Freedomfries

Eftir að hafa verið hér á Eyjunni síðan Pétur Gunnarsson hleypti henni af stokkunum hef ég ákveðið að flytja mig um set. Ég vil því þakka fyrir vistina hér á Eyjunni og kveðja alla aðra bloggara Eyjunnar og lesendur! Héðan í frá mun Freedomfries verða aðgengilegar á Smugunni sem verið er að uppfæra og endurbæta. Og síðan einnig beint á www.freedomfries.is

Mmikilvægasta ástæðan fyrir því að ég yfirgef Eyjuna er einfaldlega sú að mér hefur alltaf fundist gaman að taka þátt í einhverju nýju og að breyta til. Tilraun Smugunnar til að koma á fót alvöru stjórnmálafréttavef er mjög spennandi og lofar góðu. Markmið Smugunnar er að búa til alvarlegan fréttavef sem nálgast málefni líðandi stundar frá vinstri – nokkuð sem ekki er vanþörf á í íslenskri fjölmiðlaflóru. Og um leið og ég flyt ætla ég að nota tækifærið og hrinda í framkvæmd nokkrum breytingum og umbótum sem mig hefur lengi langað til að gera á Freedomfries.

Svo var hreinlega kominn tími til að breyta til. Þannig að ég segi takk fyrir mig og sjáumst á nýjum (og bráðum stórbreyttum og bættum) vef Freedomfries.

Ég hef oft velt því fyrir mér hvað í ósköpunum hafi rekið ritstjórn Eyjunnar til að setja Eirík Jónsson í hásæti í haus Eyjunnar. Hampað honum eins og þar sé á ferð eitthvað sem Eyjunni sé mikill fengur af, eitthvað sem öllum hljóti að finnast ægilega áhugavert og sniðugt. Eiríkur bloggar þarna furðuleg örblogg sem hafa aldrei neinn punkt, eru eiginlega ekki neitt neitt, en eru settir upp eins og einhverskonar absúrdleikrit eða ljóð „hann sagði…“ „ég svaraði“ osfv. En eru í raun ekkert annað en tilgerðarlegir Facebookstatusar: “Var að steikja afganga úr ísskápnum! Sjáiði símamyndina!“ eða „Fann gamla ljósmynd af sjálfum mér!“ og „Einu sinni vann ég við blaðamennsku! Sjá fyrirsögnina!“ og svo þessi sem kemur alltaf reglulega: „Ég þekki fullt af frægu fólki! Sjá símamynd!“. Alltaf í ALL CAPS.

Og ég hef ekki hitt einn einasta mann sem hefur getað gefið mér neinar skýringar á þessu. Hvorki bloggskrifum Eiríks né ákvörðun Eyjunnar að hampa honum. Því það getur enginn haft gaman að þessu rugli nema nánustu vinir Eiríks. Enda er önnur hver færsla einhverskonar innanhússbrandarar eða frægafólksfréttir af Eiríki sjálfum, nánustu vinum og fjölskyldu, og svo auðvitað því hvaða nafnþekkta fólk Eiríkur hitti og skiptist á orðum við eða tók símamynd af. Stundum rata reyndar líka inn færslur um að Eiríkur hafi verið á hádegisbarnum. Eða furðufærslur sem maður áttar sig ekki alveg á hvað eiga að vera – eins og þessi gullmoli: „Sundhöllin – Félagsmiðstöð nýbúa?“

Eins og Sundhöllin við Barónsstíg sé orðin félagsmiðstöð Pólverja og Litháa um kvöldmatarleytið.

Nema ég hafi villst á sundnámskeið nýbúa.

Þetta er öll færslan! En hver er punkturinn? Að Eiríki finnst of mikið af útlendingum í Sundhöllinni?

Auðvitað mega allir halda úti prívadjóki um sjálfa sig og vini sína á internetinu. En það er leiðinlegra þegar menn þurfa að krydda það með ósmekklegheitum, klámfengni undir rós og svo karlrembu. Og algjörlega óþolandi að það þurfi að snúast um hreinan dónaskap og dylgjur. Síðasta færsla Eiríkis er nefnilega gjörsamlega síðasta sort. Því það er sama hvað mönnum finnst um Hannes Hólmstein eða pólítískar skoðanir hans: Það er verulega ósmekklegt að skrifa um Hannes með þeim hætti sem Eiríkur kýs að gera. „Drög að frétt“ heitir færslan:

Hringdi í Hannes Hólmstein og spurði hvort hann ætlaði að vera í búning á Gay Pride um næstu helgi.

„Þú hringdir fyrir tíu árum og spurðir nákvæmlega sömu spurningarinnar,“ svaraði hannes Hólmsteinn og bætti við:

„Þú mátt hafa það eitt eftir mér að ég tek ekki þátt í samkvæmisleikjum Eiríks Jónssonar.“

Hvað í andskotanum er Eiríkur að segja? Að hann hringi í fólk til að vera með dónaskap? Og til hvers er hann að skrifa um það á internetið? Hver hefur áhuga á því í hvaða fólk þessi maður hringir til þess eins, að því er virðist, að gera í því ósmekklegt at? Eða er „fréttin“ sú að Hannes hafi svarað kurteislega fyrir sig?

Allavegana hlýtur Hannes að mega eiga sitt prívatlíf í friði fyrir útbrunnum þriðjaflokks bloggurum.

Það hefur verið áhugavert að fylgjast með „smáfuglum“ hins róttæka hægrivefjar AMX síðan um helgina. Viðbrögð smáfuglanna við hryðjverki norska hægriöfgamannsins Anders Breivik vöktu furðu og viðbjóð alls sómakærs fólks. Fyrstu viðbrögð smáfuglanna var nefnilega að reyna að „slá pólítískar keilur“ með því að segja samúðarkveðjur Össurar Skarphéðinssonar til Norðmanna

„einhver mesta hræsni seinni tíma í íslenskum utanríkismálum.“

Eftir að þessi skrif þeirra fengu athygli báðust þeir reyndar afsökunar – en með þeim orðum að

„Af hvísli smáfuglanna mátti skilja að Össur væri ekki einlægur í samúð sinni með Norðmönnum.“

Sem er auðvitað nokkuð sérkennilega að orði komist, því fyrir hvern þann sem skilur íslensku var útilokað að skilja orð Smáfuglanna á annan hátt. En hvað um það. Það var ekki hálfeinlæg afsökunarbeiðni smáfuglanna sem vakti athygli mína, heldur skrif smáfuglanna í gær, þar sem þeir reyna að sverja af sér að vera „öfgamenn“. Greinin hefst á persónuníði af þeirri tegund sem smáfuglarnir eru löngu orðnir frægir fyrir – og þó greininni fylgi afbökuð mynd af Agli Helgasyni, grunar mann, svona miðað við fyrri skrif Smáfuglanna og stjórnlítið hatur þeirra á Össuri Skarphéðinssyni, að orð þeirra sé beint til hans. Sem er auðvitað sérstaklega smekklegt í ljósi „afsökunarbeiðni“ þeirra:

Smáfuglarnir sjá að nú keppast vinstrimenn við að segja smáfuglana aðhyllast eitthvað sem þeir kalla öfgahægristefnu. Birta þeir helst þessa miklu speki um helgar, á þriðju flösku, rétt undir miðnætti og reyna svo daginn eftir að breyta textanum eins og frægt er orðið.

Þessum mönnum til áminningar, og öðrum til uppfræðslu, þá styðja smáfuglarnir í öllum tilvikum hófsemd. Þeir vilja hófsemd í skattheimtu, hófsemd í lagasetningu, virðingu við frelsi borgaranna, umburðarlyndi og skilning á ólíkum áhugamálum og skoðunum fólks og svo mætti lengi telja.

Smáfuglunum til áminningar, og öðrum til uppfræðslu, þá byggist gagnrýnin á ofstæki og öfgar Smáfuglanna öðru fremur á orðfæri þeirra og skrifum, og þeirri staðreynd að þeir hafa undantekningarlítið sýnt að þeir aðhyllast allt annað en hófsemd í orðavali. Þvert á móti hafa skrif þeirra einkennst af stóryrðum og ótrúlegustu upphrópunum – og öfga- og ofstækisfullum órum: að íslensku samfélagi hafi öll eftirstríðsárin stafað viðvarandi hætta af valdaráni vinstrimanna, að það sé enginn munur á Ku Klux Klan, einhverjum íllræmdustu og ógeðslegustu haturssamtök 20 aldar, og íslensku verkalýðshreyfingunni, að ríkisstjórn sem komst til valda eftir lýðræðislengar kosningar hafi komist til valda með ofbeldi og valdaráni. Nú, og heiftarfullum skrifum þeirra um pólítíska andstæðinga sem eru allir Stalínistar, valdaræningjar, þjófar, landssvikarar. Í hugsun og skrifum sínum eru smáfuglarnir allt annað en hófsemdarmenn. Orðfæri þeirra og skrif, og afstaða til pólítískra andstæðinga einkennast af ofstæki.

En sú skoðun að Smáfuglarnir séu ofstækismenn byggist líka á því að þeir aðhyllast mjög róttæka hægristefnu: Þeir eru ekki hófsemdarmenn sem vilja fara hægt í að breyta ríkjandi þjóðféalgskerfi heldur aðhyllast þeir róttæka uppstokkun á skattkerfinu og róttækan niðurskurð á velferðarkerfinu og hlutverki hins opinbera. Þessi afstaða heirra í efnahagsmálum er óumdeilanlega róttæk, og oft á tíðum öfgakennd.

Öfgar og ofstæki AMX sést líka mjög vel þegar skrif smáfuglanna eru borin saman við annan helsta vefmiðil róttækra hægrimanna á Íslandi, Vefþjóðviljann svokallaða. Því þó Vefþjóðviljinn sé síst hógværari þegar kemur að frjálshyggju sinni þá eru skrif Vefþjóðviljans yfirleitt nokkuð hófstilltari, þau einkennast ekki af sömu heiftinni og ofstækinu.

