Friðjón og bláu appelsínurnar

Mitt Romney frambjóðandi repúblikana 2012?

Á morgun hefst hin eiginlega kosningabarátta um forsetambætti Bandaríkjanna þegar kjörfundur flokkana í Iowa ríki verður haldinn.

Það er ljóst að Obama verður frambjóðandi demókrata, eina spurningin þar á bæ er hvort Joe Biden verði aftur varaforsetaefni hans.

Myndin er öllu flóknari hjá Repúblikunum þar hafa 7 til 8 manns tekist á um að fá að bjóða sig fram gegn Obama. Núna þegar þetta er skrifað, um einum og hálfum sólarhring fyrir upphaf kjörfundar í Iowa er staðan sú að Mitt Romney er í langbestu stöðunni til að ná útnefningu Repúblikana. Hér á eftir færi ég nokkur rök fyrir skoðun minni.

Iowa 3. jan
Allt bendir til þess að þrír efstu frambjóðendurnir í Iowa verði Romney, Rick Santorum og Ron Paul. Santorum nýtur nú mikils fylgis í Iowa þegar íhaldsamir repúblikanar hafa fylkt sér að baki honum og gæti unnið Iowa. Það væri mikill sigur fyrir Santorum en það mesta sem það hefði í för með sér væri að gera hann að mögulegu varaforsetaefni Romney. Ástæða þess að Santorum nær ekki lengra er tvíþætt annars vegar peningar og hinsvega tímaröð forkosninga. Santorum hefur ekki safnað nægu fjármagni til að undirbúa kosningabaráttu annarsstaðar en í Iowa.  Á eftir Iowa er New Hampshire þar sem kristilegir íhaldsmenn eins og Santorum hafa ekki átt auðvelt uppdráttar og þar á eftir fer kosningabaráttan til Suðurríkjanna sem gæti verið styrkur fyrir Santorum vegna skoðana hans í siðferðismálum en hann er frá Pennsylvaníu og suðurríkjamenn eins og Newt Gingrich  og  Rick Perry  eru líklegri til að ná til kjósenda. Gingrich og Perry eiga allt undir árangri í Suður-Karólínu og Florida.

New Hampshire 10. jan
Prófkjörið í New Hampshire er viku á eftir Iowa eða 10. jan. Romney hefur gríðarlega sterka stöðu, m.a. vegna þess að hann býr í næsta ríki og er því álitinn heimamaður. John Huntsman veðjar öllu sínu á að ná stöðu þar, sem getur fleytt honum áfram en það er ekki líklegt að það takist. Ron Paul er líklegastur til að ná öðru sæti í New Hampshire enPaul mun aldrei ná útnefningu Repúblikanaflokksins, til þess er hann of umdeildur. Afstaða hans í varnarmálum, áhugaleysi hans á stuðningi við Ísrael og stuðningur við lögleyfingu fíkniefna eru meðal mála sem koma í veg fyrir að hann nái kjöri. Mér þætti gaman að sjá hann komast langt því margt af því sem hann segir ýtir við og fær fólk til að hugsa, en ég tel það útilokað að hann ná útnefningunni.

Suður Karólína 21. jan.
Suður-Karólína er eitt íhaldsamasta ríki Bandaríkjanna og kjósendur repúblikana vilja íhaldsama forsetaframbjóðendur eða frambjóðendur með reynslu úr hernum. Mikill fjöldi fyrrverandi hermanna býr í ríkinu. Sigurvegari í Suður-Karólínu hefur alltaf náð útnefningu Repúblikana og því eftir miklu að slægjast.  Kannanir sem gerðar voru um miðjan desember sýna mikið fylgi Gingrich í ríkinu og naut hann þá líklega umfjöllunar um fylgi hans á landsvísu þá og þeirrar staðreyndar að hann er frá Georgíu sem liggur að Suður Karólínu. En sagt er að Romney hafi sótt á í ríkinu og munar ekki lítið um stuðningsyfirlýsinu ríkisstjórans Nikki Haley. (Hún er yngst allra ríkisstjóra í Bandaríkjunum, 39 ára og af indverskum uppruna, foreldrar hennar eru síkar frá Punjab.) Ef Romney er í 2 efstu sætum í Iowa og sigrar New Hampshire þá verður hann kominn á þannig skrið að hann mun njóta mikils fylgis. Kjósendur Repúblikana vilja fyrst og fremst einhvern sem þeir trúa að geti unnið Obama.

