Freedomfries

Það hefur að vonum vakið athygli að Sarah Palin skuli hafa skrifað minnispunkta í lófann á sér áður en hún hélt ræðu á landsfundi tepokalýðsins nú um helgina. Þetta uppátæki Palin vakti líklega aðallega athygli þar sem hún er fullorðin kona, 45 ára gömul, hún hefur útskrifast úr háskóla, sat í hálft kjörtímabil sem ríkisstjóri og bauð sig fram sem varaforsetaefni Bandaríkjanna – öflugasta stórveldis okkar daga.

Palin var ekki að fara í landafræðipróf í gagnfræðaskóla, heldur var hún að flytja mikilvæga ræðu á landsfundi öflugrar pólítískrar hreyfingar – ræðu sem var sjónvarpað um öll Bandaríkin.

En auðvitað er upphlaup „vinstrimanna“ og þess sem Palin kallaði í ræðu sinni „lame-stream media“ (ha ha ha! orðaleikur! mainstream-lamestream! fyndið!!!) yfir þessu enn eitt dæmi um að vinstrimenn og fjölmiðlaelítan skilur ekki „venjulegt“ fólk. Sem betur fer höfum við Fox & friends sem sérhæfa sig í stjórnmálablaðri til að útskýra þetta fyrir okkur.

Gretchen Carlson byrjaði auðvitað á því að spila út standardlínunni – nefnilega að Palin, sem þvaðraði nú sem endranær samhengislaust, í hálfkláruðum setningum, væri bæði „folksy“ og „fierce“ (ólíkt Obama/öllum demokrötum, sem eru „elitist“ og „dithering“ eða „weak“.)  

Frammistaða Palin, og svindlimðakrotið var þó svo vandræðalegt að bæði Steve Doocy og Brian Kilmeade fundu sig knúna til að benda á að Palin væri kannski ekki alveg á traustum ís, Kilmeade benti á að árásir Palin á forsetann hefðu jaðrað við að vera „disrespectful“, og Doocy velti því fyrir sér hvort það væri í lagi að hæðast að því að forsetinn notaðist við skrifaðar ræður meðan hún væri sjálf að krota punkta í lófann á sér.

Carlson var þó fljót að koma Palin til hjálpar og benda þeim félögum á hvernig þeir ættu að túlka þessa atburðarás til að hún félli að fyrirframákveðnu narratívi Fox og repúblíkana (repúblíkanar=folksy, common sense, ábyrgðarfullir / demokratar=out of touch, elitist, ábyrgðarlausir). Lófakrot Palin hefði verið partur af stærra plotti hennar til að afhjúpa yfirborðsmennsku Obama… Og Doocy og Kilmeade voru fljótir að koma sér inn á flokkslínuna:

CARLSON: I think she did it on purpose. I think she did it on purpose, yeah. Because it’s an exact opposite of reading off the teleprompter with a script written for you with every word in a sentence and here’s she’s just taking crib notes on her hand. It makes her look like she can just talk off the cuff and she just jotted down a few couple notes before she went out to give a big long speech.

DOOCY: I think she did it because she probably does it a lot. I do that all the time.…

KILMEADE: But to sit there and look at, and do the interview and look down at her hand, I think that is — like you said before, Gretchen — folksy, absolutely, down-to-earth, I can identify. But if you’re going to write on your hand, why not just say, ’staffer, hand me a card.’ And then it would be okay.

CARLSON: Nah, like I said, I think it was on purpose. But anyway, we we may never know.

Yfirleitt er augljósasta skýringin rétt: Palin þarf að hafa minnispunkta til að muna þrjú margendurteknustu slagorð sín – og hún er manneskja sem krotar minnispunkta á hendurnar á sér… Ég veit ekki, en ég held að það sé betra að vera með „a law professor“ sem commander in chief en grasasna eins og Palin.

Í dag er „superbowl sunday“, sem er ein mikilvægasta stórhátíð ársins, og í tilefni þess er hér „men on football“ skets Damon Wayans og David Alan Grier

Og eins og allt hefur superbowl orðið „pólítískt“ – því þetta ár hefur sprottið upp ægileg deila um auglýsingarnar sem sýndar verða, eða verða ekki sýndar, í leikhléum. CBS sem sendir út Super Bowl hefur nefnilega samþykkt að sýna mjög umdeildar auglýsingar frá íhaldssömum „kristnum“ samtökum sem berjast gegn fóstureyðingum – en hafur í gegnum tíðina ævinlega hafnað auglýsingum sem frá samtökum sem berjast fyrir rétti kvenna til fóstureyðinga, eða auglýsingum sem hafa „pro-gay“ undirtóna eða berjast fyrir öðrum „vinstrisinnuðum“ málefnum. Það eru nokkur ár síðan Superbowl auglýsing fyrir Snickers komst í fréttirnar fyrir undarlega hómófóbískan boðskap.

Það hefur verið gert mikið úr því að Obama notist við skrifaðar ræður – og að hann nýti sér nýjustu tækni þegar hann les ræður, þ.e. „teleprompters“. Þetta hefur hægripressunni Bandaríkjunum þótt merkileg sönnun þess hverskonar léttvigtarbjáni Obama sé. Svona sérstaklega í ljósi þess hverskonar hugsuði og snillinga hægrivængurinn hefur telft fram. Stjórnspekinga og -skörunga eins og Söru Palin.

Palin notast ekki heldur við skrifaðar ræður – eins og ætti að vera deginum ljósara af samhengislausum orðræðum eins og þessari…

En Palin þarf samt líka að nota minnispunkta – svona til að muna hvað það er sem hún ætlar að tala um. Ýmsar útgáfur af þessu myndbandi, sem sýnir Palin að svara spurningum á einhverskonar landsfundi tepokalýðsins sem haldinn var nú um helgina, hefur farið sem eldur í sinu um internetið:

Það lítur út eins og Palin sé að gægjast í lófann á sér… Og á fréttaljósmyndum af fundinum má greinilega sjá að Palin hefur skrifað minnispunkta í lófann – og það má meira að segja lesa hvað það var sem Palin taldi sig þurfa minnispunkta til að gleyma ekki:

Muna að tala um „Energy, tax cuts, Lift American Spirits“… Bob Cesca:

She needed a cheat sheet to remember „energy“ and „budget tax cuts?“ What the bloody hell? These are her two big things and she needed them scrawled on the palm of her hand?

Konan ræður ekki við þrjú einföld slagorð? Mér fallast eiginlega hendur. En þetta skýrir allavegana af hverju allar ræður hennar eru fáránlega samhengislaus samtíningur af slagorðum.

Þetta eru uppáhaldsrök jarðmiðjufífla repúblíkananflokksins: Ef það eru vetrarkuldar með snjókomu einhverstaðar í Bandaríkjunum þá er óhugsandi að loftslagsbreytingar af mannavöldum geti verið raunverulegt vandamál! Skotheld rök!!

Það hefur lengi verið mikilvægur liður í gagnrýni hægrimanna á vinstrimenn að þeir séu óeðlilega viðkvæmir og að pólítísk rétthugsun þeirra væri að ganga að öllu dauðu. Það væri einhver undarlegur kellingagangur í vinstrimönnum sem gerði að verkum að þeir hlypu upp í móðursýkishýsteríu í hvert sinn sem menn voguðu sér að segja brandara eða yfirleitt að tala opinskátt.

Í Bandaríkjunum hefur þetta lengi vel verið mikilvægur liður í gagnrýni repúblíkana á hendur demokrötum og öllum vinstrimönnum. Bannað að segja hommabrandara eða tala um blökkumenn sem „n-“ eitthvað. Það er ekki langt síðan BillO kvartaði undan því að það væri ekki lengur hægt að gera grín að Aröbum – og taldi það ótvírætt merki um menningarlega hnignun Bandaríkjanna.

En nú virðist sem repúblíkanar hafi ákveðið að það sé kannski heilmikið að græða á því að fara um sem einhverskonar málfarslögregla og smurðir riddrarar pólítískrar rétthugsunar.

