæki landsins og við verðum aftur neytendur að nokkrum árum liðnum!

Mér sýnist að fólk eins og ég, sem greiðir sína reikninga og hefur alltaf greitt sína reikninga og mun að öllu óbreyttu alltaf greiða sína reikninga, hafi aðeins eitt úrræði og það er greiðsluverkfall eða að gera hreina og klára byltingu. Nei, nú mæti ég á Laugardaginn til mótmæla, því ég trúði aldrei að svona mikið hefði verið afskrifað og treysti á að einhverskonar leiðrétting kæmi á endanum til okkar skuldara landsins. Mér er virkilega svo nóg boðið, að ég á ekki til orð!

Sé það rétt, sem fram kemur í Morgunblaðinu – maður er því miður hættur að trúa því að aldrei ljúgi Mogginn – þá hlýtur að vera svigrúm fyrir bankana að lækka verð- og gengistryggðar skuldir svo um munar eða allt af 20-30%, að því gefnu að þeir verði að halda eftir 20-30% til að afskrifa kröfur sem eru algjörlega glataðar, t.d. skuldir útrásarvíkinganna og þeirra sem glannalega fóru. Það er svo andfélagslegt og ósanngjarnt að senda reikninginn af sukki bankanna og útrásarfyrirtækjanna, en einnig af sukki þeirra venjulegu fyrirtækja og einstaklinga, sem voru í allskyns rugli á meðan á útrásinni stóð, á venjulega skuldara þessa lands, að það er engu lagi líkt.

Það er algjörlega óásættanlegt fyrir fólk eins og mig, sem horft hefur á bílalánið sitt fara úr 3 milljónum í 6 milljónir, fasteignalánið hækka á nokkrum árum úr 16 milljónum í  20 milljónir. Að auki hefur fólk eins og ég þurft að horfa upp á að það er búið að borga af  námsláni í 20 ár, hvers höfuðstóll var 3 milljónir í byrjun, en sem nú stendur í 3,5 milljónum, þrátt fyrir að greitt hafi verið af láninu sem nemur a.m.k. 300.000 krónum á ári í 20 ár. Ég þori ekki að reikna út, hvað ég verð alls búinn að borga eftir 18-19 ár, þegar ég loksins klára námslánin, 1-2 árum áður en ég hætti að vinna. Þá verð ég búinn að borga sem nemur 1 mánaðarlaunum á ári í 40 ár af þessum 3 milljónum, sem ég tók til að mennta mig. Ég verð búinn að eyða 3 1/2 ári af lífinu í að greiða til baka námslán fyrir 3 ára nám á lúsar framfærslu frá LÍN – 3 ár sem ég lifði á núðlum, hrísgrjónum og baunum í Berlín.

Hvar á byggðu bóli þekkist slíkur barbarismi? Hvernig getur fólk verið ánægt með íslensku krónuna og hvernig getur fólk verið andsnúið einhverjum breytingum á þessu snarvitlausa fyrirkomulagi peningamála, sem hér ríkir? Hversvegna vill fólk t.d. ekki skoða möguleika á ESB aðildarviðræðum þegar þessi vitlausa öll blasir við okkur? Hvað er að okkur Íslendingum? Og hvernig getur Árni Páll Árnason, Gylfi Magnússon – að ég tali nú ekki um Skjaldborgar Grím og Hönnu – horft framan í þjóðina og sagt að bankarnir hafi ekki efni á að bjarga heimilunum og fyrirtækjunum í landinu, ef nú þegar er búið að afskrifa helming, eða rúmlega það, af lánum bankanna? Sem borgari og skuldari þessa lands óska ég eftir skýrum svörum frá stjórnvöldum og það ekki seinna en fyrir hádegi í dag – mér er fullkomin alvara!