Svo ég súmmeri þetta þá mun Iowa líklega fara þannig að Santorum, Romnwy og Paul verða efstir. Það verður til að Gingrich og Perry leggja allt undir Suður-Karólínu og Florida (31. jan.) Michele Bachman hættir eftir háðulega útreið í Iowa. Í New Hampsire eftir viku munu leikar fara þannig að Huntsman mun ekki ná nægjanlegu fylgi til að halda áfram. Santorum verður í 3.-4. sæti. Það mun gefa honum fjármagn til að komast í kosningarnar í Suður-Karólínu og Florida en ekki mikð lengra.

en svo gerist einhver fjandin sem drepur svona pælingar. Romney er amk langlíklegastur til að ná útnefningunni og gæti veitt Obama harða keppni um forsetaembættið.

Það hafa margir þurft að taka á sig lækkanir í kreppunni, t.d. þingmenn og ráðherrar, greyin.
Landsspítalinn hefur tekið á sig amk 23% niðurskurð og menntakerfið hefur þurft að „hagræða“.

Eins og fjármálaráðherra tala skyldi maður ætla að allir þurfi að taka á sig byrðar. Allir.

En sem betur fer hefur mikilvægasta þjóðfélagshópnum verið hlíft við að taka á sig auknar byrðar.
Þeir sem sjá um að allt gangverkið virki,
þeir sem sjá um að enginn verði útundan,
þeir sem bera alltaf hag annarra fyrir brjósti.
…eða ekki.

Skvt. fjárlagafrumvarpi 2012 var staðan á launasjóðum listamanna eftirfarandi:

• árið 2010 var veitt 365,7milljónum
• Fjárlög 2011 gerðu ráð fyrir að í liðinn færu 408,8 milljónir
• Frumvarp 2012 hækkar svo launasjóð listamanna um 80,1 milljón eða upp í 488,9milljónir.

Hækkun frá 366 milljónum upp í 489 milljónir á 3 árum.

Á sama tíma og sultarólar eru hertar um allt þjóðfélag og þá er bætt við gati í beltum listamanna á ríkisspenum.

Vel gert! Vg passar upp á sitt fólk.
Hér í athugasemd var réttilega bent á að þetta komment hér í lokin sé ekki málefnalegt. Það er alls ekki þannig að allir listamenn séu í Vaffgé. Það er á hinn veginn, Vinstri grænir halda að þeir eigi alla listamenn.

Þessu næstum því ótengt, hvað hafa framlög til kvikmyndamála hækkað eftir að Þráinn gekk til liðs við Vg?

Fyrir rúmu ári setti Bandalag íslenska listamanna fram hugmyndir um að menningarstarfsemi fengi hlutdeild í lottóinu sem Íþróttasambandið, UMFÍ og Örykjabandalagið hafa byggt upp undanfarin aldarfjórðung eða svo.

Eins og segir á vef BÍL þá fóru þau þess:

„…á leit við dómsmála- og mannréttindaráðherra að fram fari endurskoðun á framkvæmd íslenska lottósins, sem hefur verið nánast óbreytt í tæpan aldarfjórðung eða frá því lög um talnagetraunir gengu í gildi 1986, með það að markmiði að listir og menning fái hlutdeild í þeim arði sem aflað er gegnum lottó.„

hinn valkosturinn var:

að kannað verði hvort til greina komi að stofna nýtt lottó  -  Lottó listanna.