Um daginn lét Rahm Emmanuel, starfsmannastjóri Hvíta Hússins þau orð falla að róttæklingar innan demokrataflokksins sem væru að berjast gegn heilbrigðisfrumvarpinu væru „fucking retarded.“ Emmanuel er þekktur fyrir að vera orðljótur – og fjölskyldan reyndar öll. Bróðir hans, Ari Emmanuel, er fyrirmynd umboðsmannsins Ari Gold í HBO sjónvarpsþáttaröðinni Entourage.

Sarah Palin ákvað að líta svo á að með þessu hefði Emmanuel gerst sekur um alvarlega árás á sig, persónulega, og son hennar, Trig Palin, líka persónulega, og krafðist þess að Emmanuel og Obama bæðu allt þroskaheft fólk allstaðar í heiminum afsökunar…

Rahm is known for his caustic, crude references about those with whom he disagrees, but his recent tirade against participants in a strategy session was such a strong slap in many American faces that our president is doing himself a disservice by seeming to condone Rahm’s recent sick and offensive tactic.

The Obama Administration’s Chief of Staff scolded participants, calling them, “F—ing retarded,” according to several participants, as reported in the Wall Street Journal.  …Rahm’s slur on all God’s children with cognitive and developmental disabilities – and the people who love them – is unacceptable, and it’s heartbreaking.

Palin er auðvitað „fucking retarded“ sjálf, og því skiljanlegt að hún skuli móðgast.

Það fáránlegasta er samt að Emmanuel brást við þessu væli með því að biðjast afsökunar! Fyrst hringdi hann í talsmann Ólympíuleika fatlaðra, og bað hann afsökunar…

„Rahm called Tim Shriver Wednesday to apologize and the apology was accepted,“ the official said.

Shriver is the Chairman and CEO of the Special Olympics, which has launched a campaign against what it calls „the R word.“

Og svo baðst hann afsökunar aftur, opinberlegar, og lofaði að ganga í þessi samtök sem berjast gegn notkun „the r-word“!

Það sem er athyglisvert við þetta allt er að Emmanuel hefur ekki beðið róttæklinga innan demokrataflokksins afsökunar. Sem er kannski ekkert skrýtið, því það er einmitt fucking retarded að vera að hjálpa tepokafíflunum og fólki eins og Söru Palin að drepa tilraun forsetans til að lappa upp á handónýtt heilbrigðistryggingakerfi.

Það hefur líklega ekki farið framhjá neinum sem fylgist með bandarískum stjórnmálum að vandræði Obama við að koma heilbrigðisumbótafrumvarpi sínu, róttækum aðgerðum gegn bönkunum eða lokum Guantanamo í gegn um þingið er farið að taka sinn toll. Stuðningsmenn forsetans og grasrót flokksins er orðin æði ergileg.

Og hvað skyldi flokkurinn og forsetinn þá finna uppá að gera?

Miðað við atburðarás síðustu vikna hefði maður getað ætlað að svarið við þessari spurningu væri eitthvað á þá leið að blása til skattalækkana til handa hergagnaframleiðenda, rýmri reglur fyrir olíufyrirtæki og afnám verkfallsréttarins… En ónei. Loksins hefur leiðtogalið demokrataflokksins vaknað upp og fattað að það þyrfti að þrýsta í gegn sæmilega róttækum „high profile“ umbótum.

Eitt af kosningaloforðum Obama var afnám „Don’t Ask, Don’t Tell“ – þeirrar stefnu að samkynhneigðir mættu gegna herþjónustu, svo lengi sem þeir væru alveg örugglega 100% í skápnum og enginn vissi af kynhneigð þeirra. Og nú er Obama semsagt að vinna í því að binda endi á þessa stefnu, og veita samkynhneigðum fullan rétt til að sinna herþjónustu.

Og það er akkúrat engin ástæða til að ætla annað en að Obama og demokrötum takist að afnema DADT – ekki síst í ljósi þess að yfirmenn hersins eru fylgjandi stefnu forsetans:

The nation’s top two Defense officials called on Tuesday for an end to the 16-year-old „don’t ask, don’t tell“ law, a major step toward allowing openly gay men and women to serve in the United States military for the first time in its history.

„No matter how I look at the issue, I cannot escape being troubled by the fact that we have in place a policy which forces young men and women to lie about who they are in order to defend their fellow citizens,“ Adm. Mike Mullen, the chairman of the Joint Chiefs of Staff, told the Senate Armed Services Committee. He said it was his personal belief that „allowing gays and lesbians to serve openly would be the right thing to do.„

Colin Powell hefur líka lýst yfir stuðningi við afnám DADT – almennt virðist forsetinn njóta breiðs stuðnings innan hersins, og forsetinn virðist staðráðinn í að hlusta ekki á afturhaldsraddirnar. Steve Benen:

As for opposition, the pushback against the White House on this has been minimal, at least so far, but the NYT noted that there’s still a generation gap in the military — younger servicemen and women are far less concerned about serving alongside openly gay soldiers, but the previous generation remains concerned. Gen. James T. Conway, the commandant of the Marine Corps, is said to have „major reservations“ about changing the existing policy.

But by all appearances, the administration is taking the matter seriously and ignoring the reservations…

Þessi stuðningur skiptir ekki síst máli vegna þess að til þessa hafa repúblíkanar réttlætt andstöðu sína við afnám DADT með vísan til þess að yfirmenn hersins séu andvígir hugmyndinni um að leyfa samkynhneigðum að sinna herþjónustu. Þeir „hlustuðu“ á yfirmenn hersins. Orð manna eins og Patreusar væru lög!

Það mætti því ætla að helstu stuðningsmenn hersins innan repúblíkanaflokksins myndu nú flykkjast um forsetann og styðja afnám DADT? Jú, ef þeir væru sæmilega gegnheilir og sjálfum sér samkvæmir – ef ást þeirra á sérfræðiáliti yfirmanna hersins væri ekki aðeins yfirvarp yfir eitthvað allt annað. Ágætt dæmi er gamalmennið McCain:

“The day that the leadership of the military comes to me and says, ‘Senator, we ought to change the policy,’ then I think we ought to consider seriously changing it,” McCain said in October 2006 to an audience of Iowa State University students.

That day arrived Tuesday, with Defense Secretary Robert M. Gates and Joint Chiefs Chairman Mike Mullen testifying to senators after President Obama’s announcement that he would seek a congressional repeal of the 15-year-old policy.

Mullen called repealing the policy, which bans openly gay men and lesbians from serving, “the right thing to do” and said he was personally troubled by effectively forcing service members to “lie about who they are in order to defend their fellow citizens.”

Gates told the Armed Services Committee, “I fully support the president’s decision.”

In response, McCain declared himself “disappointed” in the testimony. “At this moment of immense hardship for our armed services, we should not be seeking to overturn the ‘don’t ask, don’t tell’ policy,” he said bluntly, before describing it as “imperfect but effective.“

Hingað til hafa McCain og aðrir repúblíkanar verið á þeirri skoðun að það séu yfirmenn hersins sem vita best hvað sé best fyrir herinn – og gert ægilegt gys að þingömönnum sem voga sér að hafa skoðanir sem stangast á við skoðanir hersins. En auðvitað gildir sú regla, eins og allar aðrar reglur, bara um demokrata.

Ein vitlausasta þráhyggja sem hrjáir bandaríska stjórnmálaskýrendur er hugmyndin um mikilvægi þess að stjórnvöld nái „þverpólítískum“ sáttum um alla hluti. Allt þarf að vera „bi-partisan“ til þess að það geti talist gott – ef stefnir í að frumvörp verði samþykkt á „party-line vote“ hljóti þau að vera alvarlega gölluð.

