Blaðið sem kom út 11. mars sl. er þar engin undantekning. Umfjöllun um ESB er að finna á blaðsíðum: 1, 2, 6, 7, 8, 10, 13, 14, 15, 16, 17, 22 og 25.  Blaðið er samtals 32 blaðsíður en af þeim eru 4 heilsíðuauglýsingar auk smærri auglýsinga sem draga úr fréttaefni í blaðinu. Það er óhætt að fullyrða að lítið fari fyrir málefnalegri umfjöllun um ESB og hugsanlega aðild Íslendinga að sambandinu. Á forsíðu hvetur t.d. blaðamaður lesendur í „frétt“ að lesa greiningu blaðsins á umsögn framkvæmdastjórnar ESB um landbúnað á Íslandi. Hlutleysið er ekkert – það er bara grímulaus áróður. 

Tilgangurinn helgar meðalið eins og eftirfarandi „forsíðufrétt“ Bændablaðsins frá 24. september sl. er til vitnis um: „Þegar hringt er í íslensku stjórnsýsluna þessa dagana er yfirleitt sama svarið gefið alls staðar: Nei, ég hef ekkert getað sinnt þessu, ég er á kafi í spurningalistanum frá Evrópusambandinu!“ Alveg hreint dásamlegt! Þetta er eiginlega alveg makalaust blað!

Í blaðinu  má einnig finna grein um illsku ESB gagnvart smáþjóðum – sem á væntanlega að þýða að sambandið muni kafsigla okkur. Dæmið sem greinahöfundur tekur er Grikkland og samskipti þess við ESB síðustu vikurnar vegna ástandsins þar. Greinahöfundur hefur greinilega ekki kynnt sér forsögu málsins. Hvernig gjörspilltir stjórnmálamenn í Grikklandi komust í sjóði ESB og ríkisins á kostnað almennings – sem þó eins og á Íslandi framlengdi alltaf umboð þeirra í kosningum.

Leiðari formanns bændasamtakanna er eins og alltaf hressandi – en það fer ekki mikið fyrir rökstuddum yfirlýsingum. Alltaf teknar afbakaðar myndir úr samhengi við raunveruleikann.

Hagfræðingur Bændasamtakanna skrifar reyndar ágæta grein þar sem hann sýnir fram á með tölum að á árunum 1995 til 2005 hafi innflutningur landbúnaðarvara aukist í Svíþjóð og Finnlandi. Ástæðan á auðvitað að vera innganga þjóðanna í ESB. Þetta er hins vegar ekkert víst. Það væri t.d. fróðlegt að sjá sambærilegar tölur frá Íslandi. Það kæmi mér ekki á óvart að sjá mikla aukningu á íslandi sem þó gekk ekki inn í neitt Evrópusamband á þessum árum. Spurningin er síðan hvaða áhrif „hnattvæðingarinnar“ almennt hefur haft í Svíþjóð og Finnlandi. Það rýrir trúverðugleikann að festa alltaf Evrópusambandið í neikvæðri merkingu þess orðs við öll umfjöllunarefni.

Það er þreytandi að hlusta á þessa úrtölukóra endalaust. Ég botna ekkert í því að þessi fjölmiðill skuli vera ríkisstyrktur. Er nauðsynlegt á tímum bloggs og vefmiðla að setja peninga í áróðursbleðil sem þennan?

Í morgun var Pétur í viðtali á Bylgjunni og lét þar ýmislegt flakka. Hann tjáði sig þar meðal annars um samskipti Íslands við umheiminn. Þar féll hann í hina klassísku nú-söguskoðun margra flokksfélaga hans og Sigmundar Davíðs klansins um að það séu allir vondir við okkur. Pétur nefndi kúgara okkar en þeir eru þessir helstir: Evrópusambandið, Bretar og Hollendingar (dregnir út fyrir sviga) og Norðmenn. Já, hann nefndi Norðmenn alveg sérstaklega – rétt eins og forsetinn hefur gert að undanförnu.

