Grímur AtlasonHver er þessi Ólafur?
Óflokkað | Ummæli (19) Facebook
Ólafur Ragnar Grímsson – maðurinn sem gegnir embætti forseta Íslands þessa dagana – er maður hamskipta. Hann tekur sér gjarnan stöðu þar sem líklegt má telja að hann líti út fyrir að vera sigurvegarinn. Hann þakkar sér verk annarra og ritar söguna eftir eigin höfði og í eigin þágu. Hann, líkt og kötturinn, virðist ætíð lenda á löppunum detti hann út um gluggann.
Hann hefur sagt svo margt og farið í svo marga hringi að sumir eru verulega ringlaðir. Maðurinn sem gekk eina síðustu Keflavíkurgönguna í upphafi 10. áratugarins er ekki maðurinn sem situr nú á Bessastöðum. Maðurinn sem stóð í ströngu með vinum sínum í Framsóknarflokknum fyrir 40 árum er ekki maðurinn sem gekk Keflavíkurgönguna. Reyndar gekk hann ekkert frá Keflavík – hann kom inn í gönguna á síðustu metrunum svona fyrir fréttirnar. Ætli það sé ekki maðurinn sem situr núna á Bessastöðum – þessi sem svindlaði sér inn í Keflavíkurgönguna til þess að sjást í fjölmiðlum og láta þáverandi félaga sína halda að hann væri maður baráttunnar?
Ólafur Ragnar hefur safnað ræðum sínum og birt á bloggíðu sinni sl. ár. Hamskipti hans birtast þar í allri sinni dýrð. Ég ætla ekki að vitna í margar ræður Ólafs Ragnars – læt mér nægja eina sem hann flutti í London þann 25. maí 2006:
In recent months we have witnessed a growing interest in the success of Icelandic business ventures – in the evolution of companies that a decade ago were restricted to the small Icelandic market but have now become prominent European and even global players in fields that earlier were unknown territory for Icelanders: in the operations of banks and financial institutions, retail, fashion, pharmaceuticals, prosthetics, fast food, telecommunications, computer software, to mention only a few. (Heimsyfirráðin – stórmennskubrjálæðið).
New companies can now emerge into the global market regardless of the location of their home base, and soon have the whole world as their market region. Iceland has shown how this can be done – how a small state can make an organized and successful response to globalization and thereby boost its own business success. (Já, Íslendingar sýndu hvernig átti að gera þetta).
The inclination to focus on results rather than a process: to go straight to the task and do the job in the shortest time possible. (Að gera án þess að hugsa).
The absence of bureaucracy and our lack of tolerance for bureaucratic methods. Perhaps because there are so few of us, we have never really been able to afford extensive bureaucratic structures. (Amm – eftirlitslaust og húrra).
Finally, due to our smallness, we don’t travel the world with the extra baggage of ulterior motives or big-power interests rooted in military, financial or political strength. No one is afraid to work with us. Some people even see us as fascinating eccentrics who can do no harm. (Maður finnur ekki hamingjuna í faðmlagi við nöðru).
Yes, the future does indeed offer fascinating opportunities – and the growing strength of the Icelandic banking sector will, as before, play a crucial role, both in itself and by providing valuable connections to the international banking community. (Bankarnir maður bankarnir).
The three leading Icelandic banks – Kaupthing, Landsbanki and Glitnir – are amongst the fastest growing banks in the world. Somehow the nature of banking seems to offer small states favourable opportunities, giving them a competitive advantage both now and in earlier times. We have witnessed the success of Switzerland and Luxembourg, and how Lebanon became the banker of the Arab world before military conflicts hampered its further growth. And let us not forget the city of Florence in medieval times, which then had a population similar to the size of modern Iceland. (Flórens, Líbanon, Lúxemborg, Sviss og síðan Reykjavík).
We are often asked, especially by aggressive reporters: “Where does your money come from?” – and it is often implied that there is something dubious or shady about the origin of Icelandic financial strength. (Ekkert gruggugt við þetta).
Let me assure you that the present disturbances are small compared to the storms I faced when I became Minister of Finance in the late 1980s. Then we succeeded in steering the ship of state towards an era of economic stability, which we consequently enjoyed for a long period of time. (Broslegt).
Such is the essence of our work here today and I am both grateful and honoured to be able to share my reflections with such a distinguished assembly. (Aulahrollurinn – hann er jú forseti landsins).
Ég hef algjörlega fengið nóg af þessum sjálfumglaða hrokafulla manni. Hann virðist vera haldinn mikilmennskubrjálæði á afar háu stigi. Hann kastar steinum úr glerkastala og þakkar sér ímyndaða sigra, um leið og hann sviptir af sér ábyrgðinni á eigin orðum. Hann ætti að sjá sóma sinn í að setjast í helgan stein og líta yfir eigin verk með gagnrýnum augum í stað þess að hoppa á þann vagn sem hentar hverju sinni.