Repúblíkanar hafa nýtt sér það út í ystu æsar að fjölmiðlar hafa verið tilbúnir til að éta þessar mýtur upp. Til þess að geta stýrt Bandaríkjunum verði demokratar því að fá hjálp eða stuðning repúblíkanaflokksins. En nú virðist hylla undir að repúblíkanar ætli að draga í land með þessa vitleysu, og viðurkenna að það sé fásinna að vera að gera kröfu um að demokratar nái „þverpólítískri“ samstöðu um nokkurt mál, enda sé algjörlega útilokað að repúblíkanaflokkurinn styðji nein mál – sama hversu góð. CNN Political Ticker:

Despite White House overtures for congressional Republicans to work with Democrats, GOP leaders indicated Sunday they were unwilling to accept much of what President Barack Obama and the Democrats are proposing.

Senate Minority Leader Mitch McConnell showed little willingness on CNN’s „State of the Union“ program to seek common ground with Democrats on top legislative priorities such as health care, a jobs bill or creating a bipartisan statutory commission to come up with plans to reduce the federal deficit.

His counterpart in the House, Minority Leader John Boehner of Ohio, was more blunt.

„There aren’t that many places where we can come together,“ Boehner, R-Ohio, told the NBC program „Meet the Press.“

Republicans were elected to stand by their principles, and those principles are different than the „leftist proposals“ offered by Obama and congressional Democrats, Boehner said. …

„Leadership is about standing on your principles and opposing those policies that we believe are bad for the country,“ Boehner said.

Þetta er reyndar eitthvað örlítið flóknara, því Repúblíkanar eru meira að segja tilbúnir til að kjósa gegn eigin kosningamálum  – til þess eins að greiða atkvæði gegn stjórninni…

On a jobs bill, Democrats are offering ordinarily Republican-supported provisions such as tax cuts and credits for small businesses to spur hiring. That’s not enough for McConnell, R-Kentucky.

„Well, we’re willing to take a look at it,“ he told CNN. Asked about about creating a deficit reduction panel, presumably a red-meat Republican issue, McConnell showed the politics of the moment at play.

…a Senate bill proposed by Democrats and Republicans to create such a commission was defeated by the Senate last week because seven of the GOP co-sponsors changed their mind and voted against it.

„Now, it’s one thing to have an honest difference of opinion about something. I will always respect those who take a principled stand for what they believe, even if I disagree with them,“ Obama said in his weekly radio address. „But what I won’t accept is changing positions because it’s good politics. What I won’t accept is opposition for opposition’s sake. We cannot have a serious discussion and take meaningful action to create jobs and control our deficits if politicians just do what’s necessary to win the next election instead of what’s best for the next generation.“

Hvernig komast repúblíkanar upp með að tala um að standa fast á hugsjónum, en láta allar ákvarðanir stýrast af hatrammri flokkspólítík – en saka andstæðingana um leið um að vera ekki nógu „þverpólítíska“, ekki nógu tilbúna til að „work across the aisle“?

Ástæðan er auðvitað þessi fáránlega þverpólítíkurþráhyggja – og þó sérstaklega sú undarlga hugmynd að það séu sérstaklega demokratar sem þurfi að sanna að þeir séu þverpólítískir.

Ég hef aldrei alveg áttað mig á því hver sé ástæða þessarar þráhyggju. Partur skýringarinnar er sá að flokkarnir voru lengst af mjög breiðir og sköruðust töluvert, og því tiltölulega auðvelt að ná „þverpólítískri“ sátt um stór þjóðþrifamál. Bandaríkin hafa líka gengið í gegn um blóðugt borgarastríð – mun alvarlegri bræðravíg en flest Evrópulönd, og því skiljanlegt að það sé djúpstæður ótti við harðvítugar pólítískar deilur.

Lengi vel (eftir 1865, allt fram að aldamótum 1900) gátu repúblíkanar unnið kosningar á því einu að minna kjósendur á að það voru demokratar Suðurríkjanna sem sviku ríkjasambandið og steyptu því út í borgarastríð. Eftir að hausaskipti höfðu verið höfð á flokkunum var annað föðurlandssvikamál komið til skjalanna, nefnilega hugmyndin um að demokratar væru sósíalistar og á mála hjá Kreml. Það þyrfti því að gjalda öllum stefnumálum demokrata sérstakan varhug – þau gætu verið trójuhestar fyrir einhverskonar marx-lenínisma. Þverpólítík er besta sápan til að þvo af sér slíkt aurkast.

En stundum hef ég fengið á tilfinninguna að hluta skýringarinnar sé að leita í því að það sé nánast einhverskonar bónapartísk hefð í bandarískum stjórnmálum, einhverskonar hugmynd um að landinu sé ekki stýrt af stjórnmálamönnum og stjórnmálin háð af stjórnmálaflokkum, heldur eigi forsetinn nánast að líkamna þjóðina.

Þessi bónapartismi virðist hafa náð hylli á níunda áratugnum þegar repúblíkönum tókst að legitímera valdatilkall sitt á hugmyndinni um að repúblíkanaflokkurinn væri ekki flokkur – heldur einhverskonar þverskurður allrar þjóðarinnar – talsmenn hins „þögla“ og „moral majority“ – sem auðvitað er „íhaldssamur“. Mýtusmíði í kringum Reagan og svo Bush yngri sem einhverskonar kúrekakarlmenni er auðvitað hluti þessarar hugmyndar.

En það hlýtur að koma að því að fjölmiðlar hætta að geta tekið þátt í lýginni um að þverpólítísk samstaða sé nauðsynleg og að Repúblíkanaflokkurinn sé stjórnmálaflokkur, ekki einhver líkömnun hinnar „sönnu“ Ameríku, rugged individualistic kúrekaameríkunnar. Sérstaklega þegar forystumenn flokksins eru appelsínugul, brúnkukremuð gúmmímenni eins og Bóner.

Þetta er athyglisvert. Ehud Barak, utanríkisráðherra Ísrael talar um Ísrael og Apartheid í sömu setningu:

Israel’s defense minister warned Tuesday that if Israel does not achieve a peace deal with the Palestinians, it will be either a binational state or an undemocratic apartheid state. [...] “The simple truth is, if there is one state” including Israel, the West Bank and Gaza, “it will have to be either binational or undemocratic. … if this bloc of millions of Palestinians cannot vote, that will be an apartheid state.”

Yglesias rifjar að þessu tilefni upp viðbrögð Anti-defamation league við bók sem Jimmy Carter skrifaði um Ísrael, Palestine: Peace not Apartheid, en samtökin svöruðu bréfi sem hann skrifaði með þessum orðum:

No matter the distinction you articulate in your letter, using the incendiary word “Apartheid” to refer to Israel and its policies is unacceptable and shameful. Apartheid, that abhorrent and racist system in South Africa, has no bearing on Israeli policies.

Niðurstaða Yglesias:

One of the lessons I took away from the Carter controversy was that the use of the term “apartheid” seems to shut down people’s critical faculties and make them defensive. So I generally prefer to set it aside. The point is that there’s a political system in the West Bank where the Jewish residents have the right to vote, have privileged access to water, have exclusive access to some roadways, have privileged rights to travel, etc., none of which are shared by the non-Jewish residents. You can call it what you like, but it’s not democracy.

Allt satt og rétt. En ef utanríkisráðherra Ísrael viðurkennir að Ísraelar hafi bara tvo möguleika ef þeir gefa Palestínumönnum ekki sitt eigið ríki og gefa eftir landnemabyggðirnar: Gefa Palestínumönnum kosningarétt og horfast í augu við að það sé stór palestínskur minnihluti í Ísrael, eða búa til alvöru Apartheid kerfi og horfast í augu við að þeir hafa byggt kúgunar- og lögregluríki sem á sér frekar óviðkunnanlegar sögulegar hliðstæður.

Þegar menn átta sig á þessu eru þeir skrefi nær að leysa þetta vandamál.