Það er alveg magnað að hlusta á þennan málflutning. Við getum án efa öll verið sammála því að við að það sé ósanngjarnt að greiða skuldir eins og vegna Icesave. En það er ekki hægt að halda og sleppa í þessu samhengi. Við greiddum reikningseigendum í  íslenskum bönkum hérlendis 100%. Við greiddum innistæðueigendum í peningamarkaðssjóðum hérlendis 60-80% – jafnvel þótt sjóðirnir væru algjörlega í klessu vegna ólöglegra fjárfestinga. Við skrifuðum undir tilskipun um tryggingarsjóðinn. Við ítrekuðum við stjórnvöld í öðrum löndum að við myndum bakka upp bankana ef kæmi til hruns. Við sömdum haustið 2008 um að við myndum greiða innistæðueigendum samkvæmt tilskipuninni og við samþykktum að fá þessa peninga að láni hjá Bretum og Hollendingum.  (Við= fulltrúarnir fyrir okkar hönd sem við endurtekið kusum til að fara með stjórn landsins í okkar umboði).

Við gáfum bankana fábjánum. Við hentum uppskriftinni að einkavæðingunni út um gluggann og sættum okkur við skraddarasaumaða útfærslu helmingaskiptareglunnar. Við sættum okkur við lækkun bindiskyldunnar. Við sættum okkur við glórulaus 90% húsnæðislán á sama tíma og bankakerfið var galopnað. Við samþykktum að ráðast í stærstu framkvæmd Íslandssögunnar á sama tíma og við sættum okkur við lægri skatta og lausan tauminn á ríkisfjármálunum. Við sættum okkur við ofurskuldsetningu bankakerfisins sem fjármagnaði bullhagkerfi um nokkurra ára skeið. Við sættum okkur við veðsetningu óveiddra fiska og að að fjármagnið væri tekið úr greininni. Við sættum okkur við köld hagsvæði hvar byggðirnar veikstust til þess að önnur gætu soðið í mauk. Við gerðum síðan hróp að þeim sem bentu okkur á skekkjuna.

Norðmenn vondir við okkur? Hvað gengur eiginlega á í hausnum á Íslendingum sem láta svona út úr sér? Ætlar enginn að læra og axla ábyrgð? Þetta er vissulega ósanngjarnt en þetta eru óumflýjanlegar afleiðingar mesta efnahagsfyllerís sögunnar. Hættum að kenna öðrum um ófarir okkar – það er leiðin út úr vandanum!

Það er ekki bæði haldið og sleppt í pólitík. Það eru og munu vera gerðar málamiðlanir þegar tveir eða fleiri flokkar eiga að komast að niðurstöðu. Það eru líka gerðar málamiðlanir innan flokka. Lýðræðið hlýtur að ganga út á þetta. Flokkar sem rúma yfir 10% kosningabærra manna geta ekki vænst þess að allir þar inni hafi eina skoðun. Stefnan er afrakstur samtals þessara radda.

Það er mikilvægt að við áttum okkur á staðreyndum – við sem erum til vinstri og útí grænt á hinum pólitíska ási. Á alþingi er meirihluti fyrir nýtingu orku til stóriðju. Vera okkar í ríkisstjórn hefur komið því til leiðar að þessi mál eru sett á ís. Það er þess vegna alveg magnað að horfa upp á fólk, sem vissulega hefur fallegar hugsjónir, haga sér eins og smákrakkar þegar kemur að því að sætta ólík sjónarmið. Hvað ætlar þetta fólk að gera þegar þingmeirihlutinn er kominn fyrir virkjun í neðrihluta Þjórsár?  Verður ekki bara fullur skilningur á því – enda bara verið að framkvæma út frá pólitískri sannfæringu?

Hættið að haga ykkur eins þeir sem  hafa uppgötvað hinn stóra sannleika – horfið á heildarmyndina og þá miklu hagsmuni sem eru í húfi!

