Freedomfries

Töluverð umræða hefur spunnist um viðtal Jon Stewart við Fox News – og í gær fjallaði Stewart aðeins um þessa umræðu, og benti á að fólki hefði yfirsést mikilvægasta atriðið í öllu viðtalinu.

Einhvernveginn virðist mér ekki lengur takast að setja Comedy Central myndbönd inn í færslur, þannig að lesendum er bent á að horfa á upptökuna á síðu The Daily Show.

UPDATE: vídeóið er komið inn – hér að neðan, semsagt

Stewart spurði Wallace hvort hann liti á Fox sem mótvægi við NBC. Wallace svaraði að jú, Fox liti svo á að þeir þyrftu að ballansera það sem hann telur vera slagsíðu annarra fjölmiðla. Fox presenteraði „hina“ hliðina:

‘I believe that we’re the counterweight,’ … ‘I think that they have a liberal agenda and I think we the the other side of the story.’

Viðbragð Stewart var:

The other side of the story!

Síðan setti Stewart sig í spor Fox news, og lagði út af svari Wallace:

„We don’t tell both sides of the story, we tell one side…the other side, the one we perceive is never told. Because as you know, news only comes in two sides. And if the conservative side isn’t being told what’s being told must be liberal.“ …

„Fox News isn’t fair and balanced. It’s balancing the system, man. Don’t you get it? The system’s unfair and unbalanced. To balance the system, Fox has to be the purest form of right wing resin. Because of how heavy left wing America is. Hollywood, comedians, every single news organization, the Internet, facts, history, science, it’s all just left wing bullshit, man….“

Is Fox unbalanced? Yeah. Seriously, their ears are nearly touching the floor. But it’s only because the system is unbalanced.

Og það ótrúlegasta er að margir bandarískir hægrimenn virðast í einlægni trúa þessu, að það sé alvarleg vinstrislagsíða á öllum fjölmiðlum þar í landi, og að sjónarmið hægrimanna eða hugmyndir komist hreinlega alls ekki að fyrir öllum marxismanum og sósíalismanum og róttæka femínismanum sem vaði uppi í öllum fjölmiðlum öllum stundum.

Og svo er svar Stewart við gagnrýni á að hann hafi tekið of djúpt í árinni þegar hann gagnrýndi Fox:

Nýjustu fréttir af megalómaníska lýðskrumaranum Gingrich eru þær að allt fjáröflunarteymi hans hafi þakkað fyrir sig pent og sagt upp. Fyrr í mánuðinum sögðu allir helstu ráðgjafar Gingrich upp störfum. AP:

The top fundraisers for Newt Gingrich’s presidential campaign have abandoned his struggling bid amid anemic fundraising and heavy spending.

Í gær bárust þær fréttir að Gingrich væri hættur að halda kosningafundi – hann léti sér nægja að mæta á uppákomur til að auglýsa eigin bækur eða heimildamyndir, og þá bara ef hann getur komist á viðkomandi uppákomur akandi heiman að frá sér. MSNBC First Read:

„Want more evidence how Newt Gingrich is no longer campaigning in the early nominating contests? In his schedule this week, all of his events are within driving distance of his Georgia and DC-area homes. On Tuesday, he attends a screening of „A City Upon A Hill“ in Savannah, GEORIGIA… On Wednesday, he delivers a speech on the federal regulations and the Federal Reserve at the Atlanta Press Club’s Commerce Club in GEORGIA… And on Thursday, he speaks at a Maryland Republican Party dinner in BALTIMORE. This is what a campaign looks like when it’s running on fumes.“

Enn og aftur: Good riddance.

Hótanir repúblíkana um að hækka ekki skuldaþak bandaríska alríkisins hafa opnað á áhugaverða og löngu tímabæra umræðu um skuldavanda alríkisins og orsakir þessa skuldavanda. Repúblíkanar vilja auðvitað meina að skuldirnar séu allar Obama að kenna, og að eina lausnin á skuldavandanum sé að skera niður velferðarkerfið. (Í Evrópu hafa stjórnvöld sömu leiðis brugðist við ríkisskuldum með stórfelldum niðurskurði og „aðhaldsaðgerðum“)

Til þessa hafa bandarískir vinstrimenn látið sér nægja að benda á að skuldir bandaríska ríkisins hafi akkúrat ekkert með Obama eða ríkisstjórn hans að gera: Það er hægt að skrifa nokkurnveginn allan fjárlagahallann á skelfilega efnahagsstjórn Repúblíkana og George W. Bush, sérstaklega skattalækkanir hans, árásarstríð, almennt auðmannadekur og svo afreglun fjármagnsmarkaða sem leiddi til hrunsins haustið 2008.

Myndin hér til vinstri sýnir mat CBPP, ópólítískri stofnun sem metur áhrif fjárlaga, á rótum fjárlagahallans. Ef ekki væri kreppan, skattalækkanir Bush og skuldir vegna hernaðarins í Írak og Afghanistan væri enginn fjárlagahalli!

Að auki hafa demókratar og vinstrimenn bent á að ef litið sé á skatta eða skattheimtu í Bandaríkjunum sé hún í sögulegu lágmarki, sbr mynd til hægri. Það sé því spurning hvort ekki megi stoppa í fjárlagagatið með hærri sköttum, frekar en með stórfelldum niðurskurði velferðarþjónustu eða samneyslu.

Að undanförnu hefur þriðja hliðin á þessu vandamáli svo fengið aukna athygli, en það er sú staðreynd að hagþróun síðustu áratuga, og sú stefna sem fylgt hefur verið í skattamálum, hafi beinlínis grafið undan undirstöðum efnahagslífsins, og með því móti rýrt möguleika hins opinbera á að standa við skuldbindingar sínar, hvort heldur það eru borgararnir eða lánadrottnar. Washington Post birtir t.d. á mánudaginn fyrstu greinina í mjög áhugaverðri úttekt á vaxandi ójöfnuði í Bandaríkjunum:

In 1975, for example, the top 0.1 percent of earners garnered about 2.5 percent of the nation’s income, including capital gains, according to data collected by University of California economist Emmanuel Saez. By 2008, that share had quadrupled and stood at 10.4 percent.

The phenomenon is even more pronounced at even higher levels of income. The share of the income commanded by the top 0.01 percent rose from 0.85 percent to 5.03 percent over that period. For the 15,000 families in that group, average income now stands at $27 million.

Samkvæmt úttekt Washingto Post er þessi þróun fyrst og fremst til komin vegna þess að stjórnendur fyrirtækja og eigendur þeirra hafa tekið til sín nokkurn veginn alla framleiðniaukningu og hagvöxt síðustu áratuga: Ekkert hefur skilað sér til launafólks í formi hærri launa.

Það er athyglisvert að þessi þróun hefur átt sér stað þrátt fyrir að mikill meirihluti almennings sé henni andvígur:

Americans have been uneasy about the income gap at least since the ’80s, according to polls.

Repeated surveys by the National Opinion Research Center since 1987 have found that 60 percent or more of Americans agree or strongly agree with the statement that “differences in income in America are too large.”

The uneasiness arises out of the fear that extremes of wealth can unfairly reduce the economic opportunities and political rights of everyone else.

Ástæðan er auðvitað sú að á sama tíma hafa verkalýðsfélög verið kerfisbundið eyðilögð – þannig að launafólk hefur engin tæki til að berjast gegn þessari þróun.

Robert Reich, hagfræðingur og ráðherra í ríkisstjórn Clinton tekur þessa þróun saman og tengir fjárlagahallann, samdrátt skattstofnsins og vaxandi ójöfnuð á mjög snyrtilegan máta:

The Hill birti í morgun athyglisverðar niðurstöður úr könnun blaðsins á afstöðu Bandaríkjamanna til þess stríðsreksturs sem Bandaríkin eru nú þátttakendur í. Samkvæmt könnuninni er yfirgnæfandi meirihluti þjóðarinnar þeirrar skoðunar að bandarísk utanríkisstefna sé of herská:

An overwhelming number of voters believe the United States is involved in too many foreign conflicts and should pull back its troops, according to a new poll conducted for The Hill.