Það er nú einu sinni þannig, að maður verður að hlýða vinnuveitendum sínum, hvort sem maður er „sammála“ þeim eður ei. Maður er upp á þetta fólk kominn, bæði varðandi laun og atvinnuöryggi og þá skiptir engu máli hvort  manni líkar betur eða verr! Þetta gildir jafnt um stjórnsýsluna, fjölmiðla og önnur fyrirtæki. Þannig er íslensk stjórnsýsla í dag – sennilega gegn vilja sínum – að vinna að aðild Íslands að ESB. Já, íslenska löggjöf og stjórnsýsluframkvæmd skal aðlaga að því sem tíðkast innan Evrópusambandins, hvort sem við förum inn eður ei. Við, embættismennirnir, höfum þar ekkert val, því meirihluti Alþingis ákvað að fara í aðildarviðræður við ESB og okkur ber að hlýða Alþingi, en þannig er íslensk stjórnskipun einmitt, að framkvæmdavaldið sér um að koma því í verk sem ákveðið er á Alþingi.

Það fer ekki á milli mála, að það eru nýir herrar komnir á Ríkisútvarpið. Það er búið að hreinsa til hvað starfsmenn varðar. Elín Hirst og fleiri, sem maður hefur haft grun um að hafi verið sjálfstæðismenn, eru búnir að fá pokann sinn og aðrir hafa verið ráðnir í þeirra stað. Lára Ómarsdóttir, mótmælaleikstjóri, er t.d. komin í stað föður hennar og byrjuð að predika svipaðan boðskap í morgunútvarpi á stöð 2. Draumalandið var í sjónvarpinu á sunnudagskvöldið og fyrir algjöra tilviljun kom í ljós í aðalfréttatíma sjónvarpsins í kvöld, að Norðurál borgar eitthvað minna fyrir rafmagnið en álver að meðaltali greiða í heiminum. Líkt og allt hugsandi fólk veit, segja meðaltöl allt sem segja þarf um hlutina. Hvernig var þetta aftur, er ekki meðaltalið af 100 lítum af 60 gráðu heitu vatni og 100 lítrum af vatni við frostmark um 30 gráður, sem er bara notalegur hiti. Annað veldur brunasárum en hitt drepur mann úr kulda! Dagskrá RÚV er einkennilega lituð af þessari stefnu ríkisstjórnarinnar í öllum málaflokkum. Morgunblaðið hefur gripið til mjög svipaðra ráðstafana og vakti það mikla hneykslan fjölmiðla og ég verð að viðurkenna, að ég var einnig hneykslaður og blogga því nú á Eyjunni en ekki bloggi Morgunblaðsins.

Framundan er endurskipulagning á opinberri þjónustu og gaman verður að fylgjast með því hverjir forstöðumenn nýrra stofnana verða. Nú las ég í dag, að Þórólfur Árnason hefði áhuga á stöðu bankastjóra Landsbanka Íslands, haldið þið að hann eigi séns á að fá stöðuna? Varnarmálastofnun og Landhelgisgæslan verður eflaust sameinuð, auk þess sem embætti Ríkislögreglustjóra og önnur embætti á sviði löggæslu verða endurskipulögð, en þar sem gefst tækifæri til að breyta um forstöðumenn. Haldið þið að það reynslumikla og hæfileikaríka fólk, sem stjórnar þessum stofnunum, hafi einhverja möguleika að fá þessar nýju stöður? Sýslumenn, lögreglustjórar og aðrir forstöðumenn og yfirmenn í ríkisstofnunum bíða nú Stóradóms. Ég vil taka það fram, til að það valdi ekki misskilningi, að ég á nú ekki von á að aumir millistjórnendur á borð við sjálfan mig hafi eitthvað að óttast, en hver veit? Að auki vil ég taka fram, að ég er hlynntur aðildarviðræðum Íslands að ESB og endurskipulagningu og sparnaði í opinberum rekstri!

Spilling er spilling og nepótismi er nepótismi, hvort sem þessi fyrirbæri koma frá hægri eða vinstri!