Þetta eru báðar frábærar hugmyndir! að undangendnum tveim litlum skilyrðurm

Fyrri hugmyndin (sem mér hugnast ver) gengur upp ef íþróttahreyfingin fær jafnhátt hlutfall af því fé sem menningarstarfsemi fær á fjárlögum og það sem BÍL fær af lottóinu. Menningarstarfsemi er styrkt um tæpa 7 milljarða á ári. Hagnaðurinn af lottó hleypur á nokkur hundruð milljónum. Hagnaðurinn er eitthvað aðeins meira en 500 milljónirnar sem launasjóður listamanna fær árlega af skattfé. En ef BÍL vill skipta á 20% af 700 milljónum og 20% af 7000 milljónum, þá er það bara flott.

Seinni hugmyndin (sem mér hugnast betur) gengur svo aðeins upp af BÍL fyrir hönd allrar menningarstarfsemi í landinu afsalar sér allri kröfu á skattfé fyrir að fá leyfi til að stofna Lottó Listanna. Þá ættum við 7000 milljónir meira til að reka spítala og skóla eða almenningur ætti 7000 milljónum meira í vasanum til að ákveða sjálft hvort það vildi styðju Rögnu badminstonstelpu, íslenska landsliðið í handknattleik.

Væri það ekki bara best?

Að fólk fengi sjálft að taka ákvörðun um hvort það vilji að Bókasafnssjóður höfunda eigi að fá jafn mikið af peningunum þeirra og allt afreksstarf íþrótta á Íslandi eða hvort það vilji forgangsraða upp á nýtt?

Árni Páll og Gummi Steingríms á betri degi

Það er tvennt sem mér finnst sérstakt í stjórnmálum síðustu viku:

1. Guðmundur Steingrímsson sem ætlar sér að bjóða fram nýtt afl í næstu kosningum, nánast lýsir því yfir að hann styðji ríkisstjórnina og muni verja hana falli. Hann ætlar semsagt inn í næstu kosningar sem sérstakur ábekingur ríkisstjórnarinnar.

Nú hefur ríkisstjórnin minni stuðning en ríkisstjórnarflokkarnir samanlagt og því er erfitt að sjá hver sérstaða Guðmundar á að vera. Kjósandi sem vill framlengja líf vinstri stjórnarinnar hlýtur að kjósa annan hvorn stjórnarflokkanna. Kjósandi sem vill ekki framlengja líf ríkisstjórnarinnar hlýtur að velja framboð sem er í andstöðu við hana. Semsagt eitthvað annað en ríkisstjórnarflokkana og ábekinga þeirra.

Maður skyldi ætla að Guðmundur og kó myndu frekar nýta sér þetta risastóra gat á vinstra megin á miðjunni sem er að myndast vegna stórsóknar Jóhönnu Sigurðardóttur til vinstri.

2. Umræðan um brotthvarf Árna Páls undirstrikar hvað staða forsætisráðherra er veik. Sammála eða ósammála Jóni Bjarnasyni, umræðan um brotthvarf hans kemur ekki á óvart. En til þess að ná sínu fram með Jón verður hún að fórna Árna! Það sýnir bara að hún er, eins og allir vita, ekki sú sem ræður á stjórnarheimilinu.

Árni var reyndar ágætur í Silfrinu í gær og til lengri tíma gæti brottvikning úr ráðherrastóli styrkt hann. Hann tekur umræðunni af æðruleysi enda virðist hann átta sig á því sem fleiri mættu gera að það á enginn ráðherrastólinn sem þeir sitja í þá stundina.

Það er lítil stjórnviska hjá þeim sem ráða í stjórnarráðinu að ýta Árna út og gefa honum þannig frítt spil til að gagnrýna stjórnina og byggja sig enn frekar upp sem valdamaður í Samfylkingunni. Það eru bara 18 mánuðir í kosningar og kosningabaráttan byrjar eftir tæpt ár. Þá gæti Árni Páll staðið uppi sem stjórnmálamaðurinn sem var rekinn úr óvinsælustu ríkisstjórn síðari tíma og því sá eini í forystursveit  Samfylkingarinnar með einhvern trúverðugleika gagnvart 70 prósent kjósenda.

Í velþekktu kennslumyndbandi fyrir stjórnmálaþátttöku var sagt: „…keep your friends close but your enemies closer.“ SJS og JS mættu vel hafa þessa visku í huga þegar þau búa sig undir hreinsanir í ríkisstjórn.

