„Það var hann gamli Ekki ég!“ sagði faðir minn oft, þegar spurt hafði verið hver gert hefði einhvern óskunda, brotið glas, týnt hlutum, skilið eftir opið hlið ….
Hann gamli Ekki ég er enn að verki. Ennþá skemmir hann leikföng, týnir vettlingum, tekur til í stofunni og skúrar gólf, óumbeðinn. Ekki ég drekkur líka í óhófi og eyðir um efni fram. Hann hefur haslað sér völl í viðskiptalífi landsins og er öflugur pólitíkus.
Hver samþykkti að útvaldir mættu selja fiskveiðiauðlindina og hlaupa burt með gróðann? Ekki ég!
Hver úthlutaði ríkisbönkunum til einkavina sinna? Ekki ég!
Hver hafði eftirlit með starfsemi bankanna? Ekki ég!
Hver setti Ísland á hausinn? Ekki ég!
Hver krefst þjóðaratkvæðagreiðslu um Icesave? Ekki ég!
Soffía Sigurðardóttir
Ummæli (1)
Sigursteinn Másson // 7.1 2010 kl. 09:56
Orð að sönnu Soffía.
Grundvöllur siðlegs samfélags er að fólk geti litið í eigin barm. Vissulega samþykkti ég ekki persónulega kvótakerfið, einkavinavæðingu bankanna, útrásina eða eftirlitsleysi fjármálaeftirlits og Seðlabanka. En rétt eins og allir aðrir í þessu landi sit ég uppi með afleyðingarnar stjórnvaldsákvarðana sem heita hrun og IceSave. Þeirri staðreynd get ég ekki breytt hversu mikið sem ég steyti hnefann framan í Breta eða Hollendínga.
Nú stendur valið á milli þess að axla ábyrgð og eiga einhverja framtíð eða skella hér öllu í lás.
Rita ummæli