Jæja nú ætla VG að taka hlutina í sínar hendur, enda hefur stemningin gjörsamlega breyst í þjóðfélaginu og án efa vill mikill meirihluti þjóðarinnar fara út í frekari virkjanir og stóriðju, enda landsmenn búnir að átta sig á því ári sem liðið er frá hruninu, að það geta ekki allir startað tölvuleikjafyrirtæki, opnað hótel úti á landi, prjónaverksmiðju eða skorið út og málað lögreglumennina á staðnum eða sett upp snyrtistofu, þótt allt séu þetta ágætis viðskiptahugmyndir. Hlutskipti okkar næstu árin verður að horfa á slíkar áróðursmyndir er VG pantar á RÚV um hvernig drykkjarvatninu verður stolið af okkur af auðhringjum, jafnvel hrauninu okkar verður stolið og eyðimerkursandinum, gott ef þeir stela ekki vindinum og rigningunni!

Nei, staðreynd er að þegar 11.500 manns eru atvinnulausir duga engar smáskammtalækningar. Draumalandið er ágætlega gerð mynd, en það fyndnasta er að hún spilar með nákvæmlega sömu tilfinningar og hún gagnrýnir, en það er einmitt óttinn. Hér er um stórkostlega áróðursmynd að ræða, svo góða að jafnvel Leni Riefenstahl sjálf hefði ekki getað gert hana betur! Líkt og í öðrum góðum áróðursmyndum var hent inn einhverju jákvæðu um afleiðingar stóriðju, sem var síðan strax kæft með þrisvar sinnum meira magni af neikvæðum áróðri. Reyndar var allt jákvætt gert svolítið hlægilegt eða því komið að þar reyndust hættur. Grafnir voru upp einhverjir útlendingar, sem enginn hefur heyrt talað um og einhverjir íbúar í þriðja heiminum látnir raula undir angurvær lög.

Engu líkara var en að sandstormar væru uppfinding ALCOA, en staðreynd er að engir hafa stuðlað meira að uppblæstri í landinu en bændur sjálfir og blessuð sauðkindin, sem allt nagar upp. Rétt er það að við höfum ekki iðnvæðst, en því var ekki svarað hversvegna það ekki hefur gerst. Það var auðvitað út af því að á meðan orkuverð var lágt erlendis sá enginn ástæðu til að vera með iðnað hér norður í Íshafi. Nú hafa aðstæður breyst okkur til hagsbóta og þá eigum við ekki að grípa gæsina, heldur flytja norður á Melrakkasléttu, týna dún í sængina okkar, veiða silung í veiðivatninu við bæinn og safna rekaviði til að halda á okkur hita. Þvílík framtíðarsýn!

Nú bíð ég bara eftir því, að Andri Snær flytji sjálfur úr 101 Reykjavík og setjist að á ættaróðalinu á Melrakkasléttu og verði jafn nægjusamur og afi hans var nauðbeygður til að vera vegna landlægrar fátæktar Íslendinga á þessum tíma. Þegar að því kemur skal ég hugsa minn gang og jafnvel flytja aftur heim að Dönustöðum í Laxárdalnum, Dölum vestra, þaðan sem móðir mín er komin. Þar byggi ég mér þá torfbæ, reyni að brjóta mér eitthvað af landi og rækta, koma upp smá bústofni og geng upp í Hnúksvatn og sæki mér nokkrar bleikjur. Þetta hljómar vissulega rómantískt, en lýsingar móður minnar á baslinu fyrir vestan upp úr 1930 hafa alls ekkert með þessa sýn okkar á hlutunum að gera!

Það var nokkuð auðsjáanlegt, að bæði Jóhanna og Steingrímur voru í mikilli vörn í dag í Silfri Egils og réðust með dónaskap á Sigmund Davíð Gunnlaugsson og Bjarna Benediktsson. Egill tók reyndar virkan þátt í aðförinni gegn Bjarna, sem mér fannst ekki eðlilegt af þáttastjórnanda, sem á að vera óvæginn en gæta fyllsta hlutleysis. Það þarf enginn að halda að Bjarni Benediktsson og margir aðrir á fundinum hafi verið ánægður með ræðu Davíðs Oddssonar á Landsfundi Sjálfstæðisflokksins í fyrra, sem var auðvitað til skammar fyrir flokkinn.