NB: Ég hef þá reglu að ef ég skrifa ekki um bandaríska menningu, stjórnmál eða samfélagsmál þá þurfi viðfangsefnið að vera stjórnmál landa sem byrja á Ís-…

Nýíhaldsmenn eru almennt þeirrar skoðunar að það séu engin vandamál sem ekki er hægt að leysa með tilefnislausum stríðsrekstri – helst loftárásum í miðausturlöndum, ólöglegum innanríkisnjósnum, smáskammti af stjórnarskrárbrotum eða útþenslu lögregluvalds ríkisins.* Og nú er einn af snillingum þessarar stjórnmálaheimspeki, Daniel Pipes, einn af dálkahöfundum National Review, búinn að bjóða Obama ókeypis ráðgjöf: Loftárásir á Íran – Vandamálið leyst!

Vandamálið? Obama er „léttvigtarmaður“. Ólíkt þungavigtarmönnum sem skilja hversu alvarlegir vondir miðausturlandamenn eru og hversu mikilvægt það er að vera alltaf í stríðsrekstri út um allar trissur:

I do not customarily offer advice to a president whose election I opposed, whose goals I fear, and whose policies I work against. But here is an idea for Barack Obama to salvage his tottering administration by taking a step that protects the United States and its allies. …

He needs a dramatic gesture to change the public perception of him as a light-weight, bumbling ideologue, preferably in an arena where the stakes are high, where he can take charge, and where he can trump expectations.

Such an opportunity does exist: Obama can give orders for the U.S. military to destroy Iran’s nuclear-weapon capacity.

Pipes vitnar síðan í kannanir sem sýna að bandarískir kjósendur styðja loftárásir til að stöðva kjarnorkuáætlun Írana – og spáir því að þjóðin muni fylkja sér um forsetann þegar nýtt stríð hefst: „Americans will presumably rally around the flag, sending that number much higher.“

Sérstaklega í ljósi þess að þjóðin er búin að fá leið á þeim tveimur styrjöldum sem Bandaríkin eru þegar að heyja…? Og svona sérstaklega í ljósi þess hversu vinsæl þau vor/eru og hversu mikið kjósendur Obama elskuðu þau og kusu hann bara til þess að hann gæti byrjað fleiri stríð í miðausturlöndum?

Loftárásir á Íran hefðu marga kosti að mati Pipes. Meðal annars að Obama myndi geta skotið sér undan því að takast á við nein vandamál heimafyrir og kallað fram hatur grasrótar flokksins og dyggustu stuðningsmanna forsetans. En bestu rökin eru þó þau að með loftárásum á Íran gæti Obama orðið alveg jafn vinsæll og Bush…

Just as 9/11 caused voters to forget George W. Bush’s meandering early months, a strike on Iranian facilities would dispatch Obama’s feckless first year down the memory hole and transform the domestic political scene. It would sideline health care, prompt Republicans to work with Democrats, and make the netroots squeal, independents reconsider, and conservatives swoon.

But the chance to do good and do well is fleeting. As the Iranians improve their defenses and approach weaponization, the window of opportunity is closing. The time to act is now, or, on Obama’s watch, the world will soon become a much more dangerous place.

Stríð núna strax, byggt á getgátum um gereyðingarvopn sem ekki eru til, en gætu einhverntímann orðið til, er öruggasta tryggingin fyrir friði. Ég held að þetta hafi verið nákvæmlega sömu rök og voru notuð fyrir innrásinni í Írak – og Blair notar ennþá til að réttlæta innrásina.

Það sem er kannski fyndnast er að þessi grein Pipes var ekki skrifuð sem brandari. Hann er í alvörunni að leggja til að Obama taki sér Bush til fyrirmyndar – svo að hann geti orðið jafn vinsæll og Bush, náð sama frábæra árangri og Bush, og gert miðausturlönd jafn friðsöm og örugg og Bush.

Og það er rétt að hafa í huga að ef Obama væri ekki við völd þá væri McCain og Palin við völd og þá væri þetta nýíhaldsrugl Pipes ekki bara hjáróma píp á síðu the National Review heldur sæti hann og hans líkar á strategíufundum með McCain – eða Palin – til að plotta meiri loftárásir og hermang.

McCain söng eitt sinn Bomb, bomb, bomb. Bomb, bomb Iran…

*Þegar við höfum í huga að „frjálshyggjumenn“ repúblíkanaflokksins (les: áhugamenn um arðrán stórfyrirtækja á neytendum og verkamönnum) eru síðan þeirrar skoðunar að það séu engin vandamál sem ekki megi leysa með skattalækkunum, og að þessir tveir armar repúblíkanaflokksins höfðu mest völd á síðustu átta árum eða svo sjáum við formúluna fyrir nokkurnveginn öllum stjórnvaldsákvörðunum Bushstjórnarinnar: Loftárásir+skattahækkanir=vandamál leyst…

Aðalvandinn við að taka sér pásur frá framhaldssögu eins og svona stjórnmálablogg eru er að ef maður sleppir boltanum – þó ekki sé nema í stuttan tíma – er alltaf hætta á að maður sé kominn langt eftirá þegar maður kemur aftur inn. Og það virðist einmitt vera það sem hefur gerst í bandarískum stjórnmálum: Með því að tapa í aukakosningunum í Massachusetts misstu demokratar eitt þingsæti, og gáfu repúblíkönum þannig 41 sætis „meirihluta“ í öldungadeildinni. Því eins og allir vita nægir repúblíkanaflokkun að vera með 41 af 100 atkvæmum í efri deild þingsins til að hafa kverkatak á bandaríska ríkinu.

Skiptir þá engu þó demokratar hafi öruggan meirihluta í neðri deild þingsins og forsetaembættið. Og 59 sæta meirihluta í öldugadeildinni. Nei. Í bandariskum stjórnmálum virðist það ekki nóg.

Hvað þýðir þetta?

1) Svo virðist sem leiðtogar flokksins séu á báðum áttum hvort þeir ætli að koma heilbrigðiskerfisumbótafrumvarpinu í lög, og

2) „Moderate“ demokratar og „independents“ í þingflokknum, þ.e. innihaldslausir vínglar, hentistefnumenn og sjálfhverfungar á borð við Evan Bayah, Ben Nelson og Joe Lieberman hafa ákveðið að það þurfi að draga í land með öll önnur lagafrumvörp.

3) Almennt að stinga skottinu milli lappanna og hlaupa í felur…

Almennt eru stjórnmálaskýrendur sem eitthvað mark er á takandi þeirrar skoðunar að framtíð flokksins og Obama standi og falli með heilbrigðiskerfisumbótafrumvarpinu. Ef Lieberman og repúblíkönum tekst að drepa frumvarpið eigi flokkurinn og Obama eftir að eiga í alvarlegum erfiðleikum með að endurheimta frumkvæðið eða koma neinu öðru sem skiptir máli í gegn um þingið, og það sem verra er: Hugsanlega nái repúblíkanar að ná meirihluta í þinginu í kosningunum í haust. Kosningabaráttan er handan við hornið, og ef flokknum tekst ekki að koma frumvarpinu í gegn muni flestir kjósendur þeirra halda sig heima á kjördag – meðan tepokahyskið fjölmennir á kjörstað!

Það allra ömurlegasta er að sumir demokratar – helst einhverskonar „róttæklingar“ á vinstrivæng blógísphersins – virðast hafa ákveðið að hjálpa repúblíkönum að drepa heilbrigðiskerfisumbótafrumvarpið. Á þeim foresendum að það sé ekki „nógu gott“. Þessi herfylking, „the kill-billers“, er ævareið yfir því að þessi fyrsta „vinstristjórn“ í mörg ár sé ekki nógu vinstrisinnuð… Og frekar en að styðja stjórnina vilja róttæklingarnir í sönnum rýtingsstunguanda slást í för með repúblíkanaflokknum.

Ég hef sagt þetta áður: Hvað í andskotanum vill þetta fólk? Hvað hélt það að myndi gerast?!! Það yrði hægt að vinda ofan af 30 árum af Reaganomics á nokkrum mánuðum? Breyta stærsta hernaðarstórveldi sem sést hefur í sögubókum í einhverskonar alheimsfriðardúfu? Sigla í gegn einhversku sænsku velferðarkerfi?