Seventy-two percent of those polled said the United States is fighting in too many places, with only 16 percent saying the current level of engagement represented an appropriate level. Twelve percent said they weren’t sure.

Það sem er kannski áhugaverðast er að kjósendur eru almennt þeirrar skoðunar að stríðin í Afghanistan og Írak hafi ekki aukið öryggi Bandaríkjanna:

Thirty-seven percent said the continued presence of U.S. troops in Afghanistan makes no impact on national security, while another 17 percent said it makes the United States less safe. By contrast, 36 percent said the United States is safer because forces are in Afghanistan. …

Forty percent said the military intervention in Iraq has made no difference when it comes to U.S. safety, compared to 32 percent who said the United States is safer because of it. Twenty percent said the country is less safe because of action in Iraq.

Aðeins rétt tæpur þriðjungur kjósenda er þeirrar skoðunar að stríðin í Afghanistan og Írak hafi aukið öryggi Bandaríkjanna. Mikill meiri hluti kjósenda telur að stríðið í Írak hafi annað hvort engu breytt eða dregið úr öryggi Bandaríkjanna. Almennt eru kjósendur líka þeirrar skoðunar að bandaríkin eigi að draga herlið sitt frá Afghanistan – þriðjungur styður áætlun Obama um að allt herlið hafi verið kallað heim fyrir árslok 2014 – meðan 40% telja að Obama þurfi að flýta heimkvaðningu hersins:

Forty-one percent said the 2014 timetable is too slow, compared to 36 percent who said it was about right. Eleven percent said U.S. troops are being withdrawn too quickly.

Þetta þýðir að 76% kjósenda er þeirrar skoðunar að herinn eigi að vera kominn heim fyrir árslok 2014. Þessi skoðun er meira að segja „bi-partisan“:

Republicans are more likely than Democrats to think the actions in Afghanistan and Iraq have made the United States safer, but a significant number of Republican voters think the country is either less safe or there has been no impact.

Það er ótvírætt fréttnæmt að kjósendur repúblíkana hafi efasemdir um að hernaðaríhlutun í öðrum löndum og loftárásir séu besta lausnin á öllum utanríkismálum! Frambjóðendur í prófkjöri flokksins virðast hafa fundið fyrir þessari breytingu og eru mun krítískari á loftárásir og stríðsbrölt en í fyrri kosningum. Hvort stjórnvöld hlusta á vilja fólksins er svo önnur spurning, og könnunin bendir reyndar til þess að kjósendur hafi frekar litla trú á því. Í könnuninni var spurt um trú fólks á því að bandarískt herlið verði kvatt heim frá Írak eins og raðgert er:

The poll also reveals some skepticism about whether U.S. troops will really be removed from Iraq by the end of the year.

Forty-nine percent said it is not very likely that troops will leave Iraq by the end of the year, and another 10 percent said it is not at all likely. Seven percent said it is very likely troops will leave Iraq by the end of the year, and 22 percent said it is somewhat likely.

Jon Stewart, stjórnandi The Daily Show, var í viðtali hjá Chris Wallace, á sunnudaginn, þar sem umfjöllunarefnið voru bandariskir fjölmiðlar og sú sannfæring Wallace, og margra, ef ekki flestra annarra bandarískra hægrimanna, að „the main stream media“ sé einhverskonar risavaxið vinstrasamsæri gegn hægrimönnum. Einna áhugaverðasti partur viðtalsins snéri að tilraunum Wallace til að fá Stewart til að viðurkenna að The Daily Show sé í raun og veru hugsað og hannað sem róttækur vinstriáróður.

Stewart svaraði öllum ásökunum og samsæriskenningum Wallace ótrúlega vel:

Stewart: You cannot understand — because of the world you live in — that there is not a designed ideological agenda on my part to effect partisan change. Because that’s the soup you swim in. And I appreciate that, and I understand it. It reminds me of — in ideological regimes, they can’t understand that there is free media other places, because they receive marching orders. 

Ég held að það sé hægt að mæla með viðtalin fyrir alla áhgamenn um bandaríska fjölmiðla og fjölmiðlaumfjöllun. Myndgæðin á þessari youtubeupptöku eru ekki alveg 100% – en það er hægt að horfa á aðeins styttri bút í betri upplausn hjá Crooks & Liars:

Ég hef séð og heyrt að sumir íslenskir frjálshyggjumenn, þeirra á meðal eyjubloggarinn Skafti standa í þeirri trú að teboðshreyfingin sé í raun og veru ekkert annað en einhverskonar frjálshyggjuhreyfing, grasrótarhreyfing fólks sem vill takmarka umsvif ríkisvaldsins. Skafti skrifaði t.d. vandlætingarfulla bloggfærslu eftir síðustu kosningar í Bandaríkjunum þar sem hann sakaði íslenska fjölmiðla um einhverskonar einelti gegn teboðshreyfingunni:

Færsla Skafta var byggð á grein sem hafði birst á bloggi Cato stofnunarinnar stuttu áður, en þar var fjallað um óvísindalega athugun á skoðunum nokkur hundruð manns sem höfðu verið viðstödd einhverja teboðssamkomu. Niðurstaðan var sú að hægt væri að greina á milli tveggja strauma innan teboðshreyfingarinnar. Höfundar þessarar rannsóknar viðurkenndu reyndar að munurinn væri „subtle“, en staðhæfðu að hann skipti máli.

En af hverju er ég að rifja þetta upp? Nú, vegna þess að ég var að rekast á umfjöllun á The Weekly Standard um risavaxna internetkönnun á því hvaða forsetaframbjóðendur repúblíkana teboðshreyfingin styður, og þó internetkannanir séu sennilega jafn óvísindalegar og sú rannsókn sú sem Skafti vísar til, sýnir hún engu að síður mun betur hvernig teboðsliðar forgangsraða „frjálshyggju“ sinni og áhuga á forneskjulegum ríkisafskiptum af prívatlífi og siðgæði.

Í efsta sæti af yfirlýstum eða líklegum forsetaframbjóðendum flokksins er Michele Bachmann, þá Sarah Palin, svo Tim Pawlenty, Rick Perry, Newt Gingrich, Herman Cain, Rick Santorum og þá loks Ron Paul og John Huntsman sem hafa afgerandi minnstan stuðning forsetaframbjóðenda flokksins meðal teboðsliða.

Það vekur athygli að Ron Paul, eini sanni frjálshyggjumaðurinn í Repúblíkanaflokknum (að syni hans Rand Paul undanskildum) skuli lenda í næst neðsta sætinu, og að jafnvel Rick Santorum skuli skjóta honum ref fyrir rass.

Ef kenning Skafta og Cato væri rétt, ef teboðshreyfingin væri grasrótaruppreisn frjálshyggjumanna, eða í það minnsta jöfnum höndum hreyfing frjálshyggjumanna og afturhaldssinaðra repúblíkana hefði maður haldið að Ron Paul væri þar í einhverjum af efstu sætunum.

En ónei. Ron Paul er í næst neðsta sæti. Og hver er í fyrstu sætunum? Michelle Bachmann – sem er frægust fyrir baráttu sína fyrir því að ríkið beiti öllum tiltækum tækjum til að takmarka réttindi samkynhneigðra og kvenna yfir eigin líkama. „Frjálshyggja“ Bachmann felst fyrst og fremst í hugmyndum um að afnema skatta af stóreignamönnum og stórfyrirtækjum – og það er ekki raunveruleg frjálshyggja heldur einhverskonar theokratískur neo-feudalismi.