Áður en gengið var til kosninga 2003 höfðu þessir flokkar gefið bankana vinum sínum eftir sérhönnuðum leikreglum þeirra sjálfra. Kárahnjúkar voru staðreynd og það þótti ekkert tiltökumál að tveir menn gætu tekið um það ákvörðun að Ísland styddi glórulaust árásastríð Stóra Sáms og vina í Írak. Kosningaloforðin voru, ofan á fyrirséða stóriðjuþenslu, opnun lánamarkaða upp á gátt og lækkun skatta. Varúðarraddir um afleiðingar ofþenslunar, hugmyndir um að styrkja leigumarkað frekar en eignamarkað, fjölbreytni atvinnulífs og breytingar á kvótakerfi – þær áttu ekki upp á pallborðið. Flokkarnir héldu völdum.

Undir lok stjórnartíma þeirra – þegar stjórnarpabbinn var orðinn Seðlabankastjóri (með engan bakgrunn til þeirra starfa) skorti bankana lausafé. Þá var brugðið á það ráð að lána peninga á lygilegum vöxtum í útlöndum. Icesave varð til. Bindiskyldan var lækkuð (af Seðlabankapabbanum) og glaumurinn náði nýjum hæðum. Peningarnir tóku að streyma inn – frá útlöndum til Íslands. Gengið styrktist og styrktist. Bólan stækkaði.

Kosningarnar 2007 – hvað er hægt að segja um þær? Efnahagslíf þjóðarinnar var feigt. Stemmingin einhvern veginn eins og í Róm fyrir nær 2000 árum.  Hrun á næsta leyti en Neró á þakinu að spila á hörpu. Þeir sem bentu á raunverulega stöðu þjóðarbúsins var bent á að endurmennta sig. Þeim var legið á hálsi að vera afbrýðissamir. Þjóðin valdi enn og aftur hægri umferð. Gullhúðaðar svínasteikur í Hong Kong sáust á forsíðum glansblaðanna.

Afleiðingarnar þessarar stefnu liggja nú ljósar fyrir. Síðasta árið hafa aðrir reynt að moka þann flór sem þessi hörmulega vitleysa frændhyglinnar og glóruleysisins færði okkur. Óvinsælar og ömurlegar aðgerðir dynja á þjóðinni. Ábyrgðarmennirnir – standa á hliðarlínunni og gagnrýna og gera hróp að þeim sem eru að reyna að bjarga því sem bjargað verður.

Ári eftir gjaldþrot þjóðarinnar virðist Sjálfstæðisflokkurinn vera búinn að ná meðalkjörfylgi sínu aftur. Framsóknarflokkurinn hefur með einhverjum hókusbrögðum komist í þá stöðu að virðast ekki bera ábyrgð á einu né neinu. Er þetta vilji þjóðarinnar? Hvernig getur þetta verið staða mála núna? Ósamstaða og erfiðleikar á stjórnarheimilinu eru óumflýjanlegar afleiðingar ástandsins.  Einfaldar lausnir eru ekki til. Ég skora á almenning í þessu landi að gefa  Sjálfstæðisflokknum og meðreiðarsveinum hans í Framsóknarflokknum frí í jafn langan tíma og hann treysti þeim fyrir stjórnartaumunum á sínum tíma. Við getum metið árangurinn eftir þann tíma – hverju höfum við að tapa?

Út um alla Evrópu eru tónleikastaðir sem taka á móti listamönnum með gistingu, mat, góðum aðbúnaði og launum fyrir spilamennskuna. Hljómsveitir, sem eru að byrja í bransanum, njóta styrkja þannig að þær geti flutt sköpun sína og gert eitthvað uppbyggilegt. Hið vonda Evrópusamband styrkir spilastaðina þannig að þeir getir starfað árið um kring. Þeir eru ekki aðeins í stóru borgunum heldur líka í minni bæjum og jafnvel úr leið. Það er nefnilega skilningur á því að menning er hluti lífsgæða sem eru manneskjunni jafn mikilvæg og saltfiskur og skyr.  