Í raunveruleikanum þarf tíma til að koma umbótum í gegn…

Sem betur fer eru aðrir innan flokksins sem vilja nýta tækifærið – ekki til þess að hlaupa af hólmi eða veina og góla og væna Obama um svik – heldur til þess eggja þingmenn flokksins og stjórnina til átaka við stjórnarandstöðuna. Stjórnin hefur öruggan meirihluta í báðum deildum – almenningsálitið er með forsetanum – ekki repúblíkönum. Og svo er líka rétt að hafa í huga að réttlætið sigrar ævinlega, að lokum.

Undanfarna mánuði hafa bandarískir fjölmiðlar og stjórnmálaskýrendur velt sér upp úr dvínandi vinsældum Obama. Þegar Obama kom inn í embætti bundu margir við hann nánast ofurmannlegar væntingar. Sem er skiljanlegt í ljósi þess hversu skelfileg óstjórn fyrri ríkisstjórnar hafði verið. Kjósendur og aðrir biði í ofvæni eftir því að Bandaríkin snéru af þeirri óheillabraut sem þau voru á. En svo kom í ljós að Obama var ekki sá galdraeinhyrningur sem margir héldu. Margir vinstrimenn eru sérstaklega ergilegir.

Það sem gerir stuðningsmenn Obama og almenning argari er að hann lofaði því að hann myndi ekki bara snúa við blaðinu í utanríkismálum heldur myndi hann líka slá einhverskonar „skjaldborg um heimilin“ – endurreisa millistéttina, lækka skatta á vinnandi lág- og millitekjufólk, endurbæta heilbrigðiskerfið og síðast en ekki síst koma efnahagslífinu aftur í gang, skapa störf.

Og í Bandaríkjunum líkt og hér grenjar fólk „hvar er skjaldborgin“ – „where are the jobs?“

En við hverju bjóst fólk? Að Obama myndi skyndilega breyta Bandaríkjunum úr hernaðarstórveldi í einhverskonar alþjóðlega friðardúfu og að honum tækist að rúlla upp 30 árum af Reaganomics? Vinna bug á alvarlegustu efnahagskreppu sem skollið hefur á heimshagkerfinu síðan á fjórða áratugnum? Í alvöru talað fólk!

Það er rétt að Obama hefur gert mistök og að hann mætti sýna meiri hörku og standa sig betur. En það er rétt að skoða meint svik hans í svolítið stærra samhengi, og sérstaklega spyrja sig hvaða valkostir eru við hinn ófullkomna Obama. Hvernig væri ástandið ef repúblíkanar hefðu sigrað síðasta haust – McCain væri forseti, Palin varaforseti og McConnell og Boehner valdamestu menn þingsins? Um hvaða hagsmuni hefði skjaldborgin þá verið slegin?!

Í því sambandi er rétt að hafa í huga að skilyrðislaus björgun fjármálastofnana og Wall Street sem tepokalýðurinn er hvað æstastur yfir átti sér stað á vakt Bush. Það er líka rétt að hafa í huga hverskonar skattalækkanir repúblíkanar hafa helst bent á sem einhverskonar atvinnupólítík: varanlegt afnám erfðaskatts á ofurauðæfi og framlenging á skattalækkunum Bush til hinna tekjuhæstu. Og þó demokratar hafi ekki staðið sig nógu vel í að þröngva bankana til gegnsærri starfsaðferða þá hafa repúblíkanar barist með kjafti og klóm gegn þeim bitlitlu umbótum sem demokratar hafa þó lagt til. Þó vinstrimenn séu súrir út í Obama ættu þeir að hafa í huga hverskonar ríkisstjórn væri enn við völd ef það hefði ekki tekist að hreinsa út úr stjórnarráðinu í byrjun árs.

Krugman veltir þessu öllu fyrir sér í djöfulli góðri grein í New York Times í morgun:

Lately many people have been second-guessing the Obama administration’s political strategy. The conventional wisdom seems to be that President Obama tried to do too much — in particular, that he should have put health care on one side and focused on the economy.

I disagree. The Obama administration’s troubles are the result not of excessive ambition, but of policy and political misjudgments. The stimulus was too small; policy toward the banks wasn’t tough enough; and Mr. Obama didn’t do what Ronald Reagan, who also faced a poor economy early in his administration, did — namely, shelter himself from criticism with a narrative that placed the blame on previous administrations.

Grandvörum pólítíkusum með mikla ábyrgðartilfinningu finnst kannsi erfitt að eyða miklum tíma í að benda á aðra. Og svo má ekki gleyma því að innan demokrataflokksins eru margir nýkratar sem studdu alla þá afregluverkun fjármálakerfisins sem ráðist var í í lok tíunda áratugarins og í upphafi síðasta áratugar. Og sumir hafa ábyggilega makað krókinn meðan góðærið var og hét. En meðan stjórnarandstaðan eyðir öllum sínum tíma í að kynda undir popúlískri reiði gegn stjórnvöldum, og lætur eins og hún beri enga ábyrgð á einu né neinu, er full ástæða fyrir sitjandi stjórnvöld, þó grandvör séu og heiðarleg, að eyða smá tíma í að ráðast á forvera sína og rifja upp óstjórn þeirra!

En hvað um það: Krugman heldur áfram: 

About the stimulus: it has surely helped. Without it, unemployment would be much higher than it is. But the administration’s program clearly wasn’t big enough to produce job gains in 2009.

Why was the stimulus underpowered? A number of economists (myself included) called for a stimulus substantially bigger than the one the administration ended up proposing. According to The New Yorker’s Ryan Lizza, however, in December 2008 Mr. Obama’s top economic and political advisers concluded that a bigger stimulus was neither economically necessary nor politically feasible.

Their political judgment may or may not have been correct; their economic judgment obviously wasn’t. Whatever led to this misjudgment, however, it wasn’t failure to focus on the issue: in late 2008 and early 2009 the Obama team was focused on little else. The administration wasn’t distracted; it was just wrong.

The same can be said about policy toward the banks. Some economists defend the administration’s decision not to take a harder line on banks, arguing that the banks are earning their way back to financial health. But the light-touch approach to the financial industry further entrenched the power of the very institutions that caused the crisis, even as it failed to revive lending: bailed-out banks have been reducing, not increasing, their loan balances. And it has had disastrous political consequences: the administration has placed itself on the wrong side of popular rage over bailouts and bonuses.

Þetta er pólítískt vandamál – Obama hefur opnað á þær ásakanir að hann og hans menn séu í vasanum á Wall Street og að hann ætli sér að hjálpa óheiðarlegum bankamönnum að fela slóð mistaka. Sem er auðvitað afleitt, því það er mjög erfitt fyrir utanaðkomandi að átta sig á því hvort þær ásakanir séu sannar.

Og hér erum við komin að lokapunkti Krugman: Að Obama sé í ögöngum þegar kemur að narratívinu.

Finally, about that narrative: It’s instructive to compare Mr. Obama’s rhetorical stance on the economy with that of Ronald Reagan. It’s often forgotten now, but unemployment actually soared after Reagan’s 1981 tax cut. Reagan, however, had a ready answer for critics: everything going wrong was the result of the failed policies of the past. In effect, Reagan spent his first few years in office continuing to run against Jimmy Carter.

Mr. Obama could have done the same — with, I’d argue, considerably more justice. He could have pointed out, repeatedly, that the continuing troubles of America’s economy are the result of a financial crisis that developed under the Bush administration, and was at least in part the result of the Bush administration’s refusal to regulate the banks.

But he didn’t. Maybe he still dreams of bridging the partisan divide; maybe he fears the ire of pundits who consider blaming your predecessor for current problems uncouth — if you’re a Democrat. (It’s O.K. if you’re a Republican.) Whatever the reason, Mr. Obama has allowed the public to forget, with remarkable speed, that the economy’s troubles didn’t start on his watch.

…At this point Mr. Obama probably can’t do much about job creation. He can, however, push hard on financial reform, and seek to put himself back on the right side of public anger by portraying Republicans as the enemies of reform — which they are.