Reyndar bendir flest til þess að íslenskri „frjálshyggjumenn“ hafi þann skilning á frjálshyggju að hún sé hugmyndafræði anarkókapítalísks neo-feudalísma, einhverskonar dystópísk svartnættissýn á veröld þar sem stórfyrirtæki fara sínu fram, græðgi og eigingirni eru lofsömuð og allur almenningur fær að lepja dauðann úr skel enda allt sem heitir samkennd og félagsleg samstaða einhverskonar „sósíalismi“. Og í þeim skilningi er teboðshreyfingin auðvitað „frjálshyggjuhreyfing“.

Alvöru frjálshyggjumenn, eins og Ron Paul, eiga hins vegar lítið sameiginlegt með þessháttar hugmyndafræðilegri úrkynjun.

Anthony Weiner, (og á íslensku Wikipedia - ein af fjölmörgum frábærum Wikipediafærslum um bandarísk stjórnmál sem nemendur við Bifröst skrifuðu síðasta haust), einn af þingmönnum demókrata fyrir New York fylki, hefur tilkynnt að hann muni segja af sér.

Eins og flestir vita varð Weiner frægur fyrir að taka dónamyndir af nærbuxunum sínum - eða tippinu á sér, í nærbuxunum (sjá mynd hér til hliðar) – og senda til kvenna út um allt internetið. Þar sem þessar siðgæðisyfirsjónir Weiner þóttu óvenjulega bjánalegar og neyðarlegar, og þar sem hann heitir weiner fannst öllum þetta þeim mun fyndnara.

Skopmyndateiknarar hafa allavegana haft úr nógu að moða…

Með Weiner á þessari mynd er Chris Lee, þingmaður repúblíkana, líka frá New York, sem sagði af sér í febrúar eftir að upp komst að hann hafði verið að senda út myndir af sjálfum sér á nærbuxunum til þess að fiska eftir kynlífi á Craigslist.

En þrátt fyrir augljósan fábjánagang og dómgreindarskort Weiner var meirihluti kjósenda í kjördæmi hans þeirrar skoðunar að hann ætti að sitja sem fastast. Politico:

Even as colleagues and commentators continue to call on Rep. Anthony Weiner (D-N.Y.) to resign, a majority of voters in his district want him to stay put, although support for his re-election was weak, according to a new poll.

A NY1-Marist poll conducted Wednesday in Weiner’s district, representing parts of Brooklyn and Queens, found 56 percent of registered voters there saying that the embattled congressman should not quit. One-third said he should step down and another 12 percent were unsure.

Þó kjósendur Weiner hafi verið tilbúnir til að fyrirgefa honum var orðið ljóst að hann átti enga vini í eigin flokki – það var enginn tilbúinn til að verja hann, leiðtogar flokksins höfðu allir krafist þess að hann segði af sér enda ljóst að ef hann myndi ekki segja af sér myndi það grafa undan demokrataflokknum og gefa repúblíkönum færi á að dusta rykið af öllum þeim „family values“ sem þeir gátu þóst fulltrúar fyrir á tíunda áratug síðustu aldar. Og því sagði Weiner að lokum af sér. Jú, og líka vegna þess að það stefndi allt í að kjördæmi hans myndi hvort sem er hverfa þegar kjördæmi New York verða endurteiknuð í „re-districting“ fyrir næstu kosningar. Weiner hefði því líklega ekki getað gengið að þingsætinu vísu.

Það er svo önnur saga að vinsældir Weiner heima fyrir, og ótrúlega feitir kosningasjóðir, gætu bent til þess að hann sé hreint ekki horfinn úr stjórnmálum, og að hann ætti hugsanlega eftir að koma aftur fram á sjónarsviðið, og þá sem borgarstjóri New York. Wolf Blitzer á CNN:

If Anthony Weiner does some day want to make a political comeback, he will certainly have the cash to do it. The New York City Campaign Finance Board database shows that he has $4.5 million in cash for what was supposed to be his 2013 race for New York mayor. Until the scandal, he was widely seen as the front-runner.

Það hefur hins vegar vakið ákveðna athygli að meðan Weiner segir af sér situr David Vitter, öldungadeildarþingmaður repúblíkana fyrir Louisiana situr enn sem fastast, og einhvernveginn hefur enginn gert neitt til að neyða hann til að segja af sér. Vitter lenti í töluverðum vandræðum fyrir fimm árum þegar það komu fram sannanir um að hann hefði stundað vændishús í Washington DC. Það tókst hins vegar aldrei að sanna að Vitter hefði verið fastagestur á vændishúsum í Louisiana og haft þar sérkennilegar sérþarfir – en engu að síður náði orðrómurinn um þær heimsóknir og sérkennilegar sérþarfir Vitter til þess að hann fékk viðurnefnið „bleyukallinn“, David diaperman Vitter.

En leiðtogar Repúblíkanaflokksins, sem kröfðust þess að Weiner segði af sér, gerðu allt sitt til að þagga niður mál Vitter: Það væri einkamál hans og eiginkonu hans, og þau ættu að fá að vinna úr því án afskipta fjölmiðla eða stjórnmálamanna. Hið sama má segja um John Ensign, fyrrverandi öldungadeildarþingmaður frá Nevada, sem sagði ekki af sér fyrr en það var orðið ljóst að hann ætti yfir höfði sér fangelsisvist fyrir að hafa brotið fjölda kosningalaga og laga um peningaþvætti í tengslum við mútugreiðslur til hjákonu sinnar og eiginmanns hennar. Nokkrir samflokksmenn hans voru jafnvel líka í hættu, fyrir yfirhylmingu, að spilla rannsókn eða tilraunir til að hindra framgang réttvísinnar.

Það sem gerir þetta enn ógeðfelldara er auðvitað að Vitter, og Ensign, hafa báðir gefið sig út fyrir að vera sérlega baráttumenn fyrir „fjölskyldugildum“, og sem slíkir hafa þeir barist gegn réttindum samkynhneigðra, einstæðra mæðra eða rétt kvenna til að ráða eigin líkama. Ekki að það sé í lagi að giftir menn séu að taka tippamyndir af sjálfum sér og senda út um internetið – en ef menn byggja allan pólítískan frama sinn á því að vera betri og heilagri en annað fólk, og nota það svo til að ráðast á réttindi annarra, er það einhvernveginn töluvert ógeðfelldara ef þeir standa sjálfir í skipulegu hóreríi.

Rachel Maddow tók þessa skandala fyrir um daginn – en hún er eini bandaríski fjölmiðlamaðurinn sem hefur nennt að fjalla um þá ótrúlegu hræsni sem felst í vettlingatökunum sem Vitter hefur notið.

Ef við tökum kannanir á vinsældum/óvinsældum Obama og sigurmöguleikum Mitt Romney trúanlegar lítur út fyrir að Obama sé í alvarlegum vandræðum og að Mitt Romney eigi barasta nokkuð góðan séns á að vinna. Fréttastofa RÚV flutti eina svona frétt í byrjun síðustu viku. RÚV:

Óánægja bandarískra kjósenda með frammistöðu Baracks Obama Bandaríkjaforseta eykst á ný. … Fylgisaukningin sem Obama naut eftir að bandarískir sérsveitamenn réðu Osama bin Laden af dögum reyndist skammlíf. Þá sögðust 56 prósent ánægð með frammistöðu forsetans en nú segjast einungis 47 prósent vera þeirrar skoðunar. Þeir sem eru óánægðir með frammistöðu hans eru ívið fleiri, eða 49 prósent. …

Þrátt fyrir að þetta séu slæm tíðindi fyrir forsetann eru möguleikar hans á endurkjöri enn góðir. Sex hafa gefið kost á sér í forvali repúblikana fyrir forsetakosningar á næsta ári. Könnunin gefur til kynna að Obama myndi leggja fimm þeirra að velli. Sá eini sem gæti veitt honum keppni í dag er Mitt Romney, fyrrverandi ríkisstjóri í Massachusetts. Þeir mælast jafnir meðal allra aðspurðra en ef aðeins er horft til skráðra kjósenda hefur Romney þriggja prósentustiga forskot.

