Grímur AtlasonLifi tónlistin og Evrópa!
Óflokkað | Ummæli (7) Facebook
Það er merkilegt að fara í gegnum Evrópu með tónlist. Þar er þessari deild menningar gerð skil á þann hátt sem hún á skilið. Á Íslandi er vissulega slæmt hvernig komið er fram við kvikmyndagerð þessa dagana en það er þó ekkert samanborið við þá lítilsvirðingu sem tónlist og þá sérstaklega popptónlist er sýnd á Fróni. Það er ekkert hægt að skera niður á þeim bænum – það var ekkert fyrir.
Út um alla Evrópu eru tónleikastaðir sem taka á móti listamönnum með gistingu, mat, góðum aðbúnaði og launum fyrir spilamennskuna. Hljómsveitir, sem eru að byrja í bransanum, njóta styrkja þannig að þær geti flutt sköpun sína og gert eitthvað uppbyggilegt. Hið vonda Evrópusamband styrkir spilastaðina þannig að þeir getir starfað árið um kring. Þeir eru ekki aðeins í stóru borgunum heldur líka í minni bæjum og jafnvel úr leið. Það er nefnilega skilningur á því að menning er hluti lífsgæða sem eru manneskjunni jafn mikilvæg og saltfiskur og skyr.
Okkur Íslendingum hefur ekki gengið vel í útrás með margt annað en menninguna. Bókmenntir voru okkar helstu afurðir hér áður en síðustu tvo áratugi hefur tónlistin skilað okkur meiri verðmætum en flestir gera sér grein fyrir. Hér er líka verið að tala um peningaleg verðmæti. Þrátt fyrir þetta leggjum við nær ekkert til þessarar greinar. Hljómsveitir sem eru að reyna að hasla sér völl hérlendis og erlendis njóta engra eða smánarlega lágra styrkja. Tónleikastaðir í Reykjavík skipta flestir um kennitölur á nokkurra missera fresti. Tónleikar á landsbyggðinni eru sjaldgæfur munaður og meistarar eins og Haukur á Græna hattinum eru upp á náð og miskunn leigusalanna komnir.
Það gætir tortryggni og fordóma í garð þess sem er evrópskt á Íslandi í dag. Forysta bænda sér ekkert nema feigðina í bollanum og þjóðernissinnar sjá landráð og fullveldismissi á hverju horni. Ég sé hins vegar tækifæri og möguleika í stöðunni. Tími sjálfshyggjunnar og þúfunnar er liðinn. Það er kominn tími á að Íslendingar setji samfélagið í öndvegi og hendi einstaklingshyggjunni fyrir borð. Núna þegar tækifæri er til að stokka upp og leggja af Hriflskuna í íslensku samfélagi eigum við að framkvæma – ekki hika!
Mikið væri dásamlegt ef forheimskunni og heimóttarskapnum yrði ýtt til hliðar og víðsýnin og krafturinn tekin upp úr pokanum…
Grímur Atlason @ 4. mars, 2010
Ég hef engu við þetta að bæta, aðeins hrós að gefa. Vel mælt.
Amen.
Ég tek undir með Hauki, Amen!
Haukur á Græna Hattinum á skilið viðurkenningu fyrir sitt starf í þágu tónlistar. Græni Hatturinn er tónleikastaður á heimsmælikvarða.
Ég táraðist við lesturinn! Takk!
heyr heyr!
Sammála öllu hérna og vill ítreka að Haukur á Græna Hattinum er búinn að vinna gríðarlegt menningarlegt þrekvirki fyrir norðurland og íslendinga alla.
Áfram Haukur og áfram íslensk menning!
Forvitni; er það öruggt að það sé Evrópusambandið sem styrkir þessa staði? Hef tekið eftir að tónleikastaðir innan sambandsins eru ansi misjafnir.
Það er mikið til í þessu og það sem gleymist oftast er að styrkja þurfi inviðin og senuna heima fyrir þannig að hún verði öflug og eftirsóknarverð. Mest er hugsað um útrás og pögg erlendis sem er nauðsynlegt, en þar má hins vegar gera ráð fyrir að fari mikill kostnaður til einskis þegar upp er staðið.