Grímur Atlason @ 10. september, 2011
Þessi grein lýsir fyrst og fremst ótrúlegu hatri þínu á forseta okkar Ólafi Ragnari Grímssyni og segir mikið meira um sjálfan þig heldur en nokkurn tímann hann.
Sammála þessum pistli. Ólafur Ragnar hefur verið pólitískur vindhandi í tíð sinni sem forseti. Hann skiptir um skoðanir og bandalög við skoðanahópa eftir hentugleikum. Hann virðist álíta sig Móses, spámaðurinn sem leiðir þjóð sína í óvinveittum heimi og bendir henni á réttar leiðir. En nú fer leiknum að ljúka en honum lýkur ekki fyrr en allar brýr eru brendar að baki spámannsins.
Ég vil leggja línurnar fyrir þau bréf sem hér eiga eftir að birtast:
Þið Samfylkingarfólk getið bara ekki séð hvað Herra Ólafur Ragnar hefur gert fyrir þjóð vora með því að vísa Icesave-samningunum til þjóðarinnar. Hann bjargaði okkur þar frá her rugludalla. Þið þessir ESB-sjúgandi mafíósar ættuð að skammast ykkar. Ólafur Ragnar Grímsson er besti forsetinn sem við höfum haft. Hann er víðsýnn baráttumaður -“ sómi
Íslands sverð þess og skjöldur.“Heill forseta vorum,en ekki hundleiðinlegri ríkisstjórn,sem ætti að fara frá sem fyrst.
Ekki líðandi að hafa slíkann tækifærissinna og hrokagikk í embætti forseta Íslands.
Já, hann er hrokafullur fáviti, en hann er ykkar fáviti.
Þið glöddust með honum árið 2004 þegar hann hafnaði fjölmiðlalögunum, það þýðir ekkert að væla núna.
Óli verður að fara áður en honum verður hent eða sparkað út. Hann hlýtur að eiga vini, sem vilja honum vel og gætu rætt málið við hann. Ég er ekki einu sinni viss um, að honum líði lengur vel í starfinu. Hann hlýtur að taka eftir því að menn eru farnir að forðast hann og gera grín að honum.
Kannski væri ráðið að tala við Dorrit.
Þá liggur það fyrir að Grímur mun ekki kjósa hann aftur. Sannleikurinn er sá að ræðan sem þú vitnar í og birtir að hluta hefði getað verið samin af svo mörgum og var flutt af svo mörgum á þessu ári. Má nefna Helga Hjörvar, Geir Haardeman, Ingibjörgu Sólrúnu, Svavar Gestsson,Halldór Ásgrímsson og fleiri og fleiri. Ólafur má þó eiga það að hann hefur ekki látið þurrka þær út “ fyrir mistök“.
Sæll Grímur. Ólafur Ragnar er maður af meiru að hafa snúið af villu síns vegar, hefur manndóm í sér til að skipta um skoðun þegar rök liggja til þess. Það er meira en hægt er að segja um þig og aðra pólitíska vindbelgi og innlimunarsinna
(Í ESB)úr röðum Vg og SF. Getuleysi ykkar er algert og sjáið þið enga aðra leið en að innlima Ísland í ESB vegna eigin getuleysis við að stjórna landinu eins og berlega hefur komið í ljós. En það er til fjöldi Íslendinga sem hafa getu og þor til að stjórna landinu sem sjálfstæðu ríki. Það er vel hægt þó enginn mannskapur sé hæfur til þess eða hefur metnað til úr ykkar röðum. Ísland var ein fátækasta þjóð evrópu ef ekki sú fátækasta í upphafi síðustu aldar fyrir 100 árum eða svo, sem er ekki langur tími. á þessum áratugum tókst íslensku þjóðinni með dugnaði og þrautseygju að byggja hér upp öflugt atvinnulíf og velferðarkerfi fyrir eigin verðleika og er nú á meðal ríkustu þjóða heims þrátt fyrir hrunið. Það sem meira er, þetta tókst þrátt fyrir ykkur kratana sem voruð bæði á móti heimastjórninni 1918 og sjálfstæðisyfirlýsingunni 1944. Í bæði þessi skipti vilduð þið frekar lúlla og veltast um í faðmi Danskra jafnaðarmanna. Nú horfið þið í klofið á ESB og viljið hvergi annarstaðar vera. Það er alveg ljóst að þið ESB innlimunarsinnar treystið ykkur ekki til að stjórna þessu landi eins og áður segir. Þið hafið lóka sýnt og sannað það alveg sér og sjálfir að hafa ekki getu til þess. Þá eigið þið að hafa manndóm í ykkur til að gefa keflið frá ykkur til annara sem hafa getu metnað og hæfileika til að taka að sér stjórnun landsins. Það þarf að kjósa ekki síðar en núna til að hreinsa þessa metnaðarlausu óværu frá völdum sem nú stjórnar landinu. Það er til nóg af mannskap sem hefur hæfileika og metnað til að stjórna landinu farsællega. Það sannaði síðasta öld frjálsra Íslendinga rækilega. En, Þú getur verið ánægður með sjálfan þig ef þú nærð því einhvern tímann að verða þó sé ekki nema rassgat af miklum manni sem Ólafi.