Það kom ekki fram á hvaða könnun frétt RÚV byggðist, en könnun sem CNN birti um þetta leyti sýndi að vinsældir Obama hefðu fallið ur 54% sem sögðust ánægð í lok maí í 48%. En í þeirri könnun kom fram að þessi aukning á óvinsældum byggðist fyrst og fremst á því að hann var óvinsælli meðal Repúblíkana en áður. Þannig að það var allsendis óvíst að þessi samdráttur í vinsældum hefði breytt neinu um líkur hans á endurkjöri.

En það sem skiptir kannski meiru: Óvinsældir Obama eru nánast alfarið bundnar við Suðurríki Bandaríkjanna. Og það er bara í suðurríkjunum sem Romney gæti sigrað Obama. Annarsstaðar er Obama með nokkuð öruggt forskot. MSNBC:

Obama is at 50% or higher in every region except the South: … Obama leads Romney by six points (49%-43%) in a hypothetical general-election match up, despite all the grim economic numbers in the poll. But when you look at the Obama-vs.-Romney split by region, you see Obama’s lead over Romney is even stronger when thinking about the Electoral College. Obama is at 50% or higher against Romney in the Northeast (54%-36%), Midwest (50%-41%), and West (55%-40%). The one place that’s bolstering Romney’s numbers is in the South, where the Republican leads by a 49%-43% margin. Similarly, Obama’s overall job-approval is above 50% everywhere outside the South.

Kosningastrategía Obama 2012 verður því „whistling past Dixie„, eins og það heitir. Og þó það hafi einu sinni verið þannig að það gæti enginn forsetaframbjóðandi unnið sem tapaði suðurríkjunum er það ekki lengur þannig. Það lítur sömu leiðis út fyrir að frambjóðendur demókrata til þings og öldungadeildar í suðurríkjunum muni eiga mjög á brattann að sækja, sem ætti enn frekar að verða til þess að flokkurinn leggi áherslu á að vinna í öðrum landshlutum þar sem hann hefur mun sterkari stöðu.

Miðað við skoðanakannanir virðist prófkjörsframboð Gingrich búið að vera. Samkvæmt nýrri könnun WSJ og NBC hefur rétt tæpur þriðjungur repúblíkana sem líklegir eru til að kjósa í prófkjörum flokksins jákvæða mynd af Gingrich. Í apríl, áður en hann tilkynnti framboð hafði helmingur jákvæða mynd af honum. WSJ:

Just 32% of Republican primary voters viewed him positively in the latest poll, compared to 50% in April. Over the same span, the share of GOP voters who view him negatively has jumped to 34%, up from just 13% in April.

Among all self-identified Republicans, 28% viewed Gingrich positively and 33% negatively. And among all people polled, Mr. Gingrich was viewed negatively by 48%, an all-time high in Journal polling. Some 16% viewed him positively.

Og Gingrich er ekki það elskulegur og aðlaðandi að það sé líklegt að honum eigi eftir að takast að snúa þessum tölum við. Talsmaður Gingrich blés á þessa bölsýni og minnti WSJ á að Gingrich væri svo rosalega merkilegur hugsuður og fullur af hugmyndum sem „the lamestream media“ eru of mikið mainstream til að fatta, að hah, það skiptir bara engu máli að öllum finnist hann ógeðfelldur og leiðinlegur og vitlaus: 

His spokesman, R.C. Hammond, said Mr. Gingrich is still well poised to succeed. 

“If there is a candidate in the field who is tested as a survivor, it is Newt Gingrich,” he said. ”Even after the mainstream media is done beating him up, the American people are still seeking a candidate with the ideas big enough to change Washington and the leadership ability to get it done.  Gingrich is the only candidate who has these two qualities.”

Allir fyrrverandi aðstoðarmenn Gingrich yfirgáfu hann hins vegar um daginn, að sögn Gingrich vegna þess að þeir voru allir í raun fulltrúar „the lamestream consulting community“ sem vildu gera gamaldags hluti meðan Gingrich vildi gera eitthvað nýtt og spennandi. Fyrir viku, þegar allir helstu ráðgjafar hans sögðu upp í mótmælaskyni, sagði Gingrich þetta við ABC News:

„Let me just say that there is a fundamental strategic difference between the traditional consulting community, and the kind of campaign I want to run … And you’ll see us over the next few weeks doing it in new and dynamic and much more open ways than the traditional consultants are comfortable with.“

Stupid „traditional consultants“ vildu að Gingrich héldi úti „a traditional campaign“ sem miðaði að því að vinna atkvæði og ná að lokum sigri…

Í millitíðinni virðast einhverjir af fyrrverandi ráðgjöfum Gingrich hafa ákveðið að binda trúss sitt við Rick Perry, ríkisstjóra Texas. Sem eru stórfréttir, því Perry er sennilega sá repúblíkani sem helst gæti veitt Romney samkeppni. Ef hann tekur þátt eru allavegna tveir raunverulegir þungavigtarmenn sem eiga einhvern séns í framboði, Perry og Romney. Politico: 

A source tells us that Rick Perry just attended a luncheon in Midtown Manhattan with about 30 political insiders and people with ties to New York’s financial community – with longtime aide Dave Carney at his side.

Carney was one of the 16 staffers who walked off en masse from Newt Gingrich’s campaign last week. He’s also been Perry’s political strategist for years, and his departure from Gingrichland helped further fuel the Perry speculation.

Það er auðvitað allsendis óvíst hvort Perry blandi sér í slaginn: Hugsanlega er Perry nógu varkár til að bíða í fjögur ár og fara fram 2016 þegar seinna kjörtímabili Obama lýkur. Og hugsanlega metur hann stöðuna svo að það sé nú eða aldrei fyrir byssuveifandi teboðsframbjóðendur, baráttumenn fyrir „ríkisréttindum“ og afreglun? Ég efast um að Obama geti tapað næstu kosningum – en um leið efast ég um að teboðshreyfingin eigi eftir að hafa nokkurn meðbyr eftir fjögur ár og þá er allsendis óvíst að róttæklingar eins og Perry eigi séns.

Sá repúblíkani sem hefur komið mér, líkt og mörgum bandarískum stjórnmálaskýrendum mest á óvart, og í raun valdið mestum vonbrigðum, er Tim Pawlenty. Það bjuggust nefnilega flestir við því að Pawlenty myndi verða sá frambjóðandi flokksins sem myndi taka forystyna. En einhvernveginn hefur Pawlenty ekki tekist að komast á flug.

Steve Kornacki á Salon telur reyndar að það sé kominn tími á að afskrifa Pawlenty:

I’m increasingly convinced that Tim Pawlenty just doesn’t have what it takes to win the Republican presidential nomination.

This may not sound like a bold statement if you’re looking at Pawlenty’s current tepid poll numbers. But as I’ve been writing for months, the former Minnesota governor is one of the very few GOP aspirants who actually has the potential to emerge as the consensus choice of the party’s elites – the elected officials, fundraisers, activists, interest group leaders and opinion-shaping commentators whose views tend to trickle down to rank-and-file GOP voters.