En Smáfuglarnir nefna til sögunnar nokkur dæmi um hófsemi sína:

Smáfuglarnir voru til dæmis þeir einu sem vörðu rétt múslima til þess að bera höfuðföt sín þegar reynt var að leggja fram frumvarp á alþingi Íslendinga um að banna tiltekinn klæðnað. Þá vörðu smáfuglarnir óvinsæla mótorhjólamenn sem ætluðu að eiga hér fund en var vísað úr landi. Smáfuglarnir tóku afstöðu með framleiðendum erótískra mynda sem bolað var frá Íslandi af ofstækisfullum femínistum þegar þeir ætluðu að halda árshátíð hérlendis. Svona mætti lengi áfram telja.

Smáfuglarnir nefna þrjú dæmi – hið fyrsta er vissulega góðra gjalda vert. Tillögur Þorgerðar Katrínar og Ingibjargar Sólrúnar um að nauðsynlegt sé að grípa þegar til lagasetningar til að banna búrkur á Íslandi var þessum konum til ævarandi skammar, og smáfuglarnir eiga hrós skilið fyrir að hafa þar verið réttu megin umræðunnar. Birtist hér jákvæð hlið frjálshyggjunnar sem allt of sjaldan sést á Íslandi. En hin dæmin eru örlítið vafasamari: Annars vegar stæra smáfuglarnir sig af því að hafa tekið afstöðu með alþjóðlegum glæpasamtökum og hins vegar klámiðnaðinum, sem þeir telja eiga undir högg að sækja frá „ofstækisfullum femínistum“.

Smáfuglar AMX eru, líkt og stór fjöldi ungra karlmanna og menn eins og Gillzenegger þeirrar skoðunar að femínismi sé ofstækisstefna, og að samfélaginu stafi einhverskonar ógn af femínisma og femínistum: Með því að berjast á móti klámiðnaðinum og klámvæðingu, sem birtist meðal annars í því að konur séu kallaðar hórur opinberlega, séu þeir að svipta karlmenn einhverjum mikilvægum réttindum. Afstaða AMX til femínisma og kláms er auðvitað löngu kunn, en að þeir telji hana dæmi um hófsemi sína, eru hins vegar fréttir. Hið sama má segja um afstöðu þeirra til Hells Angels.

En mikilvægasta dæmið um hófsemi telja Smáfuglarnir vera krossferð þeirra gegn Agli Helgasyni:

Þá hafa smáfuglarnir bent á ofstæki ákveðinna manna í þjóðfélagsumræðunni sem sumir eru á launum hjá hinu opinbera og um þá gilda sérstök lög um hlutleysi. Þessir menn brjóta lögin dag hvern og traðka þannig á lagabókstafnum. Eru það hægri öfgar að benda á það? Einhver hefði frekar sagt að það væri hófsemd að krefjast þess að farið sé að lögum en öfgar að ganga yfir lögin á skítugum skónum.

Þetta síðasta dæmi er sérstaklega athyglisvert þegar rifjað er upp að ein helstu rök Smáfugla AMX fyrir því að Egill Helgason gæti ekki nægs hlutleysis er „rannsókn“ sem Vignir Már Lýðsson gerði á gestum í Silfri Egils þar sem allir gestir voru ýmist skilgreindir sem hægri eða vinstri menn. Vignir útskýrði aðferðafræði sína þannig:

…þeir sem komið hafa tvisvar eða oftar í þáttinn hans Egils og falla undir flokkinn „álitsgjafar“, þ.e. eru hvorki þingmenn né sveitarstjórnarfulltrúar, og auk þess [eru] flokkaðir eftir uppgefnum eða ætluðum stjórnmálaskoðunum kemur í ljós að vegið hlutfall vinstri manna, þ.e. að teknu tilliti til fjölda heimsókna hvers og eins … en miðjumenn voru ýmist flokkaði til vinstri eða hægri enda er enginn hreinn miðjumaður til.

AMX hefur sýnt það hvað eftir annað að hver sá sem er ekki harður hægrimaður fær á sig stimpilinn „vinstrimaður“, og þeir sem eru raunverulega vinstra megin miðju eru „ofstækismenn“ eða „stalínistar“. Og borgaralegustu miðjumenn verða að einhverskonar róttæklingum. Það er þessi tilhneyging til að flokka heiminn í svart og hvítt sem er eitt helsta einkenni allra öfga- og ofstækismanna, að neita að sjá að heimurinn er flókinn, að fólk geti haft ólík viðhorf en maður sjálfur – og að þeir sem eru manni ósammála eru ekki sjálfkrafa óvinir manns. AMX reynir aldrei að færa nein sérstök rök fyrir máli sínu, Smáfuglarnir virðast ekki líta svo á að þeir eigi í einhverskonar samræðu við lesendur eða samfélagið, enda er það óþarfi að eiga í samræðu við fólk sem þú telur að upplagi alvont og óbjargandi.

Auðvitað er AMX ekki „öfgahægrivefur“ með sama skilningi og Anders Breivik var öfgahægrimaður, og það þó skoðanir þeirra séu oft öfgakenndar. Nei, þó AMX sé óumdeila mjög róttækur hægrivefur dettur engum heilvita manni í hug að halda því fram að það sé enginn munur á þeim og hægrisinnuðum fjöldamorðingjum. Það hefur enginn sagt að smáfuglar AMX séu nýnasitar eða að það sé enginn munur á hægriróttækni þeirra eða skrifum og hugmyndafræði eða stjórnarháttum hægriharðstjórans og fjöldamorðingjans Pinochet – að nafnleysingjar AMX séu í reynd uppvakin lík Fransisco Franco og Alfredo Stroessner í dulargerfi. En í því felst líka einn mikilvægasti munurinn á Smáfuglum AMX og heilvita netverjum: Smáfuglar AMX hafa hvað eftir annað haldið því fram að það sé enginn munur á pólítískum andstæðingum þeirra og blóðustu harðstjórum kommúnistaríkja 20 aldarinnar.

Það er nú líklega að bera í bakkafullan lækinn að fara að býsnast yfir ósmekklegheitum og heimsku höfunda vefsins AMX, einum helsta vettvang íslenskra hægriróttæklinga. Undanfarna daga hafa skrif AMX og þó sérstaklega „smáfugla“ þeirra um hryðjuverkin í Noregi nefnilega vakið verðskuldaða athygli. Frá degi til dags í Fréttablaðinu talar um „hræfugla“.

Ég hef verið dyggur lesandi AMX nokkurnveginn síðan vefurinn var opnaður. Af sömu ástæðu og ég fylgdist með Fox News og AM Talk Radio meðan ég bjó í Bandaríkjunum: Ég hef áhuga á hægriofstæki og hugarheimi manna eins og Rush Limbaugh, Michael Savage, Glenn Beck – og Smáfugla AMX. Að mínu mati er ekki aðeins mikilvægt að fylgjast með því hvað verið er að segja yst á hægrivængnum heldur að reyna að skilja hugarheim og hugsunarhátt þeirra sem þar hafa hafnað. Ofstækisfull pólítísk umræða er nefnilega grafalvarleg. Og þó hægrimenn á borð við smáfugla AMX virðist þeirrar skoðunar að bara vinstrimenn séu hættulegir sýnir sagan að hægrimenn eru sannarlega færir um ódæði, og hryðjuverkið í Noregi sýnir að það er ekki bara í einhverjum stórum útlöndum sem hægriofstæki getur breyst í alvöru ofbeldi.

Stöðugt tal smáfugla AMX um að vinstrimenn séu ógn við lýðræði og undirstöður samfélagsins, þar með talin sú stjörnuvitlausa hugmynd þeirra að hér hafi verið einhver viðvarandi hætta á vopnuðu valdaráni vinstrimanna, að núverandi ríkisstjórn hafi komist til valda með ofbeldi og valdaráni, að vinstrimenn séu allir einhverskonar Stalínistar, og galnar hugmyndir þeirra um að það sé einhvernveginn enginn munur á íslenskum vinstrimönnum og Ku Klux Klan, eru einhverjar alvarlegustu viðvörunarbjöllurnar sem þessi vefur hringir: Höfundar Smáfugla AMX virðast trúa því í einlægni að vinstrimenn séu almennt hættulegt ofbeldisfólk sem samfélaginu stafi bráð hætta af.

Og það þarf ekki að lesa Smáfugla AMX lengi til að átta sig á því að þeir sem þar skrifa eru haldnir ótrúlegri heift í garð allra þeirra sem þeir telja „vinstrimenn“, og að Smáfuglarnir hafa mjög brenglaða heimssýn.

Viðbrögð þeirra við ódæðinu í Noregi eru gott dæmi. Fyrstu viðbrögð Smáfuglanna voru að nota það til furðulegrar árásar á utanríkisráðherra Íslands. Það voru ekki liðnir nema örfáir klukkutímar síðan fréttir bárust af mesta hryðjuverki í sögu Norðurlandanna áður en Smáfuglarnir notuðu það til að reyna að sverta pólítískan andstæðing. Smáfuglarnir hlógu að samúðarkveðjum sem utanríkisráðherra Íslands sendi Norðmönnum á þeim forsendum að þær væru hræsni.

Af hverju? Jú, vegna þess að Össur hafði áður sýnt Palestínsku þjóðinni stuðning og lýst yfir stuðningi við palestínskt ríki. Össur var þar með einhverskonar stuðningsmaður hryðjuverka, þó hann hafi aldrei og ekki við neitt tilefni lýst yfir stuðningi við hryðjuverk.

Það er rétt að hafa í huga að Palestínumönnum er haldið kúguðum og réttindalausum í herkví í eigin landi - og að ísraelsk stjórnvöld styðja landræningja, sem kallaðir eru „landnemar“, sem fara og slá eign sinni á ræktarlönd Palestínumanna. Á hernumdum svæðum Ísrael eru það því ekki aðeins mannréttindi Palestínumanna sem eru fótum troðin, heldur líka einkaeignarréttur þeirra.