Bæði Jóhanna og Steingrímur eru reyndar bæði stjórnmálamenn, sem eiga það til að vera dónaleg og móðgandi í garð andstæðinga sinna. Þannig fundust mér aðdróttanir Steingríms J Sigfússonar, þess efnis að Bjarni hefði eitthvað að óttast í skýrslu Rannsóknarnefndar Alþingis lágkúrulegar og dónalegar og sama má segja varðandi ummæli Jóhönnu þess efnis að Sigmundur Davíð hefði lítið að gera í stól forsætistráðherra. Já, henni ferst víst að tala, blessaðri konunni! Hvorki Sigmundur Davíð eða Bjarni eiga slíkt skilið, enda eru þeir yfirleitt báðir mjög málefnalegir og orðræða þeirra beggja einkennist yfirleitt af rökfimi, ábyrgð, kunnáttu og háttvísi, þótt þeir hafi auðvitað báðir misst út sér hluti, sem virkuðu ekki vel á fólk, þ.á.m. sjálfan mig. Þar er skemst að minnast ummæla Bjarna vegna bankalekans um árið, sem hann sagði að leiddi til þess að hér yrði allt eins og í Villta vestrinu og síðan auðvitað afleikur Sigmundar Davíðs í Noregi um árið með tilheyrandi yfirlýsingum. Báðir eru þeir þó mjög að slípast enda hertir í eldi líkt og aðrir stjórnamálamenn, sem nú eru á þingi.

Mér sýnist að dagar þessarar ríkisstjórnar séu taldir og ekki yrði ég hissa þótt hún myndi liðast í sundur á næstu vikum, en í síðasta lagi þegar góðir samningar nást í Icesave og þegar í ljós kemur að ekkert verður af stóriðjuframkvæmdum í Helguvík, gagnaveri á gamla varnarsvæðinu og kísilverksmiðju í Þorlákshöfn og í Helguvík. Bjarni og Sigmundur Davíð bentu réttilega á að hér væri ekki um að kenna Icesave, heldur „verkstjórn“ þeirra Jóhönnu og Steingríms, sem einkennst hefur af því að engu hefur verið komið í verk, alls engu.

Það er sama á hvort horft er til skuldavanda heimila og fyrirtækja, endurreisnar atvinnulífsins og heimilanna, stórframkvæmda á vegum ríkisins, virkjanaframkvæmda og stóriðju eða að traust á bankana hafi verið endurreist; engu af þessu hefur verið komið í verk. Líkt og Sigmundur Davíð sagði eru bankarnir fullir af peningnum, en þar eru 2.000 milljarðar tilbúnir til að lána til arðbærra verkefna, en við ættum að geta sett sitthvað á koppinn núna, þegar gengi krónunnar er svona lágt. Hafið í kringum Ísland er fullt af fiski og í lófa lagið að auka aflaheimildir um 50.000 tonn til að skapa meiri gjaldeyri. Framkvæmd við álverið í Helguvík og gagnaverið á varnarsvæðinu gamla  hafa tafist vegna þess að VG eru í raun andsnúnir þessum verkum og sömu sögu má segja um stóriðju við Húsavík.

Þjóðin á betri ríkisstjórn skilið en þetta!