Pawlenty has a substantial résumé (two terms as governor of a good-size, Democratic-leaning state), passes all of the key GOP litmus tests, and lacks the kind of polarizing personality and background that might scare general election-minded Republicans away. These attributes are in rare supply on the GOP side right now. Virtually every other candidate running — Michele Bachmann, Newt Gingrich, Rick Santorum, Herman Cain, Gary Johnson, Ron Paul and (if she gets in) Sarah Palin — does not have the same potential appeal to elites.

This is why Pawlenty has seemed like such a serious threat to win the nomination: His only real competition for elite support has been Mitt Romney, whose Mormonism, past social liberalism, and Massachusetts healthcare law all threaten to make him unacceptable to key GOP coalition groups … 

But while he’s tried hard (painfully hard), Pawlenty has yet to demonstrate that he’s capable of filling this void, even though he’s had ample opportunity to do so.

Pawlenty var fylkisstjóri Minnesota á árunum 2003-2011, og ég hafði því nokkuð gott tækifæri til að fylgjast með honum. Og meðan repúblíkanaflokkurinn æstist allur lengra og lengra til hægri varð Pawlenty stöðugt álitlegri. Það var nefnilega margt í fari og fortíð Pawlenty sem benti til þess að hann fylgdi ekki samskonar öfgastefnu og aðrir leiðtogar flokksins. Hann virtist þokkalega hógvær og skynsamur, og framkoma hans einkenndist einhvernveginn ekki af því Randíska-rétttrúnað og blinda flokksofstæki sem einkenndi þá repúblíkana sem nutu mestra vinsælda á þessum gullárum AM-útvarpsþáttastjórnenda og Bush. En Teboðsuppþotin sem hafa radíkalíserað flokkinn enn frekar virðast hafa haft sín áhrif á Pawlenty.

Þannig að í stað hógværs talsmanns skynsamra lausna sitjum við uppi með enn annan teboðsframbjóðandann sem boðar risavaxnar skattalækkanir sem lausn á öllum vandamálum.

En einhvernveginn gat Pawlenty smitast af Teboðshreyfingunni án þess að blása honum neinn eldmóð í brjóst: Pawlenty er einhvernveginn fullkomlega andlaus. Einhverskonar óspennandi og ástríðulaus Minnesotaútgáfa af teboðsframbjóðandanum. Sem er sérstaklega pínlegt í ljósi þess að það er annar Minnesotapólítíkus í prófkjörsslagnum, Michele Bachmann, og það verður seint sagt annað en að hún sé ekki alvöru teboðsframbjóðandi eða að hana vanti ástríðu.

Og svo virðist sem allt blogospherið, allir bloggarar sem skrifa um pólítík og allir stjórnmálaskýrendur séu sammála um þetta. Pawlenty er einfaldlega óþolandi leiðinlegur. Ágætt dæmi er þessi umsögn sem ég fann á sömu síðu og ég rakst á myndina hér að ofan (sem er af Pawlenty í einhverri kjörbúð einhverstaðar í einhverju krummaskuði í Miðvesturríkjunum):

Minnesota Governor Tim Pawlenty is going to find the biggest stumbling block to his assuming control of the White House is his lack of personality. He is truly, dreadfully boring, inspiring neither potential voters or donors.

When people think of Tim Pawlenty’s face, a pixelated mass appears in their memories because his face is so uninteresting their brains can’t be bothered to piece it together. Reporters often have to fight the urge to yawn after saying the surname “Pawlenty” on television – its soporific syllables have no pizazz at all. Indeed, it took me fourteen tries to write two shorts paragraphs on the man, as I continually and rather inexplicably would doze off whenever I had to look at, read or write about him.

Það er ekki ofsögum sagt að þetta sé nánast standardgreiningin á Pawlenty í öllu internetinu.

Kornacki skrifar ógöngur Pawlenty sömu leiðis alfarið á hversu leiðinlegur hann sé: 

I’m not sure exactly why Pawlenty isn’t generating any excitement — or traction. The rap on him is that he’s too plain, too boring and too generic. There’s a lot to this. Romney, who is plain and boring and generic in his own way, generally manages to convey some vitality when he speaks.

Og þetta er sennilega mikilvægasta afleiðingin af framboði Pawlenty: Ein helsta ástæðan sem stjórnmálaskýrendur nefndu fyrir því að Romney náði ekki lengra 2008 var sú að hann væri andlaus og hversdagslegur. En með leiðindum sínum og andleysi hefur Pawlenty tekist að láta Romney líta út fyrir að geisla af persónutöfrum og ástríðu og frelsa hann þannig undan þessu narratívi síðustu kosninga. Í stað þess að vera alvarlegasti keppinautur Romney hefur Pawlenty í raun verið einn mikilvægasti bandamaður hans.

Í gær voru kappræður forsetaframbjóðenda repúblíkana á CNN – og það þó að það sé engan veginn víst að allir frambjóðendur flokksins séu komnir fram. Það er t.d. enn óvíst hvort Rick Perry, ríkisstjóri Texas og Sarah Palin taki þátt í slagnum. En, hvað um það. Það hefur þó alla vegana fjölgað í hópnum síðan fyrstu kappræður frambjóðendanna voru haldnar á Fox. Það er því ekki úr vegi að fara yfir stöðuna. Þeir sem eru í framboði núna eru:

Michele Bachmann, þingkona frá Minnesota – best þekkt fyrir að vera ofstækisfullur „culture warrior“ og sjálfsskipaður leiðtogi stjórnarskrársinnaðara teboðsliða í þinginu. Jú, og svo fyrir að vera ekki alveg með allar skrúfur þéttskrúfaðar. Helsta stefnumál Bachmann í efnahagsmálum er að lækka skatta á hátekjufólk og fyrirtæki, en hækka þá á lágtekjufólk og alla millistéttina. Í alvöru!

“In my perfect world,” she explains, “we’d take the 35% corporate tax rate down to nine so that we’re the most competitive in the industrialized world. Zero out capital gains. Zero out the alternative minimum tax. Zero out the death tax.” [...]

Her main goal is to get tax rates down with a broad-based income tax that everyone pays and that “gets rid of all the deductions.” A system in which 47% of Americans don’t pay any tax is ruinous for a democracy, she says, “because there is no tie to the government benefits that people demand. I think everyone should have to pay something.”

Ástæða þess að 47% þjóðarinnar borgar engan tekjuskatt til alríkisins er sú að 47% þjóðarinnar er undir skattleysismörkum 1) vegna tekjusamdráttar, 2) vegna ýmissa fríðinda í skattkerfinu, vaxtabóta osfv. En um leið borgar þetta fólk allt skatta, tekjuskatta til fylkjanna, söluskatta osfv. Stjórnmálaskýrendur eru almennt þeirrar skoðunar að Bachmann eigi raunhæfan séns.

Fyrrverandi ríkisstjóri Tim Pawlenty. Pawlenty var lengst af talinn einhver bjartasta von flokksins, og líklegastur til að gera flokkinn aftur stjórntækan. Hann var bæði tiltölulega hógvær og skynsamur – þannig aðhylltist Pawlenty hvorki forneskjulega andvísindahugsun eða ofstækiskenndar afturhaldshugmyndir um jafnrétti og mannréttindi. Pawlenty hafði jafnvel ljáð máls á því að félagsleg vandamál mætti leysa með öðru en skattalækkunum eða lagasetningu gegn fóstureyðingum og samkynhneigð. En eftir að hann tók að sækjast eftir tilnefningu flokksins hefur hann tekið mjög afdráttarlausa hægribeygju. Helsta stefnumál Pawlenty er að þrefalda skattalækkanir Bush. Markmiðið er að afnema erfðaskatta og alla fjármagnstekjuskatta, þ.e. skatta sem leggjast á auðmenn. Pawlenty hefur hins vegar ekki lagt til skattahækkanir á lágtekjufólk, líkt og Bachmann.