En einhverra hluta vegna hafa smáfuglar AMX ákveðið að allir Arabar og aðrir íbúar Mið-austurlanda hljóti að vera óþverralýður, að allir íbúar mið-austurlanda sem berjast fyrir réttlæti sér til handa séu hryðjuverkamenn, og þeir sem lýsa yfir stuðningi við kröfur fólks í þessum heimshluta um réttlæti hljóti líka að vera hryðjuverkamenn.

Þessi hugsunarháttur hefur því miður sýkt hugarheim margra hægrimanna á Vesturlöndum. Hann ríður húsum í Bandaríkjunum þar sem hann hefur jafnvel birst í ofbeldi, því árásir á moskur og félagsheimili múslima hafa stóraukist að undanförnu, og atburðirnir í Noregi sýna að hann hefur líka umbreyst í ofbeldi á Norðurlöndunum. Og hvað hataði Breivik mest af öllu? Múslima og fjölmenningarstefnu – en þar fyrir utan voru það vinstrimenn og femínista. Fyrir þá sem þekkja til umræðunnar í Bandaríkjunum er orðfæri Breivik óþægilega kunnuglegt.

Hættan við hugsunarhátt líkt og þann sem birtist á AMX – að telja alla pólítíska andstæðinga lífshættulega óvini sem séu líklegir til að beita ofbeldi – er fyrsta skrefið á hættulegri braut. Ef þú ert þeirrar skoðunar að pólítískir andstæðingar séu hættulegir óvinir, ekki viðræðuhæft fólk sem hefur aðrar skoðanir á hlutunum, er engin ástæða til að útkljá samfélagsleg vandamál með málefnalegri umræðu þar sem viðfangsefnin eru greind og leitað lausna. Þess í stað er gripið til skítkasts og hreinna persónuárása líkt og Smáfuglar AMX hafa kosið.

Í Bandarikjunum má svo finna fjölda dæma um ofstækisfulla hægrimenn, sem trúa því að vinstrimenn séu einhvernveginn að eyðileggja undirstöður samfélagsins, sem hafa ákveða að stíga aðeins lengra og hafa grípið til vopna. Timothy McVeigh, er auðvitað frægastur en á síðustu mánuðum hafa einnig komið fram önnur dæmi, þar á meðal Scott Roeder og Jared Lee Loughner. Hið sama má segja um Anders Breivik, því um það verður ekki deilt að Breivik var hægrimaður sem ákvað að myrða pólítíska andstæðinga sína. Hér var á ferð hægrisinnuð hryðjuverkaárás. Ekki „kristin“ hryðjuverkaárás, ekki verk geðsjúklings – heldur pólítíska hryðjuverkaárás hægrimanns.

Það sem er þó kannski áhugaverðast við AMX og hryðjuverkaárásina í Noregi er að Smáfuglar AMX voru ekki fyrr búnir að nota hana til að ráðast á pólítískan andstæðing en þeir fóru að sverja af sér nokkur tengsl við árásarmanninn. Smáfuglar AMX skrifuðu nefnilega tvær færslur til að skammast yfir því að íslenskir fjölmiðlar skyldu hafa vogað sér að tala um Anders Breivik sem „öfgahægrimann“. Fyrst:

Íslenskir netmiðlar hafa flutt margar fréttir af hinum skelfilegu atburðum í Noregi og af einhverjum ástæðum hvað eftir annað sagt fjöldamorðingjann tengjast „hægri öfgastefnu“. Nú vita smáfuglarnir ekki nákvæmlega hvað felst í þeirri skilgreiningu netmiðlanna en gefa sér að átt sé við einhvers konar nýnasista sbr. fréttir í erlendum miðlum.

Hvernig dettur einhverjum í hug að kalla nýnasista hægri öfgamann? Orðið nasisti, eða nazi, er sett saman úr orðinum national socialist. Og national socialist þýðir á íslensku þjóðernis jafnaðarmaður. Sú stefna á ekkert sammerkt með hægristefnu. Sú stefna gengur út á alræði hins opinbera í framleiðslu og gerir kröfu um alvitran einvald. Fátt gæti verið fjarri hægristefnu.

Smáfuglarnir telja að íslenskir fjölmiðlamenn ættu að endurskoða orðfæri sitt og velta fyrir sér merkingu orða áður en þeir festa geðsjúkan fjöldamorðingja á hægristefnuna.

Stuttu seinna:

Smáfuglarnir veltu fyrir sér í morgun orðfæri íslenskra blaðamanna sem af óskiljanlegum ástæðum kalla hinn kaldrifjaða morðingja hægri-öfgamann og gera það oft hálfpartinn til að skýra verknaðinn.

Það kom smáfuglunum á óvart að Morgunblaðið, sem er vandaður fjölmiðill sem að öllu jöfnu fer rétt með hugtök, skuli falla í þá gryfju og birta frétt með fyrirsögninni „Sagður vera hægriöfgamaður“.

Til hvers er svona afbökun hugtaka?

Síðan neyddust Smáfuglarnir til að draga þetta fuss sitt baka:

Uppfært 24.07: Eftir því sem leið á fréttaflutning í gær, laugardag, komu frekari upplýsingar fram um hinn kaldrifjaða fjöldamorðingja. Samkvæmt núgildandi fréttum hafði hann ekki tengsl við nýnasista og því ekki þjóðernis sósíalisti eins og skilja mátti af fréttum á föstudag og snemma laugardags. Maðurinn var félagi í framfaraflokki Noregs sem skilgreindur eru hægra megin við miðju. Athugasemdir smáfuglana um orðfæri fjölmiðla standa þó enn – nýnasisti er ekki hægri öfgamaður.

Þetta er hins vegar óumdeilanlega rangt. Nasismi er hægristefna – og um það ríkir enginn ágreiningur, enda hefur engum sagnfræðing tekist að sýna fram á að nasismi sé neinskonar „jafnaðarstefna“, og það þó orðið „sósíalismi“ birtist í nafni þýska nasistaflokksins (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei). Þó útópía og pólítík Nasista hafi ekki verið sú sama og Smáfuglar AMX aðhyllast, en hægristefnan er ekki einsleit, ekkert frekar en vinstristefnan. Þó kommúnismi sé vinstristefna þýðir það ekki að allir vinstrimenn séu í raun kommúnistar, ekkert frekar en allir hægrimenn séu einhverskonar nasistar vegna þess að nasisminni sé hægristefna!

En eilífar tilraunir Smáfugla AMX til að klína nasisma á vinstrimenn er annað hvort vísvitandi sögufölsun eða einbeitt fáfræði um söguna. Og vekja jafnvel spurningar um vonda samvisku, því Smáfuglarnir tala stöðugt um að „vinstrimenn“ þurfi að „gera upp fortíð sína“, sem virðist í þeirra huga þýða að þeir þurfi annað hvort að stunda einhverskonar eilífan flagellantisma, nú, eða að láta alfarið af vinstrimennsku og gerast hægrimenn. Smáfuglar AMX virðast hins vegar gersamlega ófærir að horfast í augu við svarta bletti í fortíð hægristefnunnar – hvað þá að horfast í augu við að hún á sér mjög svartar birtingarmyndir í samtímanum.

Það er athyglisvert að lesa lýsingu Pressunnar og Eyjunnar á framferði Jóns Jóseps Snæbjörnssonar á „Bestu“ útihátiðinni sem haldin er nú um helgina. Eyjan sagði þannig frá:

„Herrar mínir og hórur.“ Svona ávarapaði Jónsi í Svörtum fötum gesti á Bestu útihátíðinni í nótt. „Eru ekki allar hórurnar í stuði?“ Jónsi sagðist ekki fara úr að ofan fyrr en einhver kæmi berbrjósta upp á sviðið.

Konur á staðnum eru æfar yfir framkomu Jónsa. „Hann sagði aldrei stelpur eða konur, alltaf hórur,“ sagði Dagný Ósk Aradóttir Pind, í samtali við Eyjuna, en hún er á Bestu útihátíðinni sem sjálfboðaliði í Nei – hreyfingu gegn kynbundnu ofbeldi.

Mikill fjöldi er á Bestu hátíðinni, þar á meðal auðvitað fjölmargar konur. Margar þeirra  hafa haft orð á framkomu Jónsa á Facebook-síðum sínum og eru þær hneykslaðar á framkomu söngvarans.

Ég skil vel að konur sem sátu undir þessu hafi verið hneykslaðar! En auðvitað segir segir maðurinn sjálfur að hér hafi verið á ferð einhverskonar fyndni – misheppnaður brandari. Í því sambandi er rétt að rifja upp að Egill Einarsson, „Gillzenegger“, sem er líka hrifinn af því að vera ber að ofan, hefur sama misheppnaða húmor, því hann er líka þeirrar skoðunar að kvenfyrirlitning flokkist sem einhverskonar „fyndni“. Pressan:

Jón Jósep Snæbjörnsson, betur þekktur sem Jónsi í Svörtum fötum segir að það hafi verið lélegur brandari að ávarpa gesti Bestu útihátíðarinnar með orðunum „herrar mínir og hórur.“

Af því að það er fyndið að kalla konur hórur? Hvað nákvæmlega getur talist fyndið við það? Svona í alvörunni? Það er svona álíka mikið fyndið og að kalla hörundsdökkt fólk surti. Myndi einhver búast við því að uppskera hlátur ef hann ávarpaði hörundsdökkan mann sem surt? Eða gyðing Júða?

Tilgangurinn með svona ummælum er aðeins einn: Að lítillækka og niðurlægja viðkomandi.

Og hverskonar maður heldur í alvörunni að það sé ekki bara í lagi að kalla konur hórur, heldur að ávarpa þær sem hórur? Eða heldur að það sé fyndið? Við skulum hafa það í huga að þessi Jón Jósep Snæbjörnsson er fullorðinn maður, hann er 34 ára gamall, fæddur 1977, og ætti því að hafa þroska til þess að skilja að maður kallar ekki konur hórur.