Ég er kominn af kommum, en bæði pabbi minn og mamma voru í Sósíalistaflokknum.  Ég man hvernig ég las Fréttir frá Sovétríkjunum heima hjá mér sem barn með mikilli áfergju og dáðist að allri uppbyggingunni í Ráðstjórnarríkjunum. Allt til 12-13 ára aldurs var Lúðvík Jósepsson mitt „pólitíska ídól“. Í Bjarnastaðaskóla í Bessastaðahreppi var ég eini komminn í barnaskólanum og lenti í nokkrum ryskingum út af því, hlaut í laun nokkrar skrámur og blóðnasir – þetta var fyrir daga hugtaka á borð við einelti. Bróðir pabba var einnig kommi og næstum allir í móðurfjölskyldunni voru það líka. Þessi skyldmenni mín höfðu ýmigust á Alþýðuflokknum, jafnvel enn stækari óbeit en þau höfðu á Sjálfstæðisflokknum. Það var hins vegar þannig, að fjölskyldan umbar Framsóknarflokkinn, enda afi minn á Dönustöðum í Laxárdal, Dölum vestra, mikill stuðningsmaður Framsóknarflokksins og Ungmennafélagshreyfingarinnar. Sem barn var ég gífurlegur herstöðvarandstæðingur og mjög andsnúinn Bandaríkjunum og vestrænni samvinnu yfirleitt. Allt átti þetta eftir að breytast með auknum þroska, menntun og skilningi á sagnfræði, stjórnmálum, hagfræði og félagsvísindum.

Af ofangreindum ástæðum tel ég mig hafa góða innsýn varðandi hugsunarhátt miðaldra og eldra vinstri fólks, þ.e.a.s. þeirra sem studdu fyrst Sósíalistaflokkinn og Fylkinguna og síðar Alþýðubandalagið sáluga og nú Samfylkinguna og Vinstri græn. Ég veit að allt þetta móður- og föðurfólk mitt voru góðar manneskjur með sterka réttlætiskennd og með hjartað á réttum stað. Það vildi kannski ekki fullkominn jöfnuð, því pabbi var skipstjóri og á margföldum hlut á við hásetana um borð hjá honum. Fólk átti einmitt að þéna peninga í samræmi við vinnuframlag, en ekki fá peninga fyrir ekkert framlag til samfélagins. Faðir minn sagði launamuninn um borð í togara eðlilegan, þar sem yfirmenn bæru meiri ábyrgð og þó alveg sérstaklega skipstjórinn er bæri í raun ábyrgð á öllu um borð og hann yrði rekinn ef ekkert fiskaðist og hvorutveggja væri mjög stressandi. Faðir minn taldi jafn eðlilegt að hann borgaði margfalda skatta á við undirmenn hans og því borgaði hann sína háu skatta með bros á vör. Hann sagði þetta sitt framlag til betra samfélags; skattarnir tryggðu gott mennta-, heilbrigðis og tryggingarkerfi. Hjarta föður míns stóðst ekki þessa miklu ábyrgð og þetta gífurlega álag og hann varð öryrki 50 ára gamall og dó aðeins 53 ára gamall vegna hjartaáfalls.

Aðrir vinstrisinnar í fjölskyldunni voru í sjálfu sér sammála föður mínum og kannski ekki einkennilegt, þegar horft er til Íslands á þessum tíma. Öll erum við „börn okkar tíma“. Allt var þetta fólk samt mjög hlynnt atvinnuuppbyggingu af öllu tagi. Það versta sem pabbi og aðrir vinstrisinnar á þessum tíma gátu ímyndað sér var ef atvinnuleysið færi úr böndum. Við slíkar aðstæður ætti ríkið að grípa inn í og gera ráðstafanir til að berjast gegn atvinnuleysi. Pabbi sagði mér frá því er ég var barn, hvernig það var þegar afi fór niður á höfn á morgnana og kom heim stuttu síðar án vinnu, því aðeins fáir voru svo heppnir að fá vinnu dag hvern. Pabbi sagði að það hefði verið gleðidagur, þegar afi byrjaði á sjónum hjá Snæbirni ömmubróður mínum. Að vera í góðu plássi á miklu aflaskipi skipti sköpum á þessum tíma. Eftir það var aldrei þröngt í búi á Baugsveginum í Skerjafirði.