We should cut the business tax rate by more than half. I propose reducing the current rate from 35% to 15%…On the individual rates we need a simpler, fairer flatter tax system overall. I propose just two rates: 10% and 25%. Under my plan, those who currently pay no income tax would stay at a zero rate. After that, the first $50,000 of income – or $100,000 for married couples – would be taxed at 10 percent. [...]

In addition, we should eliminate altogether the capital gains tax, interest income tax, dividends tax, and the death tax.

Áður en prófkjörsslagurinn byrjaði spáðu menn Pawlenty góðu gengi, en frammistaða hans til þessa hefur verið það léleg að ég held að menn séu almennt búnir að missa trú á honum. En það er aldrei að vita.

Herman Cain, sem er helst frægur fyrir að hafa rekið pizzakeðju, Godfather’s Pizza. Þó Cain hafi notið töluverðra vinsælda í könnunum held ég að það taki hann enginn sérstaklega alvarlega. Cain hefur ítrekað ruglað saman stjórnarskránni og sjálfstæðisyfirlýsingunni, hann hefur viðurkennt að hann viti ekkert um utanríkismál, og svo hefur hann vakið athygli fyrir frumlegar lausnir sínar í innflytjendamálum og útfærslur á landamæraeftirliti:

„I just got back from China. Ever heard of the Great Wall of China? It looks pretty sturdy. And that sucker is real high. I think we can build one if we want to! We have put a man on the moon, we can build a fence! Now, my fence might be part Great Wall and part electrical technology…It will be a twenty foot wall, barbed wire, electrified on the top, and on this side of the fence, I’ll have that moat that President Obama talked about. And I would put those alligators in that moat!“

Cain fær reyndar prik fyrir að hafa tekið þessa krókódílahugmyndin frá Steven Colbert. Önnur stefnumál Cain eru hins vegar síður fyndin, þó þau séu jafn fáránleg. Helsta kosningaloforð Cain hefur nefnilega verið að hann muni ekki skrifa undir nein lög sem eru lengri en þrjár blaðsíður, og svo hefur hann getið sér gott orð fyrir hræðsluáróður gegn múslimum. Helsta tromp Cain virðist vera að hann er afdráttarlaus afturhaldsmaður sem þarf ekki að sverja af sér einhvert frjálslyndi og skynsemi, líkt og Pawlenty og Romney, og svo er hann svartur.

Ron Paul, þingmaður frá Texas. Paul tók þátt í prófkjörsslagnum 2008 með góðum árangri, þó hann hafi aldrei átt neinn séns á að vinna. Tilgangur Paul með prófkjörsbröltinu er fyrst og fremst að vinna hugmyndum sínum brautargengi, enda er hann eini frjálshyggjumaður repúblíkanaflokksins. Paul er lesendum þessa bloggs að góðu kunnur, enda hef ég skrifað mikið um hann í gegn um tiðina. Það er frekar ólíklegt að Paul vinni tilnefningu flokksins, enda hefur hann verið óspar á gagnrýni á samflokksmenn sína. Ágætt dæmi er að í kappræðu gærdagsins neitaði Paul að benda á aðrir frambjóðendur flokksins sem gætu tekið sæti í ríkisstjórn hans. Romney, á hinn bóginn, lofaði aðrir frambjóðendur flokksins í hástert.

Rick Santorum, fyrrverandi þingmaður frá Pennsylvaníu. Santorum er frægastur fyrir að hafa verið öfgakenndasti andstæðingur samkynhneigðar (Santorum er því stundum kallaður Rick „Man on Dog“ Santorum) og fóstureyðinga í bandaríkjaþingi. Santorum hefur nýlega lýst því yfir að ef hann fengi að ráða væru allar fóstureyðingar bannaðar með lögum, og engar undantekningar gefnar, algjörlega óháð aðstæðum. Þar með talið í tilfellum þar sem þungunin er afleiðing nauðgunar eða sifjaspells eða ef heilsu móðurinnar er stefnt í hættu. Og ekki nóg með það: Santorum vill að læknar sem framkvæma fóstureyðingar verði sótt til saka og varpað í fangelsi – enda eru þar á ferð morðingjar. Sbr. þessi orðaskipti Santorum og David Gregory á NBC um daginn:

Do you believe there should be legal exceptions for rape and incest when it comes to abortion?” NBC’s David Gregory asked Santorum.

“I believe that life begins at conception and that life should be guaranteed under the Constitution,” Santorum replied.

“Even in the case of rape or incest? That would be taking a life?” Gregory pressed.

“That would be taking a life,” Santorum agreed. “I believe that any doctor who performs an abortion — I would advocate that any doctor who performs an abortion should be criminally charged for doing so. I have never supported criminalization of abortion for mothers, but I do for people who perform them.”

“I do believe that life is sacred,” he added. “It’s one of those things in the Declaration of Independence. We are endowed by our creator with certain unalienable rights. The first is life and I believe that life should be protected at the moment it is a human life. And at conception, it is biologically human and it’s alive and it’s a human life and should be a person under the Constitution.”

Þetta er afstaða öfgasinnuðustu fóstureyðingaandstæðinga sem berjast fyrir „personhood“ og „fetal rights“ sem vilja banna flestar tegundir getnaðarvarna, enda eru þær allar einhverskonar „morð“ á frjófgvuðum eggjum, sem eru samkvæmt Santorum manneskjur.

Barátta Santorum gegn réttindum samkynhneigðra varð til þess að Dan Savage, dálkahöfundur og báráttumaður fyrir réttindum samkynhenigðra, bjó til nýyrðið „Santorum“ sem hefur náð töluverðri útbreiðslu í veraldarvefnum.  Og auðvitað er stríðið gegn fóstureyðingum og hommaplágunni helstu baráttumál Santorum í prófkjöri repúblíkana.

Newt Gingrich, fyrrverandi þingforseti. Gingrich er þekktastur fyrir að hafa leitt heykvíslauppreisn repúblíkana 1994 og svo krossferð þeirra gegn Bill Clinton í tengslum við Lewinskyskandalinn. Gingrich hrökklaðist úr stjórnmálum skömmu síðar enda hafði óbilgirni hans og hræsni (meðan hann var að skammast yfir framhjáhaldi stóð Gingrich, sem er raðframhjáhaldari, sjálfur í framhjáhaldi) grafið undan allri tiltrú hans. Gingrich hefur hins vegar notið ótrúlegra vinsælda hjá „the beltway elite“ – fjölmiðlamanna og dálkahöfunda sem telja hann helsta hugsuð repúblíkanaflokksins. Gingrich hefur sjálfur lítið gert til að draga úr væntingum manna til sín – stuttu eftir að hann lýsti því yfir að hann væri svo stórkostlegur hugsuður að annað eins sæist kannski einu sinni á hundrað ára fresti. Raw Story:

„It’s going to take a while for the news media to realize that you’re covering something that happens once or twice in a century, a genuine grass-roots campaign of very big ideas,“ Gingrich told the Associated Press while campaigning in Iowa. „I expect it to take a while for it to sink in.“

Það er hins vegar allsendis óljóst hver helstu stefnumál hans eru í þessum kosningum – og Gingrich hefur engan veginn tekist að ná til almennra kjósenda flokksins. Þó margir fréttaskýrendur taki Gingrich ennþá alvarlega, jafnvel þó helstu ráðgjafar hans hafi flúið sökkvandi skip, eru þeir þó fleiri, bæði til vinstri og hægri, sem hafa afskrifað hann: Gingrich er líklega búinn að vera. Og good fucking riddance.

Og að lokum: Fyrrverandi ríkisstjóri Massachussetts, Mitt Romney. Sem er sem stendur bæði vinsælastur meðal repúblíkana og líklegastur til að geta sigrað Obama.