Eins og fyrr segir er ég sammála þessari gagnrýni. En Matt Yglesias bendir þó á að ef við ætlum að fara að bera saman Obama og Reagan sé rétt að skoða vinsældir þeirra:

Þó Obama hafi ekki tekist að standa undir öllum væntingum kjósenda hefur hann þó ekki staðið verr undir þeim en Reagan stóð undir sömu væntingum. Í ljósi þess að Reagan er einhverskonar allsherjarmælistika bandarískra stjórnmála er þetta þeim mun merkilegra.

Það er allavegana óþarfi að afskrifa ríkisstjórn Obama þó hún hafi tapað fylgi og mistekist að koma öllum stefnumálum sínum til leiðar…

Sjónvarpspredíkarinn Pat Robertson vakti mikla athygli um daginn þegar hann hélt því fram að ástæða jarðskjálftans á Haiti væri sú að íbúar eyjarinnar hefðu gert samning við djöfulinn, fyrir réttum tveimur öldum síðan. Sæmilega innréttuðu fólki fannst þessi yfirlýsing auðvitað í meira lagi óviðeigandi og ógeðfelld. Aðrir veltu því fyrir sér hvernig stæði á því að guð væri að bíða í tvær aldir með að refsa íbúum Haítí fyrir meint samræði við djöfulinn.

Þriðja  gagnrýnin á  Robertson byggir svo á því að burt séð frá refsingunni – jarðskjálftanum – sé fyrsti hluti staðhæfingarinnar hálf fjarstæðukenndur: Það sé frekar ótrúverðugt að íbúar Haítí hafi í raun og sanni skrifað undir einhverskonar samning við myrkrahöfðingjann. 

Og nú hefur Satan lagt sitt lóð á vogarskálarnar og fordæmt ummæli Robertson.

Í lesendabréfi í The Star-Tribune í Minnesota lýsir djöfullinn því yfir að þegar hann geri samninga við fólk, eða þjóðir, byggist þeir ævinlega á því að jarðvist þess muni einkennast af ríkidæmi og lúxus: Greiðslan komi í formi kvala eftir að jarlífinu lýkur - ekki í fátækt og eymd á borð við þá sem íbúar Haítí hafa mátt þola…

Dear Pat Robertson,

I know that you know that all press is good press, so I appreciate the shout-out. And you make God look like a big mean bully who kicks people when they are down, so I’m all over that action. But when you say that Haiti has made a pact with me, it is totally humiliating. I may be evil incarnate, but I’m no welcher. The way you put it, making a deal with me leaves folks desperate and impoverished. Sure, in the afterlife, but when I strike bargains with people, they first get something here on earth — glamour, beauty, talent, wealth, fame, glory, a golden fiddle. Those Haitians have nothing, and I mean nothing. And that was before the earthquake. Haven’t you seen „Crossroads“? Or „Damn Yankees“? If I had a thing going with Haiti, there’d be lots of banks, skyscrapers, SUVs, exclusive night clubs, Botox — that kind of thing. An 80 percent poverty rate is so not my style. Nothing against it — I’m just saying: Not how I roll. You’re doing great work, Pat, and I don’t want to clip your wings — just, come on, you’re making me look bad. And not the good kind of bad. Keep blaming God. That’s working. But leave me out of it, please. Or we may need to renegotiate your own contract.

Best, Satan

Líklega það merkilegasta sem hefur gerst í bandarískum stjórnmálum síðan Barack Obama vann forsetakosningarnar haustið 2008 er sú radíkalísering sem hefur átt sér stað á hægrivæng bandarískra stjórnmála – ris „the tea party movement“ og í kjölfarið tilraunir tepokalýðsins til að leggja undir sig repúblíkanaflokkinn.

Það eru margar ástæður fyrir því að þessi valdataka/uppreisn er þýðingarmikil fyrir bandarísk stjórnmál. 

Þessar tilraunir virðast vera byrjaðar að bera sæmilega konkret árangur. Og þó tepokalýðurinn hafi notið gríðarlegs stuðnings frá establishment karakterum eins og Dick Armey, fyrrverandi þingflokksformanni repúblíkanaflokksins og eins áhrifamesta lobbýista hægrivængsins, þá er valdataka tepokalýðsins neðan frá:. NYT:

The Tea Party movement ignited a year ago, fueled by anti-establishment anger. Now, Tea Party activists are trying to take over the establishment, ground up.

Across the country, they are signing up to be Republican precinct leaders, a position so low-level that it often remains vacant, but which comes with the ability to vote for the party executives who endorse candidates, approve platforms and decide where the party spends money.

Eitt af því sem gerir bandarísk stjórnmál ólík íslenskum er hversu veikir stjórnmálaflokkarnir eru, sérstaklega á „lægri“ stigum.

Advocates hold up the example of Las Vegas, where a group of about 30 people who had become friendly at Tea Party events last spring met to discuss how they could turn their crowds into political influence. One mentioned that there were about 500 open precinct committee positions in the local Republican Party.

They recruited other activists and flooded the committee — the Republican Party says it now has 780 committee people, up from about 300. In July, they approved a new executive committee, and Tony Warren, one of the organizers and a new precinct committeeman himself, said six out of seven executives are “constitutional conservatives,” in keeping with Tea Party ideology.

With the bulk of Nevada’s population in the Las Vegas area, the local committee was able to elect a conservative slate to the state party in December, including a state chairman who has said he wants to make the party “safe” for conservatives.

As recently as last spring, Mr. Warren said, “we didn’t even know how the darn party worked.”

Það er auvðitað fagnaðarefni að kjósendur – almennir borgarar - skuli sjá ástæðu til að taka þátt í stjórnmálum, og að kjósendur stjórnmálaflokka taki þátt í starfi þeirra. Ég held að það séu flestallir sammála um að eitt helsta mein bandarískra stjórnmála sé einmitt hversu lítil þátttaka almennings hefur verið, m.a. kosningaþátttaka. Aukin þátttaka almennings í stjórnmálum hlýtur því að vera góð frétt?

Í mörgum kjördæmum er líka hefð fyrir því að flokksráð velji frambjóðendur frekar en að halda prófkjör, því með því móti getur flokkurinn valið þá frambjóðendur sem eru líklegastir til að vinna. Tepokalýðurinn hefur m.a. ráðist gegn þessari hefð.

Þessi uppreisn, eins og flestar uppreisnir, er í rótina mjög lýðræðisleg. En lýðurinn er auðvitað misklókur og misvel upplýstur. Með því að taka yfir lægstu lög flokksins getur tepokalýðurinn haft gríðarleg áhrif á það hverjir veljast í framboð fyrir repúblíkanaflokkinn, og þar með hugsanlega komist í lykilstöðu innan hans.

A new group called the National Precinct Alliance says it has a coordinator in nearly every state to recruit Tea Party activists to fill the positions and has already swelled the number of like-minded members in Republican Party committees in Arizona and Nevada. Its mantra is this: take the precinct, take the state, take the party — and force it to nominate conservatives rather than people they see as liberals in Republican clothing.

Hvað þýðir þetta? Steve Benen: 

It’s who these folks consider „liberals in Republican clothing“ that’s perhaps most striking. Today’s Republican establishment is, as far as this crowd is concerned, a bunch of sellouts. Just as the Republican Party has become as far-right and stridently ideological as it’s ever been, this still-fringe „movement“ insists even conservatives aren’t conservative enough.

We’re talking about a well-intentioned, passionate, and deeply confused group of people — the folks who believe Democrats are „fascists,“ the president is Hitler, and programs like Social Security and Medicare are socialist, unconstitutional boondoggles that need to be abolished — who are now intent on dragging an already far-right party over the cliff.

There’s nothing wrong with passionate citizens getting involved in the political process. But the American mainstream may not appreciate the fact that uninformed crazies — who think death panels are real, but global warming isn’t — intend to take over the Republican infrastructure, more than they already have.