Móðurfólk mitt, sem enn er flest vinstrisinnað, skilur ekki almennilega vinstri pólitíkina í dag, sérstaklega ekki eldri kynslóðin. Það skilur ekki, hvernig vinstri flokkar geta verið andsnúnir atvinnuuppbyggingu í landinu. Þetta fólk vill náttúrunni vel, nákvæmlega eins og aðrir Íslendingar, en það vill fólkinu í landinu einnig vel. Það telur eðlilegt að nýta þá landkosti er Ísland býður upp á. Þessu sama fólki rennur til rifja að horfa upp á, hvernig fyrsta vinstri stjórnin í landinu horfir aðgerðalaus upp á, hvernig atvinnuleysið í landinu eykst frá degi til dags.

Móðir mín, hin 82 ára gamla kona, sem var liðsmaður Sósíalistaflokksins, Alþýðubandalagsins og Samfylkingarinnar, horfði á mig í dag, er við ókum heim til Reykjavíkur frá Þorlákshöfn eftir jarðarför í fjölskyldunni, og sagði: „Guðbjörn minn, ég held að Jóhanna og Steingrímur ráði bara ekkert við þetta, ætli maður verði bara ekki að kjósa Íhaldið í fyrsta skipti á ævinni í næstu kosningum“. Þegar nær kom Reykjavík sagði móðir mín: „Guðbjörn minn, geturðu ekki ekið mér upp í Víðistaðaskóla, því ég þarf að greiða atkvæði gegn þessu bévítans Icesave samkomulagi“.

Viðbrögð Samfylkingarinnar og VG varðandi þjóðaratkvæðagreiðsluna á morgun eru með ólíkindum. Ég hef nú stundum tekið upp hanskann fyrir Steingrím J. Sigfússon, því það er ekki öfundsverð staða að vera í sæti fjármálaráðherra undanfarið ár. Minna hefur mér fundist til um tilburði Jóhönnu Sigurðardóttur sem forsætisráðherra og hef ég ekki setið á minni meiningu hvað það varðar. Ég held að bæði Jóhanna og Steingrímur J. hafi lokið sínum pólitíska ferli í kvöld. Og þótt þau reyni eflaust að sitja eitthvað áfram, mun það mest líkjast því þegar aðalritarar Rússneska kommúnistaflokksins voru sagði við völd í Kreml, þótt allir vissu að þeir voru annaðhvort í dauðadái eða dauðir og aðrir stjórnuðu Rússlandi í raun og veru. Reyndar verður maður að spyrja sig hvort einhver hafi yfirleitt verið hér við stjórn undanfarin 4-5 ár eða svo.

Í byrjun Icesave málsins var ég andsnúinn ríkisstjórn Geirs H. Haarde og Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur og á bandi VG og Framsóknarflokksins að ekki ætti að semja við Breta og Hollendinga um þetta mál, heldur freista þess að útkljá málið fyrir dómstólum. Þegar á leið sá ég að allur heimurinn var okkur andsnúinn í þessu máli og við gátum ekki einu sinni treyst á stuðning Norðurlandanna í málinu. Allt var í frosti, bæði fyrirgreiðsla AGS og lán frá Norðurlöndunum. Ég viðurkenndi þá að líklega værum við tilneyddir til að semja og þá með ströngum fyrirvörum. Það varð síðan niðurstaðan, þótt mér hafi þótt fyrirvararnir aumir, sem settir voru við samkomulagið frá því í sumar.

Síðan var þessum fyrirvörum í raun hafnað og þá var mér nóg boðið og hef verið algjörlega andsnúinn Icesave samningunum síðan. Meðal annars tók ég þátt í mótmælum In Defence hópsins á Austurvelli og í blysförinni fyrir framan Bessastaði, þar sem ég gerðist og félagi í In Defence kórnum. Viðbúið er að Bretar og Hollendingar muni túlka lélega kjörsókn og atkvæði þeirra sem skila auðu sér í hag, hvað þá ef einhverjir segja já við lögunum.  Því ríður nú á að við öll drífum okkur öll á kjörstað á morgun og segjum þvert NEI við þessum nauðungasamningum.