1. Íslenska efnahagsundrið er frábær skemmtun. Sérstaklega fyrir okkur sem sitja uppi með það. Fyndið…

2. Samson og S-Hópurinn. Ríkisbankarnir afhentir þeim án útborgunar. Tók þá 4 ár að setja þjóðina á hausinn. Sprenghlægilegt…

3. Kárahnjúkavirkjun. Ríkisábyrgð á framkvæmd sem skilar lágmarksarði. Alcoa skálar út um allan heim. Hressandi…

4. Seðlabankinn og ástarbréfin. Gekk svona ljómandi vel – 300 milljarða gjaldþrot og reikningurinn sendur þjóðinni. Ég er hreinlega að deyja úr hlátri…

5. Hádegismóar. Ritsnilld í boði LÍÚ – bíttar engu þó hundruð milljóna tapist á ári hverju. Þjóðin þarf bókmenntir hins ástsæla leiðtoga á hverjum degi. Húrra fyrir pylsugerðarmanninum!

Það er ekki furða að menn hlægi svolítið saman í Laugardalshöllinni!

Samfélagið yrði að hafa geysimikinn sveigjanleika til að bera, þegar kreppti að heima fyrir af einhverjum ástæðum gæti eina lausnin verið að lækka launin.

Nú spyr ég eins og fávís þroskaþjálfi: Hvað gerðist þarna haustið 2008? Krónan þetta dásemdar efnahagstæki tapaði rúmlega helmingi af verðgildi sínu. Var einhver að tala um að lækka laun?

Krugmann er ekkert að fela þetta – hann telur að betra sé að fela launalækkunina með því að fella gengi heldur en að burðast með sterkan gjaldmiðil sem myndi gera stjórnvöldum á hverjum tíma að gæta aðhalds og ástunda öguð vinnubrögð við rekstur ríkisins.

Þetta eru merkilegir gæjar. Þeir hafa báðir sagt að þeir þekki ekki aðstæður á Íslandi nægjanlega vel en samt koma þessar krónufullyrðingar. Þeir vita t.d. alveg örugglega ekki að hér býr þjóðin við verðtryggingu o.s.frv.

Furðurök þeirra fyrir meintri fegurð og styrk krónunnar standast engan veginn. Krugman sjálfur hefur jú reiknað það út að kaupmáttur á Íslandi hafi lækkað um 30% frá 2008 á meðan hann hefur staðið í stað á Írlandi og öðrum ríkjum. Mér er til efs að Íslendingar vilji aftur slíka kollsteypu á næstunni en þetta eru blákaldar afleiðingar krónudraumsins.

Það er hollt að hlusta á raddir að utan – við þurfum að gera meira af því. En stundum vita menn ekki allt og hafa ekki allar staðreyndir á hreinu. Ég vona að Egill og aðrir sem taka þá í viðtöl spyrji þá gagnrýnna spurninga og upplýsi þá um staðreyndir íslenska hagkerfisins. Kannski kemur annað hljóð úr horni þá…

Hinir raunverulegu sakamenn ganga um aðra ganga hvar eggjunum ekki rignir.  Íslendingar gætu litið vestur um haf til að leita uppi vettvanginn. Maður þarf ekki einu sinni að mæta – kannski bara að hætta að borga. En það má líka heimsækja  höfuðstöðvar strákanna í SA, LÍÚ og kannski eins og þriggja banka – eða hvað?

Niðurstaðan verður óhjákvæmilega þessi: Frumvarpinu verður hent og við blasir óbreytt ástand. Húrra fyrir pyslugerðarmanninum!

Svo skemmtilega vill einmitt til að Sauðnautin eru það eina sem kom út úr 300 klst. löngum umræðum um Stjórnarráð Íslands á 139. löggjafarþingi okkar Íslendinga…

Jeg må synge, danse med dig
der er noget inde i mig, der siger
livet også er en leg.

Sikken dejlig dag det er i dag.

Se på solen, der skinner for dig,
selvom du i mørket ikke så,
at du var på vej.