Það sem gerir tepokalýðinn hættulegan er ekki að hann sé hægrisinnaður eða „íhaldssamur“ – heldur að tepokahreyfingin er mönnuð veruleikafyrrtu fólki, fólki sem hlustar á Rush Limbaugh eða Glenn Beck og heldur að sá síðarnefndi hafi nú bara helvíti mikið til síns máls þegar hann er að afhjúpa alheimssamsæri demokrata, maóista, „the liberal media“ og öldunganna af Zion, og lítur svo á að Sarah Palin sé einhverskonar hugsuður sem hafi skýra sýn og mikið til málanna að leggja.

Vandamálið er nefnilega að tepokahreyfingin er í eðli sínu níhílísk. Tepokahreyfingin er sprottin af örvæntingu bandarísks lág- og millitekjufólks sem upplifir að það er að fjara undan því, efnahagslega og félagslega, fólks sem upplifir samtímann sem hættulegan og ógnvekjandi og framtíðina sem enn hættulegri og meira ógnvekjandi. En af því að þetta fólk hefur ekki fylgst með stjórnmálum eða samfélagsmálum og skilur ekki efnahagsmál, og hefur vanist á skyndibitamenningu þar sem allt er einfalt, grípandi og innpakkað fellur það fyrir einföldum skýringum um að það sé fórnarlömb einhverskonar samsæris einhverra dularfullra og vondra afla.

Og eins og allar uppreisnir ílla upplýsts múgs, bændauppreisnirnar á 16 öld eða Lúddítahreyfing 19 aldar, vill tepokalýðurinn hverfa til einhverrar ímyndaðrar fortíðar, snúa klukkunni einhvernveginn til baka. En líkt og í fyrri afturhvarfsmótmælum er þetta afturhvarf mjög ruglingslegt og selektíft. Það mætti líka benda á aðrar afturhvarfsuppreisnir, t.d. fjöldahreyfingu miðevrópskra smábænda og smáborgara á millistríðsárunum.

Það er fascinating hversu mikið af mótmælum tepokalýðsins notar allskonar söguleg mótíf, og hversu tíð og áberandi köll um „I want MY America BACK“ hafa verið. Þesskonar yfirlýsingar hafa verið túlkaðar sem rasismi – en ég held að það sé réttara að líta svo á að að þær túlki (líka?) einhverja dýpri örvæntingu sem þetta fólk finnur fyrir, og almenna löngun um að „gömlu góðu“ dagarnir komi aftur.

En af því að tepokalýðurinn hefur ekki hina minnstu hugmynd um hvað það er nákvæmlega sem hefur breyst eða af hverju kjör lág- og millistéttafólk í Bandaríkjunum hafa versnað, beinist reiði þeirra einhvernveginn stefnulaust að öllu í kringum þá. Og af því að ábyrgð og ábyrg stjórnmál hafa verið gerð útlæg á hægrivæng bandarískra stjórnmála hefur skríllinn leitað eftir leiðsögn frá fólki á borð við Rush Limbaugh, Glenn Beck og Söruh Palin. Þau eru hins vegar fjölmiðlafígúrur sem framleiða ódýrt og innihaldslaust hate- og infotainment sem hefur ekki gert annað en að kynda undir radíkalíseringu tepokalýðsins.

Steve Benen bendir á að demokratar og vinstrimenn sem halda úti árásum á Obama fyrir að vera ekki nógu róttækur og fyrir að hafa ekki þegar uppfyllt alla villtustu drauma þeirra um breytingar, geri sér ekki fylliega grein fyrir því hversu hættulegt ástandið er:

…that’s what makes 2010 dangerous — the mainstream doesn’t realize the radical nature of the Tea Party „movement“; Democratic voters feel underwhelmed by the pace of progress; and the electorate may very well reward radicalization.

The consequences of the rise of nihilists are hard to predict, but the possibilities are chilling.

Athyglisverð frétt í Washington Times (ekki Post, heldur The Moonie Times): Obama  með aðstoð meirihluta demokrata í þinginu gengur betur að skera niður fasta liði í ríkisútgjöldum en Bush gekk meðan hann hafði meirihluta repúblíkana í þinginu:

President Obama notched substantial successes in spending cuts last year, winning 60 percent of his proposed cuts and managing to get Congress to ax several programs that had bedeviled President George W. Bush for years.

The administration says Congress accepted at least $6.9 billion of the $11.3 billion in discretionary spending cuts Mr. Obama proposed for the current fiscal year. An analysis by The Washington Times found that Mr. Obama was victorious in getting Congress to slash 24 programs and achieved some level of success in reducing nine other programs.

Among the president’s victories are canceling the multibillion-dollar F-22 Raptor program, ending the LORAN-C radio-based ship navigation system and culling a series of low-dollar education grants. In each of those cases, Mr. Obama succeeded in eliminating programs that Mr. Bush repeatedly failed to end.

By comparison, the Committee for a Responsible Federal Budget says Mr. Bush won 40 percent of his spending cuts in fiscal 2006 and won less than 15 percent of his proposed cuts for 2007 and 2008.

Obama tókst að skera niður tilgangslaus vopnaprógrömm sem allir – jafnvel yfirmenn hersins – voru sammála um að væru sóun á skattfé, en þingmenn höfðu haldið áfram að fjármagna vegna þess að þau þýddu að almannafé var sólundað í þeirra kjördæmum… 

Steve Benen bendir á að þetta sé ekki öll sagan – þingflokkur repúblíkana hafi barist gegn öllum sparnaðartillögum Obama, og þegar hann hafi beðið þá um að koma með tillögur um niðurskurð hafi þeir lagt til mun minni niðurskurð en Obama lagði til:

It’s also worth keeping in mind that Republican lawmakers – the ones who claim to be more aggressive when it comes to cutting spending — also fought bitterly last year against every proposed reduction offered by the White House, most notably when it came to health care.

What’s more, when the president reached out to Republicans over the summer, urging them to put together a list of spending cuts they’d like to see, the GOP caucus came up with $23 billion in proposed cuts over five years — far less than the White House plan to reduce spending over the same period.

Þetta kemur auðvitað ekki neinum sem hefur fylgst með bandarískum stjórnmálum á óvart. Repúblíkanar eru í þessum efnum, líkt og svo mörgum öðrum, ekkert annað en stóru orðin. Blaður og stórkarlalegar yfirlýsingar um „ábyrga fjármálastjórn“ og allskonar „frelsisvörn“. En þegar á hólminn er komið hafa repúblíkanar auðvitað mestan áhuga á að maka krókinn, sólunda fé skattgreiðenda í tilgangslaus stríð og ríkisstyrki til málaliðafyrirtækja, vopnaframleiðenda eða bara einhverra vildarvina heima í héraði. Nú, eða skattalækkanir handa þeim tekjuhæstu. Og allt blaðrið um frelsisvörnina og stjórnarskrána? Það var efnt með The Patriot Act, ólöglegum innanríkisnjósnum og kerfisbundnum stjórnarskrárbrot Bush voru.

En hverskonar „sparnaðarráð“ skyldu repúblíkanar bjóða uppá þegar þeir eru krafðir um konkret svör?

Tim Pawlenty, ríkisstjóri Minnesota, sem ég held að sé ein af björtustu vonum Repúblíkana, og einna besti séns þeirra á að ná til kjósenda á miðjunni, velti þessu fyrir sér í grein í vefriti þverslaufudónans Tucker Carlson. Og Pawlenty sýndi þar að jafnvel „skynsömustu“ repúblíkanar eiga erfitt með að setja fram sæmilega vitibornar tillögur um hvernig eigi að loka fjárlagahallanum. Pawlenty tók fyrst fram að skattahækkanir væru með öllu óásættanlegar. Hvað með niðurskurð?

Balancing the budget will require some tough decisions. Congress must reduce discretionary spending in real terms, with exceptions for key programs such as military, veterans, and public safety. The Congress must also reject costly new spending initiatives, like new health care entitlements.