Reyndar leyfi ég mér að efast um að þessi „Jónsi“ sé, þrátt fyrir að vera kominn vel á fertugsaldurinn, raunverulga fullorðinn eða viti borinn maður, því öll viðbrögð hans benda eindregið til þess að hér sé á ferð einhverskonar þroskaskertur reginhálfviti. Pressan lýsir viðbrögðum hans við gagnrýninni þannig:

Honum finnst samt harkalega að sér vegið, enda hann og hljómsveit hans ekki þekkt fyrir hranalega framkomu eða ósmekklega framkomu. Hins vegar bendir hann á að það sé um auðugan garð að gresja þegar kemur að þessu og spyr hvort það hefði vakið sömu viðbrögð ef um aðra tónlistarmenn hefði verið að ræða.

Jón Jósep, er semsagt fórnarlamb! Hér er vegið harkalega að honum?! Hann sé ekki „þekktur fyrir hranalega framkomu eða ósmekklega framkomu“. Nei, hann er núna þekktur fyrir megna kvenfyrirlitningu. Og svo heldur þessi bjálfi áfram – því samkvæmt fréttum hafði hann beðið þessar „hórur“ sem hann var að ávarpa í áhorfendahópnum um að fara úr að ofan:

Um var að ræða eina stúlku. Viðkomandi stúlka öskraði á mig um að fara úr að ofan og ég sagði henni að ég myndi ekki gera það fyrr en hún gerði það sjálf. Með því taldi ég að ég væri að eyða þeirri umræðu.

Ég vonast til að afsökunarbeiðni minni verði mætt af skilningi og að báðir aðilar læri af þessu,

Nei og já. Við höfum lært heilmikið af þessari uppákomu – en ég skil ekki að það sé hægt að mæta „afsökunarbeiðni“ eins og þessari af miklum skilningi. Það er engin afsökunarbeiðni ef henni fylgir að „báðir aðilar læri af þessu“ – og það er augljóst að Jón Jósep hefur ekki hugmynd um hvað það er sem hann á að læra af þessu máli – þ.e. að stæk kvenfyrirlitning, eins og sú sem hann sýndi, er ekki í lagi.

Málið er að þetta orðaval Jóns Jóseps er ekki bara hefðbundin karlremba líkt og sú sem hefur um langa hríð hrjáð karlþjóðina – og suma auðvitað meira en aðra – heldur er hér á ferð samskonar óþverrahugsun og sú sem einkennir nauðganaóra Egils Einarssonar, Gillzenegger: Þ.e. sú hugsun að konur séu hórur og að það sé í lagi að tala um þær, ávarpa þær og koma fram við þær eins og hórur. Í hefðbundinni karlembu eru konur skör lægra en karlmenn, þær sinna kvenlegum hlutum og skortir líkamlegan styrk, dómgreind og gáfur. Þær eru einhverskonar börn sem þarf að passa upp á. En í hinni nýju klámvæddu kvenfyrirlitningu Gillzenegger og Jónsa eru konur hins vegar hórur - þær eru í raun varla alvöru manneskjur. Það þarf ekki að passa þær eins og börn, eða sýna þeim einhverja sérstaka umhyggju vegna þess að þær séu of viðkvæmar eða veikburða - nei, þær eru til þess eins gerðar að nota og þær hafa einvörðung kynferðislegan tilgang. Í hefðbundinni karlrembu og feðraveldi er hlutverk kvenna heimilishald og barnauppeldi. Í hinni gillzeneggerísku kvenfyrirlitningu hafa konur hins vegar mun þrengra og kynferðislegra hlutverk. Þær eru hórur.

Ég efast um að það búi samskonar ofbeldisfull kvenfyrirlitning og hjá Gillzenegger að baki orðum Jónsa, og það getur verið að orðaval hans sé í raun og veru sprottið af heimsku einni, frekar en einhverju einbeittu kvenhatri. En það breytir því ekki að hér er á ferð angi af nákvæmlega sama vandamáli.

Því það er þetta sem femínistar tala um þegar talið berst að „klámvæðingu“. Og eins og Jón Jósep Snæbjörnsson, „Jónsi í Svörtum fötum“ og Egill Einarsson „Gillzenegger“ hafa sýnt okkur er þetta er raunverulegt vandamál.

Það hefur verið mjög áhugavert að lesa athugasemdirnar við færslu mína um óþverrahugsun Egils Einarssonar, „Gillzenegger“, því svo virðist sem ótrúlega margt fólk skilji alls ekki af hverju skrif Egils Einarssonar eru alls ekki í lagi. Þemað í flestum athugasemdum stuðningsmanna Egils er að gagnrýnendur hans séu teprulegir húmorsleysingjar. Skilaboð „Ólsen“ til allra sem er ofboðið voru einföld:

Sláið aðeins af tepruskapnum.

Fjölmargir voru jafnvel þeirrar skoðunar að í þessu máli öllu sé það Egill Einarsson sem sé fórnarlambið. Fórnarlamb vondra vinstrimanna.

Sem er athyglisvert, því ég vissi satt best að segja ekki að Egill Einarsson væri hægrimaður. Reyndar benti stækt hatur hans á femínistum til þess – margir hægrimenn hatast mjög stíft út í femínista – en það er hægt að finna jafn foráttuvitlausar skoðanir á vinstrivængnum. En stuðningsmenn Egils Einarssonar og aðdáendur Gillzenegger virðast allavegana sannfærðir um að hér sé verið að heyja hið eilífa hægri-vinstristríð. Og svo verður að segjast að ég hef ekki séð neina yfirlýsta hægrimenn standa upp og gagnrýna Egil. Þvert á móti. Í morgun sáu smáfuglar AMX ástæðu til að hnýta í Guðmund Andra Thorsson fyrir að hafa gagnrýnt viðurstyggðarskrif Egils, og taka upp hanskann fyrir Egil: Hann sé „bara“ grínfígúra – og þar með séu skrif hans marklaus?

Þannig að kannski er þetta spurning um vinstri og hægri? Ég vona ekki. Sérstaklega vona ég að smáfuglar AMX séu ekki dæmigerðir fyrir andlegan þroska ungliðadeildar Sjálfstæðisflokksins - að hún sé ekki öll skipuð mönnum sem finnst það „grín“ að tala um að refsa konum fyrir rangar pólítískar skoðanir með því að nauðga þeim.

En hvað um það. Við vorum að tala um hversu mikið fórnarlamb aumingja Egill Einarsson væri. Einhver „Ingólfur G.“ skrifaði t.d.:

Það er nú meira hvað þið vinstrimenn farið á hjörunum út af fjögurrar ára gömlum ummælum Gilz sem hann sagði í einhverjum stráksskap. … Hinn heilagi rértttrúnaðargrátkór ykkar hefur nú sameinast um að hrauna yfir manninn og hreinlega að taka hann af lífi félagslega. Þetta jaðrar hreinlega við ofsóknir og einskært einelti á netinu af ykkar hálfu.

Þið þessir vinstrivitringar sem allt þykist vita og hreinlega hafa einkarétt á öllum sannleika og réttlæti eruð að gera ykkur seka um mannorðsmorð, ofsóknir og einelti á netinu.

Í sporum Gilz myndi ég lögsækja ykkur fyrir þetta athæfi.

Reyndar er ég þeirrar skoðunar að það eigi að lögsækja Egil Einarsson fyrir þessa færslu hans – það eigi að sækja hann til saka fyrir að hóta nafngreindum einstaklingum nauðgun. Því það er nákvæmlega það sem Egill er að gera – og það þó aðdáendur hans skilji það ekki.

Aðdáendur Egils vilja nefnilega allir trúa því að hann sé barasta að „grínast“ – og að það gildi engar reglur um „grín“. Einhver sem kallar sig „Óðinn“ skrifar:

Eins alvarlegt og það er að grínast með nauðganir og kyn, af hverju er þá í lagi að grínast með morð og alvarlega sjúkdóma, trúarbrögð og kynhneigðir?

Þurfum við, í alvöru, að fara að skilgreina það sem má ekki grínast með og hvað má? Hvað er fyndið og hvað ekki? Hvenær það er fyndið, hvenær það má, hvenær ekki? Hvaða samhengi opnar fyrir möguleika á einu gríni en lokar á aðra? Í hvaða hópi má grínast með eitt en ekki annað?

Við þessu er einfalt svar: Ef þú „grínast“ með að drepa nafngreindan mann heitir það morðhótun. Ef ég skrifaði bloggfærslu í „gríni“ um hatur mitt og fyrirlitningu á nafngreindum einstaklingi og „grínaðist“ svo með það að réttast væri að senda hóp manna heim til hans og drepa hann, þá myndi það vera litið mjög alvarlegum augum. Það myndi engum detta í hug að hlæja að slíku „gríni“. Af hverju ætti þá að mega skrifa „grín“ um djúpa fyrirlitningu á nafngreindum konum og „grínast“ svo með að senda hóp manna til að nauðga viðkomandi konum?

Og myndi Agli Einarssyni finnast fyndið ef það væri skrifað með sama hætti um hann sjálfan? Eða mömmu hans? Væri það líka fyndið? Ætli þessum Óðni þætti fyndið að talað væri um að hann talaði út um rassgatið og að það þyrfti að þagga niður í honum eða mömmu hans, dóttur eða eiginkonum með því að senda hóp manna og þagga niður í þeim með því að gefa þeim einn „grjótharðann“ í bílskúrinn? Eða er það bara fyndið þegar um er að ræða femínista?

En má þá líka sprella og grína með því að skrifa samskonar óþverra um aðrar áberandi konur sem hafa staðið framarlega í jafnréttisbaráttunni? T.d. Vigdísi Finnbogadóttur eða Jóhönnu Sigurðardóttur?

