Grímur AtlasonHin heimska hönd hagræðingarinnar
Óflokkað | Ummæli (13) Facebook
Ég hef varið vinstristjórnina frá því hún komst til valda. Ég hef þó ekki gert það í blindni. Margt hefur gengið á og ýmislegt áunnist sem jaðrar við kraftaverk í því ástandi sem nú er. Eitt atriði er hins vegar ekki hægt að hrósa fyrir. Arfavitlaus aðferð við niðurskurð tröllríður íslensku stjórnkerfi og hefur gert um langt árabil. Gömlu flötu aðferðirnar eru að ganga af góðum einingum dauðum á meðan hrat og vitleysa fær áfram að viðgangast. Það hreinlega verður að taka upp ný vinnubrögð þegar kemur að endurskipulagningu fjármála hins opinbera.
Tvö dæmi um forheimskuna er í fyrsta lagi hvernig komið er fyrir Ríkisútvarpinu og í öðru lagi hver staða kvikmyndagerðar er í þessu landi. Ríkisútvarpið var svelt og markvisst keyrt í þrot á rebúblíkanatímanum. Vonlausum stjórnendum tengdum flokknum eina var plantað í lykilstöður og stofnunin þannig eyðilögð innan frá. Þegar máttleysið var búið að ná tökum á stofnuninni var hún oháeffuð þannig að blautir draumar stuttbuxnastrákanna af Hringbrautinni urðu að veruleika.
Núna er ríkisútvarpið hvorki fugl né fiskur. Það sést best á því að þeir sem eru látnir fjúka í dag eru í raun allt starfsmenn af gólfinu á meðan efstu tvö lög stofnunarinnar (fyrirtækisins – svo maður trufli ekki drauminn) sitja sem fastast. Það er algjörlega búið að sigla hugmyndafræðinni í kringum Public Broadcasting Service í strand á Íslandi. Innlend dagskrárgerð og menningarlegt hlutverk Rúv er ekki annað en skugginn af því sem eðlilegt getur talist og skilgreint er í lögum. Ábyrgð núverandi stjórnvalda er vissulega ekki mest en það breytir því ekki að stofnunin er í klessu á þeirra vakt og á því verður að taka.
Niðurskurður til kvikmyndagerðar er hins vegar klárlega á vakt þessara stjórnvalda. Ég er þess fullviss að menntamálaráðherra ræður þar ekki för heldur arfavitlaus hugmyndafræði þúfnapólitíkurinnar. Styrkur til kvikmyndagerðar er í huga margra eitthvað dekur við auðnuleysingja úr miðbæ Reykjavíkur. Á sama tíma og þúfudeildin samþykkir 35% niðurskurð á framlögum til greinarinnar samþykkir hún glórulaus framlög í allskonar gæluverkefni úti um allt land. Illa reknar stofnanir, líka í menningargeiranum, sitja við annað borð og halda sínu jafnvel óbreyttu. Allt er þetta gert á altari hins vonlausa og úrsér gengna kosningakerfis. Á meðan það er við lýði verður ekki hægt að taka til.
Það hefur sýnt sig að peningar settir í kvikmyndagerð skila sér margfalt aftur í kassann. Það hefur líka algjörlega gleymst að minna á þá staðreynd að kvikmyndagerð er einna mikilvægust fyrir landsbyggðina. Hagkerfi lítilla sveitarfélaga úti á landi hafa fengið að kynnast þessu svo um munar sl. ár. Óteljandi stór og smá verkefni hafa runnið í gegnum fjölmörg byggðalög og skilað sér í aukinni veltu og kynningu sem varla er metin til fjár. Staðir eins og Höfn, Vík og væntanlega Snæfellsnes hljóta að hafa notið þess alveg sérstaklega að kvikmyndagerð hafi blómstrað undanfarin ár. Að skera niður kvikmyndagerð í þessu landi er þannig enn eitt dæmið um hina heimsku hönd hagræðingarinnar.
Ég legg til að fjárlög verði tekin upp og þau núllstillt. Velferð, menntun, umhverfismál, menning og skynsemi taki við á kostnað þvaðurs og bitlinga. Tími þúfutittlinganna er löngu liðinn!
Grímur Atlason @ 26. janúar, 2010
Mæltu manna heilastur.
Hjartanlega sammála.
Mig langar að bæta einu við, samgöngukerfinu. Þarna eru 50 milljarðar á næstu fjárlögum. Ríkið á að leyfa sveitarfélögum að sjá um rekstur veganna. Borga má nýframkvæmdir með tollhliðum, eða áskriftarsölu. Bensíngjald myndi þá renna þá til sveitafélaganna, og leggja mætti samgönguráðuneytið niður. Samgönguráðherrar hafa verið af landsbyggðinni og gæluverkefni þeirra hafa verið býsna dýr í gegnum tíðina. 11 milljarða Héðinsfjarðargöng t.d.
Heyr heyr Grímur!
Já. Látum í okkur heyrast!
Er sammála þessu. Þær niðurskurðaraðgerðir sem gripið er til minna meira á niðurrifsaðgerðir eða skæruhernað en skipulagðar aðgerðir sem ættu að vera byggðar á áhættu greiningu og mati á þjóðhagslegri hagkvæmni bæði til lengri og skemmri tíma.
Af hverju einbeitir RÚV sér ekki að vönduðum fréttaflutningi og íslenskri þáttagerð.
Íslenskir sakamálaþættir eru orðnir mjög góðir og margar góðar heimildarmyndir hafa litið dagsins ljós. Þetta ætti að vera markaðshorn RÚV.
Síðan mega þeir láta skjá einum og stöð tvö eftir ameríska framhaldsþætti og bíómyndir.