Okkur Íslendingum hefur ekki gengið vel í útrás með margt annað en menninguna. Bókmenntir voru okkar helstu afurðir hér áður en síðustu tvo áratugi hefur tónlistin skilað okkur meiri verðmætum en flestir gera sér grein fyrir. Hér er líka verið að tala um peningaleg verðmæti. Þrátt fyrir þetta leggjum við nær ekkert til þessarar greinar. Hljómsveitir sem eru að reyna að hasla sér völl hérlendis og erlendis njóta engra eða smánarlega lágra styrkja. Tónleikastaðir í Reykjavík skipta flestir um kennitölur á nokkurra missera fresti. Tónleikar á landsbyggðinni eru sjaldgæfur munaður og meistarar eins og Haukur á Græna hattinum eru upp á náð og miskunn leigusalanna komnir.

Það gætir tortryggni og fordóma í garð þess sem er evrópskt á Íslandi í dag. Forysta bænda sér ekkert nema feigðina í bollanum og þjóðernissinnar sjá landráð og fullveldismissi á hverju horni. Ég sé hins vegar tækifæri og möguleika í stöðunni. Tími sjálfshyggjunnar og þúfunnar er liðinn. Það er kominn tími á að Íslendingar setji samfélagið í öndvegi og hendi einstaklingshyggjunni fyrir borð. Núna þegar tækifæri er til að stokka upp og leggja af  Hriflskuna í íslensku samfélagi eigum við að framkvæma – ekki hika!

Mikið væri dásamlegt ef forheimskunni og heimóttarskapnum yrði ýtt til hliðar og víðsýnin og krafturinn tekin upp úr pokanum…

Þetta hljómar óneitanlega illa. Það er líka margt sem styður málstað Grikkja í þessu máli. Þeir fóru mjög illa út úr viðskiptum sínum við þriðja ríkið. Þannig að það eru ákveðin rök með þeim í þessari deilu. Önnur rök vega hins vegar þungt líka en það er hið gerspillta stjórnkerfi í Grikklandi. Vinir aðal hafa mokað opinberu fjármagni – frá Evrópusambandinu m.a. – inn á eigin reikninga. Stjórnkerfið er gríðarlega snúið og óskilvirkt sem aftur býður upp á misnotkun.

Líkindin við Ísland eru í raun sláandi. Stórar vondar þjóðir eru að reyna að klekkja á litlu þjóðinni. Stjórnkerfið er reyndar nokkuð skilvirkt á Íslandi en fáheyrðar ákvarðanir stjórnvalda og einkavinavæðing síðustu áratuga hafa leitt þjóðina í efnahagslegar hremmingar sem eiga sér vart hliðstæðu. Í báðum þessum löndum er það síðan almenningur sem þarf að borga brúsann og í báðum þessum löndum reyna sumir stjórnmálamenn að kenna öðrum um ófarirnar.

Íslendingar og Grikkir verða hinsvegar að taka því sem að höndum ber og viðurkenna og sætta sig við stöðu sína. Muna síðan alltaf hvað það var sem leiddi þá í ógöngur og endurtaka ekki leikinn. Það skilar engu að hamast í fórnarlambshlutverkinu. Afleiðingar þess eru stöðnun og frekari vandræði. Hreinsun stjórnkerfisins og uppgjör er það eina sem mun hjálpa þessum þjóðum. Evrópusambandið eða aðrar þjóðir eru ekki ástæða ófaranna heldur ákvarðanir teknar heima fyrir af efnahagslegum fábjánum – við megum ekki gleyma því.

Áhyggjufulli maðurinn nefnir hins vegar tvennt sem þurfi að vera á hreinu ætli maður að gera eitthvað fyrir íslenskan landbúnað:  

1. Að ganga ekki í Evrópusambandið. Það er óvinur númer eitt, tvö og þrjú.
2. Banna innflutning á pasta og öðrum óþarfa.

Þetta er auðvitað sjónarmið er það ekki? Rétt eins og að Norðurkóreumenn eru alltaf hressir og 10 ára áætlanirnar þeirra ganga vel – að þeirra sögn. 

Nei, þetta er galinn málflutningur. Væri í lagi ef einstaka menn hugsuðu svona en því miður virðast margir vera haldnir þeirri tálsýn að innflutningshöft og verndartollar komi til með að bjarga okkur frá annars óumflýjanlegri glötun. Hið rómaða matvælaöryggi okkar Íslendinga ku vera hornsteinninn og hann ber að verja með kjafti og klóm.