Sikken dejlig dag det er i dag.

Gid alle børn på hvor runde jord,
kunne elske
deres far og mor.

Sikken dejlig dag det er i dag.

Verdens vanvid, nej hvorfor dog det,
jeg elsker livet,
og det jeg ved.

Sikken dejlig dag det er i dag.

Það er öllum ljóst sem nenna að hugsa að hér erum við ekki í nútímanum að tala um vandamál líðandi stundar. Það er eitthvað eldgamalt og úldið þarna undir sem fæstir yngri en 40 ára botna nokkuð í. Við gætum nefnilega allt eins verið á fundi í Risinu á Hverfisgötu haustið 1989 eða þar um bil. Ágætt að rifja söguna upp og átta sig á því hve tímabært það löngu orðið er að leggja fjórflokkinn og allt hans stóð á hilluna:

Frétt í Morgunblaðinu 27. ágúst 1992
RAGNAR Arnalds var kosinn formaður þingflokks Alþýðubandalagsins á fundi þingflokksins í gær. Ólafur Ragnar Grímsson, formaður flokksins, bar fram tillögu um Ragnar sem formann en Steingrímur Sigfússon, varaformaður flokksins, bar fram tillögu um Svavar Gestsson. Kosið var á milli þeirra tveggja og fékk Ragnar 5 atkvæði en Svavar 4. Jóhann Ársælsson var kjörinn varaformaður og Kristinn H. Gunnarsson ritari. (Allir vinir þarna – not).

Í kosningunni í þingflokknum í gær fékk Ragnar atkvæði Ólafs Ragnars Grímssonar, Margrétar Frímannsdóttur, Guðrúnar Helgadóttur og Jóhanns Ársælssonar en Svavar studdu Steingrímur Sigfússon, Hjörleifur Guttormsson og Kristinn H. Gunnarsson. (Sameining félagshyggjunnar – aldrei með þessum upptakti).

„Það var mitt mat að þetta væri skynsamlegasta niðurstaðan. Ég gerði því tillögu um Ragnar og hann var kosinn og ég var mjög ánægður með að hann var reiðubúin að taka þetta að sér,“ sagði Ólafur Ragnar Grímsson. Hann sagðist aðspurður ekki eiga von á að þessi kosning hefði eftirmála innan þingflokksins. (Völd, völd og meiri völd – eftirmáli? við erum enn að burðast með hann).

Þessi kosning þingflokksformanns ber keim af þeim átökum sem verið hafa innan Alþýðubandalagsins milli fylkinga sem Ólafur Ragnar og Svavar hafa farið fyrir. Þegar Ragnar var spurður hvort túlka mætti þessa kosningu þannig að hann væri búinn að skipa sér í fylkingu með Ólafi Ragnari sagðist hann hafa forðast eins og heitan eldinn að láta merkja sig einhverri fylkingu innan flokksins. „Ég hef mjög hvatt til þess að allar slíkar fylkingar yrðu leystar upp enda mjög varhugavert þegar þannig gerist í flokkum. Ef mitt kjör nú getur orðið til að stuðla að því að slíkar fylkingar gleymist og hverfi þá er það til góðs,“ sagði Ragnar Arnalds. (Fylkingar aflagðar? – þetta gengi er enn í sínum fylkingum).

En það gerðist ekki og íslensk þjóð situr uppi með þetta bull. Þvílík fádæma leiðindi og rugl. Saknar einhver Alþýðubandalagsins? Ekki ég – Ólafur Ragnar er í rauninni ekki forseti Íslands – hann er formaður Alþýðubandalagsins og þar er allt í klessu að vanda.