Rekkinn – hver ert þú? Ólafur Ragnar skrifar undir nafni og ég geri það líka. Þú gerir það ekki og er ómarktækur fyrir vikið.
Þjóðrembuharðlífi Rekkans er eitt það versta sem náðst hefur á prent,, ef maður náttúrulega undanskilur Bessastaði á hátíðastundu. Hver er maðurinn?
„vinirnir“ Ólafur Ragnar og Davíð Oddsson eru ekkert geirnelgdir við stefnur í pólítík. Völd og áhrif þeirra sjálfra er hugsjón útaf fyrir sig.
Olafur Ragnar var klappaður upp í stól forseta af vinstri mönnum fyrst og fremst. vandamálið er því allt saman komið af vinstri vængnum frá A-Ö. Það virðist allt grafið og gleymt hjá krötunum og kommunum sem kusu hann þangað. Það var nú öllu meira kokkteilpinnastandið hjá vinstri elítunni þegar ORG ákvað að setja fjölmiðlalög DO í þjóðaratkvæði 2004. Þá var ekki talað um að setja nýtt ákvæði í stjórnarskrána til að stoppa manninn af. Þá var það þjóðþrifaverk!!!!! Núna þegar maðurinn loksins gerir eitthvað af viti, þá ætla kokkteilpinnarnir á vinstri vængnum að tjúllast og vilja breyta stjórnarskránni til að stoppa melinn af. Ólafur er holdgervingur vinstri stefnunnar. Það geta þó allir sammælst um. Náungi sem á sér engin markmið önnur en að halda í völdin og komast í fjölmiðlana þegar honum hentar. Fljúga í einkaþotum og mingla með súper elítunni. Össur og ORG eru svo að segja jafnokar á þessu sviði. Annar er kosinn sem trúður í foretabúning, hinn er líka trúður, fær að þvælast jafn mikið vítt og breitt um heiminn og forsetinn, og auðvitað sami trúðurinn. Báðir eru þeir gamlir allaballar.
Grímur, er þetta ekki maðurinn sem þið vinstrisinnar elskuðu svo heitt hér eitt sinn?
Það má svo sannarlega segja að stutt sé milli ástar og haturs hjá ykkur.
Skemmtileg þessi vitleysa – þegar skrif einstaklinga verða að „þið vinstrimenn“ eða „ást á Ólafi Ragnari“. Rökleysa og leiðindi….
Bíddu bíddu, Ólafur stöðvaði Samspillinguna sem reyndi að kaupa sér miða til brussel með thví að reyna að borga skuldir óreiðumanna (icesave) sem hefði gert thjóðina að thrælum, maðurinn er einfaldlega thjóðhetja sem ver thjóð sína fyrir níðingunum í ESB. Stolt íslenzk thjóð er stolt yfir forseta sem sendir imperílistum Stórt fokkjúmerki (gungurnar í samfó og kjölturakkar theirra í vg eru thý og sorglegir landráðamenn sem vildu samthykkja svikasamninga)
Reagan þekkti ekki Ólaf en hann svaraði því einhverntíma aðspurður um hvað væri góður stjórnmálamaður að sá „fyndi „réttu“ skrúðgönguna og kæmi sér þar í fararbrodd“. Smbr Keflavíkurgönguna.
harðlínuvinstrimanneskjan ég hef ALDREI kosið né auglýst ÓRG – vinsamlegast ekki kenna öllu vinstri um þennan hroðalega egóista og tækifærissinna! Jú ég var ánægð með að hann skyldi neita fjölmiðlafrumvarpinu, enda var það fáránlega illa fram sett og auðsjáanlega sett til höfuðs einum aðila (já, vondum en það dugar ekki, verður að setja svona lög almennilega fram og hugsa þau í gegn).
Burt með hann!
HVAÐ KOM FYRIR GRÍM ATLASON?
Grímsi litli góði
gerðist þá hinn óði.
Kannski var þá kallinn
sem Kveldúlfs-sonar skallinn
búinn að éta bersa-sveppi;
bardagafús … á eigin teppi.
Hvaða tepruskapur er þetta Grímur. Er ekki eitt af einkennum lýðræðisins að menn geti viðrað ólíkar skoðanir. Ég vil frekar hafa forseta sem tjáir sig heldur en skrautfígúru. Það er þörf á því þessa dagana að margir setji fram skoðanir sínar það er leiðinn að meiri dýpt í umræðunni. Hvaðan kemur þessi þörf að reyna að stjórna öllu. Einnig umræðunni í þjóðfélaginu þetta er með ólíkindum.