Þetta er ekkert annað en öfgaþjóðernishyggja. Hún leiðir fátt gott af sér…

Það er eiginlega þyngra en tárum tekur að ekki sé hægt að lögsækja þá ráðherra í ríkisstjórn Íslands sem gáfu viðskiptalegum fábjánum gullegg þjóðarinnar! Skipt var um kúrs í miðri á og í stað dreifðrar eignaraðildar var skyndilega mikilvægast í heimi að velja einn „öflugan“ kjölfestufjárfesti. Það var þá kjölfestufjárfestirinn. Þetta er ekkert annað en glæpsamlegt!

Í gær birtist síðan grein eftir Halldór í málgagninu. Þar reynir hann að hreinsa Landsbankamennina og bendir eins og þeir flestir á að fall Lehman bankans hafi verið ástæða „hinnar óhugsandi atburðarrásar.“ Hann er síðan ekki dús við seðlabankastjóra Hollands sem ku hafa lýst áhyggjum sínum af íslenska bankakerfinu sumarið 2008. Seðlabankastjórinn hélt því fram við hollenska rannsóknarnefnd að íslenskir embættismenn hefðu logið um ástandið í aðdraganda hrunsins. Halldóri er augljóslega ekki skemmt:

Í ljósi þessara ummæla má spyrja hvort Seðlabanki Íslands og fjármálaeftirlit  hafi haft aðgang að betri upplýsingum en þeir sem stjórnuðu stærstu hagkerfum heims.  Sömu sjónarmið  eigi  við um þeirra störf og atburðarrásin haustið 2008 kom þeim ekki síður á óvart, þ.e. dýpt kreppunnar.  Ásakanir á hendur innlendra stofnana  um ranga upplýsingagjöf geta því ekki talist sanngjarnar og fá ekki staðist.

Ég veit það ekki en miðað við atburðarrásina í bankafarsanum sl. áratugi á Íslandi trúi ég Halldóri mátulega. Enda virðast nýjustu gögn í málinu, sem hollenski seðlabankinn lak í fjölmiðla í dag, benda til þess að Íslendingar hafi farið frjálslega með sannleikann.  Við gusum reglulega með Napólenskum hætti á góðæristímanum. Árið 2006, þegar Richard Thomas, hjá greiningardeild Merril Lynch, sagðist í viðtalið við RÚV hafa áhyggjur af efnahagsundrinu, þá vildi þáverandi menntamálaráðherra senda hann í endurmenntun. Þetta fólk hamrar á því í dag að allir hinir fari með rangt mál. Þetta er fólkið sem vill setjast aftur í bílstjórasætið.

Halldór segir síðan ýmislegt sem stenst engan veginn nánari skoðun. Eins og t.d. þetta:

Vegna umræðu um afleiðingar atburðanna skal tekið fram að Landsbankinn skuldaði Seðlabanka Íslands ekki neina fjármuni, hvorki í krónum né í öðrum  gjaldmiðlum, þegar leitað var lausafjárstuðnings í erlendri mynt 5. október 2008.

Hvers vegna fór Seðlabanki Íslands þá einn seðlabanka á hausinn? Þessi líka lykilstofnun alþjóðlegs viðskiptalífs, sem Halldór heldur fram að hafi vitað meira en aðrar sambærilegar stofnanir. Hann er hins vegar ekkert að segja okkur frá 200 milljörðunum sem Seðlabankinn lánaði Icebank sem síðan endurlánaði þá stóru bönkunum þremur. Vegna þessara töpuðu skulda fór Seðlabankinn á hausinn! Miðað við hörmulega stöðu Landsbankans á þessum tíma er eins gott að Seðlabankinn henti ekki fleiri milljörðum í þessa bjálfa eins og þeir halda enn fram að hefði bjargað öllu fyrir horn. 

Síðan má alltaf rifja upp bréfið sem Landsbankinn sendi út um allt um öfluga stöðu sína. Þarna er ekki verið að hamra á því að tryggingasjóðurinn eigi ekki við um kerfishrun. Þarna er viðskiptavinum bankans og fjölmiðlum heimsins sagt hversu tryggt það er að setja peningana sína á Icesave reikninga Landsbankans. Hrynji bankinn standi tryggingasjóðurinn sterkt og allir fái borgað strax!