Og má líka gera samskonar grín um karlkyns pólítíkusa og karlmenn sem tjá sig up stjórnmál? Til að nefna einhverja, mætti ég skrifa svona pistil, t.d. um Geir H. Haarde? Steingrím J. Sigfússon? Eða Hannes Hólmstein Gissurarson?

Augljóslega ekki.

Augljóslega er ekki í lagi að „grínast“ með að beita fólk, hvað þá nafngreint fólk kynferðislegu ofbeldi - að grínast með að senda hóp manna inn á heimili þess til þess og nauðga því. Slíkt tal fer langt út fyrir mörk siðaðrar samræðu, svo langt reyndar að þeir sem eru staðnir að þessháttar tali eiga að svara fyrir það opinberlega.

Málið er að við leyfum okkur að „skilgreina“ hvað má og hvað má ekki í almennri umræðu, og það má ræða það hvað sé í lagi og hvað ekki. Og eins og annar athugasemdaskrifari, „Ásgeir“ bendir á:

…Þessu má snúa upp hann sjálfan, þurfum við í alvöru að fara að skilgreina það sem má gagnrýna? Má ekki gagnrýna það sem manni finnst ekki fyndið? Er Egill of heilagur til að gagnrýna? … Það hefur enginn farið fram á það að Egill Einarsson verði sviptur málfrelsi. Það eina sem hefur verið gert er að gagnrýna hann og hans „verk“. Sem má. En nei, það er kallað ofsóknir og einelti!

Ég má benda á að framganga Egils sé fyrirlitleg og skrif hans séu ekki bara þrungin stækri kvenfyrirlitningu, þau séu klámóþverri eða til marks um alvarlegan þroskaskort, heldur séu þau í raun og veru réttlæting á – eða hvatning til – kynferðislegs ofbeldis, nauðgana.

Hvað varðar „húmorinn“ og „grínið“ í færslu Egils: Hvar er það nákvæmlega? Agnar kr. Þorsteinsson, annar athgasemdaskrifari lýsti eftir því að einhver benti okkur „húmorslausu“ á húmorinn í skrifum Egils, en einhvernveginn virðast aðdáendur Egils eiga erfitt með að verða við því. Ástæðan er einföld: Það er ekkert fyndið við skrif Egils.

Það er því fullkomlega eðlilegt að Egill sé krafinn svara og að hann þurfi að standa við þessi orð sín eða útskýra þau: Hvað finnst honum „fyndið“ við þetta?

Ef Egill vill vera að troða sér fram í sjónarsviðið og taka þátt í þjóðfélagsumræðunni þarf hann líka að þola að athyglin beinist að honum, og að fólk veiti ekki bara strípunum, stútnum á vörunum og þrútnum olíubornum skrokknum athygli, heldur líka öðrum hliðum hans. Að fólk veiti því athygli að á bak við þetta tilgerðarlega yfirborð hans leynist verulega ógeðfelld manneskja.

Þannig að nei, þó skrif Egils séu rædd og fordæmd er ekki verið að koma á neinni skoðanalögreglu, og nei, Egill er ekki fórnarlamb eineltis. Egill getur ekki bæði verið harður nagli sem grínast með að „tittlinga“ konur þannig að þær þegi, og svo verið fórnarlamb ofsókna þegar menn veita þessum ummælum athygli.

Mikilvægasta gagnrýnin sem stuðningsmenn Egils hafa hins vegar komið fram með er sú að hann sé alls ekki að tala um nauðganir – að hann sé kannski ósmekklegur og sóðalegur, en að það sé nú alveg út í hött að ætla sér að lesa einhverja nauðganaóra út úr skrifum hans. Ólsen sem vitnað var til að ofan skrifað þannig:

Nákvmlega hvar er hótað nauðgun í hinum leiðinlegu skrifum þessa leiðinlega manns?

Hvergi.

Að segja að einhver kvensa hefði gott að því að verða fyllt eins og steikt gæs er ekki að hóta henni nauðgun.

Einhver „Einar“ bætti við:

Hvar er tengingin við nauðganir? Hann talar um að send nefndum konum nokkra beinstífa, en því er hvergi haldið fram að það væri gegn þeirra vilja. Það er margt rangt í pistli Egils (enda hefur hann beðist afsökunar á þessum skrifum sínum opinberlega), en það er algjört rugl að hann sé með einhverjum hætti að hvetja til nauðgana. Ef menn eru svo hársárir að menn þurfa að lesa það út úr þessu, þá ætti að senda mönnum einn beinstífann ;)

Hvorki Ólsen né Einar vilja ganga svo langt að styðja hreint út skrif Egils Einarssonar, en neita að sjá af hverju hægt sé að fordæma þau sem nauðganatal. Annar athugasemdaskrifara gærdagsins, Guðmundur Guðsteinsson, vill þó ganga lengra:

Grein Egils er smekklaus og bjánaleg – en jafn bjánalegt og smekklaust er að lesa úr orðum hans að hann sé að tala um nauðganir.

Hann er að tala um að “láta ríða sér” samanber að fara í bæinn og “fá sér á broddinn” eða “fá sér í-ana” – ekki smekklegt en langt frá því að vera nauðgun eða hvatning til nauðgunnar.

það er aum fordæming að gagnrýna lágkúru með enn meiri lágkúru (að viljandi rangtúlka orð manns sem lögbrot (hvatningu til ofbeldis) er augljóslega meiri lágkúra og meinfýsni en að með subbukjafti segja einhverjum að hann þurfi að “fá sér að ríða”)

Hér er það aftur Egill sem er fórnarlambið. Fórnarlamb einhverskonar ímyndaðs utúrsnúnings.

En hvar í færslunni talar Egill um að þessar konur þurfi „að fá sér að ríða“? Hann talar um að senda fjóra menn heim til þeirra og að þeir beiti þær einhverjum „kynlífsathöfnum“: það á að „tittlinga“, “fylla hana eins og hátíðarkalkún“, „afgreiða “dömurnar”“, eða:

gefa þessum leiðinda rauðsokkum einn granítharðan í háruga bílskúrinn til þess að þagga niður í þeim

Í engum tilfellanna eiga þessar konur að eiga neitt frumkvæði – það er Egill Einarsson sem á frumkvæðið að því að einhverjir ímyndaðir menn eru sendir heim til þeirra til að þagga niður í þeim með því að „gefa þessum leiðinda rauðsokkum einn granítharðan í háruga bílskúrinn“.

Ég held að maður þurfi að hafa mjög brenglaðar hugmyndir um kynlíf eða mannleg samskipti til að halda að hér sé verið að tala almennt um eðlilegt kynlíf. „Kynlífið“ sem Egill talar um er ofbeldi: Það er að konunum forspurðum, og því er lýst með sérlega ofbeldisfullum hætti. Svoleiðis „kynlíf“ heitir ósköp einfaldlega nuðgun. Egill Einarsson er með draumóra um að nafngreindum konum sé nauðgað.

Það sem meira er: Egill er að tala um að beita kynferðislegu ofbeldi sem refsingu fyrir pólítískar skoðanir. Það er varla hægt að hugsa sér ógeðslegri skrif.

Stuðningsmenn Egils halda þvi ennfremur fram að hann hafi þegar beðist afsökunar á þessari færslu sinni – sem er skrýtið fyrst hún var bara fyndið grin sem bara húmorslausar teprur láti fara fyrir brjóstið á sér. Enda kemur í ljós að það er ekki rétt: “Afsökunarbeiðnir“ Egils hafa einmitt allar verið í formi einhverskonar „gríns“ eða sjálfsréttlætingar og yfirlýsinga um að ummæli hans hafi einmitt verið rangtúlkuð af tepruskap og húmorsleysi. Í helgarviðtali við DV 17 desember 2010 baðst Egill t.d. „afsökunar“, en sagði jafnframt:

Konur í kvennabaráttu mega ekki gleyma því að hafa húmor og það má alveg gagnrýna aðferðir þeirra. Af hverju má ég ekki vera svolítið beittur í mínum húmor þegar kemur að vissum feministum? Mér finnst einfaldlega fyndið hvað þær eru geðstirðar og hátíðlegar í fasi, þær bjóða upp á að ég geri grín að þeim…

En Egill var ekki að gera grín að hátíðleika þeirra og geðstirðu – hann var að grínast með að láta nauðga þeim. Og er skrýtið að fólk taki slíku gríni af stífni?

Egill Einarsson er því þeirrar skoðunar að skrif hans hafi verið grín, þau séu fyndin, og að þær konur sem fyrir þeim hafi orðið séu einfaldlega húmorslausar. Það er ekki hægt að lýsa slíkri forherðingu sem afsökunarbeiðni.

Ég lýsi því eftir því að Egill Einarsson komi fram opinberlega og útskýri nákvæmlega hvað sé fyndið við að „grínast“ með að nafngreindum konum sé nauðgað.

Og að hann biðji í kjölfarið viðkomandi konur afsökunar opinberlega – og að hann biðji um leið alla þolendur kynferðisofbeldis afsökunar á því að vera að gera grín að því að konum sé nauðgað.

Egill Einarsson, „Gillzenegger“ er að mörgu leyti holdgerfingur flests þess sem er að í okkar samfélagi - yfirborðsmennska, frægðardýrkun, upphafning heimsku og ofbeldis, klámvæðing, kynþáttafordómar og hatur á konum.

Það er því bæði merkilegt og gleðilegt að horfa upp á að Egill „Gillzenegger“ Einarsson skuli loksins vera að fá verðskuldaða athygli. Undanfarin ár hafa fjölmiðlar – sérstaklega DV og Fréttablaðið – nefnilega lagt sig eftir því að birta fréttir um þennan mann, uppátæki hans og yfirlýsingar, nú eða bara hvar síðst sást til hans. Og nú síðast hefur fjölmiðlafyrirtækið 365, sem gefur út Fréttablaðið, búið til heilan sjónvarpsþátt fyrir hann. Fyrir vikið hefur Egill Einarsson getað byggt heljarinnar career í kringum sjálfan sig og vörumerkið „Gillzenegger“, sem er vörumerki Egils Einarssonar.