Hann hefur sagt svo margt og farið í svo marga hringi að sumir eru verulega ringlaðir. Maðurinn sem gekk eina síðustu Keflavíkurgönguna í upphafi 10. áratugarins er ekki maðurinn sem situr nú á Bessastöðum. Maðurinn sem stóð í ströngu með vinum sínum í Framsóknarflokknum fyrir 40 árum er ekki maðurinn sem gekk Keflavíkurgönguna. Reyndar gekk hann ekkert frá Keflavík – hann kom inn í gönguna á síðustu metrunum svona fyrir fréttirnar. Ætli það sé ekki maðurinn sem situr núna á Bessastöðum – þessi sem svindlaði sér inn í Keflavíkurgönguna til þess að sjást í fjölmiðlum og láta þáverandi félaga sína halda að hann væri maður baráttunnar?

Ólafur Ragnar hefur safnað ræðum sínum og birt á bloggíðu sinni sl. ár. Hamskipti hans birtast þar í allri sinni dýrð. Ég ætla ekki að vitna í margar ræður Ólafs Ragnars – læt mér nægja eina sem hann flutti í London þann 25. maí 2006:

In recent months we have witnessed a growing interest in the success of Icelandic business ventures – in the evolution of companies that a decade ago were restricted to the small Icelandic market but have now become prominent European and even global players in fields that earlier were unknown territory for Icelanders: in the operations of banks and financial institutions, retail, fashion, pharmaceuticals, prosthetics, fast food, telecommunications, computer software, to mention only a few. (Heimsyfirráðin – stórmennskubrjálæðið).

New companies can now emerge into the global market regardless of the location of their home base, and soon have the whole world as their market region. Iceland has shown how this can be done – how a small state can make an organized and successful response to globalization and thereby boost its own business success. (Já, Íslendingar sýndu hvernig átti að gera þetta).

The inclination to focus on results rather than a process: to go straight to the task and do the job in the shortest time possible. (Að gera án þess að hugsa).

The absence of bureaucracy and our lack of tolerance for bureaucratic methods. Perhaps because there are so few of us, we have never really been able to afford extensive bureaucratic structures. (Amm – eftirlitslaust og húrra).

Finally, due to our smallness, we don’t travel the world with the extra baggage of ulterior motives or big-power interests rooted in military, financial or political strength. No one is afraid to work with us. Some people even see us as fascinating eccentrics who can do no harm. (Maður finnur ekki hamingjuna í faðmlagi við nöðru).

Yes, the future does indeed offer fascinating opportunities – and the growing strength of the Icelandic banking sector will, as before, play a crucial role, both in itself and by providing valuable connections to the international banking community. (Bankarnir maður bankarnir).

The three leading Icelandic banks – Kaupthing, Landsbanki and Glitnir – are amongst the fastest growing banks in the world. Somehow the nature of banking seems to offer small states favourable opportunities, giving them a competitive advantage both now and in earlier times. We have witnessed the success of Switzerland and Luxembourg, and how Lebanon became the banker of the Arab world before military conflicts hampered its further growth. And let us not forget the city of Florence in medieval times, which then had a population similar to the size of modern Iceland. (Flórens, Líbanon, Lúxemborg, Sviss og síðan Reykjavík).

We are often asked, especially by aggressive reporters: “Where does your money come from?” – and it is often implied that there is something dubious or shady about the origin of Icelandic financial strength. (Ekkert gruggugt við þetta).

Let me assure you that the present disturbances are small compared to the storms I faced when I became Minister of Finance in the late 1980s. Then we succeeded in steering the ship of state towards an era of economic stability, which we consequently enjoyed for a long period of time. (Broslegt).

Such is the essence of our work here today and I am both grateful and honoured to be able to share my reflections with such a distinguished assembly. (Aulahrollurinn – hann er jú forseti landsins).

Ég hef algjörlega fengið nóg af þessum sjálfumglaða hrokafulla manni. Hann virðist vera haldinn mikilmennskubrjálæði á afar háu stigi. Hann kastar steinum úr glerkastala og þakkar sér ímyndaða sigra, um leið og hann sviptir af sér ábyrgðinni á eigin orðum. Hann ætti að sjá sóma sinn í að setjast í helgan stein og líta yfir eigin verk með gagnrýnum augum í stað þess að hoppa á þann vagn sem hentar hverju sinni.