Ég held að kjörnir fulltrúar, embættismenn og vinir þeirra sem stjórnuðu viðskiptalífi þjóðarinnar hafi talsvert á samviskunni. Við ættum að fara varlega í yfirlýsingunum í hollenskum og öðrum útlenskum fjölmiðlum. Það þarf að vera innistæða á reikningnum. Tími gúmmítékkana er liðinn!

Greinin er að mínu mati alvond. Hún er tilraun til hvítþvottar einstaklinga sem tóku þátt í að stjórna hér málum síðustu misserin fyrir hrun. Aðstoðarkonan talar mikið um Brusselviðmiðin og hve mikilvæg þau hafi verið. Hún segir hins vegar að þeim mikla árangri sem þar hafi verið náð hafi Svavarsnefndin síðan klúðrað. Þessi mantra hefur núna flögrað um samfélagið og annálaðir beturvitar úr röðum hagspekinga hafa tekið undir hana eins og um heilagan sannleika væri að ræða.

Indriði Þorláksson einn þeirra, sem fyrrverandi aðstoðarkonan kastar rýrð á með grein sinni, svarar fyrir sig á sama vettvangi í dag. Það væri æskilegt að hagspekingar og aðrir sem allt telja sig vita myndu lesa þessa grein.  Indriði birtir þar m.a. þessi annáluðu Brusselviðmið:

„Ríkisstjórn Íslands hefur átt viðræðufundi með stofnunum Evrópusambandsins og hlutaðeigandi aðildarríkjum þess um skuldbindingar Íslands samkvæmt samningnum um Evrópska efnahagssvæðið að því er tekur til tilskipunar um innstæðutryggingar 94/19/EB. Aðilar komu sér saman um að tilskipunin um innstæðutryggingar hafi verið felld inn í löggjöfina um Evrópska efnahagssvæðið í samræmi við samninginn um Evrópska efnahagssvæðið og gildi því á Íslandi með sama hætti og hún gildir í aðildarríkjum Evrópusambandsins.

Viðurkenning allra aðila á þessari lagalegu stöðu greiðir fyrir skjótri niðurstöðu samningaviðræðna þeirra sem nú standa yfir um fjárhagsaðstoð við Ísland, þ.m.t. við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn. Þessar samningaviðræður skulu fara fram með samhæfðum og samræmdum hætti og skal þar tekið tillit til hinna erfiðu og fordæmislausu aðstæðna sem Ísland er í og knýjandi nauðsynjar þess að ákveða ráðstafanir sem gera Íslandi kleift að endurreisa fjármála- og efnahagskerfi sitt.

Stofnanir Evrópusambandsins og Evrópska efnahagssvæðisins munu taka áframhaldandi þátt í þessu ferli sem fer fram í samráði við þær.“

Hann heldur síðan áfram:

Eins og glöggur lesandi sér er því fjarri að þessi yfirlýsing feli í sér véfrétt um aflausn á IceSave syndum í faðmi ESB eða alþjóðasamfélagsins eins og Kristrún heldur fram. Að orðanna hljóðan og í samræmi við allar aðstæður á þessum tíma felur hún einungis í sér eftirfarandi:
1. Að Ísland fellst á að tilskipunin um innstæðutryggingar gildi hér á landi. Það var og er skilningur allra Evrópusambandsríkjanna að innstæðutryggingin skuli tvímælalaust greiða út allar innstæður upp að áskildu lágmarki þ.e. 20.887 evrum. Það er útilokað að nokkur sem að gerð yfirlýsingarinnar kom hafi skilið eða getað skilið hana á annan veg.
2. Að viðurkenning Íslands á þessari lagalegu stöðu, þ.e. að það sé skuldbundið til að greiða lágmarkstrygginguna, greiði fyrir skjótri niðurstöðu í samningaviðræðum sem standa yfir um fjárhagsaðstoð við landið. Þær samningaviðræður um fjárhagsaðstoð, sem stóðu yfir, voru við Breta og Hollendinga svo og Alþjóðagjaldeyrissjóðinn (AGS) og ríkin sem veittu fjárhagsaðstoð í tengslum við sjóðinn. Með þessu fallast Íslendingar beinlínis á að tengja væntanleg aðstoð frá AGS og Norðurlöndunum við samningana við Bretland og Holland.
3. Tilvísunin til „samningaviðræðna sem standa yfir um fjárhagsaðstoð“ vísar eingöngu til samningaviðræðnanna við Bretland, Holland og AGS og þeirra landa sem tóku þátt í lánafyrirgreiðslu í samvinnu við sjóðinn. Engar aðrar samningaviðræður um fjárhagsaðstoð stóðu yfir. Með þessu var því ekki sett af stað neitt marghliða samningsferli eins og nú er reynt að halda fram.
4. Ákvæðinu um að taka skuli tillit til hinna „erfiðu og fordæmalausu aðstæðna sem Ísland er í og knýjandi nauðsynjar þess að ákveða ráðstafanir sem gera Íslandi kleift að endurreisa fjármála- og efnahagskerfi sitt“ er beint að sömu samningum þ.e. samningunum við Breta, Hollendinga og AGS.
5. Yfirlýsingin um að stofnanir Evrópusambandsins og Evrópska efnahagssvæðisins munu taka áframhaldandi þátt í þessu ferli verði eftir því leitað felur hvorki í sér að þessar stofnanir hafi tekið málið að sér né að Bretar, Hollendingar eða Íslendingar hafi falið þeim forræði á því.

Þetta er afar skýrt. Þeir sem tóku þátt í að sigla þessari skútu í strand ættu að hafa vit á því að halda sig til hlés. Það eru aðrir sem hafa þurft að taka slaginn og alveg með ólíkindum að ómerkilegar nornaveiðar lýðist gagnvart þessum aðilum. Tiltektin er skelfileg en einhver varð að taka hana að sér.

Það er síðan rétt að hafa staðreyndirnar á hreinu. Þannig var aðstoðarkonan fyrrverandi  í fullu fjöri í mars 2008 þegar yfirmaður hennar sagði eftirfarandi í ræðu í Kaupmannahöfn:

Nogle påstår, at bankerne er blevet for store for landet og at den nuværende turbulens vil medføre en alvorlig økonomisk krise i det islandske samfund. Efter min mening er denne frygt helt ubegrundet.

Men Moody’s understreger, at bankerne er sunde med sundt og tilstrækkeligt kapital, og god likviditet og derfor er der meget lav risiko for systemforstyrrelser i banksektoren. Jeg kunne ikke være mere enig. Der er blevet spurgt hvordan regeringen agter at reagere på en eventuel bankkrise. Jeg opfatter spørgsmålet som yderst hypotetisk, da bankerne lever og har det godt i øjeblikket, men jeg vil gerne tilføje at både regeringen og Nationalbanken har ressourcer til at afværge en likviditetskrise, beskytte indskyderne og undgå forstyrrelser i betalingssystemerne. Vi har de værktøjer der skal til, og jeg kan forsikre jer om at den islandske regeringen naturligvis vil reagere som enhver anden ansvarlig regering ville gøre hvis en sådan situation opstod.

Svona yfirlýsingar á þeim tíma sem þær voru sagðar eru stór ástæða þess að við stöndum nú þar sem við stöndum. Best að segja ekki meir…

Staðreyndin er hins vegar sú að Andrea Hjálmsdóttir er öflug kona sem sigraði í heiðarlegri keppni um 1. sætið í forvali stjórnmálaflokks. Hún keypti sér ekki sætið með peningum og skítabrögðum eins og svo oft tíðkast í prófkjörum í flokki Staksteins. Ég efa það að hún skuldi verktökum eða öðrum greiða sem koma til greiðslu á næsta  kjörtímabili.

Vænisýki getur verið alvarlegur sjúkdómur sé hann ekki meðhöndlaður rétt. Staksteinn sýnir einkenni sem vert er að láta líta á…