Það er gjörsamlega óþolandi að fjölmiðlar haldi endalaust áfram að gefa Agli Einarssyni rými – því með því að hampa honum eru útgefendur símaskrárinnar, DV, Fréttablaðsins og Stöð 2 og allir aðrir fjölmiðlar sem hafa haldið honum að áhorfendum og lesendum, beinlínis þátttakendur í óþverraboðskap hans: Í staðinn fyrir að ófyrirgefanleg viðurstyggð Gillzenegger verði til þess að honum sé úthýst úr siðuðu samfélagi fær hann stöðugt rými og vettvang til að boða heimsmynd sína.

Það er því sérstakt ánægjuefni að fólk sé farið að veita því athygli hverskonar boðskap Egill Einarsson, „Gillzenegger“, hefur haft fram að færa í gegn um tíðina. Það er nefnilega mjög mikilvægt að það gleymist ekki að Egill Einarsson, Gillzenegger, er ekki talsmaður hreystis eða heilbrigðs lífernis: Hann er talsmaður kynferðislegs ofbeldis.

Gagnrýni á Egil er yfirleitt svarað með því að hann sé að grínast og að maður þurfi nú bara að sýna smá húmor eða að hann sé „snillingur“ í að vekja á sér athygli og að maður þurfi nú að gefa honum það. Í athugasemdum við færslu Hjálmars Sveinssonar sem rifjaði óþverraboðskap Egils Einarssonar upp í færslu sem hét „Ofstækisfull kvenfyrirlitning“, hér á Eyjublogginu um daginn, mátti lesa athugasemdir á borð við:

“Ofstækisfullt húmorsleysi” er nærra lagi [...] Í offorsinu við að bretta upp á nefið og benda ásakandi fingri þá virðist það algerlega hafa farið framhjá þér að þetta er EKKI alvara: þetta er spaug/háð/ádeila/skemmtiefni … 

Merkilegt hversu margir stækir vinstrimenn/últrafeminístar eru innilega húmorforlatt. Ætli sama genið stjórni þessu?

Og litlu seinna:

Voðalegt húmorsleysi er þetta í vinstraliðinu.

Ykkur finnst skelfilegt að það sé einhverj spjátungur úti bæ sem sé að gera kersknislegt grín að valinkunnum vinstrisinnuðum konum.

Einhvernveginn virðist þetta nefnilega vera spurning um hægri-vinstri. Vegna þess að Egill Einarsson er hægrimaður, og þær konur sem hann vill láta nauðga allar vinstra megin miðju, þá hlýtur öll gagnrýni á ofbeldisóra Egils vera einhverskonar vinstriöfgar og ritskoðunartilraunir? En kannski er eitthvað til í því að hægrimenn hafi meiri „húmor“ fyrir því að konum sé nauðgað. Allavegana er annar helsti áhugamaður um pólítískt kynferðisofbeldi hér á landi Baldur Hermansson, en hann hefur „grínast“ fyrir því að konur sem honum finnst að hafi rangar skoðanir séu beittar kynferðislegu ofbeldi til að kenna þeim lexíu.

Það fyndna er að þegar Gilzenegger er gagnrýndur fyrir að boða pólítískt ofbeldi af viðurstyggilegustu sort er því svarað með grenji um ritskoðun og Sovétkommúnisma:

Hugsanalögreglan komin á fullt. Fjögurra ára gömul bloggfærsla (sem fyrir löngu er búið að henda og biðjast afsökunar á) er dregin fram og siðapostularnir froðufella af heilagri hneykslun um leið og ásakandi fingrum er bent í allar áttir.

Skoðanastjórnun er það sem koma skal í Alþýðulýðveldinu Íslandi og hamingjan hjálpi okkur öllum.

Það er athyglisvert að nákvæmlega sömu rök voru dregin fram þegar bent var á að nauðganaórar Baldurs Hermanssonar væru ósmekklegir, því þá vildu stuðningsmenn Baldurs, þeirra á meðal Páll Vilhjálmsson, halda því fram að hann væri bara að „grínast“, og að það væri einhverskonar vond vinstriritskoðun að vilja „þagga niður“ í Baldri.

En nei, Egill er ekki að „grínast“ og þetta grín hans er ekki fyndið, ekkert frekar en „grín“ Baldurs var fyndið. Það er ekki grín að hvetja til þess að konum sé nauðgað til að þagga niður í þeim.

Þriðja málsvörnin sem er höfð uppi er sú að Egill hafi nú einhvernveginn nokkuð til síns máls – hann sé að stinga á einhverju alvarlegu kýli.

Gott dæmi er þessi athugasemd við frétt Eyjunnar:

Þið blammerið Egil en aldrei er talað um þann skaða sem öfgafemínisminn hefur valdið.  … Ég hef ekkert á móti jafnrétti kynjanna en því miður vilja flestir femínistar eitthvað allt annað en jafnrétti, þeir vilja forréttindi.

Þetta viðhorf, að það sé einhver „öfgafemínismi“ að drepa allt er ótrúlega útbreitt. Sérstaklega meðal ungra karlmanna sem telja að einhverjir „öfgafemínistar“ séu að reyna að eyðileggja alla hluti. Þessi hugmynd skýtur ótrúlega oft upp kollinum í kommentakerfum þegar femínismi er ræddur.

Og hér held ég að við séum komin að kjarna málsins. Tal, eins og það sem Egill gerði sig sekan um, er einmitt ætlað til þess að „svara“ femínistum: Það er einhverskonar mótleikur við öllum þeim „skaða sem öfgafemínisminn hefur valdið“. Með því að ryðja út úr sér ofbeldisfullum klámóþverra um nauðganir er Egill að sýna skoðanabræðrum sínum að það sé allt í lagi að hugsa þannig um konur: Þær þurfi barasta að láta nauðga sér til að þær hegði sér, og að tala þannig um konur. Sérstaklega femínista.

Að lokum hvet ég alla til að lesa færslu Egils, og helst líka athugasemdirnar við hana, því hún er eiginlega það viðurstyggileg að maður þarf að sjá það með eigin augum til að trúa því á hvaða plani hann er. Ég vil því leyfa mér að birta hana hér í heilu lagi, tekna af bloggi Drífu Snædal sem rifjaði hana upp fyrir nokkrum dögum:

29. nóvember 2007
Fréttastofa Gillz – Þorir meðan aðrir þegja

Síminn hjá Ásgeiri Kolbeinssyni hefur ekki stoppað undanfarna daga og ku ástæðan vera sú að feministar hafa verið óvenju óþolandi undanfarið. Þegar feministar verða of áberandi í fjölmiðlum hefur ávallt virkað að kalla til Ásgeir Kolbeinsson til þess að gefa þessum leiðinda rauðsokkum einn granítharðan í háruga bílskúrinn til þess að þagga niður í þeim. Það er almenn vitneskja að þessir feministar væru ekki að haga sér svona ef þær væru að fá hágæðalim heima fyrir. Hinsvegar er þetta ekki öfundsvert verkefni hjá Ásgeiri Kolbeinssyni því að þessar “dömur” eru flestallar ógeðslegar auk þess að vera geðsjúklingar. Rannsóknir hafa sýnt að leið og þessir feministar fá klukkutíma ást frá manni eins og Ásgeiri eða sambærilegum fola þá hætti þær þessum kjánaskap og fara að haga sér eins og eðlilegar konur.

Þar sem að Ásgeir Kolbeinsson er hluti af ritstjórn Fréttastofunnar þá tökum við á móti gjöfum alla þessa viku frá 12-16.

Fréttastofan leggur mikla áherslu á að eftirfarandi konur fái mök og það strax: (Ef Ásgeir Kolbeinsson treystir sér ekki í þetta verkefni þá hefur Fréttastofan náð samningum við eftirfarandi menn til að afgreiða “dömurnar”: Buka Wamukota Damnida Wanjala, Yao Vinza Yohanze Mohumbu og Jamal Johnson.)

Drífa Snædal, framkvæmdastýra þingflokks vinstri grænna. Drífa Snædal fór mikinn í Kastljósinu á dögunum þar sem hún sat á móti Agli Helgasyni og reyndi að rífa kjaft. Aldrei hefur kvenmaður misst jafn mikið magn af saur í Kastljósinu áður. Drífa talaði í hringi og vissi ekki hvort það voru páskar eða jól. Fréttastofan hafði samband við Þórhall Gunnarsson ritstjóra Kastljóss og hafði hann þetta um málið að segja: “Ég vil helst ekki tjá mig um málið en ég get sagt að það er ennþá verið að reyna að þrífa stúdíóið og á mínum 35 ára ferli hef ég aldrei séð annað eins”. Fréttastofan hefur tilnefnt Ásgeir Kolbeinsson og Jamal Johnson í að tittlinga Drífu ASAP.

Kolbrún Halldórsdóttir, alþingismaður. Kolbrún hefur aldrei fengið stifan lim og því hefur Fréttastofan ákveðið að senda Ásgeir, Jamal, Buka og Yao alla í þetta verkefni. Kolbrún toppaði sjálfa sig í leiðindum þegar hún stakk upp á því að nýfædd börn yrðu ekki sett í blá eða bleik föt. Kolbrún er í fullri vinnu við að vera óþolandi og tala með rassgatinu og það er kominn tími til að þagga niður í henni endanlega og munu þessir herramenn sem Fréttastofan taldi upp áðan fylla hana eins og hátíðarkalkún. Það mun vonandi vera til þess að hún steingrjóthaldikjafti og fari að haga sér.

Steinunn Valdís Óskarsdóttir, alþingismaður. Steinunn er portkonan sem vildi breyta orðinu ráðherra í ráðfrú fyrir konur. Steinunn þarf lim og það strax. Á hana Steinunni Valdísi dugar ekkert annað en lágmark tveir harðir og munu Buka og Yao taka þetta verkefni að sér. Fréttastofan ákvað að gefa Ásgeiri Kolbeinssyni frí í þetta skiptið, en Fréttastofan vill ekki hafa það á samviskunni að Ásgeir finnist hangandi í ljósakrónu í vesturbænum.