Obama er í viðtali í nýjasta Rolling Stone.

Pólitíkin í því er eins og við var að búast en lýsingin á því þegar Bob Dylan kom í heimsókn er mjög sniðug:

You had Bob Dylan here. How did that go?

Here’s what I love about Dylan: He was exactly as you’d expect he would be. He wouldn’t come to the rehearsal; usually, all these guys are practicing before the set in the evening. He didn’t want to take a picture with me; usually all the talent is dying to take a picture with me and Michelle before the show, but he didn’t show up to that. He came in and played „The Times They Are A-Changin’.“ A beautiful rendition. The guy is so steeped in this stuff that he can just come up with some new arrangement, and the song sounds completely different. Finishes the song, steps off the stage — I’m sitting right in the front row — comes up, shakes my hand, sort of tips his head, gives me just a little grin, and then leaves. And that was it — then he left. That was our only interaction with him. And I thought: That’s how you want Bob Dylan, right? You don’t want him to be all cheesin’ and grinnin’ with you. You want him to be a little skeptical about the whole enterprise. So that was a real treat.

Dylan er Cool, súpercool.

Það er merkilegt að sjá að Siv Friðleifsdóttir og Birkir Jón Jónsson (sem Bragi bóksali nefndi: „sléttfeita drengbarnið með pönnukökuandlitið og hræddu augun og feril sem aðstoðarmaður félagsmálaráðherra flokksins með sorgleg og subbuleg mál á bakinu“) kusu með því að ákæra alla ráðherrana fyrrverandi.

Siv sem var ráðherra í ríkisstjórninni sem Rannsóknarnefnd Alþingis taldi bera jafnvel meiri ábyrgð á hruninu en sú ríkisstjórn sem á eftir kom. Eða efast einhver um að Atli Gíslason hefi ekki farið fram á ákærur á hendur ráðherrum Framsóknar ef meint brot hefðu ekki verið fyrnd.

Birkir Jón sem var aðstoðarmaður félagsmálaráðherra þegar bankarnir voru einkavæddir og í fjárlaganefnd og formaður hennar á krítískum tíma.

Þau töldu sig umkomin að ákæra fólk.

Þau eru smá, svo agnarsmá.

Þegar sagan verður skrifuð þá verður þeirra ekki getið að góðu…

Eftir daginn í dag verður skömm Ólínu Þorvarðardóttur, Skúla Helgason Helga Hjörvar og Sigríðar Ingu Ingadóttur skráð í sögubækurnar.

Þar er ekki að finna pólitíska sannfæringu.

Ólína og Sigríður Inga slepptu Ingibjörgu Sólrúnu

Skúli og Helgi kusu bara með ákæru á Geir.

Þessir þingmenn kusu að gera Geir H. Haarde einan ábyrgan fyrir bankahruninu:

• Atli Gíslason, 
  
• Álfheiður Ingadóttir, 
  
• Árni Þór Sigurðsson, 
  
• Ásmundur Einar Daðason, 
  
• Birgitta Jónsdóttir, 
  
• Birkir Jón Jónsson, 
  
• Björn Valur Gíslason,
  
• Eygló Harðardóttir, 
  
• Helgi Hjörvar, 
  
• Huld Aðalbjarnardóttir, 
  
• Jón Bjarnason, 
  
• Jónína Rós Guðmundsdóttir, 
  
• Katrín Jakobsdóttir, 
  
• Lilja Rafney Magnúsdóttir,
  
• Lilja Mósesdóttir, 
  
• Magnús Orri Schram, 
  
• Margrét Pétursdóttir, 
  
• Margrét Tryggvadóttir, 
  
• Mörður Árnason, 
  
• Oddný G. Harðardóttir, 
  
• Ólína Þorvarðardóttir,
  
• Sigríður Ingibjörg Ingadóttir, 
  
• Sigurður Ingi Jóhannsson, 
  
• Siv Friðleifsdóttir, 
  
• Skúli Helgason, 
  
• Steingrímur J. Sigfússon, 
  
• Svandís Svavarsdóttir,
  
• Valgerður Bjarnadóttir, 
  
• Vigdís Hauksdóttir, 
  
• Þór Saari, 
  
• Þráinn Bertelsson, 
  
• Þuríður Backman, 
  
• Ögmundur Jónasson
  

pakk.