Að auki eru svo helst Rick Perry, ríkisstjóri Texas, sem er helst frægur fyrir að vera baráttumaður fyrir óheftri vopnaeign almennings og fyrir að hafa hótað því að segja Texas úr lögum við Bandaríkin, og svo auðvitað erkibjáninn Sarah Palin. Nokkrir aðrir hafa verið orðaðir við framboð, en það er ekkert sem hönd er á festandi. Nema kannski Jon Huntsman, en hann nýtur lítils stuðnings meðal flokksmanna.

Ef maður ætti að velja einhvern úr þessum flokki, held ég að íllskásti kosturinn sé Romney. Aðallega vegna þess að meðan Romney var ríkisstjóri Massachusetts fylgdi hann sæmilega skynsamri stefnu – t.d. í málefnum samkynhneigðra og þegar kemur að almannaþjónustu (þó árangur efnahagsstjórnar hans þar hafi verið einhver sá lakasti í Bandaríkjunum) og hann hefur ekki afneitað þessari arfleið sinni með jafn afgerandi hætti og Pawlenty. Svo er það auðvitað Ron Paul – aðallega vegna þess að hann er hugsjónamaður, og hugsjónamenn eru yfirleitt betri en sturlað fólk, ofstækismenn, kjánar eða siðblindir framapotarar og eiginhagsmunaseggir, líkt og afgangurinn af frambjóðendum flokksins. Svo hefur Paul lofað að draga allt herlið Bandaríkjanna frá Mið-Austurlöndum og binda endi á heimsvaldatefnu og íhlutun Bandaríkjanna í öðrum löndum.

Er biskupinn að lýsa yfir stuðningi við Ingva Hrafn vegna þess að þeir tveir séu persónulegir vinir, eða leggur biskupinn í vana sinn að hringja í alla sem dæmdir eru fyrir brot á skattalögum? Eða er þetta kannski bara annað dæmi um ást biskupsins á glæpamönnum? Hvort sem menn gerast sekir um að nauðga konum (Ólafur dólgur Biskup) eða skattsvik (Ingvi Hrafn) – þeir geta átt von á stuðningi biskups? Svo gæti Ingvi Hrafn líka verið að ímynda sér þetta símtal biskups, því ef marka má Hrafnaþing eru tök karluglunnar á raunveruleikanum ekkert allt of góð. DV:

Ingvi upplýsti að á meðal þeirra sem hringdu til að hvetja hjónin og styðja hafi verið Karl Sigurbjörnsson, biskup Íslands, sem sjálfur stendur nú í ströngu vegna afglapa á biskupsstóli. Var sjónvarpsstjórinn þakklátur Karli fyrir að gefa sér tíma í miðjun sínum raunum til að styðja þau hjónin sem þurfa nú að taka afleiðingum þess að hafa brotið af sér.

Hvetja og styðja? Hvetja til hvers? Frekari skattalagabrota? Mér finnst að biskupinn þurfi að útskýra það fyrir þjóðinni af hverju hann sér ástæðu til að hringja í dæmda skattsvikara til að lýsa yfir stuðningi við þá. Og ef Ingvi Hrafn er að ljúga skattsvikaraást upp á biskupinn þarf biskupinn að bera það af sér hið snarasta, því kirkjan má varla við því, svona ofan á allt annað.

Ef ég væri ekki þegar búinn að segja mig úr þjóðkirkjunni vegna andstyggðar á því hvernig hún tók á máli Ólafs Skúlasonar myndi ég segja að þetta væri „dropinn sem fyllti mælinn“, en, alas, mælirinn var þegar fullur.

Það hefur skapast dálítil umræða um hvort það séu ekki réttarfarsofsóknir þegar valdamiklir og fínir menn þurfa að sitja fyrir dómi vegna brota á lögum. Enda eðlilegt. Það er ekki á hverju degi sem meðlimir elítunnar, hvort heldur það er stjórnmálaelítan eða framámenn í viðskipta og fjármálalífi þurfa að sæta ábyrgð gjörða sinna, og því ekki nema eðlilegt að fólki bregði við, því finnist að eitthvað óeðlilegt sé að eiga sér stað.

Glenn Greenwald á Salon velti þessu fyrir sér um helgina:

The Washington Post Editors work in a city and live in a nation in which huge numbers of poor and minority residents are consigned to cages for petty and trivial transgressions of the criminal law — typically involving drugs — and pursuant to processes that are extremely tilted toward the State.  Post Editors virtually never speak out against that, if they ever have.  But that all changes — that indifference disappears — when political elites are targeted for prosecution, even for serious crimes. …

Greenwald rifjar þvínæst upp fjölmörg dæmi úr leiðaraskrifum Washington Post þar sem ritstjórn blaðsins lýsir þungum áhyggjum af því að málaferli á hendur mönnum eins og Hosni Mubarak, sem var svo stórtækur í gripdeildum sínum að hann er einn auðugasti maður veraldar, Lewis Libby, sem hylmdi yfir því hver í Bushstjórninni framdi landráð með því að leka nafni njósnara til að sverta andstæðinga Íraksstríðsins, stjórnendum fjarskiptafyirtækja sem aðstoðuðu ríkisstjórn Bush við ólöglegar símnjósnir og Tom DeLay, sem lék lykilhlutverk í umfangsmiklu mútu og peningaþvættisglæpum Jack Abramoff, og nú síðast John Edwards, sem braut kosningalög með því að nota pólítísk framlög til að hylma yfir framhjáhald sitt og hórerí.

In some of these cases (Libby, Mubarak), the Post couches its defense of political elites in terms of concerns about the process while claiming they’re receptive to the possibility of punishment.  In others (Edwards), the concerns they raise are not invalid.  But whatever else is true, Post Editors are deeply and almost invariably disturbed when political elites are subjected to criminal accountability for their wrongful acts, but wholly indifferent — if not supportive — when ordinary Americans are mercilessly prosecuted for far less serious wrongdoing.

And it’s not just Post Editors, but their stable of Op-Ed columnists, who reflexively defend political elites when they break the law.  [...] The Post‘s Broder also vigorously defended President Obama’s decision to oppose prosecution of Bush officials:  “he was just as right to declare that there should be no prosecution of those who carried out what had been the policy of the United States government.  And he was right when he sent out his chief of staff, Rahm Emanuel, to declare that the same amnesty should apply to the lawyers and bureaucrats who devised and justified the Bush administration practices.“ … 

If there’s a powerful political (or financial) elite being subjected to the criminal process [...] The Washington Post will be there contriving excuses and justifications for what they’ve done, or at least spouting reasons they should not be punished.

Þessu ætti auðvitað að vera öfugt farið: Samúð okkar með valdamiklum eða fínum mönnum sem eru sakaðir um lögbrot ætti að vera minni en samúð með venjulegu fólki sem brýtur af sér, enda njóta þeir allra forréttinda sem hægt er að hugsa sér vegna þess hversu mikla ábyrgð þeir bera. Þá eru brot þeirra, hvort sem þau eru framin af einbeittum brotavilja, oflátungs- eða aulahætti, yfirleitt til þess fallin að valda samfélaginu mun meira tjóni en venjulegt fólk getur látið sig dreyma um. Venjulegur maður getur t.d. ekki eitrað hina pólítísku umræðu og spillt framgangi lýðræðisins eins og DeLay, étið undirstöður réttarríkisins eins og Bush-liðar sem heimiluðu pyntingar eða stjórnendur símafyrirtækja sem aðstoðuðu við hleranir.