Anna Margrét Björnsdóttir, blaðamaður. Fréttastofan verðlaunar að sjálfsögðu fólk sem gerir góða hluti og hún Anna Margrét Björnsdóttir er að gera mjög góða hluti og fær hún Blástursverðlaun Fréttastofunnar í ár. Samkvæmt áreiðanlegum heimildum Fréttastofunnar hefur Anna bætt öll met í blæstri á samstarfsfélögum sínum og yfirmönnum á Fréttablaðinu. Heimildarmaður Fréttastofunnar vildi ekki koma undir nafni en hann hafði þetta að segja: “Ég hef aldrei séð annað eins, hún gengur um fyrirtækið eins og mennsk Nilfisk ryksuga. Hún er duglegri að ryksuga inni hjá yfirmönnunum en af og til verðum við strákarnir niðri lucky og hún “ryksugar” okkur ef þú veist hvað ég á við.”

ÞETTA er Egill Einarsson: Maður sem vill láta nauðga konum sem honum finnst hafa rangar skoðanir – maður sem er þeirrar skoðunar að það eigi að þagga niður í konum með kynferðislegu ofbeldi.

Því það sem Egill Einarsson er að tala um heitir nauðgun og kynferðislegt ofbeldi. Til þess að hægt sé að tala um kynlíf þarf upplýst samþykki beggja aðila. Egill Einarsson er ekki að tala um það, heldur talar hann um að „senda“ einhverja ímyndða „fola“, þar af þrjá sem virðast eiga vera blökkumenn, til þess að „fylla“ eða „tittlinga“ og „afgreiða“ konur sem honum finnst að hafi rangar skoðanir – eða hafi sig of mikið í frammi, séu „óvenju óþolandi“ eða „tali með rassagatinu“: Markmiðið er að þagga niður í þeim.

gefa þessum leiðinda rauðsokkum einn granítharðan í háruga bílskúrinn til þess að þagga niður í þeim

Fyrir utan klámóþverrann, kynþáttafordómana og ofbeldisórana er meginþema þessa „gríns“ að það sé kominn tími til að það sé „þaggað niður“ í konum, sérstaklega femínistum, og að kynferðislegt ofbeldi sé besta leiðin til að sjá til þess að þær, „steingrjóthaldikjafti og fari að haga sér“. Aðdáendur komu því svo að í kommentum að hann hefði gleymt Guðfríði Lilu og Sóleyju Tómasdóttur.

Því Egill Einarsson er ekki einhver ómerkjungur úti í bæ, heldur er hann maður sem á aðdáendur, maður sem fær ómælt rými í fjölmiðlum – maður sem er settur á forsíðu símaskrárinnar! Og með því að hvetja til kynferðislegs ofbeldis er Egill „Gillzenegger“ Einarsson líka að segja aðdáendum sínum og skoðanabræðrum, að þeir megi tala eins, samanber þessa athugasemd við færsluna:

…Þvílík snilld. Gillz þorir meðan aðrir þegja. Segir bara það sem allir aðrir hugsa …

Í tilefni 4th of July, smávegis fyndið:

Fight club vs Monthy Python. Með skemmtilegri popular culture blöndum sem ég hef séð lengi! Og fullkominn endir á intense viku. Vikum.

via BoingBoing

Eyjan birti í dag endursögn á frétt Fréttablaðsins um að 205 ofbeldismenn skuldi fórnarlömbum sínum stórfé. Sem er ekki í frásögur færandi, þ.e. að Eyjan birti frásagnir af fréttum. Það er hins vegar athyglisvert að líta á myndina sem ritstjórn Eyjunnar hefur ákveðið að láta fylgja með fréttinni, en það er ljósmynd sem virðist vera úr einhverjum mótmælum.

Af myndatekstanum má ráða að þar sem hér sé mynd af „átökum“ sé eðlilegt að hún fylgi fréttinni…

Átök í Reykjavík. Ofbeldismenn skulda þolendum töluverðar fjárhæðir. Mynd af Vísindavef HÍ

Það merkilega er að myndin er ekki einu sinni mynd af „átökum“ – þetta er mynd af mótmælum. Það sjást engin „átök“ á myndinni. Og þó svo hefði verið – hver væri þá tengingin?

Þegar aðrir fjölmiðlar birta ótengdar „stock photos“ með fréttum, sérstaklega þegar fréttirnar eru um ofbeldisglæpi, er ævinlega sagt „mynd tengist frétt ekki beint“. En í þessu tilfelli er það svo að myndin tengist fréttinni nákvæmlega alls ekki neitt – ekki einu sinni óbeint!

Nema að Eyjan vilji skapa þá mynd í huga lesanda að einhver hluti þessara fjárhæða sem ofbeldismenn skuldi fórnarlömbum sínum tengist með einhverjum hætti mótmælum? En ég þekki ekki til þess að einn einasti mótmælandi hafi verið dæmdur til að greiða eina krónu í bætur vegna einhverra ofbeldisáverka sem hann hafi veitt einum eða öðrum. Ég veit ekki hver ástæðan er fyrir þessu undarlega myndavali, en hún er allavegana ekki sú að menn hafi verið að vanda sig.

=====Uppfært=====

Eyjan hefur breytt myndinni við þessa frétt sína. Sem er gott.

Jon Stewart hélt í gær áfram umfjöllun sinni um Fox News. Hrein snilld.

Samkvæmt fyrstu könnuninni sem Des Moines Register í Iowa hefur tekið á stuðningi repúblíkana sem líklegir eru til að taka þátt í prófkjöri repúblíkana sýnir að Mitt Romney og Michele Bachmann séu með forystu í fylkinu – sem skiptir miklu máli, því fyrstu prófkjörin eru í Iowa og New Hampshire, og því skiptir öllu fyrir frambjóðendur að ná góðum árangri þar. Teagan Goodard’s Political Wire:

Mitt Romney and Rep. Michele Bachmann lead in the year’s first Des Moines Register Iowa Poll on the Republican presidential field.

Romney has 23% and Bachmann has 22% among likely Republican caucus-goers. They are followed by Herman Cain at 10%, Newt Gingrich and Ron Paul at 7%, Tim Pawlenty at 6%, Rick Santorum at 4% and Jon Huntsman at 2%.

Það vekur athygli að Pawlenty og Huntsman verma botnsætin ásant Froðusnakknum Santorum, sem er nokkuð ábyggilega ólíklegastur til að eiga séns. Og það þó Pawlenty og Huntsman hafi þótt ægilega „electable“, sérstaklega miklu meira „electable“ en Paul eða Cain og hvað þá Michele Bachmann!

Og nú vekur þetta spurningu um hvort prófkjörsslagur repúblíkana verði á milli Romney og Bachmann. Romney yrði þar fulltrúi hógværari afla og flokkseigendafélagsins en Bachmann fulltrúi teboðshreyfingarinnar og einhverskonar grasrótar flokksins. Vandamálið er að Romney nýtur ekki fulls stuðnings flokkseigenda og elítu flokksins, því hann þykir allt of frjálslyndur í skoðunum. En ef hinn valkosturinn er Bachmann gæti það hæglega orðið til þess að menn fylki sér um Romney. Mark Halperin setur þetta svona upp:

Among fat-cat donors, Mitt Romney is doing far better than his rivals, but he’s doing far worse with the rest of the establishment, which explains the shakiness of his front-runner status. Some elites are so set against the former Massachusetts governor that they are being drawn to Jon Huntsman without knowing much about him. Others are pining for the conservative Texas governor, Rick Perry, whose stance toward the race has rapidly shifted from no-go to thinking about it to better than even money. …

Some are resigned to supporting Romney as the best available option for a viable general-election challenge — especially those who fear the Michele Bachmann surge. Others want to see if Huntsman is for real, if Tim Pawlenty can muster enough dynamism to be the Romney alternative or if Perry will be as tough and determined a national candidate as he has been a Texas battler. It could be early winter — or even the spring of 2012 — before the establishment gets off the fence. They want to beat President Obama but still can’t figure out how.

Worst-case-scenario fyrir repúblíkana er að Perry og Romney eyði öllum sínum kröftum í að berjast við hvorn annan og splitti atkvæðum þess hluta flokksins sem ekki er snargalinn, meðan Bachmann situr ein að allri grasrótinni og sigrar í prófkjöri flokksins. Það væri hins vegar best-case-scenario fyrir demórkataflokkinn.

Newt Gingrich er magnaður karakter, og þó ég gleðjist yfir niðurlægingu hans* verð ég að segja að það er eftirsjá í brotthvarfi hans úr prófkjörsslagnum. En sem betur fer er hann ekki alveg farinn – og sem betur fer virðist brotlending framboðs Gingrich ætla að taka mjög langan tíma! Think Progress:

On conservative radio host Neil Boortz’ show this morning, presidential hopeful Newt Gingrich concocted an almost endearingly farcical explanation for his campaign’s latest woes, saying the media targeted him because he was best-positioned to beat President Obama. The media desperately wants to reelect President Obama, Gingirich said, and thus he was their “worst nightmare.” “I didn’t think they would realize this early just how dangerous this campaign is and go after it so hard”.

Þegar Gingrich tilkynnti að hann ætlaði að taka þátt í prófkjöri repúblíkana hélt Gingrich því fram að framboð sitt væri svo stórfenglegt og merkilegt og sögulegt, að annað eins sæist kannski einu sinni á hundrað ára fresti. Og þar sem Gingrich virðist vera farinn að trúa því mati hægrisinnaðra stjórnmálaskýrenda að hann sé einhverskonar „snillingur“, getur hann auðvitað ekki viðurkennt að það hafi einfaldlega allir gefist upp á honum – af því að hann og öll stjórnmálasnilli hans er annað hvor stórlega ofmetin, eða einfaldlega komin lang fram yfir síðasta söludag.