Grein Tryggva Þórs, Alkemistinn, sem birtist í Fréttablaðinu sl. laugardag var firnagóð.

Lýsing Tryggva á alkemistunum sem vinna gull úr skítmokstri á líklega best við í Bandaríkjunum. Þar eru þeir mýmargir og allstaðar á pólitíska litrófinu.

Greinin er mjög fínt svar við allskonar bullpælingum sem hafa náð alltof mikilli útbreiðslu.

Af hverju er hagvöxtur góður?

Það er af þeirri einföldu ástæðu að við viljum efnahagslegar framfarir til handa íbúunum. Ef við t.a.m. viljum bæta kjör öryrkja þá eykst samneyslan og það mælist hagvöxtur. En það verður að afla peninganna sem ráðstafa á í örorkubæturnar og til þess þurfum við að framleiða. Ef framleiðsla vex ekki þá getum við ekki bætt kjör öryrkjans nema taka frá einhverju öðru. Þess vegna þurfum við að framleiða meira í dag en í gær.  Þannig bætum við lífskjörin.

Af hverju framleiðum við ekki bíla:

Við Íslendingar gætum auðvitað sleppt því að flytja inn bíla og framleitt þá sjálfir. En það væri í meira lagi óhagkvæmt. Þess vegna framleiðum við það sem við erum góð í að framleiða: fisk og orku, seljum á heimsmarkaði og notum afraksturinn til að skipta við þjóðir sem hafa hlutfallslega yfirburði í að framleiða eitthvað sem við sækjumst eftir. Þessi einfalda staðreynd er grunnurinn að því hvers vegna við stundum alþjóðaviðskipti. Því frjálsari sem þessi viðskipti eru því betur fá að njóta sín hlutfallslegir yfirburðir þjóða og því meiri er efnahagsleg velferð íbúanna.

Af hverju ál:

Munurinn á innflutningi hráefna og útflutningi áls er þá afrakstur þessarar iðju sem notaður er til að borga laun og fjármagnskostnað, til að borga orkufyrirtækjunum fyrir rafmagnið og til að greiða álfyrirtækinu hagnað. Vandfundinn er orkufrekur iðnaður sem skapar fleiri störf, þar með talið störf sem krefjast menntunar og eru vel borguð. Auk þess styrkjast stoðir atvinnulífsins í kringum álverin og þar spretta upp ný fyrirtæki. Þetta sjáum við glöggt í Fjarðabyggð. Þetta er ástæða þess að það er eftirsóknarverðara að framleiða ál og flytja út en nýta raforkuna í eitthvað annað. Það gefur mesta afraksturinn!

Um mengun af álverum:

Einn af fylgifiskum framleiðslu er mengun. Þannig losar 350 þúsund tonna álver um 500 þúsund tonn af koltvísýringi (CO2) á ári. Félagi minn Sigmundur Ernir Rúnarsson benti mér nýlega á merkilega tölfræði. Af þremur stærstu útflutningsgreinum okkar: ferðamennsku, fiskveiðum og stóriðju, þá mengar ferðamennskan mest, þar á eftir fiskveiðar og að síðustu álframleiðslan miðað við þann gjaldeyri sem greinarnar skapa. Merkilegt ekki satt?

Greinin er firnagóð og þess virði að lesa.

Við þetta má aðeins bæta að sá sem hér leikur við lyklaborðið las Draumaland Andra Snæs í sumar.

Það er mjög áhugaverð lesning 4 árum og einu hruni síðar, og efni í sjálfstæðan pistil en þar til hvet ég hvern sem er til að grafa upp bókina.

Kolbrún Bergþórsdóttir skrifar í dag mjög góðan pistil í Morgunblaðið og segir flest það sem segja þarf.

Tveir bútar úr pistlinum eru sérstaklega beittir.