Hljómar ægilega ábyrgt og klókt, ekki satt? Það eru ekki allir sannfærðir, Capital Gains and Games bendir á að í grein sinni telji Pawlenty upp fjöldann allan af útgjaldaliðum sem Minnesota hefur hagnast á og aftaki með öllu að þessir liðir verði skornir niður.

Someone needs to tell Pawlenty that discretionary spending except for „military, veterans, and public safety“ is less than $400 billion a year.  A real reduction of, say 10 percent (a ridiculous amount but use it for simplicity sake) would save a little more than $40 billion from the baseline and that doesn’t come close to doing what needs to be done. 

Það sem gerir þessa stærðfræði Pawlenty enn hlægilegri er að fjárlagahallinn er dálítið stærri en þetta: Wall Street Journal:

The federal government’s budget deficit reached $389 billion through the first three months of fiscal 2010, the non-partisan Congressional Budget Office said Thursday… The deficit reached a record high of $1.4 trillion in fiscal 2009, more than triple the previous high set just the previous year.

Til að loka fjárlagahallanum verður að hækka skatta – og þá sérstaklega að leyfa skattalækkunum Bush til þeirra allra tekjuhæstu að renna út. Repúblíkanar hafa hins vegar barist gegn því með kjafti og klóm. Það verður líka að stöðva útgjaldaaukningu til heilbrigðismála – sem verður aðeins gert með róttækum uppskurði á heilbrigðistryggingakerfinu. Og repúblíkanar hafa barist gegn því með kjafti og klóm. Og það þarf líka að stöðva stjórnlausan vöxt útgjalda til hernaðarmála…

En ef „ábyrgir“ og sæmilega skynsamir repúblíkanar eins og Pawlenty geta ekki lagt fram raunhæfari tillögur en þetta, hvað skyldu aðrir minni spámenn hafa upp á að bjóða þegar kemur að efnahagsstefnu? Marco Rubio, ástmögur tepokalýðsins, sem sækist eftir að verða frambjóðandi repúblíkanaflokksins sem öldungadeildarþingmaður fyrir Flórída hafði þetta að segja þegar hann var spurður að því hvaða svör hann hefði á efnahagsvandanum:

Well the problem is the people in Washington don’t understand what’s causing it. They think that Presidents and Senators are job creators and they’re not. The job creators are people who have access to money, whether it’s their own or borrowed, who use that money to open up a new business or expand an existing one. And they’re not doing that right now because of the tax chaos and all the regulatory chaos and all of this uncertainty created in Washington DC. Perhaps the most stimulative thing they can do right now is take a two year recess or something.

Efnahagsstefna Rubio felst í því að senda þingið heim? Og hvernig á þá að stjórna landinu? Afhenda framkvæmdavaldinu löggjafarvaldið?

Og hverskonar lógík er þetta, að hið opinbera geti alls ekki og aldrei búið til störf? þegar hið opinbera veitir virðisaukandi samfélagsþjónustu og rukkar fyrir hana með sköttum, eða fjármagnar hana með lántökum er hið opinbera í raun ekki að gera neitt annað en þessir stórkostlegu „job creators“ sem Rubio er umhugað um.

Vandinn við menn eins og Rubio er að þeir eru aular sem skilja ekki það sem þeir eru að tala um og vandinn við menn eins og Pawlenty og þingflokk repúblíkana er að þeir eru óábyrgir.

Og þó Obama sé ekki einhverskonar galdraeinhyrningur sem lætur alla villtustu drauma vinstrimanna rætast er hann alltaf betri en ábyrgðarlausu aularnir sem væru annars við völd.

Svona að lokum – hér er handhægt línurit yfir þróun skulda ríkissjóðs Bandaríkjanna sem sýnir svart á hvítu að það eru demokratar sem bera ábyrgð á skuldahalanum…

Merkilegar fréttir frá bandarískum heilbrigðisyfirvöldum í gær sem hafa vakið töluverða athygli í bandarískum bloggheimum í dag. The Center for Dicease Control and Prevention tilkynnti að „Obesity rates“ meðal karlmanna hefðu ekkert breyst síðust fimm ár og tíu ár meðal kvenmanna. NYT:

The numbers indicate that obesity rates have remained constant for at least five years among men and for closer to 10 years among women and children — long enough for experts to say the percentage of very overweight people has leveled off.

But the percentages have topped out at very high numbers. Nearly 34 percent of adults are obese, more than double the percentage 30 years ago. The share of obese children tripled during that time, to 17 percent.

“Right now we’ve halted the progress of the obesity epidemic,” said Dr. William H. Dietz, director of the division of nutrition, physical activity and obesity at the disease control centers. “The data are really promising.  …

Skýringin er sú að Bandaríkjamenn hafi náð einhverskonar „biological limit“:

Dr. Dietz said the data probably reflected increased awareness of the obesity problem, especially among women, “who buy food, prepare it and see it, and they’re making changes for themselves that they’re also making for their kids.” He also cited a reduction in “less healthful foods” at school.

Some experts, though, were not optimistic that the leveling off was a result of improved eating and exercise habits.

“Until we see rates improving, not just staying the same, we can’t have any confidence that our lifestyle has improved,” said Dr. David Ludwig, director of the Optimal Weight for Life Program at Children’s Hospital Boston.

Dr. Ludwig said the plateau might just suggest that “we’ve reached a biological limit” to how obese people could get. When people eat more, he said, at first they gain weight; then a growing share of the calories go “into maintaining and moving around that excess tissue,” he continued, so that “a population doesn’t keep getting heavier and heavier indefinitely.”

Furthermore, Dr. Ludwig said, “it could be that most of the people who are genetically susceptible, or susceptible for psychological or behavioral reasons, have already become obese.”

Það væri forvitnilegt að heyra hvað Sigrún Daníelsdóttir sem bloggar hér á eyjunni hefur um þetta að segja.

Af hverju er ég að minnast á þetta? Bæði vegna þess að ég hef töluverðan áhuga á fordómum sem byggjast á útliti og öðrum þáttum sem fólk hefur lítið val umg, og líka vegna þess að „offitufaraldurinn“ er eitt af mestumtöluðu „þjóðfélagsvandamálum“ okkar daga, og um leið eitt af þeim vandamálum sem flestir virðast hafa mikinn áhuga á, og eru tilbúnir til að tala um, án þess að hafa í raun mikið fyrir sér annað en anecdotal reynslu, og þá yfirleitt sína eigin.

Ég er ekki lýðheilsufræðingur en mér finnst lógískt að þessi Dr Ludwig hafi hitt naglann á höfuðið: þriðjungur fólks er frá náttúrunnar hendi holdugari en aðrir, og mun því mælast yfir opinberum þyngdarstöðlum. Ekki vegna þess að það sé allt einhverskonar svín sem éti of mikið, heldur vegna þess að fólk er dálítið misjafnt frá náttúrunnar hendi.

Auðvitað á að stuðla að heibrigðu mataræði og hreyfingu, og það eru varla neinn sem getur neitað því að mataræði sem byggist að stórum hluta á kornsýrópi sé ólíklegt til þess að stuðla að heilbrigði og vellíðan, en það væri ágætt ef þessar tölur gætu orðið til þess að það væri hætt að tala um „offitufaraldurinn“ – því það getur varla neitt talist faraldur sem stendur í stað?

Líka vegna þess að þessar fréttir hafa farið beint inn í umræðuna um umbætur á heilbrigðiskerfinu í Bandaríkjunum, og flestallir stjórnmálabloggarar vestanhafs gripið fréttirnar á lofti sem sönnun þess að umbæturnar séu þeim mun nauðsynlegri. Ezra Klein:

That leaves us with a third of American adults who are obese, and 17 percent of children. So it’s good news in the sense of less bad news. It’s a bit like unemployment, actually: Stopping the upward trend is good, but what we really need to do is bring those numbers down. And that would be real good news: The easiest way to control costs in the health-care system would be for people to need less health care. And the easiest way for that to happen would be for people to lower their risk of chronic diseases.