Þekking eða túlkun Söru Palin á Bandarikjasögu vakti mikla athygli í síðustu viku, en þá breytti hún Paul Revere í einhverskonar NRA talsmann og bjöllufífl sem hefði riðið um góland, hringjandi bjöllum og skjótandi viðvörunarskotum, allt til að vara breska herinn við Bandaríkjamönnum. Síðan þá hefur Palin komið fram og ítrekað þessa sagnfræði sína:

PALIN: You know what? I didn’t mess up about Paul Revere. Here’s what Paul Revere did. He warned the Americans that “the British were coming, the British were coming.” And they were going to try to take our arms so got to make sure that, uh, we were protecting ourselves and, uhm, shoring up all of our ammunitions and our firearms so that they couldn’t take them.

But remember that the British had already been there — many soldiers — for seven years in that area. And part of Paul Revere’s ride… And it wasn’t just one ride. He was a courier. He was a messenger. Part of his ride was to warn the British that were already there that, “Hey. You’re not going to succeed. You’re not going to take American arms. You are not gonna beat our own well-armed, uh, persons, uh, individual private militia that we have. He did warn the British.

And in a shout-out, gotcha type of question that was asked of me, I answered candidly. And I know my American history.

Um þetta sagði Joe Scarborough að „Everything is a gotcha question with her, isn’t it?“. Og sagnfræðingar sem ABC fréttastofan ræddi við, þar á meðal James Giblin, sem er margverðlaunaður fyrir að skrifa aðgengilegar og auðlæsilegar bækur um sagnfræði fyrir skóla, börn og unglinga, meðal annars bók sem nefnist The Many Rides of Paul Revere, staðhæfir að frásögn Palin sé hreint rugl.

En það er rétt að hafa í huga að svona menn, einhverjir „sagnfræðingar“ eru upp til hópa elítistar og vinstrimenn. Merkikerti sem þykjast vita allt betur en venjulegt fólk. Og í ljósi þess að sagan er síbreytileg, allt eftir því hver horfir og hvaðan, og allt tal um sögulegan sannleik eða staðreyndir hreinasta hrokapíp ákváðu stuðningsmenn Palin að fara inn á Wikipedia og hreinlega breyta frásögninni af Paul Revere, svo hún passaði betur við túlkun Palin. NYT The Caucus:

Over the course of the weekend, people added sentences to the Revere article that repeated Ms. Palin’s claims. It can be hard to discern motives for changes on Wikipedia, and in some cases people appeared to be attributing the claims to Ms. Palin in order to mock her.

One editor, Tomwsulcer, added the following sentence:  “Accounts differ regarding the method of alerting the colonists; the generally accepted position is that the warnings were verbal in nature, although one disputed account suggested that Revere rang bells during his ride.”

When the discussion board for the Revere article was ringing with complaints that this was a lie, Tomwsulcer replied that it should be included as a theory because a prominent American politician, that is, Sarah Palin, had said it. “If you follow Wikipedia’s rules,” he wrote, “we must maintain a neutral position, representing the mainstream position as well as disputed versions.”

Sem er auðvitað mjög póstmódernískt viðhorf til sagnfræði. Ef einhverjum dettur í hug að hafa eitthvað viðhorf eða sjónarhorn til sögunnar sé það ekkert betra eða verra en önnur viðhorf til sögunnar. Það séu hvort sem er alltsaman viðhorf, og það er það beinlínis skylda okkar að leyfa öllum sjónarmiðum að fá að njóta sín. Annað væri skoðanakúgun og einhyggja og elítismi… Hið póstmóderníska sögustríð Palin endaði hins vegar með ósigri endurskoðunarsinnanna. Þ.e. á Wikipedia. Á Conservapedia, sem er Wikipedia fyrir hægrimenn, sótthreinsuð af vinstrisinnuðum áróðri og háskólalygum, höfðu Palinverjar betur.

The piece has been edited to read as follows: “He is famous for riding from Boston to Lexington, Massachusetts with William Dawes on the night of April 18, 1775 ringing bells to warn the British that colonists would exercise their natural rights to both bear arms and use them in an effort secede from the United Kingdom in response to Big Government bullying and interfering with Colony’s Rights.”

Fyrir utan að vera „sjónarhorn“ er öll sagnfræði, og öll fræðimennska, auðvitað líka einhverskonar „pólítík“. Og hver þykist þess umkominn að segja hvað sé rétt og hvað ekki?

—–Update—–

Í umfjöllun um þetta sagnfræði-gate og þau svör Palin að það megi rekja til einhverrar „shout-out, gotcha type of question“ hefur alveg gleymst að segja hverju hún var að svara. Ed Brayton á Dispatches from the Culture Wars er með svarið þessari spurningu:

Now Sarah Palin claims that she was right about Paul Revere and that it’s all the media’s fault for asking her another „gotcha“ question. Here’s the actual question she was asked when she gave that bizarre, word-salad answer:

„What have you seen so far today, and what are you going to take away from your visit?“

Þetta er aldeilis svívirðileg „gotcha type question“. En það verður að segjast að þegar Palin segist hafa svarað heiðarlega „…I answered candidly. And I know my American history.“ er það sennilega líka rétt. Hún var spurð að því hvað hún hefði lært af safnaheimsókn sinni þann daginn og hvaða skilning hún legði í þá sögu – og hún sagðist kunna sína Bandaríkjasögu. Hvernig átti henni að detta í hug að fólk væri að biðja hana um að hafa eftir hvað einhverjir sagnfræðingar segðu að hefði gerst?!

Undanfarin ár hafa hvað eftir annað borist fréttir af því að bankar í bandaríkjunum hafi ráðist í að setja fólk á nauðungaruppboð fyrir vanskil eða ógreidd húsnæðislán – og það án þess að fólk sé í raun og veru í neinum vanskilum, sé með lán hjá viðkomandi banka, og í ævintýralegustu tilfellunum hafa bankar viljað selja ofan af fólki sem býr í skuldlausum húsum.

Þessar uppákomur skrifast allar á einhverskonar „rugling“ og mistök við pappírsvinnslu hjá bönkunum, sem hafa þó staðfastlega neitað að það sé neitt að, að hér sé á ferð raunverulegt vandamál sem ástæða sé til að bregðast við. T.d. með strangari lögum til varnar lántakendum eða húseigendum. Einstaka sinnum tekst fórnarlömbunum hins vegar að snúa taflinu algjörlega við. Skv. frétt lókal CBS stöðvar í Flórída: WFMY News:

It started five months ago when Bank of America filed foreclosure papers on the home of a couple, who didn’t owe a dime on their home. The couple said they paid cash for the house.

The case went to court and the homeowners were able to prove they didn’t owe Bank of America anything on the house. In fact, it was proven that the couple never even had a mortgage bill to pay.

A Collier County Judge agreed and after the hearing, Bank of America was ordered, by the court to pay the legal fees of the homeowners’, Maurenn Nyergers and her husband. 

The Judge said the bank wrongfully tried to foreclose on the Nyergers’ house. So, how did it end with bank being foreclosed on?  After more than 5 months of the judge’s ruling, the bank still hadn’t paid the legal fees, and the homeowner’s attorney did exactly what the bank tried to do to the homeowners. He seized the bank’s assets.

„They’ve ignored our calls, ignored our letters, legally this is the next step to get my clients compensated, “ attorney Todd Allen told CBS.

Sheriff’s deputies, movers, and the Nyergers’ attorney went to the bank and foreclosed on it. The attorney gave instructions to to remove desks, computers, copiers, filing cabinets and any cash in the teller’s drawers. After about an hour of being locked out of the bank, the bank manager handed the attorney a check for the legal fees.

„As a foreclosure defense attorney this is sweet justice“ says Allen. Allen says this is something that he sees often in court, banks making errors because they didn’t investigate the foreclosure and it becomes a lengthy and expensive battle for the homeowner. 

Það væri gott ef almenningur fengi fleiri tækifæri til að beita lögunum og lögreglunni til að vernda hagsmuni sína og réttindi gagnvart stórfyrirtækjum. En því miður eru lögin hreint ekki sniðin til þess.