Fyrst þessi:

Við höfum þegar séð nokkra þingmenn fara upp í pontu, setja upp alvörusvip, eins og þeim þykir hæfa tilefninu, og segja að vissulega sé ekki gaman að bergja af þeim beiska kaleik að ásaka félaga sína um glæpi, en þeir geti ekki skorast undan því að vinna brýnt starf í þágu þjóðarhags. Nokkuð minnir þetta á kommúnistaríkin forðum daga þar sem mikið var lagt upp úr því að hver einstaklingur sinnti þeirri skyldu sinni að hafa auga með náunganum og tilkynna um hugsanlega glæpi hans gegn ríkinu. Nú vill stór hluti þingmanna hverfa aftur til þessa tíma.

Má búast við því næstu árin að reglulega, til dæmis eftir stjórnarskipti, verði stofnuð refsinefnd til að rannsaka meint afglöp ráðherra sem hafi látið af störfum?

Og svo þessi:

Hvers konar manneskjur eru þeir þingmenn sem nú ætla að benda ásakandi á fyrrverandi flokksfélaga sína og formenn og saka þá um refsivert athæfi? Þessir þingmenn láta eins og þeir séu reknir áfram af sterkri siðferðisvitund og réttlætiskennd, en getur ekki verið að hjarðeðlið hafi yfirtekið sál þeirra og samvisku? Hvaða forsendur hefur þetta fólk til að dæma félaga sína? Ekki verður séð að það horfi á heildarmynd eða setji hluti í samhengi. Gera þingmenn sér ekki grein fyrir því að bankahrunið var miklu flóknara mál en svo að örfáum stjórnmálamönnum verði kennt um? Stjórnmálamennirnir reyndu að gera sitt besta. Því miður var þeirra besta alls ekki nógu gott. En á að draga þá fyrir dóm vegna þess? Ef svo er þá er sekt fólk út um allt þjóðfélag: stjórnmálamenn, forseti, bankamenn, endurskoðendur, forstjórar… Og þá er hægt að hefja fjöldaréttarhöld upp á stalínskan máta. Eigum við kannski að byrja?

Hugmynd Lilju Mósesdóttur, Þórs Saari, Atla Gíslasonar og Ögmundar Jónassonar um pólitísk réttarhöld er viðbjóðsleg.

Ég vona að Mogginn fyrirgefi tilvitnanirnar. Kaupið blaðið og lesið pistil Kolbrúnar í heild.

Það þarf engum blöðum um það að fletta að töfin á byggingu álversins í Helguvík er á ábyrgð ríkisstjórnarinnar.

Það var augljóst af svörum forstjóra HS Orku í tíufréttum að stærsti hluti vandræða fyrirtækissins er vegna ríkisstjórnarinnar.

Eins og segir í fréttinni:

Júlíus minnir einnig á að ekki hafi enn fengist leyfi til að auka framleiðslu á Reykjanesi og töf sé á rannsóknaleyfum í Eldvörpum og Krísuvík. Því sé ekkert rafmagn tiltækt í augnablikinu til að afhenda fyrirtækinu.

Umhverfisráðherra ætlar að stoppa öll mál sem kalla á raforkuframleiðslu eða þar sem minnst er á ál. Skiptir þá engu þótt ríkissjóður verði af gríðarlegum tekjum. Ríkisstjórnin tefur því málið af ásetningi.

Samfylkingin talar eins og þau vilji gera eitthvað i atvinnumálum á Suðurnesjum, en staðreyndin sú að þau orð eru tóm. Þau láta sér hreinlega vel líka að Vg þvælist fyrir öllum málum sem horfa til framfara í atvinnumálum svæðisins og landsins alls.

En á endanum er ábyrgðin ríkissstjórnarinnar og þá sérstaklega iðnaðarráðherra og forsætisráðherra. Katrín ber ábyrgð á málaflokknum og Jóhanna á verkstjórninni.

Ef Katrín berðist eins og ljón fyrir því að Helguvík væri kláruð og gegn flöskuháls Umhverfisráðherra þá væri öðruvísi umhorfs í atvinnumálum Suðurnesja.

Þarf efnahagslíf Íslands kannski iðnaðarráðherra sem ræður við umhverfisráðherra?