Auðvitað er þetta því allt einhverjum vondum vinstrimönnum í „the mainstream media“ að kenna. Líka það að allir helstu ráðgjafar hans segi upp vegna þess að Gingrich eigi enga sigurmöguleika og hafi ekkert „direction“. Nei. Þetta er allt einhverjum öðrum að kenna.

Það sem er eiginlega hlægilegast er að Gingrich er orðin einhverskonar léleg útgáfa af Söruh Palin.

* Framlög Gingrich til þess að draga bandarísku stjórnmálaumræðuna niður á plan múslimahaturs og fordóma eru eiginlega verri en framlög þáttastjórnenda AM útvarpsstöðva vegna þess að Gingrich er tekinn mjög alvarlega af fjölmiðlafólki og fréttaskýrendum. Það hefur verið komið fram við hann sem einhverskonar stjórnvitring, hugsuð og skynsaman leiðtoga. Orð hans hafa þannig haft mun meiri vigt en gaggið í Glenn Beck eða Lauru Ingraham.

Frétt Bloomberg um nýja könnun fréttastofunnar á viðhorfum bandarískra kjósenda er gott dæmi um mikilvægi þess að maður láti sér ekki nægja að lesa fyrirsögnina eða fyrstu línurnar í fréttum af könnunum. Upplegg fréttarinnar var nefnilega sá að vegna efnahagserfiðleikanna í Bandaríkjunum stæði Obama frammi fyrir alvarlegum vanda – hann gæti ekki reitt sig á stuðning nema 30% kjósenda:

Americans are growing more dissatisfied with President Barack Obama’s handling of the economy and say it will be hard to vote to re-elect him without seeing significant progress over the next year and a half.  …

Only 30 percent of respondents said they are certain to vote for the president and 36 percent said they definitely won’t. Among likely independent voters, only 23 percent said they will back his re-election, while 36 percent said they definitely will look for another candidate

Þetta er auðvitað áhyggjuefni fyrir Obama, en Bloomberg rifjar líka upp að staða Obama nú sé í raun betri en staða Ronald Reagan jafn löngu fyrir kosningarnar 1984:

Obama’s ratings dip is reminiscent of former President Ronald Reagan’s early years in office when he was struggling to manage a slowing economy. Seventeen months before Election Day, Reagan’s presidential approval rating was 43 percent — and he won a second term in a landslide. Obama’s overall job approval stands at 49 percent, with 44 percent disapproving.

Það atriði þessarar könnunar sem er þó athyglisverðast er að kjósendur hafa miklar áhyggjur af afleiðingum þess að repúblíkanar nái meirihluta:

In the poll, 49 percent of respondents said they’re worried about Republicans gaining control of the White House and Congress and following through on pledges to slash funding for benefit programs like Medicare and Medicaid, outnumbering the 40 percent who said they are concerned about another term for Obama and a continuation of current spending policies. Among independents, 47 percent said they are worried about a Republican takeover compared with 37 percent who are concerned about maintaining the status quo.

Kjósendur eru með öðrum orðum hræddari við að repúblíkanar komist til valda en þeir eru við að demokratar séu við völd. Helmingur kjósenda er hræddur við tilhugsunina um að repúblíkanar fái tækifæri til að framkvæma kosningaloforð sín.

Sem þýðir að ef demókratar hamra á því fram að kosningum að þeir ætli sér ekki að einkavæða almannatryggingar og leggja aðra samfélagsþjónustu í rúst ættu þeir að ná næstum helmingi kjósenda, 49%. Þá vantar ekki nema rétt 1% uppá til að ná nauðsynlegum meirihluta. Obama og demókratar gætu unnið 2014 út á kjósendur óttast þá minna en hinn valkostinn! Þá þarf bara að tryggja að þeir sem óttast repúblíkana séu hræddari, eða í það minnsta jafn hræddir og teboðsliðarnir sem óttast Obama, og mæti því örugglega á kjörstað.

Ben Smith á Politico bendir á að Obama gæti fengið hjálp úr óvæntri átt til að tryggja að svo sé og um leið að keyra þessi 49% yfir 50% múrinn:

With hope and change a bit diminished, the Obama campaign needs another emotion, fear, to drive turnout, fundraising, and organization. And, to date, the Republican field hasn’t supplied much of that to Democrats.

Michele Bachmann, if this Matt Taibbi piece in Rolling Stone is any guide, may be changing that.

Ben Smith vitnar í frábæra úttekt Taibbi á Bachmann. Í ljósi þess að Bachmann er einn af áhugaverðari pólítíkusum dagsins i dag er greinin must read. Og svo líka vegna þess að úttektin er skemmtilega „Taibbísk“:

Bachmann is a religious zealot whose brain is a raging electrical storm of divine visions and paranoid delusions. She believes that the Chinese are plotting to replace the dollar bill, that light bulbs are killing our dogs and cats, and that God personally chose her to become both an IRS attorney who would spend years hounding taxpayers and a raging anti-tax Tea Party crusader against big government. [...]

In modern American politics, being the right kind of ignorant and entertainingly crazy is like having a big right hand in boxing; you’ve always got a puncher’s chance. And Bachmann is exactly the right kind of completely batshit crazy. Not medically crazy, not talking-to-herself-on-the-subway crazy, but grandiose crazy, late-stage Kim Jong-Il crazy – crazy in the sense that she’s living completely inside her own mind, frenetically pacing the hallways of a vast sand castle she’s built in there, unable to meaningfully communicate with the human beings on the other side of the moat, who are all presumed to be enemies.

Um daginn bárust af því fréttir að söguþekking bandarískra ungmenna væri ekki upp á marga fiska:

American students are less proficient in their nation’s history than in any other subject, according to results of a nationwide test released on Tuesday, with most fourth graders unable to say why Abraham Lincoln was an important figure and few high school seniors able to identify China as the North Korean ally that fought American troops during the Korean War.

Over all, 20 percent of fourth graders, 17 percent of eighth graders and 12 percent of high school seniors demonstrated proficiency on the exam, the National Assessment of Educational Progress. …

Þekking fullorðinna bandaríkjamanna á mannkynssögunni er reyndar eitthvað áfátt ef marka má gagnrýni teboðshreyfingarinnar, margra í grasrót repúblíkana og svo krossfara gegn laumukommum í Hvíta Húsinu, þá hefði Obama skipað of marga „Czars“ (sérstakir ráðgjafar, eða umsjónarmenn sérstakra málaflokka eru kallaðir „czars“ í fjölmiðlum, sbr „Drug-czar“), og að það þyrfti að fara alla leið aftur til Sovétríkjanna til að finna jafn marga keisara í einu landi á einum tíma. Sem er auðvitað athyglisvert, því jafnvel þó við færum lengra aftur en 1917 getur eðli málsins samkvæmt aðeins verið einn keisari á hverjum tíma…

Bandarísk ungmenn virðast hins vegar mun betur að sér í hagfræði:

If history is American students’ worst subject, economics is their best: 42 percent of high school seniors were deemed proficient in the 2006 economics test, a larger proportion than in any other subject over the last decade.

Ég held að það hljóti að vera hægt að tengja þessa niðurstöðu með einhverjum hætti við fjármálahrunið! Það mætti nefnilega segja mér að vandi þeirra sem stýrðu, bæði á hér á landi og í Bandaríkjunum, hafi verið oftrú á mátt hagfræðilegra kenninga og módela í fjármálahagfræði, og um leið alvarleg vöntun á skilningi á sögunni eða sögulegri þróun. Hvað þá grundvallarþekking á hagsögu. Það var t.d. sú trú manna að húsnæðisverð gæti allt í einu hegðað sér með allt öðrum hætti en áður sem var rót húsnæðisbólunnar.

Hvað um það. Könnunin sem birtist í síðustu viku var þó ekki eintómt svartnætti, því útkoman úr henni var örlítið skárri en síðustu – þannig að það má svara fleygri spurningu Bush „Rarely is the question asked: Is our children learning?“ játandi.

Federal officials said they were encouraged by a slight increase in eighth-grade scores since the last history test, in 2006.

En betur má ef duga skal, og síðustu viku hefur því töluverð umræða átt sér stað um könnunina, niðurstöður hennar og hvað þær þýða fyrir bandarískt samfélag. Flestir eru þeirrar skoðunar að það þurfi að bæta sögukennslu. En ekki allir, því svo virðist sem það sé hægt að draga þann lærdóm af könnuninni að það þurfi að grípa til einhverra allt annarra og mun róttækari aðgerða.

Rick Santorum  hélt því þannig fram að könnunin sannaði víðtækt samsæri vinstrimanna um að grafa undan Bandaríkjunum:

We don’t even know our own history. There was a report that just came out last week that the worst subject of children in American schools is — not math and science — its history. It’s the worst subject. How can we be a free people. How can we be a people that fight for America if we don’t know who America is or what we’re all about. This is, in my opinion, a conscious effort on the part of the left who has a huge influence on our curriculum, to desensitize America to what American values are so they are more pliable to the new values that they would like to impose on America

Og þá vitum við það! Samkvæmt þessu er Sarah Palin, sem er meðal anars þekkt fyrir ótrúlega útúrsnúninga á sögunni,  þá væntanlega flugumaður þessa víðtæka vinstrisamsæris? Bob Cesca:

Always accuse your enemies of doing exactly what it is you are doing.

Low scores in history are not caused by the defunding of education, the revision of said history, or the trendiness among conservative circles of being a know-nothing. It’s all the fault of those damned Lefties.

Maður hefði nefnilega haldið að þegar áberandi stjórnmálamenn snúa sögunni á hvolf, líkt og Palin gerði, og staðhæfa svo að ruglsaga þeirra sé sannleikurinn, séu þeir að grafa undan söguþekkingu almennings. En kannski er Palin bara fórnarlamb þessa vinstrisamsæris?