Ef satt er að „peningar settir í kvikmyndagerð skila sér margfalt aftur í kassann“, eins og svo oft er haldið fram í umræðunni, af hverju standa þá ekki fjárfestar í röðum og krefjast þess beinlínis að fá að fjárfesta í kvikmyndagerð hér á landi?
Bara spyr.
Amen og halelúja.
Ég studdi þessa ríkisstjórn til valda en er verulega ósátt við að heimski hnífurinn sé notaður til niðurskurðar.
Sem betur fer eru menn ekki að taka því hljóðalaust og vonandi ber ríkisstjórnin gæfu til að hlusta, þó enn sem komið er haldi menn sig við þá gömlu iðju stjórnmálamanna að verja arfaheimskulegar gjörðir sínar með kjafti og klóm, frekar en að hugsa sig betur um.
Alveg hjartanlega sammála þér! Að skera flatt niður er vitlausasta hugmynd sem um getur. Með því er í rauninni verið að gefa sér að öll ríkisútgjöld séu jafn mikilvæg. En þessi stjórnvöld virðast ekki hafa hugrekki til að velja hvar eigi að skera niður.
Það hlaut að koma að því að maður yrði sammála þér. Verkstjórn þessara aumu & stórhættulegu ríkisstjórnar er til skammar. Hvaða heilvita ríkisstjórn detur í hug að skera niður 35% hjá arðsamri ungri atvinnugrein sem er í blóma. Atvinnugrein sem hefur gríðarlega jákvæð hliðar verkanir á fjölda annara atvinnugreina. Í stað þess að styrkja enn frekar við bakið á þeim, í stað þess að gefa okkar samfélagi VON, þá á að berja allt niður. Þetta er ekki hagræðing – þetta er hrein & klár HEIMSKA..!
kv. Heilbrigð skynsemi (fun.blog.is)
Já, fínn pistill. Þessi flati niðurskurður er til marks um dáðleysi stjórnmálamanna og í raun – heimsku: Þú geldir stoðið velferðarkerfisins sem ekki voru styrktar að neinu marki í gróðærinu heldur spratt upp hinn og þessi óþarfinn, fitulög á fitulög ofan. Ég nefni dæmi en þau eru svo ótal mörg. Hvað höfum við á þessum tímum, þegar fólk er að missa atvinnuna í stórum stíl, flýja land, skattíþyngingar sem eru að drepa atvinnulífið (og þar með drepa skattstofna þannig að minna kemur inn) o.s.frv, o.s.frv., með Jafnréttisstofu á Akureyri að gera þar sem bara leigan er 800 þúsund kall á mánuði? Dæmigert landsbyggðasukk og spilling. Menn verða að skilgreina hlutverk ríkisins að nýju því stefnuleysið er algert. Ég þreytist ekki á að vísa á þessa grein Smára sem leiðir ágætlega í ljós hversu heimskur þessi flati niðurskurður er í eðli sínu. http://saa.is/islenski-vefurinn/felagsstarf/pistlar/nr/93544/
Sæll Grímur,
Ekki verið ánægður með RUV um nokkurt skeið og það er ekki bundið við einhverjar flokkspólitískar línur. Mér hefur einflaldlega ekki líkað þróun þess. Hafði áhyggjur af OFH væðingunni en fylgdi því ekki eftir – enda nóg annað að sýsla.
En fyrst þú nefnir þetta vildi ég deila mér þér aðdáun minni á NPR í Bandaríkjum N-Ameríku. Þannig stöð væri nákvæmlega það sem þarf að bætast við hér heima á þessum umrótatímum. Ég held að við ættum að geta sameinast um slíkt alveg þverpolitískt og þannig yrði líka tekið á málum. Ekki endilega með rifrildum heldur með málaefnalegri yfirferð þar sem bæði sjónarmið í hverri deilu fá að njóta sýn. Það vil ég sjá og heyra á Íslandi.
NRP stöðvar eru reknar fyrir söfnunarfé á meðal hlustenda og hollvina og halda auglýsingum í lágmarki.
Er nokkuð því til fyrirstöðu að hefja þetta verk?
Halldór: Þú ert að misskilja þetta. Með að peningar skili sér margfalt aftur þýðir ekki að þeir sem fjárfesta í gerð kvikmyndar græði margfalt á því (þótt það sé auðvitað mögulegt, en sjaldgæft). Það sem átt er við að skatttekjur, beinar og óbeinar, af hverri kvikmynd er hærri en sem nemur styrknum sem myndin fær úthlutað úr kvikmyndasjóði (nú er ég að tala almennt um heildarmyndina). Kvikmyndasjóður útlutar e.t.v 40% af heildarkostnaði, og hin 60% koma t.d. erlendis frá úr sjóðum og frá erlendum framleiðendum. Tugir manns fá vinnu (og greiða skatt af launum sínum), leiga/kaup á tæknibúnaði skila skatttekjum sömuleiðis, og svona mætti lengi telja. Málið er að til að geta fengið fé að utan þarf framleiðandinn fyrst að tryggja framlag hér innanlands, m.a. frá kvikmyndasjóði. Og til að fá styrkinn greiddan út frá kvikmyndasjóði þarf framleiðandinn að geta sýnt fram á að hann hafi tryggt hin 60% af heildarkostnaði. Kvikmyndasjóður og íslenskur kvikmyndaiðnaður er dæmi um velheppnað samstarf ríkisvalds og einkaaðila, og reyndar er prósessinn í kringum kvikmyndasjóð gagnsær, það er tilkynnt hverjir fá úthlutað hverju sinni og hve miklu og auðvelt að fylgjast með því hvað verður um þetta fé.